ព្រះត្រៃបិដក

វិន័យបិដក|សុត្តន្តបិដក|អភិធម្មបិដក

ភាគមុន | |… | | |១០|១១|១២|១៣| ភាគបន្ទាប់

មហាវិភង្គ|ភិក្ខុនីវិភង្គ|មហាវគ្គ|ចុល្លវគ្គ|បរិវារៈ

បរិវារ បឋមភាគ

ភាគ ១២

សូមនមស្ការថ្វាយបង្គំចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធព្រះអង្គនោះ​។

មហាវិភង្គ មហាវារៈ ១៦

[១] សួរថា បឋមបារាជិក ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ (នូវ​កាលនៃ​ការបញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ឃើញច្បាស់ (នូវ​ប្រយោជន៍១០យ៉ាង នៃ​ការបញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ (បញ្ញត្ដិ៩យ៉ាងគឺ) បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ១ បទេសប្បញ្ញត្ដិ១ សាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ ឯកតោបញ្ញត្ដិ១ ឧភតោបញ្ញត្ដិ១ មានក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ដែរឬទេ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥ បឋមបារាជិក ដាក់ចុះក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ ក្នុង​ឧទ្ទេសណា មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសណា។ បណ្ដាវិបត្ដិ៤យ៉ាង បឋមបារាជិកចាត់ជា​អ្វី។ បណ្ដា​កងនៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៧ បឋមបារាជិក ចាត់ចូល​ក្នុង​កងអាបត្ដិណា។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង បឋមបារាជិក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤យ៉ាង បឋម​បារាជិក ចាត់ចូល​ក្នុង​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧យ៉ាង បឋមបារាជិក រម្ងាប់ដោយ​​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ អ្វីជា​វិន័យក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ អ្វីជា​បាតិមោក្ខក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ អ្វីជា​អធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ អ្វីជា​វិបត្ដិ អ្វីជា​សម្បត្ដិ អ្វីជា​សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​)។ បឋមបារាជិក ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដទុកមក ព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ជនពួកណាសិក្សា។ ជន​ពួក​ណា ដែលមានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ បឋមបារាជិក ឋិតនៅក្នុង​ជនពួកណា។ ជនពួកណា​ទ្រទ្រង់​​ទុក។ បឋមបារាជិក ជា​ពាក្យរបស់នរណា។ នរណានាំមក។

[២] សួរថា បឋមបារាជិក ព្រះមានព្រះភាគអរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើញ​ច្បាស់​ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារឰនូវ​សុទិន្នភិក្ខុជា​កូននៃ​កលន្ទសេដ្ឋី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែល​សុទិន្ន​ភិក្ខុ​ជា​បុត្ដ នៃ​កលន្ទសេដ្ឋី សេពមេថុនធម្មនឹង​បុរាណទុតិយិកា (ភរិយារបស់ខ្លួនពីដើម)។ បញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មានក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ដែរឬទេ។ មានតែបញ្ញត្ដិ្ដ [អដ្ឋកថា ថា សេចក្ដី​បញ្ញត្ដថា ភិក្ខុណាមួយ សេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​បារាជិកគ្មានសំវាស នេះជា​បញ្ញត្ដិ១។]១ និង​​អនុប្បញ្ញត្ដិ [ពាក្យថា ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ដោយ​ហោចទៅ​សូម្បីតែនឹង​សត្វតិរច្ឆានក្ដី មិន​ពោល​លា​សិក្ខាក្ដី ទាំង​នេះ ចាត់ជា​អនុប្បញ្ញត្ដិពីរ។]២ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ [សេចក្ដីបញ្ញត្ដិមុន​កើត​រឿង​ឡើង ដូចជា​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដគរុធម៌៨ ដល់ពួកភិក្ខុនី នេះចាត់ជា​ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ ៗនេះមិន​មាន​ក្នុង​​ទីឯ​ទៀត​ទេ។] មិន​មានក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ទេ។ បឋមបារាជិកនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ [សិក្ខាបទ​ដែល​ទ្រង់​បញ្ញត្ដទួទៅ​ទាំង​មជ្ឈិមបទេស ទាំង​បច្ចន្ដជនបទ ហៅថាសព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។] ឬជា​​បទេសប្បញ្ញត្ដិ [សិក្ខាបទដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដហាមក្នុង​មជ្ឈិមបទេស មាន៤សិក្ខាបទ គឺឧបសម្បទា​ដោយ​​គណៈ​សង្ឃ មានភិក្ខុជា​វិនយធរជា​គម្រប់៥ ស្បែកជើង៤ជា​ន់ ស្រង់ទឹកជា​និច្ច កម្រាល​ស្បែក ហៅថា បទេសប្បញ្ញត្ដិ។]។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ បឋមបារាជិកនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ [សិក្ខាបទ​ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដទួទៅ​ ទាំង​ភិក្ខុ ទាំង​ភិក្ខុនី ហៅថា សាធារណប្បញ្ញត្ដិ។] ឬជា​​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ [សិក្ខាបទដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដចំពោះតែភិក្ខុ ឬ ចំពោះតែភិក្ខុនីម្យ៉ាង ហៅថា អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។]។ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ បឋមបារាជិកនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​​ឧភតោបញ្ញត្ដិ [ឯកតោបញ្ញត្ដិ មានសេចក្ដីដូចអសាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឧភតោបញ្ញត្ដិ មានសេចក្ដីដូច​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ។]។ ជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥ យ៉ាង បឋមបារាជិក ដាក់ចុះ​ក្នុង​​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ បឋមបារាជិក ដាក់ចុះក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​​ក្នុង​​និទាន។ បឋមបារាជិកមកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសណា។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី២។ បណ្ដា​វិបត្ដិ៤យ៉ាង បឋមបារាជិក ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ចាត់ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ បឋមបារាជិក ចាត់ចូល​ក្នុង​កងនៃ​អាបត្ដិណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​កង នៃ​អាបត្ដិបារាជិក។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន ​នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង បឋមបារាជិក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយ នឹង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើអំពីវាចាទេ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ យ៉ាង បឋមបារាជិក ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧​យ៉ាង បឋមបារាជិករម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈពីរយ៉ាង គឺដោយ​​សម្មុខាវិន័យ​១ បដិញ្ញាតករណៈ១។ អ្វីជា​វិន័យក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យ ក្នុង​បឋម​បារាជិក​នោះ​។ បញ្ញត្ដិ ជា​វិន័យ វិភត្ដិ (បទភាជនៈ) ជា​អភិវិន័យ ក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​។ អ្វីជា​​បាតិមោក្ខ ក្នុង​​បឋម​បារាជិកនោះ​ អ្វីជា​អធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​។ បញ្ញត្ដិ ជា​​បាតិមោក្ខ វិភត្ដិ (បទភាជនៈ) ជា​អធិប្បាតិមោក្ខ។ អ្វីជា​វិបត្ដិ។ សេចក្ដីមិន​សង្រួមជា​វិបត្ដិ។ អ្វីជា​​សម្បត្ដិ។ សេចក្ដី​សង្រួម ជា​សម្បត្ដិ។ អ្វីជា​សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​បឋមបារាជិកនោះ​)។ ភិក្ខុសមាទាន​សិក្សា ក្នុង​​សិក្ខាបទ​ទាំង​ឡាយ ដរាបអស់ជីវិត មានជីវិតជា​ទីបំផុតដោយ​គិតថា អាតា្មអញ​នឹង​មិន​​ធ្វើអំពើ​មាន​សភាពយ៉ាងនេះទេ (នេះជា​សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ)។ បឋមបារាជិក ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ទុក​មក ព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ប៉ុន្មាន។ បឋមបារាជិក ព្រះមានព្រះភាគ​ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ទុក​មក ព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍១០យ៉ាង គឺដើម្បី​សេចក្ដី​ល្អដល់សង្ឃ១ ដើម្បីនៅ​សប្បាយ​ដល់សង្ឃ១ ដើម្បីសង្កត់សង្កិន នូវ​បុគ្គលទំាងឡាយ ដែល​មិន​​អៀន​ខ្មាស១ ដើម្បីនៅជា​​សុខ​ស្រួលដល់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលមានសីលជា​ទីស្រឡាញ់១ ដើម្បី​រារាំង​អាសវធម៌ទាំង​ឡាយ​ក្នុង​​បច្ចុប្បន្ន១ ដើម្បីកំចាត់បង់នូវ​អាសវធម៌ទាំង​ឡាយក្នុង​បរលោក១ ដើម្បីញុំាង​បុគ្គល​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​ទាន់ជ្រះថ្លា ឱ្យជ្រះថ្លាឡើង១ ដើម្បីញ៉ាំងបុគ្គលទាំង​ឡាយ ដែលជ្រះថ្លា​ហើយ ឱ្យរឹងរឹតតែជ្រះថ្លាឡើង១ ដើម្បីតាំងនៅមាំ នៃ​ព្រះសទ្ធម្ម១ ដើម្បីអនុគ្រោះ​ដល់​វិន័យ១។ ជនពួកណា តែងសិក្សា។ ពួកសេក្ខៈ និង​ពួកកល្យាណបុថុជ្ជនតែងសិក្សា។ ជនពួក​ណា​ដែល​មាន​សិក្ខា​សិក្សាហើយ។ ពួកព្រះអរហន្ដ មានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ បឋមបារាជិកនោះ​ ឋិត​នៅក្នុង​ពួក​ជនណា។ ឋិតនៅក្នុង​ពួកសិក្ខាកាមបុគ្គល (អ្នក​ប្រាថ្នាការសិក្សា)។ ជនពួកណា រមែង​ទ្រទ្រង់​ទុក។ បឋមបារាជិក ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដល់ជនពួកណា ជនពួកនោះ​ រមែងទ្រទ្រង់​ទុក [អដ្ឋកថា ថា ពាក្យថា​ទ្រទ្រង់​​ទុក គឺចាំស្ទាត់ ទាំង​បាលី ទាំង​អដ្ឋកថា នៃ​បឋមបារាជិក]។ បឋម​បារាជិក ជា​ពាក្យរបស់​អ្នក​ណា។ ជា​ពាក្យរបស់ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធ។ អ្នក​ណា​នាំមក។ ព្រះថេរៈ (ដូចមាននាមតទៅ​នេះ) នាំតៗគ្នាមក។

[៣] ព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិ១ ទាសកៈ១ សោណកៈ១ សិគ្គវៈ១ និង​ព្រះមោគ្គល្លីបុត្ដ១ អង្គទៀត ជា​គម្រប់​៥ ព្រះថេរៈទាំង​នេះ ឋិតនៅក្នុង​ទ្វីបមានឈ្មោះថា ជម្ពូដ៏មានសិរី។ តអំពី​ព្រះថេរៈ​ទាំង​​នោះ​​មក ព្រះមហាមហិន្ទ១ ព្រះឥដ្ដិយៈ១ ព្រះឧត្ដិយៈ១ ព្រះសម្ពលៈ១ ព្រះភទ្ទនាម​ជា​បណ្ឌិត១ ព្រះនាគត្ថេរ​ទាំង​នេះ មានប្រាជ្ញាច្រើន មកអំពីជម្ពូទ្វីប ហើយបាន​មក​នៅក្នុង​​លង្កាទ្វីប ព្រះថេរៈ​ទាំង​​នោះ​ បាន​បង្រៀនវិនយបិដក បាន​បង្រៀននិកាយទាំង​៥ គម្ពីរ ព្រះអភិធម្មទាំង​៧គម្ពីរ​ ក្នុង​​តម្ពបណ្ណិទ្វីប (កោះលង្កា)។ តអំពីនោះ​មក (មានព្រះថរៈ​ច្រើនអង្គ​ទៀតគឺ) ព្រះអរិដ្ឋ ជា​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា១ ព្រះតិស្សទត្ដជា​បណ្ឌិត១ ព្រះកាឡសុមនត្ថេរជា​អ្នក​ក្លៀវក្លា១ ព្រះទីឃនាមកៈ១ ព្រះ​ទីឃសុមនៈ ជា​បណ្ឌិត១ ព្រះកាឡសុមនៈ១ ព្រះនាគត្ថេរ១ ព្រះពុទ្ធរក្ខិត១ ព្រះតិស្សត្ថេរ ជា​អ្នក​​មាន​ប្រាជ្ញា១ ព្រះទេវត្ថេរជា​បណ្ឌិត១ ព្រះសុមនៈ មានប្រាជ្ញាក្លៀវក្លាក្នុង​វិន័យ១ ព្រះចូឡនាគ ជា​​ពហុស្សូត១ ព្រះគជត្ថេរ ជា​អ្នក​កម្ចាត់បង់ទោសដ៏អាក្រក់១ ព្រះថេរៈ ឈ្មោះធម្មបាលិត ដែល​គេ​បូជា​​ហើយ​ដោយ​​ប្រពៃ ក្នុង​រោហណជនបទ១ សិស្សរបស់ព្រះធម្មបាលិតនោះ​ ឈ្មោះខេមៈ ជា​​អ្នក​​មាន​ប្រាជ្ញា​ច្រីន ទ្រទ្រង់​ព្រះត្រៃបិដក រុងរឿងដោយ​បញ្ញាក្នុង​ទ្វីប ដូចជា​ព្រះចន្ទ១ ព្រះថេរៈ ឈ្មោះឧបតិស្សៈ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញា១ ព្រះបុស្សទេវៈ ដែលជា​មហាធម្មកថិក១ ព្រះសុមនៈ អ្នក​​មាន​ប្រាជ្ញា១ ព្រះបុប្ផៈ ជា​ពហុស្សូត១ ព្រះមហាសីវៈ ជា​មហាធម្មកថិកឈ្លាសវៃ ក្នុង​បិដក​ទាំង​​អស់១ ព្រះឧបាលិ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញាក្លៀវក្លាក្នុង​វិន័យ១ ព្រះមហានាគ ជា​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញាច្រើន​ឈ្លាស​​វៃ ក្នុង​វង្សព្រះសទ្ធម្ម១ ព្រះអភ័យ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ក្នុង​បិដកទាំង​អស់១ ព្រះ​តិស្សត្ថេរ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញាដ៏ក្លៀវក្លាក្នុង​វិន័យ១ សិស្សរបស់ព្រះតិស្សត្ថេរនោះ​ ឈ្មោះបុស្សៈ ជា​​អ្នក​​មានប្រាជ្ញាច្រើនជា​ពហុស្សូត ជា​អ្នក​រក្សាព្រះសាសនា ប្រតិស្ថានទុកក្នុង​ជម្ពូទ្វីប១ ព្រះ​ចូឡាភ័យ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញា ក្លៀវក្លាក្នុង​វិន័យ១ ព្រះតិស្សត្ថេរ ជា​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ ក្នុង​​វង្ស​ព្រះ​សទ្ធម្ម១ ព្រះចូឡាទេវៈ ជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញាក្លៀវក្លាក្នុង​វិន័យ១ ព្រះសីវត្ថេរ ជា​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ​ ក្នុង​វិន័យទាំង​អស់១ ព្រះនាគត្ថេរទាំង​នេះ សុទ្ធតែជា​អ្នក​មានប្រាជ្ញាច្រើន ចេះវិន័យ​ស្ទាត់​ក្នុង​មគ្គ បាន​ប្រកាសវិនយបិដកទុកក្នុង​តម្ពបណ្ណិទ្វីប (លង្កាទ្វីប)។

[៤] សួរថា ទុតិយបារាជិក ដែល​ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើងច្បាស់ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ទី​ណា។ ឆ្លើយថា ទុតិយបារាជិក ព្រះអង្គ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារឰនូវ​ធនិយភិក្ខុ ជា​កូននៃ​ស្មូនឆ្នាំង។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែល​ធនិយ​ភិក្ខុ ជា​កូននៃ​ស្មូនឆ្នាំង យកឈើរបស់ព្រះរាជា​ ដែលទ្រង់​មិន​បាន​ប្រទាន។ ទុតិយ​បារាជិក​នេះ មាន​តែបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានឡើយ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង ទុតិយបារាជិក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំង​ឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

[៥] សួរថា តតិយបារាជិក ព្រះអង្គ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​​នគរ​វេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ភិក្ខុទាំង​ឡាយច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដូច​ម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុទាំង​ឡាយច្រើនរូប ផ្ដាច់ជីវិតគ្នានិង​គ្នា។ តតិយបារាជិកនេះ មាន​តែ​បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានឡើយ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង តតិយបារាជិក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំង ឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចា និង​ចិត្ដ១។បេ។

[៦] សួរថា ចតុត្ថបារាជិក ព្រះអង្គ បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរ​វេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលនៅទៀបឆ្នេរស្ទឹង​វគ្គុមុទា។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលភិក្ខុទាំង​ឡាយ អ្នក​នៅទៀបឆ្នេរស្ទឹងវគ្គុមុទា នាំគ្នាពោលអួតនូវ​គុណ នៃ​ឧត្ដរិមនុស្សធម្មនៃ​គ្នានិង​គ្នា ដល់គ្រហស្ថទាំង​ឡាយ។ ចតុត្ថបារាជិក​នោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានឡើយ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង ចតុត្ថបារាជិក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាងគឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

ចប់ បារាជិក៤។

ឧទ្ទានគឺបញ្ជីរឿងនៃ​បារាជិកនោះ​ ដូច្នេះ

[៧] បារាជិក៤ គឺ សេពមេថុន១ លួចទ្រព្យគេ១ សម្លាប់មនុស្ស១ ពោល​អួត​ឧត្ដរិមនុស្សធម្ម១ ជា​ឆេជ្ជវត្ថុ (វត្ថុជា​ហេតុឱ្យដាច់ចាកភិក្ខុភាវៈ) បណ្ឌិតមិន​ត្រូវ​សង្ស័យឡើយ។

[៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពោះភិក្ខុព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ព្រោះ​រឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ១ បទេសប្បញ្ញត្ដិ សាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ ឯកតោបញ្ញត្ដិ១ ឧភតោបញ្ញត្ដិ១ មានក្នុង​​បឋម​សង្ឃា​ទិសេស​នោះ​ដែរឬទេ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥យ៉ាង បឋមសង្ឃាទិសេស ចាត់ដាក់​ចុះក្នុង​​ឧទ្ទេស​ណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសណា។ បណ្ដាវិបត្ដិ៤យ៉ាង បឋម​សង្ឃាទិសេស ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧យ៉ាង បឋមសង្ឃាទិសេស ចាត់​ចូល​​ក្នុង​កងអាបត្ដិណា។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង បឋមសង្ឃាទិសេស តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤យ៉ាង បឋមសង្ឃាទិសេស ចាត់ជា​​អធិករណ៍​​អ្វី។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧យ៉ាង បឋមសង្ឃាទិសេស រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ អ្វីជា​​វិន័យ​ក្នុង​​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​​អធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​វិបត្ដិ អ្វីជា​សម្បត្ដិ សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​) ដូច​ម្ដេច។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពោះភិក្ខុអ្នក​ព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ តើ​ព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ជនពួកណាតែងសិក្សា។ ជន​ពួក​ណា​មាន​សិក្ខា​សិក្សា​ហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ឋិតនៅក្នុង​ជនពួកណា។ ជនពួកណាតែងទ្រទ្រង់​ទុក។ សិក្ខាបទ​នោះ​ ជា​ពាក្យរបស់នរណា។ នរណានាំមក។

[៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពោះភិក្ខុអ្នក​​ព្យាយាមបញ្ចេញ​​អសុចិ​ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​សេយ្យសកភិក្ខុមានអាយុ។ ព្រោះ​រឿងរ៉ាវ​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលសេយ្យសកភិក្ខុមានអាយុ ព្យាយាមបញ្ចេញ​​អសុចិ​ដោយ​​ដៃ។ បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ដែរឬទេ។ មានតែ​បញ្ញតិ្ត១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ទេ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ដាក់ចុះ​ក្នុង​​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ដាក់ចុះក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសណា។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី៣។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ សិក្ខាបទ​​នោះ​​ ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ចាត់ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់​ចូល​​ក្នុង​កង នៃ​អាបត្ដិណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​កង នៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំង​ឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ សិក្ខាបទ​នោះ​ ចាត់ចូល​ក្នុង​អធិករណ៍​ណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ សិក្ខាបទ​នោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈពីរយ៉ាងគឺ សម្មុខាវិន័យ១ បដិញ្ញាតករណៈ១។ អ្វីជា​វិន័យ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ បញ្ញត្ដិ​ជា​​វិន័យ វិភត្ដិ ជា​អភិវិន័យ។ អ្វីជា​បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​អធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទ​នោះ​។ បញ្ញត្ដិ ជា​បាតិមោក្ខ វិភត្ដិ ជា​អធិប្បាតិមោក្ខ។ អ្វីជា​វិបត្ដិ។ ការមិន​សង្រួមជា​វិបត្ដិ។ អ្វីជា​សម្បត្ដិ។ ការសង្រួម​ជា​សម្បត្ដិ។ សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​) ដូចម្ដេច។ ភិក្ខុ​សមាទាន​សិក្សា​ក្នុង​​សិក្ខាបទ​ទាំង​ឡាយ ដរាបដល់អស់ជីវិត មានជីវិតជា​ទីបំផុត ដោយ​គិតថា អញនឹង​មិន​ធ្វើកម្ម យ៉ាងនេះទេ (នេះជា​សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ)។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​សង្ឃា​ទិសេស ចំពោះ​ភិក្ខុ​ព្យាយាម​បញ្ចេញ​អសុចិ តើព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​សង្ឃាទិសេស ចំពោះភិក្ខុព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ ព្រោះអាស្រ័យ​អំណាច​​ប្រយោជន៍​១០យ៉ាង គឺដើម្បីសេចក្ដីល្អដល់សង្ឃ១ ដើម្បីសេចក្ដីសប្បាយដល់សង្ឃ១ ដើម្បី​​សង្កត់​សង្កិន​ នូវ​​បុគ្គល​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មានអៀនខ្មាស១ ដើម្បីកិរិយានៅជា​សុខស្រួល ដល់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែល​មានសីលជា​ទីស្រឡាញ់១ ដើម្បីរារាំង នូវ​អាសវធម៌ទាំង​ឡាយ ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន១ ដើមី្បកម្ចាត់​បង់​ នូវ​​អាសវធម៌ទាំង​ឡាយ ក្នុង​បរលោក១ ដើម្បីញុំាង​ជនទាំង​ឡាយ ដែលមិន​ទាន់ជ្រះថ្លា ឱ្យ​ជ្រះថ្លា​ឡើង១ ដើម្បីញុំាង​ជនទាំង​ឡាយ ដែលជ្រះថ្លាហើយ ឱ្យរឹងរឹត​តែ​ជ្រះថ្លា​ឡើង១ ដើម្បី​តម្កល់​នៅ​មាំ នៃ​ព្រះសទ្ធម្ម១ ដើម្បីអនុគ្រោះដល់វិន័យ១។ ពួកជនណាតែង​សិក្សា។ សេក្ខបុគ្គល និង​កល្យាណបុថុជ្ជនតែងសិក្សា។ ជនពួកណា ដែលមានសិក្ខា​សិក្សា​ហើយ។ ព្រះអរហន្ដ​មាន​សិក្ខា​សិក្សាហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ឋិតនៅក្នុង​បុគ្គលពួកណា។ ឋិតនៅ​ក្នុង​​ពួកសិក្ខាកាមបុគ្គល។ ជនពួកណាតែងទ្រទ្រង់​ទុក។ សិក្ខាបទនោះ​តែងប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដល់​ជន​ពួក​ណា ជនពួកនោះ​​តែង​ទ្រទ្រង់​​ទុក។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ពាក្យរបស់នរណា។ ជា​ពាក្យរបស់​ព្រះមាន​ព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ។ សិក្ខាបទនោះ​ លោកអង្គណានាំមក។ (ព្រះ ថេរៈដែល​មាន​នាម​ដូច​តទៅ​​នេះ) នាំតៗ គ្នាមក។

ព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិ១ ទាសកៈ១ សោណកៈ១ សិគ្គវៈ១ ព្រះមោគ្គលីបុត្ដ១អង្គទៀត ជា​គម្រប់ ៥ ព្រះថេរៈទាំង​នេះ ឋិតនៅក្នុង​ទ្វីបមានឈ្មោះថា ជម្ពូដ៏មានសិរី។ តអំពីនោះ​​មក ព្រះមហិន្ទត្ថេរ១ ព្រះឥដ្ដិយៈ១ ព្រះឧត្ដិយៈ១ ព្រះសម្ពលៈ១។បេ។ ព្រះនាគត្ថេរ​ទាំង​នេះ មានប្រាជ្ញាច្រើន ជា​អ្នក​ចេះព្រះវិន័យ ឈ្លាសក្នុង​មគ្គ បាន​ប្រកាសវិនយបិដកទុក ក្នុង​តម្ពបណ្ណិទ្វីប។

[១០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស​ចំពោះភិក្ខុដែល​ស្ទាបអង្អែល​កាយមាតុគ្រាម ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿង​រ៉ាវ​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ ស្ទាបអង្អែលកាយមាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង​ឡើង​​ដោយ​​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[១១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពោះ ភិក្ខុដែលនិយាយ​ចែចង់​មាតុគ្រាម ​ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារឰ​​នូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលព្រះឧទាយិមាន​អាយុ​ និយាយចែចង់មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង គឺតាំងឡើងដោយ​កាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំង​ឡើង​អំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចា​និង​ចិត្ដ។បេ។

[១២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពាះភិក្ខុ ដែលនិយាយ​សរសើរ​ការ​បម្រើដោយ​កាម ដើម្បីខ្លួនក្នុង​សម្នាក់មាតុគ្រាម ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​​នគរ​សាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ និយាយសរសើរ ការបម្រើដោយ​កាម ដើម្បីខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ យ៉ាង។ បេ។

[១៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេស ចំពោះភិក្ខុដែល​ប្រព្រឹត្ដនិយាយដឹកនាំក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰ នូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ព្រះឧទាយិ មានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ និយាយដឹកនាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងអំពី​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាងគឺ តាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំង ឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ១ តាំងឡើង អំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចា និង​ចិត្ដ១។បេ។

[១៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុដែលឱ្យគេធ្វើកុដិ (មិន​មាន​ទាយកជា​ម្ចាស់របស់) ដោយ​ការសូមគ្រឿងឧបករណ៍របស់គេមក ដោយ​ខ្លួនឯង ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ភិក្ខុ ទាំង​ឡាយ ដែលនៅក្នុង​នគរអាឡវី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច ព្រោះរឿង រ៉ាវដែលភិក្ខុទាំង​ឡាយ នៅក្នុង​នគរអាឡវី ឱ្យគេធ្វើកុដិ (មិន​មានទាយកជា​ម្ចាស់របស់) ដោយ​ការសូមគ្រឿងឧបករណ៍​របស់គេមកដោយ​ខ្លួនឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦ យ៉ាង។បេ។

[១៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុដែលឱ្យគេធ្វើវិហារធំ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰ​នូវ​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ ជម្រះ ទីវិហារ បាន​ប្រើគេឱ្យកាប់ដើមឈើ ដែលគេសន្មតថាជា​ចេតិយ១ដើម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[១៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុដែលចោទ (បង្កាច់) ភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​មេត្ដិយភិក្ខុ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកមេត្ដិយភិក្ខុ និង​ភុម្មជកភិក្ខុចោទ (បង្កាច់) ព្រះទព្វមល្លបុត្ដមានអាយុ ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក មិន​មានមូល។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ យ៉ាង។ បេ។

[១៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុដែលចោទ (បង្កាច់) ភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះអាស្រ័យហេតុបន្ដិចបន្ដួច របស់អធិករណ៍​ ជា​ចំណែកដទៃ មកជា​គ្រឿងអាង ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​មេត្ដិយ ភិក្ខុនិង​ភុម្មជកភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវដែល​មេត្ដិយភិក្ខុ និង​ភុម្មជកភិក្ខុចោទ (បង្កាច់) ព្រះទព្វមល្លបុត្ដមានអាយុ ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះអាស្រ័យហេតុបន្ដិចន្ដួច របស់អធិករណ៍​ ជា​ចំណែកដទៃមកជា​គ្រឿងអាង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។ បេ។

[១៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុ(អ្នក​ព្យាយាម) បំបែក​សង្ឃ ដែលសង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្មអស់វារៈ៣ ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ភិក្ខុឈ្មោះ ទេវទត្ដ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលទេវទត្ដភិក្ខុព្យាយាម ដើម្បីបំបែកសង្ឃ ដែលព្រមព្រៀងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយវាចាចិត្ដ។ បេ។

[១៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុទាំង​ឡាយ អ្នក​​ប្រព្រឹត្ដ​តាមនូវ​ភិក្ខុដែល (ព្យាយាម) បំបែកសង្ឃ សង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្មអស់វារៈ៣ ដង នៅតែមិន​លះបង់ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុ ទាំង​ឡាយច្រើនរូប ប្រព្រឹត្ដតាមទេវទត្ដ ជា​អ្នក​ព្យាយាមដើម្បីបំបែកសង្ឃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតំាងឡើងអំពីកាយវាចាចិត្ដ។បេ។

[២០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះភិក្ខុអ្នក​ (រឹងរូស) ប្រដៅ​បាន​​ដោយ​ក្រ សង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្មអស់វារៈ៣ ដង នៅតែមិន​លះបង់ ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ កាលដែលភិក្ខុទាំង​ឡាយ ពោលទូន្មាន​ប្រកបដោយ​ធម៌ បាន​ធ្វើខ្លួនឱ្យជា​អ្នក​គឺគេស្ដីប្រដៅមិន​បាន​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​តំាងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតំាងឡើងអំពីកាយវាចាចិត្ដ។ បេ។

[២១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដសង្ឃាទិសេសចំពោះ ភិក្ខុអ្នក​ទ្រុស្ដត្រកូល សង្ឃបាន​សូត្រ​សមនុភាសនកម្មអស់វារៈ៣ដង នៅតែមិន​លះបង់ ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​អស្សជិភិក្ខុ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវ​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលអស្សជិភិក្ខុ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ សង្ឃបាន​​ធ្វើបញ្វជនីយកម្ម​ហើយ (ត្រឡប់ជេរប្រទេច) ថា ភិក្ខុទាំង​ឡាយ លុះក្នុង​អំណាចសេចក្ដីស្រឡាញ់ លុះក្នុង​​អំណាច​សេចក្ដី​ស្អប់ លុះក្នុង​អំ ណាចសេចក្ដីល្ងង់ លុះក្នុង​អំណាចសេចក្ដីខ្លាច។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺ​តាំង​ឡើង​អំពីកាយវាចាចិត្ដ។បេ។

ចប់ សង្ឃាទិសេស ១៣។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​សង្ឃាទិសេស​នោះ​ ដូច្នេះ

[២២] សង្ឃាទិសេសទាំង​១៣ គឺ សុក្ភវិស្សដ្ឋិ១ កាយសំសគ្គៈ១ ទុដ្ឋុល្លវាចៈ១ អត្ដកាមបារិចរិយៈ១ សញ្ចរិត្ដៈ១ កុដិការៈ១ មហល្លកវិហារៈ១ អមូលកៈ១ កញ្ចិទេសៈ(អញ្ញ ភាគិយៈ)១ សង្ឃភេទកៈ១ ភេទានុវត្ដកៈ១ ទុព្វចៈ១ កុលទូសកៈ១។

[២៣] សូរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី១ ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ បញ្ញត្ដិ ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ១ បទេសប្បញ្ញត្ដិ១ សាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ១ ឯកតោបញ្ញត្ដិ១ ឧភតោបញ្ញត្ដិ១ មានក្នុង​អនិយតៈទី១ នោះ​ដែរឬទេ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ដាក់ចុះក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​​ក្នុង​ឧទ្ទេស​ណា មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសណា។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​ ៤ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ចូល​ក្នុង​អាបត្ដិកងណា។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន​ប៉ុន្មានយ៉ាង។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ បណ្ដា​សមថៈទាំង​ ៧ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ អ្វីជា​​វិន័យ​ក្នុង​​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​បាតិមោក្ខក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​​អធិប្បាតិមោក្ខ​ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ អ្វីជា​វិបត្ដិ អ្វីជា​សម្បត្ដិ សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​) ដូចម្ដេច។ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី១ ព្រោះអាស្រ័យ​អំណាច​ប្រយោជន៍​ប៉ុន្មាន​យ៉ាង។ ជនពួកណាតែងសិក្សា។ ជនពួកណា មានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ឋិត​នៅ​ក្នុង​​ជនពួកណា។ ជនពួកណាតែងទ្រទ្រង់​ទុក។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ពាក្យរបស់នរណា។ សិក្ខាបទ​នោះ​​នរណានាំមក។

[២៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី១ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​​ប្រារឰ​នូវ​​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែល ព្រះឧទាយិ​មានអាយុតែម្នាក់ឯង សម្រេចនូវ​ការអង្គុយលើអាសនៈដ៏ស្ងាត់ កំបាំងល្មមធ្វើ (សេវនកិច្ច​បាន​) ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាមតែម្នាក់។ បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ ក្នុង​​អនិយតៈ​ទី១ នោះ​ មានដែរឬទេ។ មានតែបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញតិ្ដ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មាន​ក្នុង​​សិក្ខាបទនោះ​ទេ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទ​នោះ​ ជា​ឯក តោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុឧទ្ទេស​ទាំង​៥យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ដាក់ចុះក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ដាក់ចុះ​ក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ទ្ទេសណា។ មកកាន់​ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី៤។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ សិក្ខាបទ​នោះ​ ចាត់ជា​សីលវិបត្ដិក៏មាន ជា​អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាកងនៃ​ អាបត្ដិទាំង​៧ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ជា​កងនៃ​អាបត្ដិណា។ ចាត់ជា​កង នៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន ចាត់ជា​​កងនៃ​​អាបត្ដិ​សង្ឃាទិសេសក៏មាន ចាត់ជា​កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាទេ។ សួរថា បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧យ៉ាង សិក្ខាបទ​នោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣យ៉ាង គឺដោយ​សម្មុខា​វិន័យ១ បដិញ្ញាតករណៈ១ សម្មុខាវិន័យនិង​តិណវត្ថារកៈ១។ អ្វីជា​វិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីជា​អភិវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ បញ្ញត្ដិ ជា​វិន័យ វិភត្ដិជា​អភិវិន័យ។ អ្វីជា​​បាតិមោក្ខ​ក្នុង​​សិក្ខាបទ​នោះ​ អ្វីជា​អធិប្បាតិមោក្ខក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ បញ្ញត្ដិជា​បាតិមោក្ខ វិភត្ដិជា​អធិប្បាតិមោក្ខ។ អ្វីជា​វិបត្ដិ សេចក្ដីមិន​សង្រួមជា​វិបត្ដិ។ អ្វីជា​សម្បត្ដិ។ សេចក្ដីសង្រួមជា​សម្បត្ដិ។ សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​) ដូចម្ដេច។ ភិក្ខុសមាទានសិក្សាក្នុង​សិក្ខាបទទាំង​ឡាយ ដរាបដល់អស់ជីវិត មានជីវិតជា​ទីបំផុត ដោយ​សេចក្ដីកំណត់ក្នុង​ចិត្ដថា អញនឹង​មិន​ធ្វើកម្ម មានសភាពយ៉ាងនេះឡើយ (នេះជា​សេចក្ដីប្រតិបត្ដិ)។ ព្រះមានព្រភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី១ ព្រោះអាស្រ័យអំណាចប្រយោជន៍ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី១ ព្រោះអាស្រ័យអំណាច ប្រយោជន៍១០យ៉ាង គឺដើម្បីល្អដល់សង្ឃ១ ដើម្បីសេចក្ដី​សប្បាយ​ដល់​សង្ឃ១ ដើម្បីសង្កត់សង្កិនបុគ្គលដែលមិន​អៀនខ្មាស១ ដើម្បីនៅជា​សុខ​ស្រួលដល់ភិក្ខុ​ដែល​មាន​សីល​ជា​ទីស្រឡាញ់១ ដើម្បីរាំងរានូវ​អាសវៈទាំង​ឡាយដែលកើតឡើងក្នុង​បច្ចុប្បន្ន១ ដើម្បី​កម្ចាត់​បង់​នូវ​អាសវៈទាំង​ឡាយដែលកើតឡើងក្នុង​បរលោក១ ដើម្បីញ៉ាំងបុគ្គលទាំង​ឡាយ ដែល​មិន​​ទាន់​ជ្រះថ្លាឱ្យជ្រះថ្លាឡើង១ ដើម្បីញ៉ាំងបុគ្គលទាំង​ឡាយដែលជ្រះថ្លាហើយ​ឱ្យរឹងរឹត​តែ​ជ្រះថ្លា​ឡើង១ ដើម្បីតម្កល់នៅមាំនៃ​ព្រះសទ្ធម្ម១ ដើម្បីអនុគ្រោះដល់វិន័យ១។ ពួកជនណា​តែង​សិក្សា។ ពួកសេក្ខបុគ្គលនិង​កល្យាណបុថុជ្ជនតែងសិក្សា។ ពួកជនណា មានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ ព្រះអរហន្ដទាំង​ឡាយ មានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ឋិតនៅក្នុង​ជនពួកណា។ ឋិតនៅ​ក្នុង​​ពួកសិក្ខាកាមបុគ្គល។ ជនពួកណាតែងទ្រទ្រង់​ទុក។ សិក្ខាបទ​នោះ​​ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដល់​ពួក​ជន​ណា ពួកជននោះ​​តែងទ្រទ្រង់​ទុក។ សិក្ខាបទនោះ​ជា​ពាក្យរបស់នរណា។ ជា​ពាក្យរបស់​ព្រះមាន​ព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ។ សិក្ខាបទនោះ​ នរណានាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ (ដូចមាន​នាម​តទៅ​នេះ) នាំតៗគ្នាមក។ ព្រះឧបាលិ១ ព្រះទាសកៈ១ ព្រះសោណកៈ១ ព្រះសិគ្គវៈ១ និង​​ព្រះមោគ្គលី​បុត្ដ១អង្គទៀតជា​គម្រប់៥ ព្រះថេរៈទាំង​នេះ នៅក្នុង​ទ្វីបមានឈ្មោះ​ថាជម្ពូ​ដ៏មាន​សិរី។ តអំពីនោះ​មក ព្រះមហិន្ទៈ១ ព្រះឥដ្ដិយៈ១ ព្រះឧត្ដិយៈ១ ព្រះសម្ពលៈ១។បេ។ ព្រះនាគត្ថេរ​ទាំង​ឡាយនេះ មានបញ្ញាច្រើន ចេះព្រះវិន័យ ស្ទាត់ជំនាញក្នុង​មគ្គ បាន​ប្រកាស​វិនយ​បិដកទុក ក្នុង​តម្ពបណ្ណិទ្វីប។

[២៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដអនិយតៈទី២ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែល​ឧទាយិភិក្ខុ​មានអាយុតែម្នាក់ឯង សម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីកំបាំងជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាមតែម្នាក់។ បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ១ មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ដែរឬទេ។ មានតែបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ទេ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទ នោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ដាក់ចុះក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ដាក់ចុះក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសណា។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី ៤។ បណ្ដា​វិបត្ដិ​ទាំង​​៤យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ចាត់ជា​សីលវិបត្ដិក៏មាន ចាត់ជា​អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ជា​កងនៃ​អាបត្ដិណា។ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិ​សង្ឃាទិសេស​ក៏មាន ជា​កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទ​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មានយ៉ាង។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង គឺតាំង​ឡើង​អំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើងអំពីវាចា និង​ចិត្ដ មិន​តាំង​ឡើង​អំពី​កាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយអំពីវាចានិង​ចិត្ដ១។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ជា​​អធិករណ៍​ណា។ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​​រម្ងាប់​ដោយ​សមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣យ៉ាង គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ១ បដិញ្ញាតករណៈ ១ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈ១។

ចប់អនិយតៈ ទាំង​ពីរ។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជី​រឿងនៃ​អនិយតៈនោះ​ ដូច្នេះ

[២៦] អនិយតៈ (ទាំង​ពីរ) គឺ អលង្កម្មនិយៈ១ នាលង្កម្មនិយៈ១ ដែលព្រះពុទ្ធប្រសើរ មាន​គុណធម៌​ដ៏មាំមួន ទ្រង់​បញ្ញត្ដទុកហើយដោយ​ល្អ។

[២៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គ ជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ​ចំពោះភិក្ខុ​ដែលទុក​អតិរេកចីវរ​ឱ្យកន្លង​ហួសពី១០ថ្ងៃទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុទ្រទ្រង់​​អតិរេក​ចីវរ (ទុកឱ្យកន្លង១០ថ្ងៃទៅ​)។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពី​កាយ​និង​​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ ១ តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

[២៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលនៅ​ប្រាសចាក​ត្រៃចីវរអស់មួយយប់ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលភិក្ខុ​ច្រើនរូបផ្ញើចីវរ​ក្នុង​ដៃនៃ​ភិក្ខុទាំង​ឡាយហើយ (ស្លៀកដណ្ដប់) តែស្បង់​និង​ចីពរចេញ​​ដើរទៅ​កាន់​ជនបទ​ចារិក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទ​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាងគឺ តាំងឡើងអំពីកាយ និង​វាចា មិន​តាំងឡើង​អំពីចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយវាចា និង​ចិត្ដ១។បេ។

[២៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុទទួល​អកាល​ចីវរ​ហើយ ទុកឱ្យកន្លងមួយខែទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុច្រើន​រូបទទួលអកាលចីវរ ហើយទុកឱ្យកន្លងហួសមួយខែទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង គឺតាំង​ឡើងអំពី​កាយ និង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

[៣០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ ដែល​ប្រើនាង​ភិក្ខុនី មិន​មែនជា​ញាតិឱ្យលាងចីវរចាស់ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ឧទាយិភិក្ខុមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែល​ព្រះឧទាយិមានអាយុ ប្រើភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យលាងចីវរចាស់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ​បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​​សមុដ្ឋាន​ទាំង​​៦​យ៉ាង។បេ។

[៣១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្ដិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុអ្នក​ទទួល​ចីវរអំពី​ដៃភិក្ខុនី មិន​មែនជា​ញាតិ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែល​ព្រះឧទាយិ​មានអាយុ ទទួលចីវរអំពីដៃភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដា្ឋននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៣២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលសូម​ចីវរ​នឹង​​គហបតី ឬគហបតានី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ សូមចីវរ​នឹង​​សេដ្ឋិបុត្ដ ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញតិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៣៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ​ដែលសូម​ចីវរនឹង​​គហបតី ឬគហបតានី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យលើស​ជា​ងកំណត់​ដែលគេប្រគេន​នោះ​​ទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​ បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែលពួក​ឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុមិន​ស្គាល់​ប្រមាណ​(ក្នុង​ការសូម) ហើយសូមចីវរជា​ច្រើន។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។ បេ។

[៣៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ​អ្នក​ចូល​ទៅ​​រក​គហបតី មិន​មែនជា​ញាតិ ដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកមុនទេ ហើយដល់នូវ​​កិរិយាកំណត់​ក្នុង​ចីវរ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែលព្រះ​ឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដ​មានអាយុ គេមិន​បាន​បវារណាទុកមុន ហើយចូល​ទៅ​​រកគហបតី ដែលមិន​​មែនជា​ញាតិ ហើយដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ [កំណត់ប្រវែង ទំហំ និង​សាច់ចីវរ តាមដែល​ខ្លួនពេញចិត្ដ គឺចង់បាន​ឱ្យល្អហួសហេតុ។]។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៣៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ ដែលចូល​​ទៅ​រកគហបតីទាំង​ឡាយមិន​មែនជា​ញាតិ ដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកមុន ហើយដល់​នូវ​កិរិយា​កំណត់ក្នុង​ចីវរ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែលព្រះ​ឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ គេមិន​បាន​បវារណាទុកមុន ហើយចូល​​រកគហបតី​ទាំង​​ឡាយ ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដា្ឋនទាំង​៦យ៉ាង។ បេ។

[៣៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែល​ញ៉ាំង​ចីវរឱ្យ​សម្រេច ដោយ​ការតឹងទារហួសកំណត់បីដង ដោយ​ឈរហួសកំណត់៦ដង ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយ​ថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​ព្រះ​ឧបនន្ទ ជា​សក្យ​បុត្ដ​មានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ ដែល​ឧបាសកនិយាយ(អង្វរ)ថា បពិត្រ​លោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន សូមលោកម្ចាស់​រងចាំក្នុង​​ថ្ងៃនេះ​មួយ​ថ្ងៃសិន ហើយមិន​បាន​បង្អង់ចាំ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ ទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

ចប់ កឋិនវគ្គទី១។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​កឋិនវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[៣៧] អតិរេកចីវរ១ ចីវរដែលភិក្ខុនៅប្រាសចាកមួយរាត្រី១ អកាលចីវរ១ ការប្រើភិក្ខុនី​មិន​មែន​ជា​ញាតិឱ្យគក់លាងចីវរចាស់១ ទទួលចីវរអំពីដៃភិក្ខុនី១ទៀត ជា​គម្រប់ប្រាំ ការសូម​ចីវរ​អំពីគ្រហស្ថមិន​មែនជា​ញាតិ១ ការសូមឱ្យលើសពីស្បង់ចីពរ១ ភិក្ខុ​ដែលគេមិន​​បាន​​បវារណា​មានពីរ​យ៉ាង១ ការតឹងទារចីវរឱ្យហួសកំណត់បីដង ១។

[៣៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដយៈ ចំពោះភិក្ខុ​ដែលឱ្យគេ​ធ្វើសន្ថ័ត​ លាយដោយ​សូត្រ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​​បុគ្គណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ នូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ចូល​ទៅ​រកពួកអ្នក​ធ្វើសូត្រ ហើយនិយាយថា ម្នាលអ្នក​មានអាយុទាំង​ឡាយ សូមអ្នក​​ទាំង​​ឡាយ ស្ងោរនាងឱ្យច្រើន ហើយឱ្យមកពួកអាត្មាខ្លះ ឯអាត្មាចង់ឱ្យ​គេធ្វើ​សន្ថ័ត​លាយ​ដោយ​​សូត្រ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង​ឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៣៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដយៈ ចំពោះ​ភិក្ខុ​ដែល​ឱ្យ​គេធ្វើ​សន្ថ័ត​នឹង​រោមចៀមមានពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នូវ​​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសន្ថ័ត លាយរោមចៀមមានពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន​តែ​បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦ យ៉ាង។បេ។

[៤០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែល (ធ្វើឯង) ឬប្រើឱ្យគេធ្វើនូវ​សន្ថ័តថ្មី មិន​លាយរោមចៀម ស មួយជញ្ជីង រោមចៀមក្រហមមួយជញ្ជីង (១ភាគ) ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ឱ្យគេធ្វើ​សន្ថ័ត​ដោយ​​រោម​ចៀមមានពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ យ៉ាងនោះ​ដែរ តែលាយដោយ​រោមចៀមសបន្ដិចត្រង់ជា​យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៤១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែល​ឱ្យគេធ្វើ​នូវ​​សន្ថ័តរាល់ឆ្នាំ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែល​ភិក្ខុច្រើនរូបឱ្យ​គេធ្វើ្វ​សន្ថ័ត​រាល់ៗឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦​យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៤២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលឱ្យគេធ្វើសន្ថ័តសម្រាប់ទ្រាប់អង្គុយថ្មី មិន​លាយសន្ថ័តចាស់ មួយចំអាមព្រះសុគតដោយ​ជុំវិញ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុច្រើនរូបលះចោលសន្ថ័ត ហើយសមាទាននូវ​អារញ្ញិកង្គធុតង្គ បិណ្ឌបាតិកង្គធុតង្គ បំសុកូលិកង្គធុតង្គ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៤៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលទទួលរោមចៀម នាំឱ្យកន្លងហួស៣យោជន៍ទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុមួយរូបទទួលរោមចៀម (រួចនាំទៅ​) ឱ្យកន្លងហួស៣យោជន៍។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានពីរយ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១។បេ។

[៤៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលប្រើភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិឱ្យលាងរោមចៀម ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​សក្កជនបទ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ប្រើភិក្ខុនីទាំង​ឡាយមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យលាងរោមចៀម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡីងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៤៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលទទួលរូបិយៈ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្តមានអាយុទទួលរូបិយៈ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋានទាំង​ ៦ យ៉ាង។បេ។

[៤៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលប្រព្រឹត្ដ ទិញដូរដោយ​រូបិយៈ មានប្រការផ្សេងៗ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ប្រព្រឹត្ដការទិញដូរដោយ​រូបិយៈ មានប្រការផ្សេងៗ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៤៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ ដែលប្រព្រឹត្ដការទិញ និង​ការលក់មានប្រការផ្សេងៗ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ ប្រព្រឹត្ដការទិញនិង​ការលក់ជា​មួយនឹង​បរិព្វាជក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

ចប់ កោសិយវគ្គ ទី ២។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​កោសិយវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[៤៨] ភិក្ខុធ្វើសន្ថ័តដោយ​រោមចៀមលាយសូត្រ១ ភិក្ខុធ្វើសន្ថ័តដោយ​រោមចៀម មានពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ១ ភិក្ខុធ្វើសន្ថ័ត លាយរោមចៀមសមួយជញ្ជីង ក្រហមមួយជញ្ជីង ១ ភិក្ខុធ្វើ សន្ថ័តរាល់ឆ្នាំ១ ភិក្ខុធ្វើសន្ថ័តថ្មីត្រូវ​លាយនឹង​សន្ថ័តចាស់១ ភិក្ខុទទួលរោមចៀមនាំទៅ​បាន​តែត្រឹមបីយោជន៍១ ភិក្ខុប្រើភិក្ខុនីឱ្យលាយរោមចៀម១ ភិក្ខុទទួលរូបិយៈ១ ភិក្ខុទិញ លក់ ផ្លាស់ប្ដូរ ដោយ​រូបិយវត្ថុ មានប្រការផ្សេងៗ មានពីរសិក្ខាបទ១។

[៤៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ ដែលទុកអតិរេកបាត្រឱ្យកន្លងហួស១០ថ្ងៃទៅ​ក្នុង​ទីណា។ ធ្វើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុទ្រទ្រង់​អតិរេកបាត្រ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

[៥០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលមានបាត្រមានចំណង គឺស្នាមប្រេះបែក មិន​ទាន់ដល់ប្រាំអន្លើ ហើយឱ្យគេទិញបាត្រថ្មីទៀត ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​សក្កជនបទ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុមានបាត្រគ្រាន់តែបែកបន្ដិចបន្ដួចខ្លះ គ្រាន់តែដាច់បន្ដិចបន្ដួចខ្លះ គ្រាន់តែមានស្នាមប្រេះបន្ដិចបន្ដួចខ្លះ ហើយសូមបាត្រជា​ច្រើន។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៥១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលទទួលភេសជ្ជៈ ហើយទុកឱ្យកន្លងហួស៧ថ្ងៃទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែល ភិក្ខុច្រើនរូបទទួលភេសជ្ជៈ ហើយទុកឱ្យកន្លងហួស​៧ថ្ងៃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[៥២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលស្វែងរក​វស្សិកសាដិកចីវរ សម្រាប់ងូតទឹកភ្លៀង ក្នុង​កាលដែលហួសពីខែជា​ខាងចុងនៃ​រដូវក្ដៅទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយ ភិក្ខុនាំគ្នាស្វែងរក​វស្សិកសាដិកចីវរ សម្រាប់ងូតទឹកភ្លៀងក្នុង​កាលដែលហួសពីខែជា​ខាងចុងនៃ​រដូវក្ដៅ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៥៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលបាន​ឱ្យចីវរខ្លួនឯង ដល់ភិក្ខុផងគ្នា ហើយមានចិត្ដខឹងអាក់អន់ដណ្ដើមយកវិញ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ បាន​ឱ្យចីវរខ្លួនឯង ដល់ភិក្ខុផងគ្នា ហើយមានចិត្ដអាក់អន់ ដណ្ដើមយកវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៣យ៉ាង។បេ។

[៥៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលសូមអំបោះ (អំពីគ្រហស្ថ) ដោយ​ខ្លួនឯង យកមកឱ្យជា​ងតម្បាញត្បាញចីវរ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿង រ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុសូមអំបោះ (អំពី គ្រហស្ថ) ដោយ​ខ្លួនឯង ហើយឱ្យជា​ងតម្បាញ ត្បាញចីវរ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខា បទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៥៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលគេមិន​បាន​បវារណាជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​រកជា​ងតម្បាញ របស់គហបតី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ហើយដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ (ចង់បាន​ឱ្យល្អហួសហេតុ) ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ ដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​រកជា​ងតម្បាញរបស់គហបតីមិន​មែនជា​ញាតិ ដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៥៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលទទួលអច្ចេកចីវរ ហើយទុកឱ្យកន្លងសម័យនៃ​ចីវរកាលទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុច្រើនរូបទទួលអច្ចេកចីវរ ហើយទុកឱ្យកន្លងសម័យ នៃ​ចីវរកាលទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[៥៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលទុកចីវរ បណ្ដាចីវរទាំង​៣ចីវរណាមួយ ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ហើយនៅប្រាស (ចាកចីវរនោះ​) លើស៦រាត្រីទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង រ៉ាវដែលភិក្ខុច្រើនរូប ទុកចីវរ បណ្ដាចីវរទាំង​៣ ចីវរណាមួយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ហើយនៅប្រាស (ចាកចីវរនោះ​) លើសពី៦រាត្រីទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនកសិក្ខាបទ)។បេ។

[៥៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលដឹងថា លាភគេបង្អោនទៅ​ដើម្បីសង្ឃហើយបង្អោនមកដើម្បីខ្លួនវិញ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុដឹងថា លាភដែលគេ បង្អោនទៅ​ដើម្បីសង្ឃហើយ ក៏ត្រឡប់បង្អោនមកដើម្បីខ្លួនវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។ បេ។

ចប់ បត្ដវគ្គ ទី៣។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​បត្ដវគ្គ ដូច្នេះ

[៥៩] ភិក្ខុទុកអតិរេកបាត្រ ១ ភិក្ខុមានបាត្រមានចំណងមិន​ទាន់ដល់ប្រាំអន្លើ១ ភិក្ខុទុកភេសជ្ជៈ១ ភិក្ខុស្វែងរកសំពត់ងូតទឹកភ្លៀង១ ភិក្ខុឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុឯទៀតហើយមានចិត្ដ អាក់អន់ដណ្ដើមយកវិញ១ ភិក្ខុសូមឱ្យជា​ងតម្បាញ ត្បាញចីវរ មានពីរសិក្ខាបទ១ ភិក្ខុទទួលអច្ចេកចីវរទុកឱ្យកន្លងសម័យនៃ​ចីវរកាល១ ភិក្ខុទុកចីវរណាមួយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ហើយនៅប្រាសចាកចីវរលើស៦រាត្រី១ ភិក្ខុបង្អោនសង្ឃលាភមកដើម្បីខ្លួនឯង១។

ចប់ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ៣០ ។

[៦០] សួរថាព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គ ជ្រាបច្បាស់ ឃើញច្បាស់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈ ព្រោះពោលពាក្យកុហក ដោយ​ដឹងខ្លួន ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ហត្ថកភិក្ខុ ជា​សក្យបុត្ដ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលហត្ថកភិក្ខុជា​សក្យបុត្ដនិយាយចរចា ជា​មួយនឹង​តិរ្ថិយទាំង​ឡាយ គេចកែសម្ដីហើយត្រឡប់ទទួលប្ដេជា​្ញ ប្ដេជា​្ញហើយបែរជា​គេចកែសម្ដីវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើង អំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១ តាំងឡើងអំពីកាយ អំពីវាចា និង​ចិត្ដ១។បេ។

[៦១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈ ព្រោះពោលពាក្យចាក់ដោត (ជេរប្រទេចភិក្ខុផងគ្នា) ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ទាស់ទែងនឹង​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលមានសីលជា​ទីស្រឡាញ់ ហើយពោលចាក់ដោត (ជេរប្រទេច) ភិក្ខុដែលមានសីលជា​ទីស្រឡាញ់។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ យ៉ាង។ បេ។

[៦២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈ ព្រោះ ពោលពាក្យញុះញង់ភិក្ខុផងគ្នា ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុនាំពាក្យញុះញង់ របស់ភិក្ខុទាំង​ឡាយដែលបង្កហេតុឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡីងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

[៦៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលបង្រៀនធម៌ដោយ​បទ ដល់អនុបសម្ប័ន្ន ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុង្រៀនធម៌ដោយ​បទដល់ពួកឧបាសក។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន តែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាងគឺតាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ ១ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១។បេ។

[៦៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលសម្រេចការដេកនៅជា​មួយនឹង​អនុបសម្ប័ន្ន ឱ្យលើសជា​ងពីរបីរាត្រីឡើងទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកភិក្ខុច្រើនរូប សម្រេចការដេកនៅជា​មួយ នឹង​អនុបសម្ប័ន្ន។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១។ បេ។

[៦៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលសម្រេចការដេកនៅ ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ ព្រះអនុរុទ្ធមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះអនុរុទ្ធមានអាយុ សម្រេចការដេកនៅ ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមកសិក្ខាបទ)។បេ។

[៦៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលសម្ដែងធម៌ដល់មាតុគ្រាម ឱ្យលើសជា​ងប្រាំ ប្រាំមួយម៉ាត់ឡើងទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ សម្ដែងធម៌ដល់មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ២។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​បទសោធម្មសិក្ខាបទ)។បេ។

[៦៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលប្រាប់ឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមានពិត ដល់អនុបសម្ប័ន្ន ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនូវ​ពួកភិក្ខុ ដែលនៅទៀបឆ្នេរស្ទឹងឈ្មោះវគ្គុមុទា។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកភិក្ខុអ្នក​នៅទៀបឆ្នេរស្ទឹងឈ្មោះវគ្គុមុទា ពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្មនៃ​គ្នានិង​គ្នា ដល់គ្រហស្ថទាំង​ឡាយ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣ យ៉ាង គឺ តាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ ១ តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ១។បេ។

[៦៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលប្រាប់ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិរបស់ភិក្ខុផងគ្នាដល់អនុបសម្ប័ន្ន ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ប្រាប់ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិរបស់ភិក្ខុផងគ្នាដល់អនុបសម្ប័ន្ន។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង (ដូចសមុដ្ឋាននៃ​អទិន្នាទាន)។បេ។

[៦៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលជីកដី ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកភិក្ខុនៅក្នុង​នគរអាឡវី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកភិក្ខុនៅក្នុង​នគរអាឡវីនាំគ្នាជីកដី។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

ចប់ មុសាវាទវគ្គទី១។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​មុសាវាទវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[៧០] ភិក្ខុពោលពាក្យកុហក១ ពោលពាក្យចាក់ដោត១ ពោលពាក្យញុះញង់១ បង្រៀនធម៌ដោយ​បទ១ ដេករួមនឹង​អនុសម្ប័ន្នមានពីរសិក្ខាបទ១ ការសម្ដែងធម៌១ ការអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម១ ការប្រាប់ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ១ ការជីកដី១។

[៧១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលធ្វើភូតគាម​ឱ្យ​វិនាស ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​ពួក​ភិក្ខុអ្នក​នៅក្នុង​នគរអាឡវី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះ​រឿងរ៉ាវ​ដែលពួក​ភិក្ខុអ្នក​​នៅក្នុង​​នគរអាឡវី កាប់ដើមឈើ១ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

[៧២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ពោលពាក្យដទៃ​ធ្វើឱ្យ​សង្ឃ​លំបាក ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ កាលត្រូវ​សាកសួរដោយ​អាបត្ដិក្នុង​កណ្ដាលជំនុំសង្ឃ ហើយត្រឡប់ពោល​បិទបាំងពាក្យ​ដទៃ​ដោយ​​​ពាក្យដទៃវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦​យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

[៧៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះ ភិក្ខុដែលបង្គាប់ភិក្ខុដទៃ ឱ្យពោលទោល តិះដៀល (ភិក្ខុផងគ្នា) ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​មេត្ដិយភិក្ខុនិង​ភុម្មជកភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលមេត្ដិយភិក្ខុនិង​ភុម្មជកភិក្ខុ ប្រើភិក្ខុទាំង​ឡាយឱ្យពោលទោស​ព្រះទព្វមល្លបុត្ដមានអាយុ។ សិក្ខានោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណា្ដសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

[៧៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលយកគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ពូកក្ដី កៅអីក្ដី ជា​របស់សង្ឃទៅ​ក្រាលទុកក្នុង​ទីវាល មិន​សាយកមកទុកដោយ​ខ្លួនឯង(ក្ដី) មិន​ប្រើអ្នក​ដទៃឱ្យយកមកទុក (ក្ដី) ហើយដើរចៀសចេញ​ទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ ដែលភិក្ខុច្រើនរូបក្រាលសេនាសនៈរបស់សង្ឃក្នុង​ទីវាល មិន​សាយកមកទុកដោយ​ខ្លួនឯង ទាំង​មិន​ប្រាប់ (អ្នក​ដទៃឱ្យសាយកមកទុក) ហើយដើរចៀសចេញ​ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ ទាំង​ ៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនកសិក្ខាបទ)។ បេ។

[៧៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលក្រាលកម្រាលសម្រាប់ដេកក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ មិន​សាយកមកទុកដោយ​ខ្លួនឯង (ក្ដី) មិន​ប្រាប់ (អ្នក​ដទៃឱ្យសាយកមកទុកក្ដី) ហើយដើរចៀសចេញ​ទៅ​ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកសត្ដរសគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកសត្ដរសវគ្គិយភិក្ខុ ក្រាលកម្រាលសម្រាប់ដេក ក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ មិន​សាយកមកទុកវិញ ទាំង​មិន​បាន​ប្រាប់ (អ្នក​ដទៃឱ្យសាយកមកទុក) ហើយដើរចៀសចេញ​ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនកសិក្ខាបទ)។ បេ។

[៧៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលដឹងថា មានភិក្ខុចូល​ទៅ​នៅមុនហើយ ចូល​ទៅ​ច្រៀតបៀតសម្រេចការដេកនៅក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ចូល​ទៅ​ច្រៀតបៀតភិក្ខុជា​ថេរៈទាំង​ឡាយ ហើយសម្រេចការដេកនៅ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា។ បេ។

[៧៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលមានចិត្ដខឹង អាក់អន់ ហើយចាប់ទង់ទាញភិក្ខុផងគ្នា ឱ្យចេញ​ចាកវិហារជា​របស់សង្ឃ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មានចិត្ដខឹង អាក់អន់ ហើយចាប់ទង់ទាញភិក្ខុទាំង​ឡាយឱ្យចេញ​អំពីវិហារជា​របស់សង្ឃ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ យ៉ាង។ បេ។

[៧៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុដែលអង្គុយ​សង្កត់គ្រែ​ឬតាំង ដែលមានជើងគ្រាន់តែផ្គុំទុកឰដ៏ថ្នាក់ខាង​លើក្នុង​វិហារ​ជា​របស់​សង្ឃ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰភិក្ខុ១រូប។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវ​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែល​ភិក្ខុ១រូប អង្គុយសង្កត់ភ្លាមនូវ​គ្រែ ដែលមានជើង​គ្រាន់តែផ្គុំ​ទុកឰដ៏​ថ្នាក់​ខាងលើ ក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​​ទាំង​​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង គឺតាំងឡើអំពីកាយ មិន​តាំង​ឡើង​អំពីវាចា​និង​ចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១។បេ។

[៧៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុដែលបូកតម្បូលពីរបីជា​ន់ ហើយនៅតែបូកថែមឱ្យលើសពីនោះ​ទៅ​ទៀត ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​រ៉ាវ ដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ ឱ្យគេលាប ឱ្យគេបូករឿយៗ នូវ​វិហារដែលខ្លួន​ធ្វើជា​ស្រេចហើយ វិហារធ្ងន់ពេក ក៏រលំបាក់ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦ យ៉ាង។ បេ។

[៨០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុដែលដឹងថាទឹកមានសត្វ ហើយយកទៅ​ចាក់ស្រោចស្មៅឬដី ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកភិក្ខុអ្នក​នៅក្នុង​ដែនអាឡវី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​រ៉ាវ​ដែលពួកភិក្ខុអ្នក​នៅក្នុង​ដែនអាឡវីដឹងថា ទឹកមានសត្វ ហើយ យកទៅ​ស្រោចស្មៅឬដី។ សិក្ខាបទ​នោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន៣ យ៉ាង។ បេ។

ចប់ ភូតគាមវគ្គទី ២។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​ភូតគាមវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[៨១] ភិក្ខុកាប់ដើមឈើ ១ ភិក្ខុញុះញង់ភិក្ខុផងគ្នា ១ ភិក្ខុពោលទោសគ្នា១ ភិក្ខុយក​សេនាសនៈ ទៅ​តាំងទុកក្នុង​ទីវាល១ យកកម្រាលទៅ​ក្រាលក្នុង​វិហារ១ ភិក្ខុចូល​​ទៅ​ដេក​ជ្រៀត​បៀត១ ភិក្ខុទង់ទាញភិក្ខុផងគ្នា១ ភិក្ខុអង្គុយសង្កត់គ្រែ ឬតាំងដែលគេទុកឰដ៏ថ្នាក់ខាងលើ១ ភិក្ខុបូក​លាបតម្បូល១ ភិក្ខុដឹងថាទឹកមានសត្វ ហើយស្រោច (ស្មៅឬដី)១។

[៨២] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលសង្ឃមិន​បាន​​សន្មត ហើយទៅ​ទូន្មានភិក្ខុនី ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវ​ដែល​ពួក​ឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មតហើយទៅ​ទូន្មានភិក្ខុនី។ បញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានដែរឬទេ។ មានតែបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មាន​ក្នុង​​សិក្ខាបទ​នោះ​ទេ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំង​ឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន ២ យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំង ឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ១ តាំងឡើង​អំពីវាចា​និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយ១។បេ។

[៨៣] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលទូន្មានភិក្ខុនី ក្នុង​វេលាដែលព្រះអាទិត្យអស្ដង្គតហើយ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះចូឡបន្ថកមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះចូឡបន្ថកមានអាយុ ទៅ​ទូន្មានភិក្ខុនីក្នុង​វេលាព្រះអាទិត្យអស្ដង្គតទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​បទសោធម្មសិក្ខាបទ)។បេ។

[៨៤] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលចូល​ទៅ​កាន់​សម្នាក់​ភិក្ខុនី ហើយទូន្មានភិក្ខុនី ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​សក្កជនបទ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយ ភិក្ខុ​ចូល​ទៅ​កាន់សម្នាក់នៃ​ភិក្ខុនីហើយទូន្មានភិក្ខុនី។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទ នោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២យ៉ាង (ដូចក្នុង​កឋិនកសិក្ខាបទ)។បេ។

[៨៥] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលពោលថា ភិក្ខុទាំង​ឡាយទូន្មានពួកភិក្ខុនីព្រោះហេតុតែអាមិសៈ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុពោលថា ភិក្ខុទាំង​ឡាយទូន្មានពួកភិក្ខុនីព្រោះ ហេតុតែអាមិសៈ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣យ៉ាង។បេ។

[៨៦] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុមួយរូបបាន​ឱ្យចីវរ ដល់ភិក្ខុនីដែលមិន​មែនជា​ញាតិ។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦យ៉ាង។បេ។

[៨៧] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលដេរចីវរឱ្យភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ ដេរចីវរឱ្យភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​​សមុដ្ឋានទាំង​​៦យ៉ាង។បេ។

[៨៨] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុដែលបបួលភិក្ខុនី​ដើរទៅ​កាន់ផ្លូវ​ឆ្ងាយជា​មួយគ្នា ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នូវ​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុបបួលពួកភិក្ខុនីដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយគ្នា។ សិក្ខាបទ នោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤យ៉ាង គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើអំពីចិត្ដ១ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា១ តាំងឡើអំពីកាយអំពីវាចានិង​ចិត្ដ១។បេ។

[៨៩] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈ ចំពោះភិក្ខុ​ដែលបបួល​ភិក្ខុនីឡើង​ជិះទូក​មួយជា​មួយគ្នា ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បបួលពួកភិក្ខុនីឡើងជិះទូកមួយជា​មួយគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤យ៉ាង។បេ។

[៩០] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុ ដែលដឹងហើយឆាន់បិណ្ឌបាតដែលភិក្ខុនីចាត់ចែងឱ្យ ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ទេវទត្ដ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែល ទេវទត្ដដឹងហើយឆាន់បិណ្ឌបាតដែលភិក្ខុនីចាត់ចែងឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[៩១] សួរថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដបាចិត្ដិយៈចំពោះភិក្ខុមួយរូប ដែលសម្រេចការអង្គុយនៅក្នុង​ទីកំបាំង ជា​មួយនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនូវ​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលព្រះឧទាយិមានអាយុ សម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីកំបាំង ជា​មួយនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ យ៉ាង សិក្ខាបទនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

ចប់ ឱវាទវគ្គទី៣។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​ឱវាទវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[៩២] ភិក្ខុដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត ហើយទូន្មានភិក្ខុនី១ ភិក្ខុចូល​ទៅ​ទូន្មានភិក្ខុនី ក្នុង​វេលាដែលព្រះអាទិត្យអស្ដង្គត១ ភិក្ខុចូល​ទៅ​កាន់សម្នាក់ភិក្ខុនី ដើម្បីទូន្មាន១ ភិក្ខុពោលថា ភិក្ខុទាំង​ឡាយខំទូន្មានភិក្ខុនីព្រោះហេតុតែអាមិសៈ១ ភិក្ខុឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ១ ភិក្ខុដេរចីវឱ្យភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ១ ភិក្ខុបបួលភិក្ខុនី ដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយគ្នា១ ភិក្ខុបបួលភិក្ខុនីឡើងជិះទូកមួយជា​មួយគ្នា១ ភិក្ខុដឹង ហើយឆាន់ចង្ហាន់ដែលភិក្ខុនីចាត់ចែងឱ្យ១ ភិក្ខុអង្គុយនៅក្នុង​ទីកំបាំងជា​មួយនឹង​ភិក្ខុនី១។

[៩៣] ភិក្ខុបរិភោគដុំបាយក្នុង​ផ្ទះសម្នាក់ ( រោងឆាន់ ) លើសកំណត់ម្ដងប៉ុណ្ណោះ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រះពុទ្ធជា​ម្ចាស់ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ នៅឆាន់ដុំបាយក្នុង​ផ្ទះសម្នាក់រឿយៗ។ សិក្ខាបទ នោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦យ៉ាង អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ យ៉ាង (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមកសិក្ខាបទ)។ បេ។

[៩៤] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះឆាន់គណភោជន ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុឈ្មោះទេវទត្ដ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងទេវទត្ដព្រមទាំង​បរិស័ទ ដើរសូមគេគ្រប់ត្រកូល ហើយយក​មកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ៧។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិ​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[៩៥] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះឆាន់បរម្បរភោជន ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ក្រុងវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿង​ដូចម្ដេច ព្រោះរឿងភិក្ខុច្រើនរូប ដែលគេនិមន្ដទៅ​ក្នុង​ទីដទៃហើយ បែរជា​​ទៅ​ឆាន់ក្នុង​​ទីឯ​ទៀត​វិញ (ក្រៅអំពីទីនិមន្ដនោះ​)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ៣។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[៩៦] ភិក្ខុទទួលនំកំណត់ត្រឹមពេញពីរបាត្រ ឬបីបាត្រ គួរ តែបើ​ ទទួលឱ្យលើស​កំណត់​នោះ​​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​​បុគ្គលដូចម្តេច។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុ ច្រើនរូប មិន​ដឹងប្រមាណហើយចេះតែទទួល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។បេ។

[៩៧] ភិក្ខុ ឆាន់រួចហើយ ហាមភោជនហើយ ឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលភិក្ខុ​មិន​​បាន​​ធ្វើវិនយកម្ម ឬមិន​មែនសល់ដែលអំពីភិក្ខុឈឺ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដក្នុង​​ទី​ណា។ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះ​រឿង​ដូច​ម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូប ឆាន់រួចហើយ ហាមភោជនហើយ ក្រោក​ទៅ​ឆាន់​ក្នុង​ទីឯ​ទៀត​វិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិ​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[៩៨] ភិក្ខុនាំយកខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលភិក្ខុមិន​បាន​ធ្វើវិនយកម្ម ឬ​មិន​​មែន​សល់​ដែល​អំពីភិក្ខុឈឺ ទៅ​បង្ខំភិក្ខុដែលឆាន់រួចហើយ ហាមភោជនហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​​ភិក្ខុ​មួយ​រូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប នាំយកភោជនីយៈ ដែលភិក្ខុមិន​​បាន​​ធ្វើ​វិនយកម្ម ឬមិន​មែនសល់ដែលអំពីភិក្ខុឈឺ ទៅ​បង្ខំភិក្ខុដែលឆាន់រួចហើយ ហាមភោជនហើយ។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[៩៩] ភិក្ខុ ឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ក្នុង​ពេលមិន​គួរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​​ពួក​សត្ដរសវគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកសត្ដរសវគ្គិយភិក្ខុឆាន់ភោជន ក្នុង​​ពេល​មិន​គួរ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន២(ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខា)។បេ។

[១០០] ភិក្ខុឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលខ្លួនសន្សំទុក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្តិក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​​ព្រះវេលដ្ឋសីសៈ​មានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះវេលដ្ឋសីសៈមានអាយុ ឆាន់ភោជនដែលខ្លួនសន្សំទុក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[១០១] ភិក្ខុសូមបណីតភោជន [បណិតភោជននោះ​ បាន​ដល់ វត្ថុឧត្ដម៩យ៉ាងគឹ ទឹក​ដោះរាវ ទឹកដោះខាប់ ប្រេង ទឹកឃ្មុំ ទឹកអំពៅ ត្រី សាច់ ទឹកដោះស្រស់ ទឹកដោះជូរ។] ចំពោះ​ខ្លួនឯង​ហើយឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​ដែលពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ សូមបណីតភោជន ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនហើយឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន​បញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​​សមុដ្ឋាន៤។បេ។

[១០២] ភិក្ខុឆាន់អាហារដែលសម្រាប់ឆាន់តាមទ្វារមាត់ ដែលគេមិន​បាន​ប្រគេន ត្រូវ​​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប ឆាន់អាហារសម្រាប់​ឆាន់​តាម​ទ្វារមាត់ ដែលគេមិន​បាន​ប្រគេន។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោម​សិក្ខាបទ)។ បេ។

ចប់ ភោជនវគ្គ ទី៤។

ឧទ្ទាននៃ​ភោជនវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[១០៣] រឿងភិក្ខុឆាន់ដុំបាយក្នុង​ផ្ទះសម្នាក់១ រឿងភិក្ខុឆាន់គណភោជន១ រឿងភិក្ខុឆាន់​បរម្បរភោជន១ រឿងភិក្ខុទទួលនំបាន​តែត្រឹមពីរបាត្រឬបីបាត្រ១ រឿងភិក្ខុហាមភោជន១ រឿង​ភិក្ខុ​ហាម​ភោជនហើយ ភិក្ខុឯទៀតនាំយកភោជន ទៅ​បង្ខំឱ្យឆាន់១ រឿងភិក្ខុឆាន់ក្នុង​វេលាវិកាល១ រឿង​ភិក្ខុឆាន់ភោជនដែលខ្លួនសន្សំទុក១ រឿងភិក្ខុសូមបណីតភោជន ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ខ្លួន១ រឿងភិក្ខុ​ឆាន់អាហារសម្រាប់ឆាន់ តាមទ្វារមាត់ដែលគេមិន​បាន​ប្រគេន១។

[១០៤] ភិក្ខុ ឱ្យខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈដល់អចេលក៏ក្ដី ដល់បរិញ្វជកក្ដី ដល់បរិញ្វជិកាក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះអានន្ទមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះ​រឿងដែលព្រះអានន្ទមានអាយុ ឱ្យនំពីរដុំដល់បរិញ្វជិកាម្នាក់ តែសម្គាល់​ថាឱ្យនំតែ​មួយ​ដុំទេ។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន​ពីរ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ )។បេ។

[១០៥] ភិក្ខុបបួលភិក្ខុផងគ្នាថា នែលោកមានអាយុ មក យើងនឹង​ចូល​ទៅ​កាន់​ស្រុក ឬនិគម ដើម្បីបិណ្ឌបាតជា​មួយគ្នា ហើយបាន​ឱ្យក្ដី មិន​បាន​ឱ្យក្ដី នូវ​បិណ្ឌបាត ដល់ភិក្ខុនោះ​ ហើយបញ្ជូនភិក្ខុនោះ​ទៅ​វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ បបួលភិក្ខុផងគ្នាថា នែ​លោក​មានអាយុ មក យើងនឹង​ចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ដើម្បីបិណ្ឌបាតជា​មួយគ្នា ហើយមិន​​បាន​​ឱ្យ​បិណ្ឌ​បាត​ដល់ភិក្ខុនោះ​ ហើយក៏បញ្ជូនទៅ​វិញ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​​​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១០៦] ភិក្ខុចូល​ទៅ​សម្រេចកាអង្គុយក្នុង​ត្រកូល ដែលមានតែជនពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល​ព្រះ​ឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ ចូល​ទៅ​សម្រេចការអង្គុយ ក្នុង​ត្រកូលដែលមានតែជនពីរនាក់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងដោយ​កាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងដោយ​វាចាឡើយ។បេ។

[១០៧] ភិក្ខុសម្រេចការអង្គុយលើអាសនៈដែលស្ងាត់កំបាំងជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​​អាបត្ដិបាចិត្ដយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល​ព្រះ​ឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ សម្រេចការអង្គុយលើអាសនៈ ដែលស្ងាត់កំបាំងជា​មួយ​នឹង​​មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងដោយ​កាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងដោយ​វាចាឡើយ។បេ។

[១០៨] ភិក្ខុសម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីស្ងាត់តែម្នាក់និង​ម្នាក់ ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​​អាបត្ដិ​បាចិត្ដយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះ​ឧបនន្ទ ជា​​សក្យបុត្ដមានអាយុ សម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីស្ងាត់តែម្នាក់និង​ម្នាក់ ជា​មួយនឹង​​មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងដោយ​កាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើង​ដោយ​វាចាឡើយ។បេ។

[១០៩] ភិក្ខុដែលគេនិមន្ដរួចហើយ ឈ្មោះថាប្រកបដោយ​ភត្ដ មិន​បាន​លាភិក្ខុ​ផងគ្នា​ដែល​មាន​​នៅ (ក្នុង​វត្ដ) ហើយស្រាប់តែត្រាច់ទៅ​ក្នុង​ត្រកូលទាំង​ឡាយ ក្នុង​ពេលមុនបាយក្ដី ក្រោយ​បាយ​ក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​ដែលព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ គេនិមន្ដរួចហើយ ឈ្មោះថា​ជា​ភិក្ខុ​ប្រកប​ដោយ​​ភត្ដ ហើយត្រាច់ទៅ​ក្នុង​ត្រកូលទាំង​ឡាយក្នុង​ពេលមុនបាយ និង​ក្រោយបាយ។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ៤។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិ នោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។ បេ។

[១១០] ភិក្ខុសូមភេសជ្ជៈលើសកំណត់ដែលគេបវារណានោះ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនសក្កៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដែលមហានាមសក្យរាជ អង្វរថា បពិត្រ​​លោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់បង្អង់ចាំក្នុង​ថ្ងៃនេះ១ ថ្ងៃសិន ហើយមិន​ព្រមបង្អង់ចាំ។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំង​ឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។ បេ។

[១១១] ភិក្ខុទៅ​ដើម្បីមើលកងទ័ព ដែលគេលើកចេញ​ទៅ​ (អំពី ស្រុក) ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុនាំគ្នាទៅ​ ដើម្បី​មើល​កងទ័ពដែលគេលើកចេញ​ទៅ​ (អំពីស្រុក)។ សិក្ខាបទនោះ​មាន បញ្ញត្ដិ១ មាន​អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[១១២] ភិក្ខុនៅក្នុង​កងទ័ពហួសអំពីកំណត់៣រាត្រីទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​​ពួកឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ នៅក្នុង​កងទ័ពហួស​អំពីកំណត់​៣រាត្រី​ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[១១៣] ភិក្ខុទៅ​កាន់ទីដែលគេច្បាំងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះ​រឿង​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ នាំគ្នាទៅ​កាន់ទីដែលគេច្បាំងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ​បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

ចប់ អចេលកវគ្គ ទី ៥។

ឧទ្ទាននៃ​អចេលកវគ្គនោះ​ គឺ

[១១៤] រឿងភិក្ខុឱ្យខាទនីយភោជនីយៈដល់អចេលក១ រឿងភិក្ខុបញ្ជូនភិក្ខុផងគ្នា១ រឿងភិក្ខុអង្គុយក្នុង​ត្រកូលដែលមានតែជនពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ១ រឿងភិក្ខុអង្គុយក្នុង​ទីស្ងាត់មានពីរសិក្ខាបទ១ រឿងភិក្ខុមិន​បាន​លាភិក្ខុផងគ្នាដែលមាននៅក្នុង​វត្ដ១ រឿងភិក្ខុសូមភេសជ្ជៈ១ រឿងភិក្ខុទៅ​មើលកងទ័ព​ដែលគេលើក​ចេញ​ទៅ​​អំពីស្រុក១ រឿងភិក្ខុនៅក្នុង​កងទ័ពហួសអំពីកំណត់៣រាត្រីទៅ​១ រឿងភិក្ខុទៅ​កាន់ទីដែលគេច្បាំងគ្នា១។

[១១៥] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះផឹកសុរា និង​មេរ័យ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះសាគតៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះសាគតៈមានអាយុផឹកទឹកស្រវឹង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន។បេ។

[១១៦] ភិក្ខុត្រូវ​បាចិត្ដិយៈ ព្រោះចាក់ដោយ​ជន្លួញគឺម្រាមដៃ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ធ្វើភិក្ខុផងគ្នាឱ្យសើចដោយ​​ជន្លួញគឺ​ម្រាម​ដៃ (ចាក់ក្រឡេក)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[១១៧] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដយៈ ព្រោះលេងទឹក ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកសត្ដរសវគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿង​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកសត្ដរសវគ្គិយភិក្ខុនាំគ្នាលេងទឹកក្នុង​ស្ទឹងអចិរវតី។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន​តែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំង​ឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[១១៨] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះមិន​អើពើ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរ​កោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿង​ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុធ្វើសេចក្ដីមិន​អើពើ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ​បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។ បេ។

[១១៩] ភិក្ខុបន្លាចភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះ​រឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុបន្លាចភិក្ខុផងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១២០] ភិក្ខុបង្កាត់ភ្លើងអាំង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ដែនភគ្គៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះ​រឿងដែល​ភិក្ខុច្រើនរូបបង្កាត់ភ្លើងអាំង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ២។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។ បេ។

[១២១] កំណត់ថ្ងៃមិន​ទាន់ដល់កន្លះខែ ភិក្ខុងូតទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះ​រឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូប បាន​ឃើញព្រះរាជា​ហើយ នាំគ្នាងូតទឹក​មិន​ដឹង​ប្រមាណ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១។ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ៦។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬ​ជា​​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ជា​ បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ សិក្ខាបទ​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[១២២] បណ្ដាវត្ថុសម្រាប់ធ្វើចីវរឱ្យមានពណ៌អាក្រក់៣យ៉ាង ភិក្ខុ មិន​យកវត្ថុ​សម្រាប់ធ្វើ​ចីវរឱ្យ​មានពណ៌អាក្រក់ណាមួយ មកធ្វើកប្បពិន្ទុ ហើយប្រើប្រាស់ចីវរថ្មី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ភិក្ខុ​ច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល ភិក្ខុច្រើនរូបមិន​ស្គាល់ចីវររបស់ខ្លួន។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។បេ។

[១២៣] ភិក្ខុ វិកប្បចីវរដោយ​ខ្លួនឯង ចំពោះភិក្ខុក្ដី ភិក្ខុនីក្ដី សិក្ខមានាក្ដី សាមណេរក្ដី សាមណេរីក្ដី មិន​បាន​ដកវិកប្បចេញ​ ហើយប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​ សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះឧបនន្ទ ជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ វិកប្បចីវរដោយ​ខ្លួនឯង ចំពោះភិក្ខុផងគ្នា មិន​បាន​ដកវិកប្បចេញ​ ហើយប្រើប្រាស់។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[១២៤] ភិក្ខុលាក់បាត្រក្ដី ចីវរក្ដី និសីទនៈក្ដី បំពង់ម្ជុលក្ដី វត្ថពន្ធចង្កេះក្ដី របស់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ លាក់បាត្រខ្លះ ចីវរខ្លះ និសីទនៈខ្លះ បំពង់ម្ជុលខ្លះ វត្ថពន្ធចង្កេះខ្លះ ជា​របស់ភិក្ខុផងគ្នា។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន​៣។បេ។

ចប់ សុរាមេរយវគ្គ ទី ៦។

ឧទ្ទាននៃ​សុរាមេរយវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[១២៥] រឿងភិក្ខុផឹកសុរា១ រឿងភិក្ខុចាក់ក្រឡេកគ្នាដោយ​ជន្លួញ គឺម្រាមដៃ១ រឿងភិក្ខុលេងទឹក១ រឿងភិក្ខុមិន​អើពើ១ រឿងភិក្ខុបន្លាចភិក្ខុផងគ្នា១ រឿងភិក្ខុបង្កាត់ភ្លើងអាំង១ រឿងភិក្ខុងូតទឹក១ រឿងភិក្ខុមិន​យកវត្ថុសម្រាប់ធ្វើចីវរឱ្យមានពណ៌អាក្រក់ មកធ្វើកប្បពិន្ទុ១ រឿងភិក្ខុវិកប្បចីវរ១ រឿងភិក្ខុលាក់ចីវរ១។

[១២៦] ភិក្ខុក្លែងធ្វើសត្វឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលឧទាយិមានអាយុក្លែងធ្វើសត្វឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត។ សិក្ខា បទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិ នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។ បេ។

[១២៧] ភិក្ខុ ដឹងហើយប្រើប្រាស់ទឹកដែលមានសត្វ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដឹងហើយ ប្រើប្រាស់ទឹកដែលមានសត្វ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១២៨] ភិក្ខុ ដឹងហើយ សើរើអធិករណ៍​ដែលសង្ឃបាន​រម្ងាប់តាម ធម៌ហើយ ដើម្បីកម្មថ្មីទៀត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដឹងហើយ សើរើអធិករណ៍​ដែលសង្ឃបាន​រម្ងាប់តាមធម៌ហើយ ដើម្បីកម្មថ្មីទៀត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១២៩] ភិក្ខុដឹងហើយបិទបាំងទុដ្ឋុល្លាបត្ដិរបស់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប ដឹងហើយបិទបាំងទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ របស់ភិក្ខុផងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើង អំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។ បេ។

[១៣០] ភិក្ខុដឹងហើយ ឱ្យឧបសម្បទាដល់បុគ្គលដែលមានវស្សាមិន​គ្រប់២០ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូបបាន​ដឹងហើយ ឱ្យឧបសម្បទាដល់បុគ្គលដែលមានវស្សាមិន​គ្រប់​២០។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។ បេ។

[១៣១] ភិក្ខុដឹងហើយ បបួលគ្នាដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយតែមួយ ជា​ មួយដឹងពួកជនដែលមានថេយ្យចិត្ដ (គិតនឹង​វាងសួយព្រះរាជធានីជា​ដើម) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប បបួលគ្នាដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយនឹង​ពួកជនមានថេយ្យចិត្ដ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។ បេ។

[១៣២] ភិក្ខុបបួលគ្នាដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយមួយ ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប បបួលគ្នាដើរទៅ​កាន់ ផ្លូវធ្ងាយមួយ ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។បេ។

[១៣៣] កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មជា​គម្រប់បីដងហើយ ភិក្ខុមិន​លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​អរិដ្ឋភិក្ខុ មានបុព្វបុរសជា​អ្នក​សម្លាប់ត្មាត។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលអរិដ្ឋភិក្ខុ មានបុព្វបុរសជា​អ្នក​សម្លាប់ត្មាត កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ មិន​លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់ចេញ​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយវាចា និង​ចិត្ដ។បេ។

[១៣៤] ភិក្ខុ ដឹងហើយ បរិភោគជា​មួយនឹង​ភិក្ខុដែលមានវាទៈ ដូច្នោះ​ ដែលជា​អ្នក​មិន​ធ្វើតាមអនុធម៌ [ភិក្ខុឃើញអាបត្ដិក្ដី មិន​សម្ដែងអាបត្ដិក្ដី មិន​លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់ក្ដី សង្ឃលើកវត្ដ ដោយ​ត្រឹមត្រូវ​តាមធម៌ តាមវិន័យ ហើយសង្ឃបាន​ឃើញភិក្ខុនោះ​ ប្រព្រឹត្ដវត្ដត្រឹមត្រូវ​ ក៏ធ្វើនូវ​ឱសារណកម្ម គឺសូត្រដកវត្ដនោះ​ចេញ​ (ប្រហែលគ្នានឹង​អព្ភានកម្ម) ហៅថាអនុធម៌] ទាំង​មិន​លះបង់ទិដ្ឋិនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿង ដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដឹងហើយ បរិភោគជា​មួយ នឹង​អរិដ្ឋភិក្ខុដែលមានវាទៈដូច្នោះ​ មិន​ធ្វើតាមអនុធម៌ ទាំង​មិន​លះបង់នូវ​ ទិដ្ឋិនោះ​ចេញ​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។ បេ។

[១៣៥] ភិក្ខុដឹងហើយសង្គ្រោះ​សមណុទ្ទេស (សាមណេរ) ដែល សង្ឃបាន​ធ្វើ​នាសនកម្ម​ដូច្នោះ​​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​ដែល​ពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុដឹងហើយសង្គ្រោះ​សមណុទ្ទេសឈ្មោះកណ្ឌកៈ ដែលសង្ឃធ្វើនាសនកម្ម​ដូច្នោះ​​ហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាស មុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន៣។ បេ។

ចប់ សប្បាណកវគ្គទី ៧។

ឧទ្ទាននៃ​សប្បាណកវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[១៣៦] រឿងភិក្ខុក្លែងធ្វើឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត ១ រឿងភិក្ខុប្រើប្រាស់ទឹកដែលមានសត្វ ១ រឿងភិក្ខុសើរើអធិករណ៍​ ដែលសង្ឃរម្ងាប់ត្រឹមត្រូវ​តាមធម៌ហើយ ១ រឿងភិក្ខុដឹងហើយបិទបាំង​ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ១ រឿងភិក្ខុឱ្យឧបសម្បទាដល់បុគ្គលមានឆ្នាំមិន​គ្រប់ម្ភៃ ១ រឿងភិក្ខុដើរផ្លូវឆ្ងាយទៅ​​ជា​មួយ​នឹង​ពួកជនដែលមានថេយ្យចិត្ដ ១ រឿងភិក្ខុដើរផ្លូវឆ្ងាយជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ដោយ​​បបួល​គ្នា ១ (រឿងភិក្ខុមិន​លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់) ១ រឿងភិក្ខុបរិភោគជា​មួយ (នឹង​ភិក្ខុដែលមិន​លះ​បង់ទិដ្ឋិ​អាក្រក់) ១ រឿងភិក្ខុសង្គ្រោះ​សមណុទ្ទេសដែលសង្ឃធ្វើនាសនកម្មហើយ ១។

[១៣៧] ភិក្ខុ កាលបើ​ភិក្ខុទាំង​ឡាយនិយាយតាមសិក្ខាបទដែល ព្រះមានព្រះភាគ​ទ្រង់​បញ្ញត្ដទុក ហើយពោលតបវិញថា នែអាវុសោ ខ្ញុំ មិន​ទាន់សិក្សាក្នុង​សិក្ខាបទនេះទេ ព្រោះ​មិន​​ទាន់បាន​សាកសួរភិក្ខុឯទៀត ដែលជា​អ្នក​ឈ្លាស ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់​វិន័យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ កាលបើ​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនិយាយតាម សិក្ខាបទដែលព្រះមានព្រះភាគទ្រង់​បញ្ញត្ដទុក ក៏ពោលតបវិញថា ម្នាល​អាវុសោ ខ្ញុំមិន​ទាន់សិក្សា ក្នុង​សិក្ខាបទនេះទេ ព្រោះខ្ញុំមិន​ទាន់បាន​សាកសួរភិក្ខុឯទៀត ដែល​ជា​អ្នក​​ឈ្លាស ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់​វិន័យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​​អាបត្ដិទាំង​​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១៣៨] ភិក្ខុពោលតិះដៀលវិន័យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែកពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ពោលតិះដៀលវិន័យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន តែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។ បេ។

[១៣៩] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះសង្ឃលើកមោហារោបនកម្មរួចហើយ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធនឹង​​ពួក​ឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ធ្វើជា​វង្វេងមិន​ស្គាល់សិក្ខាបទ(ពើ)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋាន​៣។បេ។

[១៤០] ភិក្ខុឱ្យនូវ​ការប្រហារដល់ភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​សេចក្ដីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ខឹងអាក់អន់​ចិត្ដ​ហើយ ឱ្យនូវ​ការប្រហារដល់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។

[១៤១] ភិក្ខុលើកនូវ​លំពែង គឺបាតដៃជន្លភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​សេចក្ដីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ហើយលើកនូវ​លំពែង គឺបាតដៃ ជន្លភិក្ខុទាំង​ឡាយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិ នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​ទាំង​ឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[១៤២] ភិក្ខុចោទភិក្ខុផងគ្នាដោយ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសដែលគ្មានមូល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសដែលគ្មានមូល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១៤៣] ភិក្ខុក្លែងបណ្ដាលសេចក្ដីរង្កៀស ឱ្យកើតឡើងដល់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ក្លែងបណ្ដាលសេចក្ដីរង្កៀសឱ្យកើតឡើងដល់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១៤៤] ភិក្ខុឈរអែបស្ដាប់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងកើតឡើង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ឈរអែបស្ដាប់ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលបង្កហេតុឈ្លោះទាស់ទែងកើតឡើង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។បេ។

[១៤៥] ភិក្ខុបាន​ឱ្យឆន្ទៈ គឺសេចក្ដីយល់ព្រម ដល់កម្មដែលប្រកបដោយ​ធម៌ ហើយត្រឡប់តិះដៀលជា​ខាងក្រោយវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បាន​ឱ្យឆន្ទៈ ដល់កម្មដែលប្រកប ដោយ​ធម៌ ហើយត្រឡប់តិះដៀលជា​ខាងក្រោយវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។ បេ។

[១៤៦] ពាក្យវិនិច្ឆ័យកំពុងតែប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​សង្ឃ ភិក្ខុមិន​បាន​ឱ្យឆន្ទៈ ហើយក្រោកចាកអាសនៈចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលភិក្ខុមួយរូប កាលបើ​ពាក្យវិនិច្ឆ័យកំពុងតែប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​សង្ឃ មិន​បាន​ឱ្យឆន្ទៈ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈចៀសចេញ​ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ។បេ។

[១៤៧] ភិក្ខុឱ្យចីវរដោយ​មានសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នា ហើយត្រឡប់ តិះដៀលជា​ខាងក្រោយវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បាន​ឱ្យចីវរដោយ​មានសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នា ហើយត្រឡប់តិះដៀលជា​ខាងក្រោយវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

[១៤៨] ភិក្ខុដឹងថា លាភរបស់សង្ឃ ដែលគេបង្អោនដើម្បីសង្ឃ ហើយ ក៏ត្រឡប់បង្អោនទៅ​ដើម្បីបុគ្គលវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដឹងថា លាភរបស់សង្ឃដែលគេបង្អោនដើម្បីសង្ឃហើយ ត្រឡប់បង្អោនទៅ​ដើម្បីបុគ្គលវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។បេ។

ចប់ សហធម្មិកវគ្គ ទី៨។

ឧទ្ទាននៃ​សហធម្មិកវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[១៤៩] រឿងភិក្ខុដែលគេប្រដៅដោយ​សហធម៌ (សិក្ខាបទ)១ រឿងភិក្ខុពោលតិះដៀលវិន័យ ១ រឿងភិក្ខុក្លែង​ធ្វើជា​មិន​ដឹងសិក្ខាបទ១ រឿងភិក្ខុប្រហារភិក្ខុផងគ្នា១ រឿងភិក្ខុលើក​លំពែង​គឺ​បាត​ដៃ១ រឿងភិក្ខុចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសមិន​មានមូល១ រឿងភិក្ខុក្លែងញ៉ាំង​សេចក្ដី​រង្កៀសឱ្យកើតឡើងដល់ភិក្ខុផងគ្នា១ រឿងភិក្ខុអែបស្ដាប់ភិក្ខុដែលឈ្លោះគ្នា១ រឿងភិក្ខុឱ្យ​ឆន្ទៈ​ដល់កម្មដែលប្រកបដោយ​ធម៌១ រឿងភិក្ខុមិន​បាន​ឱ្យឆន្ទៈហើយក្រោកចាកទីវិនិច្ឆ័យ១ រឿងសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុ១ រឿងភិក្ខុបង្អោនលាភសង្ឃ ដើម្បីបុគ្គលវិញ១។

[១៥០] ភិក្ខុចូល​ទៅ​កាន់ព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះរាជា​ ដោយ​មិន​បាន​ថ្វាយដំណឹងជា​មុន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះអានន្ទមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង​ដែលព្រះអានន្ទ​មានអាយុ មិន​បាន​ថ្វាយដំណឹងជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​កាន់ព្រះរាជវាំងរបស់ព្រះរាជា​។ សិក្ខាបទ​នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិ​នោះ​តាំង​ឡើងដោយ​​សមុដ្ឋាន​២(ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។ បេ។

[១៥១] ភិក្ខុរើសរតនវត្ថុ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូបបាន​រើសរតនវត្ថុ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ២។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។ បេ។

[១៥២] ភិក្ខុមិន​បាន​លាភិក្ខុផងគ្នាដែលមាននៅ ហើយចូល​ទៅ​ កាន់ស្រុកក្នុង​វេលាវិកាល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មិន​បាន​លាភិក្ខុផងគ្នាដែលមាននៅ ហើយចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ក្នុង​វេលាវិកាល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ៣។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។បេ។

[១៥៣] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើបំពង់ម្ជុលនឹង​ឆ្អឹងក្ដី នឹង​ភ្លុកក្ដី នឹង​ស្នែងក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនសក្កៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូបមិន​ដឹងប្រមាណ ដើរសូមបំពង់​ម្ជុលគេជា​ច្រើន។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។បេ។

[១៥៤] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ព្រះឧបនន្ទ ជា​​សក្យបុត្ដមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះឧបនន្ទជា​សក្យបុត្ដមានអាយុ ឱ្យគេធ្វើគ្រែខ្ពស់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។ បេ។

[១៥៥] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ដែលញាត់ដោយ​សំឡី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួកឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែខ្លះ តាំងខ្លះ ដែលញាត់​ដោយ​​សំឡី។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។បេ។

[១៥៦] ភិក្ខុ ឱ្យគេធ្វើសំពត់និសីទនៈ ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​​ពួកឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ឱ្យធ្វើ​សំពត់និសីទនៈ​មិន​​ត្រូវ​​ខ្នាត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។ បេ។

[១៥៧] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសំពត់គ្របកម ឬដំបៅឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់សំពត់​គ្របកម ឬដំបៅមិន​ត្រូវ​ខ្នាត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។ បេ។

[១៥៨] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសំពត់ងូតទឹកភ្លៀងកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួក​ឆព្វគ្គិយ​ភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុប្រើប្រាស់​សំពត់ងូតទឹក​ភ្លៀង​មិន​​ត្រូវ​ខ្នាត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។ បេ។

[១៥៩] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើចីវរប៉ុនគ្នានឹង​ចីវរព្រះសុគត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ព្រះនន្ទ​មាន​អាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះនន្ទមានអាយុ ប្រើប្រាស់ចីវរប៉ុនគ្នា នឹង​​ចីវរព្រះសុគត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។បេ។

ចប់ រាជវគ្គ ទី៩។

ឧទ្ទាននៃ​រាជវគ្គនោះ​ ដូច្នេះ

[១៦០] រឿងភិក្ខុចូល​ទៅ​កាន់ព្រះរាជវាំង១ រឿងភិក្ខុរើសរតនវត្ថុ១ រឿងភិក្ខុមិន​​បាន​លា​ភិក្ខុ​ផងគ្នា ហើយចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក១ រឿងភិក្ខុឱ្យគេធ្វើបំពង់ម្ជុល១ រឿងភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែ១ រឿងភិក្ខុ​ឱ្យគេធ្វើគ្រែ ញាត់ដោយ​សំឡី១ រឿងភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសំពត់និសីទនៈ ១ រឿងភិក្ខុឱ្យ​គេធ្វើ​សំពត់​គ្របកមឬដំបៅ១រឿងភិក្ខុឱ្យគេ​ធ្វើសំពត់ងូត​ទឹកភ្លៀង១ រឿងភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់​ចីវរប៉ុនគ្នា​នឹង​ចីវរព្រះសុគត។

ចប់បាចិត្ដិយៈ ៩២ តែប៉ុណ្ណេះ។

ឧទ្ទាននៃ​វគ្គទាំង​នោះ​ ដូច្នេះ

[១៦១] វគ្គទាំង​នោះ​ មាន៩ គឺ មុសាវាទវគ្គ១ ភូតគាមវគ្គ១ ឱវាទវគ្គ១ ភោជនវគ្គ១ អចេលកវគ្គ១ សុរាបាណកវគ្គ១ សប្បាណកវគ្គ១ សហធម្មិកវគ្គ១ រាជវគ្គ១។

[១៦២] សួរថា សិក្ខាបទណាមានឈ្មោះថាបាដិទេសនីយៈ ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​​ឃើញ​(នូវ​​អំណាច​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) បាន​បញ្ញត្ដហើយ ដល់ភិក្ខុដែលទទួលខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ​ដោយ​​ដៃ​របស់ខ្លួន អំពីដៃភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ដែលចូល​ទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុក សិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ភិក្ខុមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុមួយរូប ទទួលអាមិសៈ អំពីដៃភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ដែលចូល​ទៅ​ចន្លោះស្រុក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​បាន​​តាំងឡើង​អំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើង អំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំង​ឡើងអំពី​វាចាក៏​មាន។បេ។

[១៦៣] ភិក្ខុមិន​បាន​ឃាត់ភិក្ខុនីដែលកំពុងបង្គាប់បញ្ជា​ ហើយឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​មិន​​បាន​​ឃាត់​ភិក្ខុនី ដែលកំពុងបង្គាប់បញ្ជា​ (ឱ្យប្រគេនបាយសម្លដល់ភិក្ខុ) សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ​បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើង​អំពីកាយនិង​វាចា មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដក៏មាន។បេ។

[១៦៤] ភិក្ខុទទួលខាទនីយៈឬភោជនីយៈ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ក្នុង​ ត្រកូលដែល​សង្ឃបាន​​សន្មតឱ្យ​ជា​សេក្ខត្រកូល ឆាន់ខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូប មិន​ដឹងប្រមាណហើយទទួល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មាន​អនុប្បញ្ញត្ដិ២។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំង​ឡើងអំពីកាយ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​​តាំងឡើង​អំពីវាចាក៏មាន។ បេ។

[១៦៥] ភិក្ខុនៅក្នុង​សេនាសនៈក្នុង​ព្រៃ ទទួលខាទនីយៈឬភោជនីយៈ ដែលទាយក​មិន​បាន​ឱ្យដំណឹងជា​មុន ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ក្នុង​អារាមហើយឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនសក្កៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​ភិក្ខុ​ច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូប កាលបើ​ចោរនៅអាស្រ័យក្នុង​អារាម ក៏មិន​បាន​ប្រាប់គេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​បាន​តាំងឡើង អំពី​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចាចិត្ដក៏មាន។ បេ។

ចប់ បាដិទេសនិយៈ ៤ តែប៉ុណ្ណេះ។

ឧទ្ទាននៃ​បាដិទេសនីយៈនោះ​ ដូច្នេះ

[១៦៦] រឿងភិក្ខុទទួលខាទនីយភោជនីយាហារ អំពីភិក្ខុនីដែលមិន​មែនជា​ញាតិ១ រឿងភិក្ខុមិន​ឃាត់ភិក្ខុនីដែលកំពុងបង្គាប់បញ្ជា​១ រឿងភិក្ខុទទួល​ខាទនីយ​ភោជនីយាហារ ក្នុង​សេក្ខត្រកូល១ រឿងភិក្ខុនៅក្នុង​សេនាសនៈក្នុង​ព្រៃ១ បាដិទេសនីយៈទាំង​៤ ដូច្នេះ ព្រះសម្ពុទ្ធសម្ដែងហើយ។

[១៦៧] សួរថា អាបត្ដិទុក្កដណា ដែលព្រះមានព្រះភាគអរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចប្រយោជន៍ទាំង​ ១០) បាន​បញ្ញត្ដហើយដល់ភិក្ខុ ដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ស្លៀករយីករយាកខាងមុខខាងក្រោយ អាបត្ដិទុក្កដនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ឆ្លើយថា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុស្លៀកស្បង់រយីករយាកខាងមុខខ្លះ ខាងក្រោយខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។

[១៦៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដណ្ដប់ចីពររយីករយាក ខាងមុខក្ដី ខាងក្រោយក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដណ្ដប់​ចីពរ​រយីករយាកខាងមុខខ្លះ ខាងក្រោយខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​​តាំងឡើង​អំពីវាចា។បេ។

[១៦៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ហើយបើ​កកាយដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុបើ​កកាយ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន​តែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បើ​កកាយអង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ។បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុបើ​កកាយ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រមាច់ដៃក្ដី ជើងក្ដី ដើរចូល​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ។បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុក្រមាច់ដៃខ្លះ ជើងខ្លះ ដើរទៅ​ ក្នុង​​ចន្លោះ​ផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំង​ឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រមាច់ដៃក្ដី ជើងក្ដី អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ក្រមាច់ដៃខ្លះ ជើងខ្លះ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រឡេកមើលពីសពាស ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ក្រឡេកមើលពីសពាស ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រឡេកមើលពីសពាសអង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុក្រឡេក​មើល​ពីសពាស អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។បេ។

[១៧៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សើយចីវរ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ សើយចីវរ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៧៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើសើយចីវរ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុសើយចីវរ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ បរិមណ្ឌលវគ្គ ទី១។

[១៧៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះដោយ​ សំណើចខ្លាំង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ សើចខ្លាំង ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ។

[១៧៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះដោយ​សំណើចខ្លាំង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ។

[១៧៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើសំឡេងហ៊ោ សំឡេងខ្លាំង ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួក ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ធ្វើសំឡេងហ៊ោ សំឡេងខ្លាំង ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិ នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​សមនុភាសនសិក្ខាបទ)។

[១៨០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើសំឡេងហ៊ោ សំឡេងខ្លាំង អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​សមនុភាសនសិក្ខាបទ)។

[១៨១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរគ្រលែងកាយទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ដើរគ្រលែងកាយទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយគ្រលែងកាយ ក្នុង​ ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបា រាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរវាសដៃទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយវាសដៃក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរគ្រលែងក្បាលទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយគ្រលែងក្បាលក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ ទី២។

[១៨៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរស្ទឹមចង្កេះទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយស្ទឹមចង្កេះក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៨៩[ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរទទូរក្បាលទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុដណ្ដប់គ្រលុំកាយព្រមទាំង​ក្បាល ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយទទូរក្បាលនៅក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរចំអើតជើងទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ នៅក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលបិណ្ឌបាតមិន​គោរព ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រឡេកមើលពីសពាស ទទួលចង្ហាន់បិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​ បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលសម្លឱ្យច្រើន (លើសបាយ) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលបិណ្ឌបាតឱ្យកំពុង (ហួសមាត់បាត្រ) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ ខម្ពកតវគ្គ ទី៣។

[១៩៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគបិណ្ឌបាតមិន​គោរព ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ក្រឡេកមើលពីសពាស បរិភោគបិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[១៩៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កកាយបាយឱ្យខូងក្នុង​ទីនោះ​ៗ ឆាន់បិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០០] ភិក្ខុ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគសម្លច្រើនជា​ង (បាយ) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់បិណ្ឌបាតច្រមចុះអំពីកំពូលបាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កកាយបាយលុបសម្ល ឬម្ហូប ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សុំសម្លឬបាយបម្រុងខ្លួនឯង ហើយឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ទៅ​សុំសម្លខ្លះ បាយខ្លះ បម្រុងខ្លួនឯង ហើយឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[២០៤] ភិក្ខុ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្គាល់ដោយ​ការលើកទោសគេ រំពៃមើលបាត្រភិក្ខុដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើពំនូតបាយឱ្យធំ[អាហារចំនួនមួយម៉ាត់ៗ ក៏ហៅថាពំនូតដែរ។] ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើពំនូតបាយឱ្យវែង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ បិណ្ឌបាតវគ្គ ទី៤។

[២០៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កាលដែលពំនូតបាយមិន​ទាន់ដល់មាត់ ក៏ហាមាត់ចាំ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគញាត់ម្រាមដៃទាំង​ អស់ទៅ​ក្នុង​មាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២០៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ និយាយទាំង​ពំនូតបាយនៅក្នុង​មាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ វាចានិង​ចិត្ដ។

[២១០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគបោះដុំបាយទៅ​ក្នុង​មាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋម បារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគខាំកាត់ពំនូតបាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគបៀមទុលថ្ពាល់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគរលាស់ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគឱ្យជ្រុះគ្រាប់បាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគលៀនអណ្ដាត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគឱ្យឮផ្ចប់ៗ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ កពឡវគ្គ ទី៥។

[២១៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគឱ្យឮសុរុសុរុ (គ្រូកៗ) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុច្រើនរូប ផឹកទឹកដោះស្រស់ឱ្យឮ សុរុសុរុ(គ្រូកៗ)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគលិទ្ធដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២១៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគលិទ្ធបាត្រ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២២០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បរិភោគលិទ្ធបបូរមាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បេ។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[២២១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលសៀនទឹក ដោយ​ដៃដែលប្រឡាក់ដោយ​អាមិសៈ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនភគ្គៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច ព្រោះរឿងភិក្ខុច្រើនរូប ទទួលសៀនទឹក ដោយ​ដៃដែលប្រឡាក់ដោយ​អាមិសៈ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចា។

[២២២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ចាក់ទឹកលាងបាត្រទាំង​គ្រាប់បាយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនភគ្គៈ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុច្រើនរូបចាក់ទឹកលាង បាត្រទាំង​គ្រាប់បាយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចា។

[២២៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពី ហើយសម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលមានឆត្រក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយ ភិក្ខុសម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលមានឆត្រនៅក្នុង​ដៃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២២៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលមានដំបងក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដ្ដាសមុដ្ឋ្ថាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២២៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលមានគ្រឿងសស្ដ្រាក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចា និង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២២៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលមានគ្រឿងអាវុធ [គ្រឿងប្រហារដែលប្រយោល មានមុខមិន​មុត ដូចកាំភ្លើង ធ្នូ ស្នា និង​ដំបងជា​ដើម ហៅថាអាវុធ។] ក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

ចប់ សុរុសុរុវគ្គ ទី ៦។

[២២៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលពាក់ទ្រនាប់ជើង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២២៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលពាក់ស្បែកជើង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២២៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលឋិតនៅលើយាន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលនៅលើដំណេក ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលអង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលជួតក្បាល ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលទទូរក្បាល ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយលើផែនដី សម្ដែង ធម៌ដល់មនុស្សដែលអង្គុយលើអាសនៈ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចា និង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣៥] ភិក្ខុ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយលើអាសនៈទាប សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលអង្គុយលើអាសនៈខ្ពស់ជា​ង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺ តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឈរសម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយ។

[២៣៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរពីខាងក្រោយសម្ដែង ធម៌ដល់មនុស្សដែលដើរអំពីមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា និង​ចិត្ដ។

[២៣៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរក្រៅផ្លូវសម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលដើរតាមផ្លូវ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា និង​ចិត្ដ។

[២៣៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឈរបន្ទោបង់ឧច្ចារៈ ឬ បស្សាវៈ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើង អំពីវាចា។

[២៤០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោបង់ឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ស្ដោះទឹកមាត់ក្ដី ដាក់លើ (រុក្ខជា​តិដើមឈើ) ដែលមានពណ៌ខៀវស្រស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុ ប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចា។

[២៤១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោបង់ឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ស្ដោះទឹកមាត់ក្ដី ដាក់ក្នុង​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បាន​បន្ទោបង់ឧច្ចារៈខ្លះ បស្សាវៈខ្លះ ស្ដោះទឹកមាត់ខ្លះ ដាក់ក្នុង​ទឹក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ គឺតាំងឡើង អំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចា។

ចប់ បាទុកាវគ្គ ទី៧។

សេក្ខិយវត្ដ គឺវត្ដដែលភិក្ខុត្រូវ​សិក្សា មាន៧៥ ចប់តែប៉ុណ្ណេះ។

ចប់ កត្ថប្បញ្ញត្ដិវារៈ ក្នុង​មហាវិភង្គ។

ឧទ្ទាននៃ​សេក្ខិយវត្ដនោះ​ ដូច្នេះ

[២៤២] រឿងភិក្ខុត្រូវ​ស្លៀកដណ្ដប់ ឱ្យជា​បរិមណ្ឌល១ រឿងភិក្ខុបិទបាំងកាយ១ រឿងភិក្ខុសង្រួមឱ្យល្អ១ រឿងភិក្ខុមានភ្នែកដាក់ចុះ១ រឿងភិក្ខុសើយចីវរ១ រឿងភិក្ខុធ្វើសំឡេងខ្លាំង ១ រឿងភិក្ខុគ្រលែងអវយវៈបីយ៉ាង១ រឿងភិក្ខុស្ទឹមចង្កេះ១ រឿងភិក្ខុទទូរក្បាល១ រឿងភិក្ខុចំអើតជើង ១ រឿងភិក្ខុអង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ ១ រឿងភិក្ខុទទួលបិណ្ឌបាត ដោយ​គោរព ១ រឿងភិក្ខុទទួលបិណ្ឌបាតមានសេចក្ដីសម្គាល់តែក្នុង​បាត្រ ១ រឿងភិក្ខុទទួលបិណ្ឌបាតឱ្យមានសម្លស្មើគ្នា១ រឿងភិក្ខុទទួលបិណ្ឌបាត ឱ្យត្រឹមស្មើមាត់បាត្រ១ រឿងភិក្ខុឆាន់បិណ្ឌបាតដោយ​គោរព១ រឿងភិក្ខុឆាន់បិណ្ឌបាតមានសេចក្ដីសម្គាល់តែក្នុង​បាត្រ១ រឿងភិក្ខុឆាន់បិណ្ឌបាតវាចឱ្យស្មើ១ រឿងភិក្ខុឆាន់សម្លឱ្យស្មើនឹង​បាយ១ រឿងភិក្ខុឆាន់ច្រម​ចុះ​អំពីកំពូលបាយ១ រឿងភិក្ខុកកាយបាយលុបសម្លឬម្ហូប១ រឿងភិក្ខុសុំបិណ្ឌបាត១ រឿងភិក្ខុ​សម្គាល់​គិតនឹង​លើកទោស១ រឿងភិក្ខុមិន​ធ្វើពំនូតបាយឱ្យធំហួសប្រមាណ១ រឿងភិក្ខុ​ធ្វើពំនូត​បាយ​ឱ្យ​បរិមណ្ឌល១ រឿងភិក្ខុហាមាត់ចាំពំនូតបាយ១ រឿងភិក្ខុញាត់ម្រាមដៃទាំង​អស់ទៅ​ក្នុង​មាត់១ រឿងភិក្ខុ​និយាយទាំង​អាហារនៅក្នុង​មាត់១ រឿងភិក្ខុបោះដុំបាយបរិភោគ១ រឿងភិក្ខុខាំ​កាត់​ពំនូត​បាយ១ រឿងភិក្ខុឆាន់អាហារបៀមទុលថ្ពាល់១ រឿងភិក្ខុឆាន់រលាស់ដៃ១ រឿងភិក្ខុឆាន់​ឱ្យជ្រុះ​គ្រាប់បាយ ១ រឿងភិក្ខុលៀនអណ្ដាត១ រឿងភិក្ខុឆាន់ឮសូរចបុចបុ១ ឮសូរសុរុសុរុ១ រឿងភិក្ខុ​ឆាន់ លិទ្ធដៃ១ រឿងភិក្ខុឆាន់លិទ្ធបាត្រ១ រឿងភិក្ខុឆាន់លិទ្ធបបូរមាត់១ រឿងភិក្ខុយក​ដៃដែល​ប្រឡាក់អាមិសទៅ​ទទួលភាជន៍ទឹក១ រឿងភិក្ខុចាក់ទឹកលាងបាត្រទាំង​គ្រាប់បាយ១ ព្រះតថាគតទាំង​ឡាយ មិន​បាន​សម្ដែងព្រះសទ្ធម្មដល់មនុស្សដែលមានឆត្រក្នុង​ដៃ និង​មនុស្ស​ដែល​មាន​ដំបងក្នុង​ដៃ និង​មនុស្សដែលមានគ្រឿងសស្ដ្រានិង​អាវុធក្នុង​ដៃ និង​មនុស្សពាក់ទ្រនាប់ ជើង ពាក់​ស្បែក​ជើង ឋិតនៅលើយាននិង​លើដំណេក អង្គុយ ត្របោមក្បាលជង្គង់ ជួតក្បាល ទទូរក្បាល និង​​មិន​អង្គុយ លើផែនដី សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលអង្គុយនៅលើអាសនៈ មិន​អង្គុយ​លើ​អាសនៈ​ទាប សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលអង្គុយ លើអាសនៈខ្ពស់ មិន​ឈរ​សម្ដែង​ធម៌ដល់​មនុស្ស​ដែល​អង្គុយ មិន​ដើរក្រោយ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលដើរមុន មិន​ដើរក្រៅផ្លូវ សម្ដែង​ធម៌ដល់​មនុស្ស​ដែលដើរតាមផ្លូវ រឿងភិក្ខុមិន​ត្រូវ​ឈរបន្ទោបង់ឧច្ចារៈឬបស្សាវៈ និង​មិន​​ត្រូវ​​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ ឬបស្សាវៈ លើវត្ថុស្រស់និង​ទឹក។

ឧទ្ទាននៃ​វគ្គទាំង​នោះ​ ដូច្នេះ

[២៤៣] បរិមណ្ឌលវគ្គ១ ឧជ្ជគ្ឃិកវគ្គ១ ខម្ភកតវគ្គ១ បិណ្ឌបាតវគ្គ១ កពឡវគ្គ១ សុរុសុរុវគ្គ១ បាទុកាវគ្គទីប្រាំពីរ១។

[២៤៤] ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មានយ៉ាង។ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម​ត្រូវ​អាបត្ដិ​៣​យ៉ាង គឺ សេពមេថុនធម្ម ចំពោះសរីរៈដែលសត្វមិន​ទាន់ស៊ី ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក សេពមេថុនធម្ម ចំពោះសរីរៈដែលសត្វស៊ីហើយដោយ​ច្រើន ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បញ្ចូល​អង្គជា​តទៅ​ក្នុង​មាត់ ដែលហាតែមិន​ឱ្យប៉ះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​អាបត្ដិ៣យ៉ាងនេះឯង។

[២៤៥] ភិក្ខុកាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​ឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុកាន់យកទ្រព្យ ដែលគេមិន​ឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺកាន់យកទ្រព្យ ដែលគេមិន​ឱ្យ គួរដល់ថ្លៃ៥ មាសកក្ដី លើសពី ៥ មាសកក្ដី ដោយ​ថេយ្យចិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក កាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​ឱ្យ គួរដល់ថ្លៃលើសពី ១ មាសកក្ដី ខ្វះពី៥មាសកក្ដី ដោយ​ថេយ្យចិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ កាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​ឱ្យ គួរដល់ថ្លៃ១មាសកក្ដី ខ្វះពី១មាសកក្ដី ដោយ​ថេយ្យចិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុកាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​ឱ្យត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

[២៤៦] ភិក្ខុ ក្លែងផ្ដាច់បង់រាងកាយរបស់មនុស្ស ឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុ ក្លែងផ្ដាច់បង់រាងកាយរបស់មនុស្ស ឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិ៣យ៉ាងគឺ ជីករណ្ដៅ​ចំពោះ​មនុស្ស ដោយ​ប៉ុនប៉ងថា អ្នក​ណានីមួយនឹង​ធ្លាក់ស្លាប់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ កាល​បើ​​មនុស្ស​នោះ​ ធ្លាក់ទៅ​ហើយកើតទុក្ខវេទនាឡើង ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ (បើ​) មនុស្សនោះ​ស្លាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បារាជិក ភិក្ខុក្លែងផ្ដាច់បង់ជីវិតរបស់មនុស្ស ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

[២៤៧] ភិក្ខុ ពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន ដែលមិន​ពិត ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុ ពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន ដែលមិន​ពិត ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុ មានសេចក្ដី​ប្រាថ្នា​លាមក មានសេចក្ដីប្រាថ្នាគ្របសង្កត់ហើយ ពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន ដែល​មិន​​ពិត ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនិយាយកុហកថា ភិក្ខុណានៅក្នុង​ វិហាររបស់អ្នក​ ភិក្ខុនោះ​​ជា​​ព្រះអរហន្ដ កាលបើ​អ្នក​ស្ដាប់ដឹងច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បើ​ពុំដឹងច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុពោល​អួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន ដែលមិន​ពិត ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

ចប់ បារាជិក៤។

[២៤៨] ភិក្ខុ ព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុ ព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ គិតព្យាយាមទាល់តែអសុចិ ឃ្លាតចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស គិតព្យាយាម តែអសុចិមិន​ឃ្លាតចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ គ្រាន់តែព្យាយាម ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៤៩] ភិក្ខុ ដល់ព្រមនូវ​កាយសំសគ្គៈ មួយអន្លើដោយ​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុ​ស្ទាប​អង្អែលកាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយ (របស់ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ស្ទាបអង្អែលវត្ថុ ដែល​ជា​ប់​ដោយ​កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយ (របស់ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ស្ទាបអង្អែលវត្ថុ ដែលជា​ប់​ដោយ​​កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​វត្ថុជា​ប់នឹង​កាយ (របស់ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៥០] ភិក្ខុ និយាយចែចង់មាតុគ្រាមដោយ​សម្ដីអាក្រក់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុ​និយាយ​សរសើរ​ក្ដី និយាយតិះដៀលក្ដី ចំពោះវច្ចមគ្គ ឬបស្សាវមគ្គ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស និយាយ​សរសើរ​ក្ដី និយាយតិះដៀលក្ដី ចំពោះអវយវៈ ពីត្រឹមដងកាំបិតចុះមកខាងក្រោម ពីមណ្ឌល​ជង្គង់​ឡើង​ទៅ​ខាងលើ វៀរលែងតែវច្ចមគ្គ និង​បស្សាវមគ្គចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ និយាយសរសើរក្ដី និយាយតិះដៀលក្ដី ចំពោះវត្ថុជា​ប់នឹង​កាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៥១] ភិក្ខុ និយាយសរសើរការបម្រើកាមដើម្បីខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺ និយាយ​សរសើរ​ការបម្រើ​កាមដើម្បីខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស និយាយសរសើរ​ការបម្រើ​កាម​ដើម្បីខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់បណ្ឌក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ និយាយសរសើរការបម្រើកាមដើម្បីខ្លួន ក្នុង​​សម្នាក់តិរច្ឆាន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៥២] ភិក្ខុ ប្រព្រឹត្ដការដឹកនាំ (ពាក្យប្រុសស្រី) ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ គឺ ទទួលពាក្យ (ខាងប្រុស) ហើយទៅ​និយាយល្បងមើល (នឹង​ស្រី) ហើយត្រឡប់មកប្រាប់(ខាងប្រុស)វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ​សង្ឃាទិសេស ទទួលពាក្យហើយ ទៅ​និយាយល្បងមើល តែមិន​ត្រឡប់មកប្រាប់វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ​ថុល្លច្ច័យ ទទួលពាក្យហើយ តែមិន​ទៅ​និយាយល្បងមើល មិន​ត្រឡប់មកប្រាប់វិញ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ។

[២៥៣] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើកុដិ ដោយ​ការសូមគ្រឿងឧបករណ៍ពីគេមកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ គឺ ឱ្យគេធ្វើ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ (ដែលធ្វើ) កាលមើលមិន​ទាន់បូកលាបដុំកំបោរ ឬដីស្អិតមួយដុំនៅឡើយ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ កាលបើ​បាន​បូកលាបដុំកំបោរ ឬដីស្អិតមួយដុំនោះ​ ស្រេចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[២៥៤] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើវិហារធំ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ឱ្យគេធ្វើ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ​(ដែលប្រើគេឱ្យធ្វើ)កាលបើ​មិន​ទាន់បូកលាបដុំកំបោរ ឬដីស្អិតមួយដុំនៅឡើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​ថុល្លច្ច័យ កាលបើ​បាន​បូកលាបដុំកំបោរ ឬដីស្អិតមួយដុំនោះ​ស្រេចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​សង្ឃាទិសេស។

[២៥៥] ភិក្ខុចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ មិន​សូមឱកាសជា​មុនសិន ហើយចោទ ដោយ​មានប្រាថ្នា ដើម្បីឱ្យឃ្លាតចាកព្រហ្មចារ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស និង​ទុក្កដ ភិក្ខុសូមឱកាសជា​មុន ហើយទើបចោទ ដោយ​​មាន​ប្រាថ្នានឹង​ជេរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះពោលពាក្យចាក់ដោត។

[២៥៦] ភិក្ខុ ចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះអាស្រ័យគ្រឿងអាងណាមួយ គ្រាន់តែជា​លេសនៃ​អធិករណ៍​ជា​ចំណែកដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុមិន​សូមឱកាស (ជា​មុន) ហើយចោទ ដោយ​មានប្រាថ្នា ដើម្បីឱ្យឃ្លាតចាកព្រហ្មចារ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស និង​ទុក្កដ សូមឱកាស (ជា​មុន) ហើយចោទ ដោយ​មានប្រាថ្នានឹង​ជេរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះពោលពាក្យចាក់ដោត។

[២៥៧] ភិក្ខុអ្នក​បំបែកសង្ឃ កាលបើ​សង្ឃ បាន​សូត្រសមនុភាសនកម្មអស់វារៈ ៣ ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈសូត្រញត្ដិ (ដំបូង) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ដោយ​សូត្រកម្មវាចាពីរដង ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ក្នុង​ខណៈសូត្រកម្ម វាចាចប់។

[២៥៨] ពួកភិក្ខុ អ្នក​ប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុដែលបំបែកសង្ឃ កាលបើ​ សង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្ម អស់វារៈជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈសូត្រញត្ដិ (ជា​ដំបូង) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ដោយ​សូត្រកម្មវាចាពីរដង ត្រូវ​សង្ឃាទិសេស ក្នុង​ខណៈសូត្រកម្មវាចាចប់។

[២៥៩] ភិក្ខុ ដែលគេប្រដៅបាន​ដោយ​ក្រ កាលបើ​សង្ឃ បាន​សូត្រសមនុភាសនកម្ម អស់វារៈជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈសូត្រញត្ដិ (ជា​ដំបូង) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ដោយ​សូត្រកម្មវាចាពីរដង ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ក្នុង​ខណៈសូត្រកម្មវាចាចប់។

[២៦០] ភិក្ខុទ្រុស្ដត្រកូល កាលបើ​សង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសន កម្ម អស់វារៈ​ជា​គម្រប់​៣ដង​ហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈសូត្រញត្ដិ (ដំបូង) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ដោយ​សូត្រកម្មវាចាពីរដង ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ក្នុង​ខណៈ​សូត្រ​កម្មវាចា​ចប់។

ចប់ សង្ឃាទិសេស១៣។

[២៦១] ភិក្ខុទុកអតិរេកចីវរឱ្យកន្លងហួស១០ថ្ងៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦២] ភិក្ខុនៅប្រាសចាកត្រៃចីវរ អស់មួយរាត្រី ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៣] ភិក្ខុទទួលអកាលចីវរ ហើយទុកឱ្យកន្លងហួសមួយខែទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៤] ភិក្ខុប្រើភិក្ខុនី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យលាងចីវរចាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើឱ្យលាង លុះឱ្យលាងរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៥] ភិក្ខុទទួលចីវរអំពីដៃភិក្ខុនី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលទទួល លុះទទួលបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៦] ភិក្ខុ សូមចីវរនឹង​គហបតីក្ដី គហបតានីក្ដី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុកំពុងសូម ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដក្នុង​ប្រយោគដែលសូម លុះសូមបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៧] ភិក្ខុ សូមចីវរនឹង​គហបតីក្ដី នឹង​គហបតានីក្ដី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យច្រើនលើសពីស្បង់និង​ចីពរនោះ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងសូម លុះសូមបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៨] ភិក្ខុ ដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​ រកគហបតី ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ហើយដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ (ចង់បាន​ឱ្យល្អហួសហេតុ) ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ លុះកំណត់ចីវរបាន​ហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៦៩] ភិក្ខុដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​រកគហបតីទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ហើយដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ លុះកំណត់ក្នុង​ចីវររួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧០] ភិក្ខុឱ្យចីវរសម្រេចបាន​ដោយ​ការតឹងទារឱ្យលើសអំពី៣ដង ដោយ​ការឈរឱ្យលើសអំពី៦ដង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យចីវរសម្រេច កាលបើ​ចីវរសម្រេចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ កឋិនវគ្គ ទី១។

[២៧១] ភិក្ខុ ឱ្យគេធ្វើសន្ថ័តលាយដោយ​សូត្រ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចស្រេចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧២] ភិក្ខុ ឱ្យគេធ្វើសន្ថ័តដោយ​រោមចៀមមានពណ៌ខ្មៅសុទ្ធ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើស្រេចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៣] ភិក្ខុធ្វើសន្ថ័តថ្មី មិន​លាយរោមចៀមសទម្ងន់មួយជញ្ជីង រោមចៀមក្រហមទម្ងន់មួយជញ្ជីង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចស្រេចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៤] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសន្ថ័តរាល់ៗឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៥] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសន្ថ័តសម្រាប់អង្គុយថ្មី មិន​លាយសន្ថ័តចាស់ មួយចំអាមព្រះសុគត ដោយ​ជុំវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើឱ្យគេធ្វើ លុះប្រើឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៦] ភិក្ខុទទួលរោមចៀម ហើយនាំយកឱ្យកន្លងហួស៣យោជន៍ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ឈានជំហានដំបូង ឱ្យកន្លងហួស៣យោជន៍ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទី២ ឱ្យកន្លងហួសទៅ​ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៧] ភិក្ខុប្រើភិក្ខុនីដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ឱ្យលាងរោមចៀម ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើឱ្យគេលាង លុះប្រើឱ្យគេលាងរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៨] ភិក្ខុទទួលរូបិយៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលទទួល លុះទទួលរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៧៩] ភិក្ខុប្រព្រឹត្ដទិញដូរ ដោយ​រូបិយៈ មានប្រការផ្សេងៗ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រព្រឹត្ដ (ការលក់ដូរ) លុះប្រព្រឹត្ដរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨០] ភិក្ខុប្រព្រឹត្ដទិញដូររបស់មានប្រការផ្សេងៗ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលខ្លួនប្រព្រឹត្ដ លុះប្រព្រឹត្ដរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ កោសិយវគ្គ ទី២។

[២៨១] ភិក្ខុទុកអតិរេកបាត្រ ឱ្យកន្លងហួស១០ថ្ងៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨២] ភិក្ខុមានបាត្រ មានចំណងមិន​ទាន់ដល់៥អន្លើ ហើយសូមបាត្រថ្មីដទៃទៀត ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលសូម លុះសូមបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨៣] ភិក្ខុទទួលភេសជ្ជៈទាំង​ឡាយហើយ ទុកឱ្យកន្លងហួស៧ថ្ងៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨៤] ភិក្ខុស្វែងរកវស្សិកសាដិកចីវរ(សំពត់សម្រាប់ងូតទឹកភ្លៀង) ក្នុង​កាលដ៏លើស​អំពីខែ​ខាងចុងនៃ​រដូវក្ដៅ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលស្វែងរក លុះស្វែង​រកបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨៥] ភិក្ខុឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​ខ្លួនឯង ហើយក្រោធអាក់អន់ចិត្ដ ក៏ដណ្ដើម​យក​វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដណ្ដើម លុះដណ្ដើមបាន​មកហើយ ត្រូវ​​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយៈ។

[២៨៦] ភិក្ខុសូមអំបោះដោយ​ខ្លួនឯង យកមកឱ្យជា​ងតម្បាញ ត្បាញចីវរ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើគេឱ្យត្បាញ លុះប្រើគេឱ្យត្បាញរួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយៈ។

[២៨៧] ភិក្ខុដែលគេមិន​បាន​បវារណាទុកជា​មុន ហើយចូល​ទៅ​ រកជា​ងតម្បាញ​របស់​គហបតី​មិន​មែនជា​ញាតិ ហើយដល់នូវ​កិរិយាកំណត់ក្នុង​ចីវរ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​​ប្រយោគ​ដែលកំណត់ លុះកំណត់រួចហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨៨] ភិក្ខុទទួលអច្ចេកចីវរទុកឱ្យកន្លងហួសសម័យនៃ​ចីវរកាលទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៨៩] បណ្ដាចីវរទាំង​៣ ភិក្ខុទុកចីវរណាមួយ ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ហើយនៅប្រាសចាកលើស ៦រាត្រីទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[២៩០] ភិក្ខុដឹងថា លាភរបស់សង្ឃដែលគេបង្អោនទៅ​ (ដើម្បីសង្ឃ) ត្រឡប់បង្អោនមក ដើម្បីខ្លួនវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលបង្អោនមក លុះបង្អោនបាន​មកហើយ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ បត្ដវគ្គ ទី៣។

ចប់ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ៣០។

[២៩១] ភិក្ខុពោលពាក្យកុហកដោយ​ដឹងខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុពោលពាក្យកុហក ដោយ​ដឹងខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិ៥គឺ ភិក្ខុមានសេចក្ដីប្រាថ្នាលាមក មានសេចក្ដីប្រាថ្នាគ្របសង្កត់ហើយ ពោលអួតនូវ​ឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន ដែលមិន​ពិត ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុចោទ ភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុពន្យល់គេថា ភិក្ខុណានៅក្នុង​វិហាររបស់អ្នក​ ភិក្ខុនោះ​ជា​ព្រះអរហន្ដ បើ​គេដឹងច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បើ​គេមិន​ដឹងច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ និយាយកុហក (តាមធម្មតា) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះពោលសម្បជា​នមុសាវាទ ភិក្ខុនិយាយកុហកដោយ​ដឹងខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៥នេះឯង។

[២៩២] ភិក្ខុពោលពាក្យចាក់ដោត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ពោលចាក់ដោតឧបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ពោលចាក់ដោតអនុបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៩៣] ភិក្ខុបង្កពាក្យញុះញង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុបង្កពាក្យញុះញង់ ដល់ឧបសម្ប័ន្នផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ បង្កពាក្យញុះញង់ដល់អនុបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[២៩៤] ភិក្ខុបង្រៀនធម៌ជា​បទចំពោះអនុបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលបង្រៀន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈគ្រប់ៗបទ។

[២៩៥] ភិក្ខុសម្រេចការដេក ជា​មួយនឹង​អនុប្បសម្ប័ន្ន លើស ២-៣ រាត្រីឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ ដែលប្រាសដេក លុះដេកស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[២៩៦] ភិក្ខុសម្រេចការដេកជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូអាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រាសដេក លុះដេកស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[២៩៧] ភិក្ខុសម្ដែងធម៌ដល់មាតុគ្រាមដោយ​វាចាលើសអំពី ៥.៦ ម៉ាត់ឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងសម្ដែង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈរាល់ៗបទ។

[២៩៨] ភិក្ខុប្រាប់ឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមានពិតប្រាកដ ដល់អ នុបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងប្រាប់ លុះប្រាប់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[២៩៩] ភិក្ខុប្រាប់ទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ របស់ភិក្ខុផងគ្នា ដល់អនុបសម្ប័ន្ន ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងប្រាប់ លុះប្រាប់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០០] ភិក្ខុជីកដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ (ដែលផ្គងនឹង​ជីក) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលជីក។

ចប់ មុសាវាទវគ្គ ទី១។

[៣០១] ភិក្ខុធ្វើភូតគាមឱ្យឃ្លាតចាកទី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ (ដែលផ្គងនឹង​ធ្វើឱ្យឃ្លាតចាកទី) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗ វារៈដែលប្រហារ។

[៣០២] ភិក្ខុពោលបិទបាំងពាក្យដទៃ ដោយ​ពាក្យដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កាលបើ​អញ្ញវាទកកម្ម ដែលសង្ឃមិន​ទាន់លើកឡើងទេ ភិក្ខុពោលបិទបាំងពាក្យដទៃ ដោយ​ពាក្យដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ កាលបើ​អញ្ញវាទកកម្ម ដែលសង្ឃបាន​លើកឡើងហើយ ភិក្ខុនៅតែពោលបិទបាំងពាក្យដទៃ ដោយ​ពាក្យដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៣] ភិក្ខុឱ្យភិក្ខុដទៃពោលទោសភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេពោលទោស លុះឱ្យគេពោលទោសហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៤] ភិក្ខុលាគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ពូកក្ដី កៅអីក្ដី ជា​របស់សង្ឃ ទុកក្នុង​ទីវាល មិន​សាយកមកទុកវិញ ទាំង​មិន​បាន​ប្រាប់ (អ្នក​ឯទៀត ឱ្យសាយកមកទុកវិញ) ហើយចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ឈានជំហានជា​ដំបូង ឱ្យកន្លងហួសលេឌ្ឌុបាត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទី២ ឱ្យកន្លងហួសទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៥] ភិក្ខុក្រាលកម្រាលសម្រាប់ដេក ក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ ហើយមិន​សាយកមកទុកវិញ ទាំង​មិន​បាន​ប្រាប់ (អ្នក​ឯទៀតឱ្យសាយកមកទុកវិញ) ហើយចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ឈានជំហានជា​ដំបូងឱ្យកន្លងផុតរបងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទី២ ឱ្យកន្លងហួសទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៦] ភិក្ខុដឹងថា មានភិក្ខុផងគ្នាចូល​ទៅ​មុន ក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ ហើយចូល​ទៅ​ជ្រៀតប្រៀតទៅ​សម្រេចការដេក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបដេក លុះដេកស៊ប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៧] ភិក្ខុក្រោធអាក់អន់ចិត្ដ ក៏ទង់ទាញភិក្ខុផងគ្នាចាកវិហារជា​របស់សង្ឃ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ទង់ទាញ លុះទង់ទាញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៨] ភិក្ខុអង្គុយសង្កត់គ្រែក្ដី តាំងក្ដី ដែលមានជើងគ្រាន់តែផ្គុំទុកឰដ៏ថ្នាក់ខាងលើ ក្នុង​វិហារជា​របស់សង្ឃ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​អង្គុយសង្កត់ លុះអង្គុយសង្កត់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣០៩] ភិក្ខុធ្វើការប្រក់បាន​ត្រឹមតែ ២.៣ ជា​ន់ កាលបើ​ប្រក់ឱ្យលើសអំពីកំណត់នោះ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ប្រក់ លុះប្រក់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១០] ភិក្ខុដឹងថាទឹកមានសត្វហើយ ស្រោចស្មៅក្ដី ដីក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ស្រោច លុះស្រោច ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ ភូតគាមវគ្គ ទី២។

[៣១១] ភិក្ខុ ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត ហើយទៅ​ទូន្មានភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលទូន្មាន លុះទូន្មាន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១២] ភិក្ខុទូន្មានពួកភិក្ខុនី ក្នុង​វេលាព្រះអាទិត្យអស្ដង្គត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ទូន្មាន លុះទូន្មាន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៣] ភិក្ខុចូល​ទៅ​កាន់សម្នាក់ភិក្ខុនី ហើយទូន្មានពួកភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ទូន្មាន លុះទូន្មាន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៤] ភិក្ខុនិយាយថា ភិក្ខុទាំង​ឡាយទូន្មានពួកភិក្ខុនី ព្រោះហេតុតែអាមិសៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​និយាយ លុះនិយាយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៥] ភិក្ខុឱ្យចីវរដល់ភិក្ខុនីដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ឱ្យ លុះឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៦] ភិក្ខុដេរចីវរឱ្យភិក្ខុនីដែលមិន​មែនជា​ញាតិ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ដេរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗថ្នេរ (ដែលដេរ)។

[៣១៧] ភិក្ខុបបួលភិក្ខុនីដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ដើរទៅ​ លុះដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៨] ភិក្ខុបបួលភិក្ខុនីឡើងជិះទូកមួយជា​មួយគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ឡើងជិះ លុះឡើងជិះ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣១៩] ភិក្ខុដឹងហើយ ឆាន់បិណ្ឌបាតដែលភិក្ខុនីចាត់ចែង ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២០] ភិក្ខុមួយរូប សម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីកំបាំងជា​មួយនឹង​ភិក្ខុនីតែមួយរូប ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​អង្គុយ លុះអង្គុយត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ ឱវាទវគ្គ ទី៣។

[៣២១] ភិក្ខុឆាន់បិណ្ឌបាតក្នុង​ផ្ទះសម្នាក់ ឬរោងឆាន់ ឱ្យលើសអំពីម្ដងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ ៗ វារៈ ដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២២] ភិក្ខុឆាន់គណភោជន ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២៣] ភិក្ខុឆាន់បរម្បរភោជន ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២៤] ភិក្ខុទទួលនំបាន​ត្រឹម ២.៣ បាត្រ កាលបើ​ទទួលឱ្យលើសពីនោះ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ទទួល លុះទទួល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣២៥] ភិក្ខុឆាន់រួចហើយ ហាមភត្ដហើយ បែរទៅ​ឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលជា​អនតិរិត្ដៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២៦] ភិក្ខុ បវារណាបង្ខំភិក្ខុផងគ្នាដែលឆាន់រួចហើយ ហាមភត្ដហើយ ដោយ​ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលជា​អនតិរិត្ដៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញ នឹង​ទំពាស៊ី នឹង​ឆាន់តាមពាក្យរបស់ភិក្ខុនោះ​ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឆាន់រួចស្រេចហើយ ត្រូវ​ អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣២៧] ភិក្ខុឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ក្នុង​វេលាវិកាល ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២៨] ភិក្ខុឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដែលខ្លួនធ្វើឱ្យជា​សន្និធិ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣២៩] ភិក្ខុសូមបណីតភោជន ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯងមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣៣០] ភិក្ខុលេបអាហារ ដែលគេមិន​បាន​ប្រគេន ឱ្យចូល​ទៅ​ តាមមុខទ្វារ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ ៗ វារៈដែល លេបចូល​ទៅ​។

ចប់ ភោជនវគ្គ ទី៤។

[៣៣១] ភិក្ខុឱ្យខាទនីយៈឬភោជនីយៈ ដល់អចេលក៍ក្ដី បរិញ្វជកក្ដី បរិញ្វជិកាក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ឱ្យ លុះឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣២] ភិក្ខុនិយាយនឹង​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ លោកចូរមក យើងនឹង​ចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ឬនិគម ដើម្បីបិណ្ឌបាត (លុះថាដូច្នេះហើយ) ក៏ឱ្យគេឱ្យ ឬមិន​ឱ្យគេឱ្យ (អ្វីៗ) ដល់ភិក្ខុនោះ​ ហើយបញ្ជូនឱ្យត្រឡប់មកវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ ដែលរៀបនឹង​បញ្ជូនឱ្យត្រឡប់វិញ លុះបញ្ជូនឱ្យត្រឡប់វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៣] ភិក្ខុចូល​ទៅ​អង្គុយក្នុង​ (ផ្ទះនៃ​) ត្រកូលដែលមានជនតែពីរនាក់ (ស្វាមីនិង​ភរិយា) ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​អង្គុយ លុះអង្គុយហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៤] ភិក្ខុសម្រេចការអង្គុយលើអាសនៈ ជា​ទីស្ងាត់កំបាំងភ្នែក ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​អង្គុយ លុះអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៥] ភិក្ខុមួយរូប សម្រេចការអង្គុយក្នុង​ទីស្ងាត់ (កំបាំងត្រចៀក) ជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាមតែម្នាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​អង្គុយ លុះអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៦] ភិក្ខុអ្នក​ទទួលនិមន្ដគេហើយ ឈ្មោះថាជា​អ្នក​មានភត្ដហើយ មិន​លាភិក្ខុផងគ្នា ដែលមាននៅ ហើយចៀសចេញ​ទៅ​ក្នុង​ត្រកូលទាំង​ឡាយ (ឯទៀត) ក្នុង​កាលមុនភត្ដក្ដី ក្រោយភត្ដក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ឈានជំហានទី១ កន្លងហួសធរណីទ្វារទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈាន ជំហានទី២ ឱ្យកន្លងហួសទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៧] ភិក្ខុសូមភេសជ្ជៈ ឱ្យលើសកំណត់ខែ ដែលគេបវារណា ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលសូម លុះសូមបាន​មក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៣៨] ភិក្ខុ ទៅ​ដើម្បីមើលកងទ័ពដែលលើកចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ដើរចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ក្នុង​ទីដែលឈរមើល។

[៣៣៩] ភិក្ខុទៅ​នៅក្នុង​កងទ័ពឱ្យលើសជា​ង ៣ រាត្រីទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​នៅ លុះនៅ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤០] ភិក្ខុ ទៅ​កាន់ទីដែលគេត្រួតពល ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ដើរចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ក្នុង​ទីដែលឈរមើល។

ចប់ អចេលកវគ្គ ទី៥។

[៣៤១] ភិក្ខុផឹកទឹកស្រវឹង ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​ គិតថា អាត្មាអញនឹង​ផឹក ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ ៗ ប្រយោគដែលផឹកលេបចូល​ទៅ​។

[៣៤២] ភិក្ខុធ្វើភិក្ខុផងគ្នាឱ្យសើចដោយ​ជន្លួញគឺម្រាមដៃ (ចាក់ក្រឡេក) ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលធ្វើឱ្យគេសើច លុះគេសើច ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៣] ភិក្ខុលេងទឹកត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺភិក្ខុលេងទឹករាក់ក្រោមភ្នែកគោរ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុលេងទឹកជ្រៅ លើភ្នែកគោរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៤] ភិក្ខុធ្វើសេចក្ដីមិន​អើពើ (នឹង​បុគ្គលអ្នក​សម្ដែងធម៌ ឬ ធម៌) ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ធ្វើសេចក្ដីមិន​អើពើ លុះធ្វើសេចក្ដីមិន​អើពើ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៥] ភិក្ខុបន្លាចភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​បន្លាច លុះបន្លាចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៦] ភិក្ខុបង្កាត់ភ្លើងអាំង ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងបង្កាត់ លុះបង្កាត់ស្រេចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៧] មិន​ទាន់ដល់កន្លះខែ ភិក្ខុ (អ្នក​នៅក្នុង​មជ្ឈិមបទេស) ងូតទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលងូត លុះងូតរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៨] ភិក្ខុ មិន​កាន់យកវត្ថុសម្រាប់ធ្វើពណ៌ឱ្យខូច៣យ៉ាង វត្ថុសម្រាប់ធ្វើពណ៌ឱ្យខូចឯណានីមួយ ក៏ប្រើប្រាស់ចីវរថ្មី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ប្រើប្រាស់ លុះប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៤៩] ភិក្ខុវិកប្បចីវររបស់ខ្លួន ដល់ភិក្ខុក្ដី ភិក្ខុនីក្ដី សិក្ខមានាក្ដី សាមណេរក្ដី សាមណេរីក្ដី មិន​បាន​ដកវិកប្បជា​មុន ហើយប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែលរៀប​នឹង​​ប្រើប្រាស់ លុះប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥០] ភិក្ខុលាក់បាត្រក្ដី ចីវរក្ដី និសីទនៈក្ដី បំពង់ម្ជុលក្ដី វត្ថពន្ធចង្កេះក្ដី របស់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​លាក់ លុះលាក់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ។

ចប់ សុរាមេរយវគ្គ ទី៦។

[៣៥១] ភិក្ខុក្លែងផ្ដាច់បង់សត្វ ឱ្យឃ្លាតចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុក្លែងផ្ដាច់បង់សត្វ ឱ្យឃ្លាតចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិ៤គឺ ភិក្ខុជីករណ្ដៅមិន​ចំពោះ (សត្វ ឬមនុស្ស) ដោយ​គិតថា អ្នក​ណាមួយនឹង​ធ្លាក់ស្លាប់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ មនុស្សធ្លាក់ក្នុង​រណ្ដៅនោះ​ ហើយស្លាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក យក្សក្ដី ប្រេតក្ដី តិរច្ឆានមានរាងកាយដូចមនុស្សក្ដី ធ្លាក់ក្នុង​រណ្ដៅនោះ​ស្លាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ តិរច្ឆានធ្លាក់ក្នុង​រណ្ដៅនោះ​ស្លាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុក្លែងផ្ដាច់បង់សត្វឱ្យឃ្លាតចាកជីវិត ត្រូវ​អាបត្ដិ៤នេះឯង។

[៣៥២] ភិក្ខុដឹងថាទឹកមានសត្វហើយប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ប្រើប្រាស់ លុះប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៣] ភិក្ខុដឹងថា អធិករណ៍​ដែលសង្ឃឱ្យរម្ងាប់សមគួរតាមធម៌ហើយ សើរើដើម្បីធ្វើជា​ថ្មីទៀត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលសើរើ លុះសើរើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៤] ភិក្ខុដឹងហើយបិទបាំងទុដ្ឋុល្លាបត្ដិ របស់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ បាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៥] ភិក្ខុដឹងថា បុគ្គលមានឆ្នាំខ្វះពី២០ ហើយឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យឧបសម្បទា លុះឱ្យឧបសម្បទាហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៦] ភិក្ខុដឹងហើយ បបួលដើរផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយគ្នានឹង​ ពួកឈ្មួញដែលគេចវាងឱ្យរួចពន្ធ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ដើរ លុះដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៧] ភិក្ខុបបួលដើរផ្លូវឆ្ងាយមួយជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ដើរ លុះដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៨] ភិក្ខុមានទិដ្ឋិអាក្រក់ដែលសង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្ម អស់វារៈ៣ ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈសូត្រញត្ដិ លុះចប់កម្មវាចា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៥៩] ភិក្ខុដឹងហើយបរិភោគរួមជា​មួយគ្នា នឹង​ភិក្ខុដែលពោល ដូច្នោះ​ ជា​អ្នក​មិន​ធ្វើតាមធម៌ ជា​អ្នក​មិន​លះទិដ្ឋិនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​បរិភោគរួម លុះបរិភោគរួម ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦០] ភិក្ខុដឹងថាសាមណេរដែលភិក្ខុឯទៀតឱ្យវិនាសទៅ​ដូច្នោះ​ ហើយ ទៅ​ប្រលោមយកមក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ប្រលោម លុះនិយាយប្រលោមហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ សប្បាណកវគ្គ ទី៧។

[៣៦១] ភិក្ខុ ដែលភិក្ខុទាំង​ឡាយពោលដាស់តឿនប្រកបដោយ​ធម៌ហើយ និយាយ(នឹង​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ) យ៉ាងនេះវិញថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំមិន​ទាន់សិក្សាសិក្ខាបទនុ៎ះនៅឡើយ ព្រោះខ្ញុំមិន​ទាន់បាន​សាកសួរភិក្ខុដទៃដែលជា​អ្នក​ឈ្លាស ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់​វិន័យ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​និយាយ លុះនិយាយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦២] ភិក្ខុពោលបង្កាច់វិន័យ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ពោលបង្កាច់ លុះពោលបង្កាច់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៣] ភិក្ខុក្លែងធ្វើជា​វង្វេង (ក្លែងពើធ្វើជា​មិន​ដឹង ) ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កាលបើ​មោហារោបនកម្ម សង្ឃមិន​ទាន់សូត្រប្រកាសទេ ភិក្ខុក្លែងធ្វើជា​វង្វេង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ កាលបើ​មោហារោបនកម្ម សង្ឃបាន​សូត្រប្រកាសហើយ នៅតែក្លែងធ្វើជា​វង្វេង ត្រូវ​អាបត្ដិ បាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៤] ភិក្ខុក្រោធអាក់អន់ចិត្ដ ឱ្យប្រហារភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ប្រហារ លុះប្រហារហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៥] ភិក្ខុក្រោធអាក់អន់ចិត្ដ ងាជន្លលំពែងគឺបាតដៃដល់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ងាជន្ល លុះងាជន្ល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៦] ភិក្ខុចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស មិន​មានមូល ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ចោទ លុះចោទ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៧] ភិក្ខុក្លែងបង្កសេចក្ដីរង្កៀសឱ្យកើតឡើងដល់ភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​បង្កហេតុ លុះបង្ក (ហេតុនោះ​) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៦៨] កាលបើ​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ កំពុងប្រកួតប្រកាន់ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ភិក្ខុឈរអែបចាំស្ដាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ភិក្ខុទៅ​ដោយ​គិតថា អញនឹង​ចាំស្ដាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ក្នុង​ទីដែលឈរស្ដាប់។

[៣៦៩] ភិក្ខុបាន​ឱ្យឆន្ទៈចំពោះកម្មទាំង​ឡាយ ដែលប្រកបដោយ​ធម៌ លុះមកខាងក្រោយ ត្រឡប់តិះដៀលវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​តិះដៀល លុះតិះដៀល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧០] កាលបើ​ពាក្យវិនិច្ឆ័យ កំពុងប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​ជំនុំសង្ឃភិក្ខុមិន​ឱ្យឆន្ទៈ ហើយស្រាប់តែក្រោកចាកអាសនៈចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កាលបើ​មិន​ទាន់លះបង់ហត្ថបាសបរិស័ទទៅ​ទេ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះលះ (ហត្ថបាស) ចេញ​ទៅ​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧១] សង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាឱ្យចីវរ (ដល់ភិក្ខុ) ហើយភិក្ខុណាមួយ ត្រឡប់តិះដៀលជា​ខាងក្រោយ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​តិះដៀល លុះតិះដៀល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧២] ភិក្ខុដឹងថាលាភជា​របស់សង្ឃ គេបង្អោនទៅ​ដើម្បីសង្ឃរួចហើយ ត្រឡប់បង្អោនមកដើម្បីបុគ្គលវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​បង្អោនទៅ​ លុះបង្អោនទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ សហធម្មិកវគ្គ ទី៨។

[៣៧៣] ភិក្ខុ ដែលមិន​ទាន់បាន​ទូលស្នើព្រះបរមក្សត្រ ឱ្យទ្រង់​ជ្រាបជា​មុនទេ ហើយស្រាប់តែចូល​ទៅ​កាន់ខាងក្នុង​ព្រះរាជដំណាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ឈានជំហានទី១ ឱ្យកន្លងធរណីទ្វារទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទី ២ ឱ្យកន្លងហួសទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៤] ភិក្ខុរើសយករតនវត្ថុ (គ្រឿងប្រើប្រាស់របស់គ្រហស្ថ) ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​រើសយក លុះរើសយក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៥] ភិក្ខុមិន​លាភិក្ខុផងគ្នាដែលមាននៅ ចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ក្នុង​វេលាវិកាល ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ឈានជំហាន ទី ១ ឱ្យកន្លងហួស របងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទី២ ឱ្យកន្លងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៦] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើបំពុងម្ជុលនឹង​ឆ្អឹងក្ដី ភ្លុកក្ដី ស្នែងក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៧] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៨] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើគ្រែក្ដី តាំងក្ដី ញាត់ដោយ​សំឡី [មើលក្នុង​មហាវិភង្គភាគទី ៤ ត្រង់រតនវគ្គ សិក្ខាបទទី៦ បព្វៈ ៣៧៨ ទំព័រ ៣៩០។] ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៧៩] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើនិសីទនៈ ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើ រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៨០] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសំពត់សម្រាប់គ្របកម ឬដំបៅ ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៨១] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើសំពត់សម្រាប់ងូតទឹកភ្លៀង ឱ្យកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៣៨២] ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើចីវរ ប៉ុនចីវរព្រះសុគត ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើចីវរ ប៉ុនចីវរព្រះសុគត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេធ្វើ លុះឱ្យគេធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុឱ្យគេធ្វើចីវរ ប៉ុនចីវរព្រះសុគត ត្រូវ​អាបត្ដិ២ នេះឯង។

ចប់ រាជវគ្គ ទី ៩។

ចប់ ពួកខុទ្ទកសិក្ខាបទ។

[៣៨៣] ភិក្ខុទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង អំពីដៃភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ដែលចូល​ទៅ​កាន់ចន្លោះផ្ទះ យកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង អំពីដៃភិក្ខុនីមិន​មែនជា​ញាតិ ដែលចូល​ទៅ​កាន់ចន្លោះផ្ទះ យកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈគ្រប់ៗវារៈដែលលេប ចូល​ទៅ​ ភិក្ខុទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង អំពីដៃភិក្ខុនី មិន​មែនជា​ញាតិ ដែលចូល​ទៅ​កាន់ចន្លោះផ្ទះ យកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២នេះឯង។

[៣៨៤] ភិក្ខុមិន​ហាមឃាត់ភិក្ខុនីដែលបង្គាប់ (ទាយកឱ្យប្រគេន របស់នេះ របស់នោះ​) ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣៨៥] ភិក្ខុទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ក្នុង​ត្រកូលដែល សង្ឃសន្មតថា ជា​សេក្ខត្រកូល ដោយ​ដៃខ្លួនឯង យកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺ ភិក្ខុទទួល ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​បាដិទេសនីយៈគ្រប់ ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៣៨៦] ភិក្ខុ (នៅ) ក្នុង​សេនាសនៈដែលតាំងនៅក្នុង​ព្រៃហើយ ទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យដំណឹងមកជា​មុន ដោយ​ដៃខ្លួនឯង យកមកឆាន់ខាងក្នុង​អារាម ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុ (នៅ) ក្នុង​សេនាសនៈ ដែលតាំងនៅក្នុង​ព្រៃ ហើយទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យដំណឹងមកជា​មុនដោយ​ដៃខ្លួនឯង យកមកឆាន់ខាងក្នុង​អារាម ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ភិក្ខុទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​ ភិក្ខុ (នៅ) ក្នុង​សេនាសនៈដែលតាំងនៅក្នុង​ព្រៃ ហើយទទួលខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យដំណឹងមកជា​មុនដោយ​ដៃខ្លួនឯង យកមកឆាន់ខាងក្នុង​អារាម ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ នេះ ឯង។

ចប់ បាដិទេសនីយៈ៤។

[៣៨៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ស្លៀកស្បង់ស្លុយមុខ ឬស្លុយក្រោយ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ស្លៀកស្បង់ស្លុយមុខ ឬស្លុយក្រោយ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ស្លៀកស្បង់ស្លុយមុខ ឬស្លុយក្រោយ ត្រូវ​ អាបត្ដិ១នេះឯង។

[៣៨៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឃ្លុំចីពរឱ្យស្លុយមុខ ឬស្លុយក្រោយ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៣៨៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បើ​កកាយដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បើ​កកាយអង្គុយនៅក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរគ្រវាសដៃ ឬជើងទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយគ្រវាសដៃ ឬជើងក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរងាកមើលពីសពាស ទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយងាកមើលពីសពាស ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សើយចីវរដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សើយចីវរអង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

ចប់ វគ្គទី១។

[៣៩៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ដោយ​សំណើចខ្លាំង ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះដោយ​សំណើចខ្លាំង ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៣៩៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើសំឡេងហ៊ោ សំឡេងខ្លាំង ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤០០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើសំឡេងហ៊ោ សំឡេងខ្លាំង អង្គុយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤០១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរគ្រលែងកាយទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤០២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយគ្រលែងកាយក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤០៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរគ្រវាសដៃទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤០៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយឆ្កាដៃក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤០៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរធ្វើក្បាលងេកងោកទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤០៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយធ្វើក្បាលងេកងោក ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

ចប់ វគ្គទី២។

[៤០៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរស្ទឹមចង្កេះទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺទុក្កដ។

[៤០៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយស្ទឹមចង្កេះក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤០៩] ភិក្ខុ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរទទូរក្បាលទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺទុក្កដ។

[៤១០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយទទូរក្បាលក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ​១គឺ ទុក្កដ។

[៤១១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរចំអើតជើងទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤១២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤១៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលបិណ្ឌបាត ដោយ​មិន​គោរព ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤១៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ងាកមើលពីសពាសទទួលបិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤១៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលសម្លច្រើន (ជា​ងបាយ) ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤១៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ទទួលបិណ្ឌបាតឱ្យកំពុង ហួសពីកណ្ដាប់បាត្រទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

ចប់វគ្គ ទី៣។

[៤១៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់បិណ្ឌបាតដោយ​មិន​គោរព ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤១៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់បិណ្ឌបាតងាកមើលពីសពាស ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤១៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កកាយ (បាយ) ត្រង់ទីនោះ​ៗ ឆាន់បិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់សម្លច្រើន (ជា​ងបាយ) ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ច្រមចុះអំពីកំពូលបាយ ឆាន់បិណ្ឌបាត ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កកាយបាយលុបសម្ល ឬ ម្ហូបក្រៀម ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ខ្លួនមិន​ឈឺ សូមសម្ល ឬបាយ ដើម្បីជា​ប្រយោជន៍​ដល់​ខ្លួនឯងឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ មានសេចក្ដីសម្គាល់ដើម្បីលើកទោស ហើយសម្លឹង​មើល​បាត្រពួកភិក្ខុដទៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើពំនូតបាយឱ្យធំ (ពេក) ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ធ្វើពំនូតបាយ ឱ្យវែង (ពេក) ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

ចប់ វគ្គទី៤។

[៤២៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ កាលដែលពំនូតបាយ មិន​ទាន់ដល់មាត់ ហាមាត់ចាំ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់ញាត់ម្រាមដៃទាំង​អស់ទៅ​ក្នុង​មាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤២៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ និយាយទាំង​ពំនូតបាយនៅក្នុង​មាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់បោះដុំបាយ (ទៅ​ក្នុង​មាត់) ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់ខាំកាត់ពំនូតបាយ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់បៀមពំនូតបាយឱ្យទុលថ្ពាល់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់រលាស់ដៃបណ្ដើរ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់ធ្វើគ្រាប់បាយឱ្យជ្រុះ រោយរាយ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់លៀនអណ្ដាត ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់ឮសូរផ្ចប់ៗ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

ចប់ វគ្គទី៥។

[៤៣៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់ឮសូរគ្រូកៗ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់លិទ្ធដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៣៩[ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់លិទ្ធបាត្រ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឆាន់លិទ្ធបបូរមាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ មានដៃប្រឡាក់ដោយ​ អាមិសៈ ទទួលផ្ដិលទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ចាក់ទឹកលាងបាត្រ ទាំង​គ្រាប់បាយ ចោលក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស មានឆត្រក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស មានដំបងក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស មានគ្រឿងសស្ដ្រាក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស មានគ្រឿងអាវុធក្នុង​ដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

ចប់ វគ្គទី៦។

[៤៤៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស ពាក់ទ្រនាប់ជើង ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សពាក់ស្បែកជើង ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៤៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលនៅលើយាន ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលនៅលើដំណេក ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលអង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥២] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្ស ដែលជួតក្បាល ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៣] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ សម្ដែងធម៌ដល់មនុស្ស ដែលទទូរក្បាល ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៤] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយលើផែនដីសម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលអង្គុយលើអាសនៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៥] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ អង្គុយលើអាសនៈទាប សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលអង្គុយលើអាសនៈខ្ពស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៦] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឈរសម្ដែងធម៌ដល់មនុស្សដែលអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិ ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៧] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរពីខាងក្រោយសម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលដើរពីខាងមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៨] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ដើរក្រៅផ្លូវ សម្ដែងធម៌ ដល់មនុស្សដែលដើរតាមផ្លូវ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៥៩] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ ឈរបន្ទោឧច្ចារៈ ឬបស្សាវៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺ ទុក្កដ។

[៤៦០] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬ ស្ដោះទឹកមាត់ដាក់លើវត្ថុខៀវស្រស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។

[៤៦១] ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬ ស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក ត្រូអាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ១នេះឯង។

ចប់ វគ្គទី៧។

ចប់ ពួកសេក្ខិយវត្ដ៧៥។

ចប់ កតាបត្ដិវារៈទី២។

[៤៦២] បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម រាប់បញ្ចូល​​ក្នុង​​វិបត្ដិ​ប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុ ដែលសេពមេថុនធម្ម រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២ គឺ​សីលវិបត្ដិ​ក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បេ។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលអាស្រ័យសេចក្ដី​មិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​វិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះ​ទឹក​មាត់​ក្នុង​ទឹក រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១គឺ អាចារវិបត្ដិ។

ចប់ វិបត្ដិវារៈទី៣។

[៤៦៣] បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម លោកសង្គ្រោះ​​ដោយ​​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម លោក​សង្គ្រោះ​ ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៣កង គឺ កងនៃ​បារាជិកាបត្ដិក៏មាន កងនៃ​ថុល្លច្ចយាបត្ដិ​ក៏​មាន កងនៃ​ទុក្កដាបត្ដិក៏មាន។ បេ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុ​ដែល​អាស្រ័យ​សេចក្ដី​​មិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​​អាបត្ដិ​ប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដាបត្ដិ។

ចប់ សង្គហិតវារៈទី៤។

[៤៦៤] បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម តាំងឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម តាំងឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​​៦​អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុ ដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើបន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក តាំង​ឡើង​ដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។

ចប់ សមុដ្ឋានវារៈទី៥។

[៤៦៥] បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម ចាត់ជា​​អធិករណ៍​​ណា។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។បេ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុ​ដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះ​ទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិ​របស់​ភិក្ខុ​ដែល​អាស្រ័យ​សេចក្ដី​មិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។

ចប់ អធិករណវារៈទី៦។

[៤៦៦] បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម រម្ងាប់ដោយ​​សមថៈ​ប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលសេពមេថុនធម្ម រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣គឺ សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មានខ្លះ សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មានខ្លះ [ក្នុង​ទីនេះ បើ​​និយាយ​តាមឈ្មោះសមថៈ ឃើញថា៣ តែបើ​និយាយតាមសេចក្ដីរួម នៅតែ២វិញ ដូចសេចក្ដី​ដែល​ប្រែ​ហើយនេះ។ ព្រោះក្នុង​សុមង្គលវិលាសិនីអដ្ឋកថាទីឃនិកាយ ត្រង់សង្គីតិសូត្រ ពន្យល់ថា អាបត្ដាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យតែម្យ៉ាងមិន​បាន​ទេ ដូចយ៉ាង ភិក្ខុសម្ដែងលហុកាបត្ដិ ក្នុង​​សម្នាក់​ភិក្ខុ១រូប ឬកណ្ដាលជំនុំសង្ឃ ឬគណៈ ក្នុង​កាលណា ទើបហៅថា អាបត្ដា​ធិករណ៍​រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈ ក្នុង​កាលនោះ​។ ព្រោះហេតុដូច្នោះ​ បាន​​ជា​​លោក​ពោលថា អាបត្ដាធិករណ៍ តែងរម្ងាប់ដោយ​ន័យ២យ៉ាង គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​​បដិញ្ញតករណៈ​ក៏មានខ្លះ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មានខ្លះ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ។]។បេ។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិរបស់ភិក្ខុដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិ​របស់​ភិក្ខុ​ដែលអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹកមាត់ក្នុង​ទឹក រម្ងាប់ដោយ​​សមថៈ៣គឺ សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មានខ្លះ សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មានខ្លះ។

ចប់ សមថវារៈទី៧។

[៤៦៧] ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ សេពមេថុនធម្មនឹង​សរីរៈដែលសត្វមិន​ទាន់ទំពាស៊ី ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក សេពមេថុនធម្ម នឹង​សរីរៈដែលសត្វទំពាស៊ីហើយដោយ​ច្រើន ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បញ្ចូល​អង្គជា​តទៅ​ក្នុង​ទ្វារ​មាត់​ដែល​ហា តែមិន​ឱ្យប៉ះពាល់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។ បណ្ដា​វិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិណា។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោក សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំង​ឡើង​ដោយ​​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ ចាត់ចូល​ក្នុង​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដា​សមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិ​ទាំង​​នោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២គឺ សីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ លោកសង្គ្រោះ​ ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៣គឺ កងនៃ​បារាជិកាបត្ដិក៏មាន កង​នៃ​​ថុល្លច្ចយាបត្ដិ​ក៏មាន កងនៃ​ទុក្កដាបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំង​ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដា​អធិករណ៍​​ទាំង​២ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រម្ងាប់​ដោយ​សមថៈ៣ គឺសម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មានខ្លះ សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈ​ក៏មានខ្លះ។បេ។ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះ​ទឹក​មាត់​ក្នុង​​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬស្ដោះទឹក​មាត់​ក្នុង​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺ ទុក្កដ។ ភិក្ខុអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈ ឬ ស្ដោះ​ទឹក​មាត់​ក្នុង​ទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ១នេះឯង។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​កងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិនោះ​ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិ​នោះ​ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិនោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​វិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១គឺ អាចារវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិ​នោះ​ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ១ គឺកងនៃ​ទុក្កដាបត្ដិ។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើង​អំពី​វាចា​ឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ ចាត់ជា​អាបត្ដាអធិករណ៍​។ បណ្ដា​សមថៈ​ទាំង​​៧​អាបត្ដិ​នោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣គឺ សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មានខ្លះ សម្មុខាវិន័យ និង​​តិណវត្ថារកៈ ក៏មានខ្លះ។

ចប់ សមុច្ចយវារៈ ទី៨។

វារៈទាំង​៨ ប្រការនេះ លោកកត់ត្រាទុកសម្រាប់ស្វាធ្យាយ។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​មហាវារៈនោះ​ ដូច្នេះ

[៤៦៨] រឿងព្រះមានព្រះភាគ (ទ្រង់​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទនោះ​ៗ) ក្នុង​ទីណា១ រឿងបញ្ញត្ដិ​ទាំង​៩យ៉ាង១ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដវិន័យ ព្រោះអាស្រ័យប្រយោជន៍ប៉ុន្មានយ៉ាង១ រឿង​សង្គ្រោះ​អាបត្ដិចូល​នឹង​វិបត្ដិ១ សមុដ្ឋាន និង​អធិករណ៍​១ សមថៈ១ សមុច្ចយៈ (ការរួបរួម)១។

[៤៦៩] បារាជិកសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺសេពមេថុនធម្ម បារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ​នឹង​​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ បារាជិក​សិក្ខាបទ​ណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​​កាល​ដែល​គួរ​នឹង​​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺ​សេព​មេថុនធម្ម បារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងវេសាលី។ ទ្រង់​​ប្រារព្ធ​នឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​សុទិន្នភិក្ខុ ជា​កូននៃ​កលន្ទសេដ្ឋី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលសុទិន្នភិក្ខុ ជា​កូននៃ​កលន្ទសេដ្ឋី សេពមេថុនធម្មនឹង​ស្ដ្រី ជា​ប្រពន្ធពីដើម។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិឬទេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ២ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី២។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​ ៤ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិក។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ ដូចមានឈ្មោះខាងក្រោមបាន​នាំតៗគ្នាមក។ គឺព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិ១ ទាសកៈ១ សោណកៈ១ សិគ្គវៈ១ និង​ព្រះមោគ្គលិបុត្ដជា​គម្រប់៥អង្គ១ ឯព្រះថេរៈទាំង​នេះ នៅ ក្នុង​ទ្វីបឈ្មោះជម្ពូដ៏មានសិរី។ តពីនោះ​មក ព្រះអរហន្ដទាំង​ឡាយ គឺព្រះថេរៈឈ្មោះមហិន្ទ១ ឥដ្ដិយៈ១ ឧត្ដិយៈ១សម្ពលៈ១។ បេ។ ព្រះនាគត្ថេរទាំង​នេះ លោកមានប្រាជ្ញាច្រើន ស្គាល់ច្បាស់ នូវ​ព្រះវិន័យ លោកឈ្លាសក្នុង​មគ្គ បាន​នាំគ្នាប្រកាសនូវ​ព្រះវិនយបិដក ទុកក្នុង​តម្ពបណ្ណិទ្វីប គឺកោះលង្កា។

[៤៧០] បារាជិកសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ(នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​ ១០) ហើយទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺកាន់យកនូវ​ទ្រព្យដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ បារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​ បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ធនិយភិក្ខុ ជា​កូននៃ​ស្មូនឆ្នាំង។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលធនិយភិក្ខុ ជា​កូននៃ​ស្មូនឆ្នាំង យកឈើព្រះរាជទ្រព្យដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មាន អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តំាងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៤៧១] បារាជិកសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺ ក្លែងធ្វើរាងកាយមនុស្សឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូបញ៉ាំងគ្នានិង​គ្នាឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន៣ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៤៧២] បារាជិកសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន មិន​ពិត ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលនៅប្របឆ្នេរស្ទឹងវគ្គុមុទា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកភិក្ខុនៅប្របឆ្នេរស្ទឹងវគ្គុមុទា ពោលសរសើរគុណឧត្ដរិមនុស្សធម្មនៃ​គ្នានិង​គ្នាដល់ពួកគ្រហស្ថ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​ តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៤៧៣] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍១០យ៉ាង) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺ ព្យាយាមញ៉ាំងអសុចិឱ្យឃ្លាតចេញ​ សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍១០យ៉ាង) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺព្យាយាមញុំាង​អសុចិឱ្យឃ្លាតចេញ​ សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​ បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះសេយ្យសកៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងព្រះសេយ្យសកៈមានអាយុ ព្យាយាមញ៉ាំងអសុចិឱ្យឃ្លាតចេញ​។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ ដែរឬទេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៥ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ចូល​ ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី ៣។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​ ៤ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តំាងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ ដូចមាននាមខាងក្រោម បាន​នាំតៗគ្នាមក។ គឺព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិ១ ទាសកៈ១ សោណកៈ១ សិគ្គវៈ១ និង​ព្រះមោគ្គលិបុត្ដជា​គម្រប់៥អង្គ ១ ព្រះថេរៈទាំង​នោះ​ ឋិតនៅក្នុង​ទ្វីបឈ្មោះជម្ពូដ៏មានសិរី។ តអំពីនោះ​មក មានព្រះ អរហន្ដទាំង​ឡាយទៀត គឺ ព្រះថេរៈឈ្មោះមហិន្ទ១ ឥដ្ដិយៈ១ ឧត្ដិយៈ១ សម្ពលៈ១។ បេ។ ព្រះនាគត្ថេរទាំង​នេះ មានប្រាជ្ញាច្រើន ចេះដឹងនូវ​ព្រះវិន័យ ឈ្លាសក្នុង​មគ្គ នាំគ្នាប្រកាសព្រះវិនយបិដក ទុកក្នុង​តម្ពបណ្ណិទ្វីប។

[៤៧៤] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដព្រោះបច្ច័យ គឺដល់នូវ​កាយសំសគ្គៈជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម (ប៉ះពាល់កាយមាតុគ្រាមជា​ដើម) ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នរគសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងព្រះឧទាយិមានអាយុ ដល់នូវ​កាយសំសគ្គៈជា​មួយនឹង​មាតុគ្រាម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។

[៤៧៥] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺ និយាយលោមមាតុគ្រាមដោយ​សម្ដីចែចង់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​បារព្ធនឹង​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងព្រះឧទាយិមានអាយុ និយាយលោមមាតុគ្រាមដោយ​សម្ដីចែចង់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៤៧៦] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺ និយាយសរសើរការបម្រើដោយ​កាមចំពោះខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់នៃ​មាតុគ្រាម ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងព្រះឧទាយិមានអាយុ និយាយសរសើរការបម្រើ ដោយ​កាមចំពោះខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់នៃ​មាតុគ្រាម សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៤៧៧] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដព្រោះបច្ច័យ គឺប្រព្រឹត្ដនិយាយដឹកនាំស្ដ្រីដើម្បីបុរស ដឹកនាំបុរសដើម្បីស្ដ្រី ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឧទាយិមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងព្រះឧទាយិមានអាយុ ប្រព្រឹត្ដនិយាយដឹកនាំស្ដ្រី ដើម្បីបុរស។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើង អំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៤៧៨] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដព្រោះបច្ច័យ គឺការប្រើគេឱ្យធ្វើកុដិ ដោយ​ការសូមគ្រឿងឧបករណ៍ដោយ​ខ្លួនឯង ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនអាឡវី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ដែលនៅក្នុង​ដែនអាឡវី។ ព្រោះ រឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកភិក្ខុនៅក្នុង​ដែនអាឡវី ប្រើគេឱ្យធ្វើកុដិ ដោយ​ការសូមគ្រឿងឧបករណ៍ដោយ​ខ្លួនឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៤៧៩] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺការប្រើគេឱ្យធ្វើវិហារធំ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ កាលនឹង​ជម្រះទីដីនៃ​វិហារ ក៏ប្រើគេឱ្យកាប់ដើមឈើដែលជា​ទីគោរព១ដើម។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៤៨០] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺ ចោទភិក្ខុផងគ្នាដោយ​អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ នឹង​ភិក្ខុឈ្មោះមេត្ដិយៈ និង​ភុម្មជកៈ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុឈ្មោះមេត្ដិយៈ និង​ភុម្មជកៈ បាន​ចោទព្រះទព្វមល្លបុត្ដមានអាយុ ដោយ​ អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៤៨១] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺការកាន់យកនូវ​លេសជា​គ្រឿងអាងបន្ដិចបន្ដួចរបស់អធិករណ៍​ ជា​ចំណែកដទៃ ហើយចោទភិក្ខុផងគ្នាដោយ​អាបត្ដិបារាជិក ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុឈ្មោះមេត្ដិយៈ និង​ភុម្មជកៈ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុឈ្មោះមេត្ដិយៈនិង​ភុម្មជកៈ យកលេសជា​គ្រឿងអាងបន្ដិចបន្ដួច របស់អធិករណ៍​ជា​ចំណែកដទៃ ហើយចោទព្រះទព្វមល្លបុត្ដមានអាយុ ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៤៨២] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺភិក្ខុអ្នក​បំបែកសង្ឃ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម (ហាមប្រាម) ជា​គម្រប់បីដង ក៏នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុឈ្មោះទេវទត្ដ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុឈ្មោះទេវទត្ដ ព្យាយាមដើម្បីបំបែកសង្ឃ ដែលព្រមព្រៀងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។

[៤៨៣] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដព្រោះបច្ច័យ គឺភិក្ខុទាំង​ឡាយអ្នក​ប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុអ្នក​បំបែកសង្ឃ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដង ក៏នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុច្រើនរូប ប្រព្រឹត្ដតាមទេវទត្ដ ដែលជា​អ្នក​ព្យាយាមដើម្បី បំបែកសង្ឃ ហើយជា​អ្នក​ពោលពាក្យប្រមូលពួក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។

[៤៨៤] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដព្រោះបច្ច័យ គឺភិក្ខុដែលគេប្រដៅបាន​ដោយ​ក្រ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដង ក៏នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរកោសម្ពី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនឹង​ព្រះឆន្នៈមានអាយុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលព្រះឆន្នៈមានអាយុ កាលភិក្ខុទាំង​ឡាយ និយាយប្រដៅតាមធម៌ ក៏ធ្វើខ្លួនឱ្យគេស្ដីថាមិន​បាន​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។

[៤៨៥] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យ គឺភិក្ខុអ្នក​ទ្រុស្ដត្រកូល កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មជា​គម្រប់បីដង ក៏នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​អស្សជិភិក្ខុនិង​បុនព្វសុកភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលអស្សជិភិក្ខុនិង​បុនព្វសុកភិក្ខុ សង្ឃបាន​ធ្វើបព្វាជនីយកម្មហើយ ត្រឡប់ជា​ បន្ទោសសង្ឃថា សង្ឃលុះក្នុង​ឆន្ទាគតិ លុះក្នុង​ទោសាគតិ លុះក្នុង​មោហាគតិ លុះក្នុង​ភយាគតិ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។ បេ។

[៤៨៦] អាបត្ដិទុក្កដណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ព្រោះបច្ច័យគឺការអាស្រ័យនូវ​សេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក អាបត្ដិទុក្កដនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បាន​បន្ទោឧច្ចារៈខ្លះ បស្សាវៈខ្លះ ទឹកមាត់ខ្លះ ក្នុង​ទឹក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើង អំពីវាចាឡើយ។

ចប់ កត្ថប្បញ្ញត្ដិវារៈ ជា​បឋម។

[៤៨៧] ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យគឺការសេពមេថុនធម្ម។ ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ៤ ព្រោះបច្ច័យគឺការសេពមេថុនធម្ម គឺ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម នឹង​សរីរៈសពដែលសត្វមិន​ទាន់ទំពាស៊ី ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម នឹង​សរីរៈសពដែលសត្វទំពាស៊ីដោយ​ច្រើន ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុបញ្ចូល​អង្គជា​ត (ខ្លួន) ទៅ​ក្នុង​មុខទ្វារ ដែលបើ​កហា តែមិន​ឱ្យប៉ះពាល់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះអង្គជា​តដែលធ្វើដោយ​ជ័រឈើ ឬកាកលាក់ ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៤នេះ ព្រោះបច្ច័យគឺការសេពមេថុនធម្ម។

[៤៨៨] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការកាន់យកទ្រព្យ ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ។ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការកាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ គឺភិក្ខុមានថេយ្យចិត្ដ កាន់យកទ្រព្យមានតម្លៃ ៥ មាសក ឬច្រើនជា​ង៥មាសកឡើងទៅ​ ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុមានថេយ្យចិត្ដ កាន់យកទ្រព្យ មានតម្លៃច្រើនជា​ង ១ មាសក ឬថយអំពី ៥ មាសកមក ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុមានថេយ្យចិត្ដ កាន់យកទ្រព្យមានតម្លៃ ៤ មាសក ឬថយចុះអំពី១មាសកមក ដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៣នេះ ព្រោះបច្ច័យ គឺការកាន់យកទ្រព្យដែលគេមិន​បាន​ឱ្យ។

[៤៨៩] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការក្លែងញ៉ាំងរាងកាយនៃ​មនុស្ស ឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត។ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺកាក្លែងញ៉ាំងរាងកាយនៃ​មនុស្ស ឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត គឺ ភិក្ខុជីករណ្ដៅ ចំពោះមនុស្ស ដោយ​តាំងចិត្ដថា មនុស្សនឹង​ស្លាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ កាលបើ​មនុស្សធ្លាក់ទៅ​ហើយ មានទុក្ខវេទនាកើតឡើង ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បើ​មនុស្សនោះ​ស្លាប់ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៣នេះ ព្រោះបច្ច័យ គឺការក្លែងញុំាង​រាងកាយនៃ​មនុស្ស ឱ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត។

[៤៩០] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺកិរិយាពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន មិន​ពិត (ក្នុង​ខ្លួន)។ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺកិរិយាពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន មិន​ពិត (ក្នុង​ខ្លួន) គឺភិក្ខុជា​អ្នក​មានប្រាថ្នាអាក្រក់ មានសេចក្ដីប្រាថ្នាគ្របសង្កត់ ក៏ពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន មិន​ពិត (ក្នុង​ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុពោលថា ភិក្ខុណានៅក្នុង​វិហាររបស់អ្នក​ ភិក្ខុនោះ​ជា​ព្រះអរហន្ដ កាលបើ​គេដឹងសេចក្ដីច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ កាលបើ​គេមិន​ដឹងសេចក្ដីច្បាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៣នេះ ព្រោះបច្ច័យ គឺកិរិយាពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម ដែលមិន​មាន មិន​ពិត (ក្នុង​ខ្លួន)។

[៤៩១] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ។ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺព្យាយាមបញ្ចេញ​អសុចិ គឺភិក្ខុគិតនឹង​បញ្ចេញ​អសុចិ ក៏ព្យាយាមញ៉ាំងអសុចិឱ្យឃ្លាតចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុគិតនឹង​បញ្ចេញ​អសុចិ ក៏ព្យាយាម ប៉ុន្ដែទឹកអសុចិមិន​ឃ្លាតចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ ប្រយោគដែលព្យាយាម។

[៤៩២] ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ៥ ព្រោះបច្ច័យ គឺការដល់នូវ​កាយសំសគ្គៈ គឺភិក្ខុនីមានតម្រេក ហើយត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់ (នូវ​សរីរប្រទេស) ខាងក្រោមដងកាំបិតចុះមក ខាងលើមណ្ឌលនៃ​ជង្គង់ឡើងទៅ​នៃ​បុរសបុគ្គល ដែលមានតម្រេកដូចគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុប៉ះពាល់កាយស្រី ដោយ​កាយរបស់ខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុប៉ះ ពាល់នូវ​វត្ថុដែលជា​ប់ដោយ​កាយស្រី ដោយ​កាយរបស់ខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុប៉ះពាល់នូវ​វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយស្រី ដោយ​វត្ថុដែលជា​ប់ នឹង​កាយរបស់ខ្លួន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះជន្លួញ គឺម្រាមដៃ ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៥នេះ ព្រោះបច្ច័យគឺការដល់នូវ​កាយសំសគ្គៈ។

[៤៩៣] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការនិយាយល្បួងមាតុគ្រាមដោយ​សម្ដីអាក្រក់ គឺភិក្ខុពោលសរសើរក្ដី ពោលបង្អាប់ក្ដី ចំពោះវច្ចមគ្គ ឬបស្សាវមគ្គ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុមិន​ពោលចំពោះវច្ចមគ្គនិង​បស្សាវមគ្គ គ្រាន់តែពោលសរសើរក្ដី ពោលបង្អាប់ក្ដី ចំពោះ ខាងក្រោមដងកាំបិតចុះមក ខាងលើមណ្ឌលនៃ​ជង្គង់ឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុពោលសរសើរក្ដី ពោលបង្អាប់ក្ដី ចំពោះវត្ថុដែលជា​ប់ដោយ​កាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៤៩៤] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការពោលនូវ​គុណនៃ​ ការបម្រើដោយ​កាមចំពោះខ្លួន គឺ ភិក្ខុពោលនូវ​គុណនៃ​ការបម្រើដោយ​ កាមចំពោះខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់នៃ​មាតុគ្រាម ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុ ពោលនូវ​គុណនៃ​ការបម្រើដោយ​កាមចំពោះខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់នៃ​បណ្ឌក (ខ្ទើយ) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុពោលនូវ​គុណនៃ​ការបម្រើដោយ​កាម ចំពោះខ្លួន ក្នុង​សម្នាក់នៃ​សត្វតិរច្ឆាន (ញី) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៤៩៥] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យគឺការប្រព្រឹត្ដនិយាយដឹកនាំស្ដ្រីឱ្យបុរស ដឹកនាំបុរសឱ្យស្ដ្រី គឺភិក្ខុទទួលពាក្យផង ទៅ​និយាយប្រាប់ផង ត្រឡប់មកប្រាប់វិញផង ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុទទួលពាក្យផង ទៅ​និយាយប្រាប់ផង តែមិន​ត្រឡប់មក (ប្រាប់) វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុគ្រាន់តែទទួលពាក្យ តែមិន​បាន​ទៅ​និយាយប្រាប់ផង មិន​បាន​ត្រឡប់មក (ប្រាប់) វិញផង ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៤៩៦] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការប្រើគេឱ្យធ្វើកុដិ ដោយ​សូមគ្រឿងឧបករណ៍ដោយ​ខ្លួនឯង គឺភិក្ខុកំពុងប្រើឱ្យគេធ្វើ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ កាលបើ​បាយអមួយដុំមិន​ទាន់មកដល់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ កាលបើ​ដុំបាយអនោះ​មកដល់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៤៩៧] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការប្រើគេឱ្យធ្វើវិហារធំ គឺភិក្ខុកំពុងប្រើគេឱ្យធ្វើ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រើ កាលបើ​បាយអមួយដុំមិន​ទាន់មកដល់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ កាលបើ​ដុំបាយអនោះ​មកដល់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៤៩៨] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិកមិន​មានមូល គឺភិក្ខុមានបំណងដើម្បីឱ្យគេឃ្លាតចាកព្រហ្មចរិយធម៌ មិន​បាន​សូមឱកាសហើយចោទ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ព្រមទាំង​សង្ឃាទិសេស ភិក្ខុមានបំណងដើម្បីជេរ តែបាន​សូមឱកាសហើយចោទ ត្រូវ​អាបត្ដិឱមសវាទបាចិត្ដិយៈ។

[៤៩៩] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺការកាន់យកនូវ​លេស ជា​គ្រឿងអាងបន្ដិចបន្ដួច របស់អធិករណ៍​ ជា​ចំណែកដទៃ ហើយចោទភិក្ខុផងគ្នា ដោយ​អាបត្ដិបារាជិក គឺភិក្ខុមានបំណងដើម្បីឱ្យគេឃ្លាតចាកព្រហ្មចរិយធម៌ មិន​បាន​សូមឱកាសហើយចោទ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ព្រមទាំង​សង្ឃាទិសេស ភិក្ខុមានបំណងដើម្បីជេរ តែសូមឱកាសហើយចោទ ត្រូវ​អាបត្ដិឱមសវាទបាចិត្ដិយៈ។

[៥០០] ភិក្ខុអ្នក​បំបែកសង្ឃ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ដោយ​សូត្រញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ដោយ​កម្មវាចាពីរលើក លុះចប់កម្មវាចា ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៥០១] ភិក្ខុទាំង​ឡាយ អ្នក​ប្រព្រឹត្ដតាមនូវ​ភិក្ខុអ្នក​បំបែកសង្ឃ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺកាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ដោយ​សូត្រញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ដោយ​កម្មវាចាពីរលើក លុះចប់កម្មវាចា ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៥០២] ភិក្ខុដែលគេប្រដៅក្រ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់នូវ​កម្មនោះ​ចេញ​ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ដោយ​សូត្រញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ដោយ​កម្មវាចាពីរលើក លុះចប់កម្មវាចា ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៥០៣] ភិក្ខុអ្នក​ទ្រុស្ដត្រកូល ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យ គឺ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់នូវ​កម្មនោះ​ចេញ​ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ដោយ​សូត្រញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ដោយ​កម្មវាចាពីរលើក លុះចប់កម្មវាចា ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ បេ។

[៥០៤] ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យ សេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក។ ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ១ ព្រោះបច្ច័យ គឺ ការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ១ នេះឯង ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក។

ចប់ កតាបត្ដិវារៈទី២។

[៥០៥] ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២ គឺសីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បេ។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការ អាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈ បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺ ការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺអាចារវិបត្ដិ។

ចប់ វិបត្ដិវារៈទី៣។

[៥០៦] ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៤ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បេ។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិ ទាំង​៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ១ គឺកងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដ។

ចប់ សង្គហិតវារៈទី៤។

[៥០៧] ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដី មិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។

ចប់ សមុដ្ឋានវារៈទី៥។

[៥០៨] ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បេ។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។

ចប់ អធិករណវារៈ ទី៦។

[៥០៩] ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺដោយ​ សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។ បេ។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក បណ្ដា សមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈទាំង​៣ គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមថវារៈ ទី៧។

[៥១០] ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម។ ភិក្ខុ ភិក្ខុនី​ត្រូវ​​អាបត្ដិ៤ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម គឺ ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម នឹង​សរីរៈ (សព) ដែល​សត្វ​មិន​​ទាន់​ទំពាស៊ី ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុសេពមេថុនធម្ម នឹង​សរីរៈ (សព) ដែលសត្វទំពាស៊ី​ដោយ​​ច្រើន ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុបញ្ចូល​អង្គជា​ត (ខ្លួន) ទៅ​ក្នុង​មុខទ្វារ ដែលបើ​កហា តែមិន​​ឱ្យ​ប៉ះ​ពាល់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះអង្គជា​តដែលធ្វើដោយ​ជ័រឈើ ឬ​កាក​លាក់​ដ៏​រលីង [មើលភិក្ខុនីវិភង្គ បច្ចេកភាគទី៥ បព្វៈ ១៦១ ទំព័រ ១២៦។] ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​​៤នេះ ព្រោះបច្ច័យ គឺការសេពមេថុនធម្ម។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នេះ រាប់​បញ្ចូល​​ក្នុង​​វិបត្ដិ​ប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​អធិករណ៍​​ទាំង​៤ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​វិបត្ដិ​ទាំង​​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២ គឺសីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដា​កង​នៃ​ អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៤ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កង​នៃ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​​នៃ​​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើង​អំពីកាយ​និង​​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ ជា​​អាបត្ដា​ធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺដោយ​​សម្មុខាវិន័យ និង​​​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។ បេ។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ១ ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់​ក្ដី ក្នុង​ទឹក ភិក្ខុត្រូវ​អាបត្ដិ១នេះឯង ព្រោះបច្ច័យ គឺការអាស្រ័យសេចក្ដីមិន​អើពើ បន្ទោឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី ក្នុង​ទឹក។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​​វិបត្ដិ​ប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ បណ្ដា​សមថៈ​ទាំង​​៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺ​អាចារវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ១ គឺកងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដ។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់ដោយ​ សមថៈ៣ គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមុច្ចយវារៈ ទី៨។

ចប់ បច្ចយវារៈទាំង​៨។

ចប់ មហាវារៈ១៦ ក្នុង​មហាវិភង្គ។

ភិក្ខុនីវិភង្គ មហាវិរៈ១៦

[៥១១] បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធ អង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ពួកភិក្ខុនី បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មាន បញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ បទេសប្បញ្ញត្ដិ សាធារណប្បញ្ញត្ដិ អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឧភតោបញ្ញត្ដិដែរឬ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ សិក្ខាបទនោះ​ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិ នោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ អាបត្ដិ នោះ​ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ អាបត្ដិនោះ​រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ អ្វីដែលហៅថាវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីដែលហៅ ថាអភិវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីដែលហៅថាបាតិមោក្ខក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីដែលហៅថាអធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីដែលហៅថាវិបត្ដិ អ្វីដែលហៅថាសម្បត្ដិ អ្វីដែលហៅថាបដិបត្ដិ (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​)។ បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទ ដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ពួកភិក្ខុនី ព្រោះអាស្រ័យអំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ប៉ុន្មាន។ ស្រីពួកណាសិក្សា។ ស្រីពួកណា ដែលឈ្មោះថាមានសិក្ខាសិក្សាស្រេចហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ឋិតនៅក្នុង​ពួកស្រីណា។ ពួកស្រីណាទ្រទ្រង់​។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ពាក្យរបស់បុគ្គលណា។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។

[៥១២] បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ពួកភិក្ខុនី បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារព្ធនឹង​សុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល សុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនីជា​ស្រីមានតម្រេកដោយ​រាគៈ ក៏ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់កាយនៃ​បុរសបុគ្គល ដែលមានតម្រេកដោយ​រាគៈ (ដូច្នោះ​ដែរ)។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិដែរឬ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មាន ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ តើចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសអ្វី រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសអ្វី។ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី២។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិក។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ អាបត្ដិនោះ​ ជា​អធិករណ៍​អ្វី។ ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ អាបត្ដិនោះ​ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ២ គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ១ បដិញ្ញាតករណៈ១។ អ្វីហៅថាវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីហៅថាអភិវិន័យក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ បញ្ញត្ដិ ហៅថាវិន័យ ការចែកបទមាតិកា ហៅថាអភិវិន័យ។ អ្វីហៅថាបាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ អ្វីហៅថាអធិប្បាតិមោក្ខ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ បញ្ញត្ដិ ហៅថាបាតិមោក្ខ ការចែកបទមាតិកា ហៅថា អធិប្បាតិមោក្ខ។ អ្វីហៅថាវិបត្ដិ។ ការមិន​សង្រួមហៅថាវិបត្ដិ។ អ្វីហៅថាសម្បត្ដិ។ ការសង្រួមហៅថាសម្បត្ដិ។ អ្វីហៅថាបដិបត្ដិ។ ភិក្ខុនីសមាទានសិក្សាក្នុង​សិក្ខាបទទាំង​ឡាយ ដរាបដល់អស់ជីវិត មានជីវិតជា​ទីបំផុត ដោយ​គិតថា អញនឹង​មិន​ធ្វើអំពើយ៉ាងនេះ (ហៅថា បដិបត្ដិ)។ បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទ ដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ពួកភិក្ខុនី ព្រោះអាស្រ័យអំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ប៉ុន្មាន។ បញ្ចមបារាជិកសិក្ខាបទ ដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ពួកភិក្ខុនី ព្រោះអាស្រ័យអំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០យ៉ាង គឺដើម្បីសេចក្ដីល្អ ដល់សង្ឃ១ ដើម្បីសេចក្ដីសប្បាយដល់សង្ឃ១ ដើម្បីការសង្កត់សង្កិន ពួកភិក្ខុនីដែលមិន​អៀនខ្មាស១ ដើម្បីការនៅជា​សុខស្រួលដល់ពួក ភិក្ខុនីដែលមានសីលជា​ទីស្រឡាញ់១ ដើម្បីរារាំងអាសវធម៌ទាំង​ឡាយ ដែលមានក្នុង​បច្ចុប្បន្ន១ ដើម្បីកម្ចាត់បង់នូវ​អាសវធម៌ទាំង​ឡាយដែលមានក្នុង​បរលោក១ ដើម្បីញ៉ាំងពួកជនដែលមិន​ទាន់ជ្រះថ្លា ឱ្យជ្រះថ្លាឡើង១ ដើម្បីញុំាង​ពួកជនដែលជ្រះថ្លាហើយ ឱ្យរឹងរឹតតែជ្រះថ្លាច្រើនឡើង១ ដើម្បីញុំាង​ព្រះសទ្ធម្មឱ្យតាំងនៅមាំ១ ដើម្បីអនុគ្រោះដល់វិន័យ១។ ស្រីពួកណាសិក្សា (ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​)។ ពួកស្រីដែលនៅជា​សេក្ខបុគ្គល និង​ពួកស្រីដែលជ្រះថ្លាក្នុង​កុសលធម៌តែជា​បុថុជ្ជន រមែងសិក្សាក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​។ ពួកស្រីណាឈ្មោះថាមានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ ពួកភិក្ខុនីដែលជា​ព្រះអរហន្ដឈ្មោះថាមានសិក្ខាសិក្សាហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ ឋិតនៅក្នុង​ពួកស្រីណា។ ឋិតនៅក្នុង​ពួកភិក្ខុនីដែលមានសេចក្ដីប្រាថ្នាក្នុង​សិក្ខា។ ពួកភិក្ខុនីណាទ្រទ្រង់​។ សិក្ខាបទនោះ​ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​ពួកភិក្ខុនីណា ពួកភិក្ខុនីនោះ​តែងទ្រទ្រង់​ (នូវ​សិក្ខាបទនោះ​)។ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​ពាក្យរបស់បុគ្គលណា។ ជា​ពាក្យរបស់ព្រះមានព្រះ ភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ (ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយដូចមាននាមខាងក្រោមនេះ) នាំតៗគ្នាមក។ គឺ ព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិ១ ទាសកៈ១ សោណកៈ១ សិគ្គវៈ១ ព្រះមោគ្គលិបុត្ដជា​គំរប់៥អង្គ១ ឯព្រះថេរៈទាំង​នេះ ឋិតនៅក្នុង​ទ្វីបឈ្មោះជម្ពូដ៏មានសិរី។ តអំពីនោះ​មក មានព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ គឺ ព្រះថេរៈឈ្មោះមហិន្ទ១ ឥដ្ដិយៈ១ ឧត្ដិយៈ១ សម្ពលៈ១។ បេ។ ព្រះនាគត្ថេរទាំង​នេះ មានប្រាជ្ញាច្រើន ចេះដឹងព្រះវិន័យ ឈ្លាសក្នុង​មគ្គ បាន​ប្រកាសនូវ​ព្រះវិនយបិដក ទុកក្នុង​ តម្ពបណ្ណិទ្វីប គឺកោះលង្កា។

[៥១៣] ឆដ្ឋបារាជិកសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ព្រះអរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ដល់ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ ឆដ្ឋបារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ នឹង​ភិក្ខុនីឈ្មោះថុល្លនន្ទា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីដឹងហើយ មិន​ចោទភិក្ខុនីដែលត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិកដោយ​ខ្លួនឯង ទាំង​មិន​បាន​ប្រាប់ដល់គណៈ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដ។

[៥១៤] សត្ដមបារាជិកសិក្ខាបទ សម្រាប់ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុឈ្មោះអរិដ្ឋៈ មានបុព្វបុរសជា​អ្នក​សម្លាប់ត្មាត ដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដហើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥១៥] អដ្ឋមបារាជិកសិក្ខាបទ សម្រាប់ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុគម្រប់៨។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

ចប់ បារាជិក ៨។

ឧទ្ទាននៃ​បារាជិកសិក្ខាបទនោះ​ ដូច្នេះ

[៥១៦] រឿងភិក្ខុនីសេពមេថុនធម្ម១ ភិក្ខុនីលួចទ្រព្យគេ១ ភិក្ខុនីសម្លាប់មនុស្ស១ ភិក្ខុនីពោលអួតឧត្ដរិមនុស្សធម្ម១ ភិក្ខុនីត្រេកអរនឹង​កាយសំសគ្គៈ១ ភិក្ខុនីបិទបាំងទោសរបស់ ភិក្ខុនីផងគ្នា១ ភិក្ខុនីប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុដែលសង្ឃលើកវត្ដ១ ភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុទាំង​៨ មានត្រេកអរនឹង​ចាប់ដៃនៃ​បុរសជា​ដើម [មើលភិក្ខុនីវិភង្គបច្ចេកភាគទី៥ តាំងពីបព្វៈ ២៦ ទំព័រ ៣០ ដល់បព្វៈ ២៩ ទំព័រ ៣៤។]១ ព្រះពុទ្ធជា​មហាវីរៈ (មានព្យាយាមធំ) ទ្រង់​បញ្ញត្ដបារាជិកទាំង​ ៨ ហៅថាឆេជ្ជវត្ថុ គឺវត្ថុដាច់ចាកភាវៈជា​ភិក្ខុនី ដោយ​ឥតសង្ស័យ។

[៥១៧] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដ សម្មាសម្ពុទ្ធ អង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប(នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ភិក្ខុនី ដែលពោលពាក្យដោយ​សេចក្ដីច្រណែន បាន​ធ្វើនូវ​ដំណើរកើតក្ដី សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​ប្រារឰ នឹង​បុគ្គលណា។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។

[៥១៨] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ(នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ភិក្ខុនី ដែលពោលពាក្យដោយ​សេចក្ដីច្រណែន បាន​ធ្វើនូវ​ដំណើរកើតក្ដី សង្ឃា ទិសេសសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ប្រព្រឹត្ដពោលពាក្យដោយ​សេចក្ដីច្រណែន (ប្ដឹងផ្ដល់)។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិដែរឬ។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ជា​ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ជា​ សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ សិក្ខាបទនោះ​ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ ចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទាន រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសទី៣។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ សិក្ខាបទនោះ​ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋាន២ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។ បេ។ សិក្ខាបទនោះ​ បុគ្គលណាបាន​នាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយបាន​នាំតៗគ្នាមក។ បេ។

[៥១៩] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ របស់ភិក្ខុនី ដែលបំបួសស្រីជា​ចោរ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បាន​បំបួសស្រីជា​ចោរ។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន តែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៥២០] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ របស់ភិក្ខុនី ដែលដើរទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុកតែម្នាក់ឯង ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប ដើរទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុកតែម្នាក់ឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ៣។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៥២១] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ របស់ភិក្ខុនី ដែលមិន​ប្រាប់ការកសង្ឃ មិន​ដឹងសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់ពួកភិក្ខុនីជា​អ្នក​ធ្វើ ហើយធ្វើឱសារណកម្ម ចំពោះភិក្ខុនីដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដតាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្ដា ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី មិន​ប្រាប់ការកសង្ឃ មិន​ដឹងសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់ពួកភិក្ខុនីជា​អ្នក​ធ្វើ ហើយធ្វើឱសារណកម្ម ចំពោះភិក្ខុនី ដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដតាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្ដា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥២២] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានតម្រេក ទទួលខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈដោយ​ដៃរបស់ខ្លួនឯង អំពីដៃនៃ​បុរសបុគ្គលដែលមានតម្រេកដែរ ហើយឆាន់ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​សុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលសុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី ជា​ស្រីមានតម្រេក ទទួលអាមិសៈអំពីដៃនៃ​បុរសបុគ្គលដែលមានតម្រេកដែរ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៥២៣] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ របស់ភិក្ខុនី ដែលបញ្ជូន (បង្ខិតបង្ខំ) ភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែលោកម្ចាស់ បុរសបុគ្គលនុ៎ះ ទុកជា​មានតម្រេកក្ដី មិន​មានតម្រេកក្ដី នឹង​ធ្វើអ្វីដល់លោកម្ចាស់បាន​ នែលោកម្ចាស់ ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​លោកម្ចាស់ មិន​មានតម្រេក ទេ បើ​បុរសបុគ្គលនុ៎ះ ឱ្យវត្ថុណា ជា​ខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដល់លោកម្ចាស់ លោកម្ចាស់ចូរទទួលយកវត្ថុនោះ​ ដោយ​ដៃខ្លួនឯង ហើយទំពាស៊ី ឬបរិភោគចុះ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប បញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែលោកម្ចាស់ បុរសបុគ្គលនុ៎ះ ទុកជា​មានតម្រេកក្ដី មិន​ មានតម្រេក នឹង​ធ្វើអ្វីដល់លោកម្ចាស់បាន​ នែលោកម្ចាស់ ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​លោកម្ចាស់មិន​មានតម្រេកទេ បើ​បុរសបុគ្គលនុ៎ះ ឱ្យវត្ថុណា ជា​ខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដី ដល់លោកម្ចាស់ ៗចូរទទួលយកវត្ថុនោះ​ ដោយ​ដៃខ្លួនឯង ហើយទំពាស៊ី ឬបរិភោគចុះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥២៤] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទរបស់ភិក្ខុនី ដែលខឹងអាក់អន់ចិត្ដ កាលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ហើយពោលពាក្យយ៉ាងនេះថា ខ្ញុំលាព្រះពុទ្ធ ខ្ញុំលាព្រះធម៌ ខ្ញុំលាព្រះសង្ឃ ខ្ញុំលាសិក្ខា។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥២៥] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទរបស់ភិក្ខុនីដែលសង្ឃឱ្យចាញ់ ព្រោះអធិករណ៍​ណានីមួយ ហើយខឹងអាក់អន់ចិត្ដ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី ដែលសង្ឃឱ្យចាញ់ ព្រោះអធិករណ៍​ណានីមួយ ហើយខឹងអាក់អន់ចិត្ដពោលពាក្យយ៉ាងនេះថា ពួកភិក្ខុនីលំអៀងដោយ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ផង ពួកភិក្ខុនីលំអៀង ដោយ​សេចក្ដីស្អប់ផង ពួកភិក្ខុនីលំអៀងដោយ​សេចក្ដីល្ងង់ផង ពួកភិក្ខុនីលំអៀងដោយ​សេចក្ដីខ្លាចផង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥២៦] សង្ឃាទិសេសរបស់ពួកភិក្ខុនី ដែលនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបនៅច្រឡូក ច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥២៧] សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទរបស់ភិក្ខុនីដែលបញ្ជូនភិក្ខុនីផង គ្នាដោយ​ពាក្យថា ម្នាលនាងម្ចាស់ នាងទាំង​ឡាយចូរនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ចុះ កុំបីនៅបែកខ្ញែកគ្នាឡើយ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់បីដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបញ្ជូន (ភិក្ខុនីផងគ្នា) ដោយ​ពាក្យថា ម្នាលជា​នាងម្ចាស់ នាងទាំង​ឡាយចូរនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ចុះ នាងទាំង​ឡាយកុំនៅបែកខ្ញែកគ្នាឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

ចប់ សង្ឃាទិសេសទាំង​ ១០។

ឧទ្ទាននៃ​សង្ឃាទិសេសនោះ​ដូច្នេះ

[៥២៨] សង្ឃាទិសេសទាំង​១០ នោះ​ គឺ ភិក្ខុនីពោលពាក្យដោយ​សេចក្ដីច្រណែន១ ភិក្ខុនីបំបួសស្រីចោរ១ ភិក្ខុនីដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះស្រុកតែម្នាក់ឯង១ ភិក្ខុនីធ្វើឱសារណកម្ម ចំពោះភិក្ខុនីដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដ១ ភិក្ខុនីមានតម្រេកទទួលខាទនីយភោជនីយាហារ អំពីដៃគ្រហស្ថដែលមានតម្រេកដែរ ហើយឆាន់១ ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នាថា នែលោកម្ចាស់ បុរសបុគ្គលនោះ​ នឹង​ធ្វើអ្វីលោកបាន​ជា​ដើម១ ភិក្ខុនីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ១ ភិក្ខុនីដែលសង្ឃឱ្យចាញ់ព្រោះអធិករណ៍​ណានីមួយ១ ភិក្ខុនីនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​គ្រហស្ថ១ ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នាថា ឱ្យនៅច្រឡូកច្រឡំចុះ កុំនៅបែកខ្ញែកគ្នា១។

[៥២៩] និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះ ភាគអរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធ អង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដដល់ភិក្ខុនីដែលធ្វើនូវ​ការសន្សំបាត្រទុក និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីធ្វើនូវ​ការសន្សំបាត្រទុក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៣០] ភិក្ខុនីអធិដ្ឋានអកាលចីវរឱ្យជា​កាលចីវរ ហើយប្រើគេឱ្យចែក (ចីវរនោះ​) ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰ នឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី អធិដ្ឋានអកាលចីវរឱ្យជា​កាលចីវរ ហើយឱ្យគេចែក (ចីវរនោះ​)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៣១] ភិក្ខុនីប្ដូរចីវរនឹង​ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយដណ្ដើមយកវិញ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ប្ដូរចីវរនឹង​ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយដណ្ដើមយកវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៥៣២] ភិក្ខុនីសូមរបស់ដទៃ ហើយត្រឡប់សូមរបស់ឯទៀតវិញ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បាន​សូមរបស់ ដទៃ ហើយត្រឡប់សូមរបស់ឯទៀតវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៣] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញរបស់ដទៃ ហើយបែរជា​ប្រើឱ្យទិញរបស់ឯទៀតវិញ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបាន​ប្រើគេឱ្យទិញរបស់ដទៃ ហើយបែរជា​ប្រើឱ្យទិញរបស់ឯទៀត វិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៤] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញរបស់ដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃដែល ទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើគេឱ្យទិញរបស់ដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃដែលទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៥] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃដែល ទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ នឹង​ដោយ​វត្ថុ ដែលសូមបាន​ដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ត្រង់បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃដែលទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ នឹង​ដោយ​វត្ថុដែលសូមបាន​ដោយ​ខ្លួនឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៦] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់មហាជន គឺបរិក្ខារដែលទាយកប្រគេនដល់គណៈដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បី វត្ថុដទៃ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់មហាជន គឺបរិក្ខារដែលទាយកប្រគេនដល់គណៈដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៧] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់មហាជន គឺបរិក្ខារដែលទាយកប្រគេនដល់គណៈដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុ ដទៃ នឹង​ដោយ​វត្ថុដែលសូមបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះ រឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់មហាជន គឺបរិក្ខារដែលទាយកប្រគេនដល់គណៈ ដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ នឹង​ដោយ​វត្ថុដែលសូមបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៨] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់បុគ្គលដែល ទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ នឹង​ដោយ​ វត្ថុដែលសូមបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់បុគ្គលដែលទាយកប្រគេនមកដើម្បីវត្ថុដទៃ គេឧទ្ទិសមកដើម្បីវត្ថុដទៃ នឹង​ដោយ​វត្ថុដែលសូមបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៣៩] ភិក្ខុនីសូមសំពត់ដណ្ដប់មានសាច់ក្រាស់ (ភួយ) មានតម្លៃលើសពី ៤ កហាបណៈ៤ ដង (១៦ កហាបណៈ) ឡើងទៅ​ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះ រឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីសូមសំពត់កម្ពលអំពីព្រះរាជា​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។

[៥៤០] ភិក្ខុនីសូមសំពត់មានសាច់ស្ដើង (ស្បៃ) មានតម្លៃច្រើនលើសអំពី ៤ បីដងដោយ​កន្លះនៃ​កហាបណៈគឺ១០ កហាបណៈឡើងទៅ​ ត្រូវ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីសូមសំពត់ សំបកឈើអំពីព្រះរាជា​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

ចប់ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ ១២។

ឧទ្ទាននៃ​និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈនោះ​ដូច្នេះ

[៥៤១] រឿងភិក្ខុនីសន្សំបាត្រទុក១ ភិក្ខុនីអធិដ្ឋានអកាលចីវរឱ្យជា​កាលចីវរ១ ភិក្ខុនីប្ដូរចីវរនឹង​ភិក្ខុនីផងគ្នា១ ភិក្ខុនីសូមរបស់ដទៃ ហើយសូម​របស់ឯ​ទៀតវិញ១ ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យ ទិញរបស់ដទៃ ហើយបែរជា​ប្រើគេឱ្យទិញរបស់ឯទៀតវិញ១ ភិក្ខុនី ប្រើគេឱ្យទិញ​វត្ថុដទៃដោយ​​បរិក្ខារដែល​ទាយកប្រគេន​មកដើម្បី​វត្ថុ​ដទៃ​១ ភិក្ខុនីឱ្យទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃ១ ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់មហាជនគឺគណៈ១ ភិក្ខុនីឱ្យគេទិញ​វត្ថុដទៃ​ដោយ​បរិក្ខារ​ដែលសូម​បាន​មកដោយ​​ខ្លួនឯង១ ភិក្ខុនីឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់បុគ្គល១ ភិក្ខុនីសូមសំពត់ដណ្ដប់មានសាច់ ក្រាស់មានតម្លៃច្រើន​ជា​ង​១៦​កហាបណៈ​ឡើងទៅ​១ ភិក្ខុនីសូមសំពត់ដណ្ដប់មានសាច់ស្ដើង មានតម្លៃច្រើនជា​ង១០កហាបណៈឡើងទៅ​១។

[៥៤២] បាចិត្ដិយសិក្ខាបទណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាប (នូវ​កាលដែលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍ទាំង​ ១០) ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ដល់ភិក្ខុនីដែលទំពាស៊ីខ្ទឹម បាចិត្ដិយសិក្ខាបទនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី មិន​ដឹងប្រមាណ ក៏ប្រើគេឱ្យនាំយកខ្ទឹមមក។ សិក្ខាបទ នោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៤៣] ភិក្ខុនីប្រើគេឱ្យដករោមក្នុង​ទីចង្អៀត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ប្រើគេឱ្យដករោមក្នុង​ទីចង្អៀត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៥៤៤] ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះប្រហារនូវ​ផ្ទៃនៃ​និមិត្ដ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនី២រូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីទាំង​ពីររូប បាន​ប្រហារនូវ​ផ្ទៃនៃ​និមិត្ដ។ សិក្ខាបទ នោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៥៤៥] ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រោះអង្គជា​តដែលធ្វើដោយ​ជ័រឈើ ឬកាកល័ខដ៏រលីង ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប កាន់យកអង្គជា​តដែលធ្វើដោយ​ជ័រឈើ ឬកាកល័ខដ៏រលីង។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៥៤៦] ភិក្ខុនីកាន់យកនូវ​ការជម្រះអង្គជា​តដោយ​ទឹកមានជម្រៅលើសជា​ង ២ ថ្នាំងម្រាមដៃឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនសក្កៈ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូបកាន់​យកនូវ​ការជម្រះ​អង្គជា​ត ដោយ​ទឹកជ្រៅពេក។ សិក្ខាបទ នោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៥៤៧] ភិក្ខុកំពុងឆាន់ ភិក្ខុនីទៅ​បម្រើដោយ​ទឹកក្ដី ដោយ​ផ្លិតក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប កាលដែលភិក្ខុកំពុងតែឆាន់ បាន​ទៅ​បម្រើដោយ​ទឹកផង ដោយ​ផ្លិតផង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៤៨] ភិក្ខុនីសូមស្រូវស្រស់ឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបសូមស្រូវស្រស់ហើយឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៤។

[៥៤៩] ភិក្ខុនីចោលឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី សម្រាមក្ដី របស់សំណល់ក្ដី ខាងក្រៅជញ្ជា​ំង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូបចោលឧច្ចារៈខ្លះ បស្សាវៈខ្លះ ទឹកមាត់ខ្លះ សម្រាមខ្លះ របស់សំណល់ខ្លះ ខាងក្រៅជញ្ជា​ំង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៥០] ភិក្ខុនីចោលឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី សម្រាមក្ដី របស់សំណល់ក្ដី លើឈើ ឬស្មៅដែលស្រស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែល ភិក្ខុនីច្រើនរូបចោលឧច្ចារៈខ្លះ បស្សាវៈខ្លះ ទឹកមាត់ខ្លះ សម្រាមខ្លះ របស់សំណល់ខ្លះ លើឈើ ឬស្មៅដែលស្រស់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៥១] ភិក្ខុនីដើរទៅ​មើលរបាំក្ដី ស្ដាប់ចម្រៀងក្ដី ភ្លេងប្រគំក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី បាន​ដើរទៅ​មើលរបាំខ្លះ ស្ដាប់ចម្រៀងខ្លះ ភ្លេងប្រគំខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

ចប់ លសុណវគ្គ ទី១។

[៥៥២] ភិក្ខុនីឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ ក្នុង​វេលាយប់ងងឹតឥតមានប្រទីប ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុនីមួយរូបឋិតនៅ​ជា​មួយនឹង​​បុរសតែ​ម្នាក់នឹង​​ម្នាក់ ក្នុង​វេលាយប់ងងឹតឥតមានប្រទីប។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិ នោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​​ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ)។

[៥៥៣] ភិក្ខុនីឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ក្នុង​ទីឱកាសដ៏កំបាំង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុនីមួយរូប ឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរស​តែម្នាក់នឹង​ម្នាក់​ក្នុង​ទីឱកាស​ដ៏កំបាំង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ)។

[៥៥៤] ភិក្ខុនីឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ក្នុង​ទីវាល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប ឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ក្នុង​ទីវាល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ)។

[៥៥៥] ភិក្ខុនីឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ក្នុង​ច្រករហូតក្ដី ច្រកទាល់ក្ដី ផ្លូវបែកក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទា ភិក្ខុនីឋិតនៅជា​មួយនឹង​បុរសតែម្នាក់នឹង​ម្នាក់ក្នុង​ច្រករហូតខ្លះ ច្រកទាល់ខ្លះ ផ្លូវបែកខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ)។

[៥៥៦] ភិក្ខុនីចូល​ទៅ​រកត្រកូលក្នុង​វេលាមុនបាយ ហើយអង្គុយលើអាសនៈ មិន​បាន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ហើយក៏ចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប ចូល​ទៅ​រកត្រកូលក្នុង​វេលាមុនបាយ ហើយ អង្គុយលើអាសនៈ មិន​ប្រាប់ម្ចាស់គេក៏ចៀសចេញ​ទៅ​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំង ឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៥៧] ភិក្ខុនីចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូលវេលាក្រោយបាយ ហើយ អង្គុយលើអាសនៈ ដោយ​ឥតមានប្រាប់ម្ចាស់គេ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូលក្នុង​វេលាក្រោយបាយ មិន​បាន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ក៏ស្រាប់តែអង្គុយលើអាសនៈ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៥៨] ភិក្ខុនីចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូលក្នុង​វេលាវិកាល ហើយមិន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ស្រាប់តែក្រាលឯងខ្លះ ប្រើគេឱ្យក្រាលខ្លះ នូវ​សេនាសនៈសម្រាប់ក្រាលដេក ហើយក៏អង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូល ក្នុង​វេលាវិកាល ហើយមិន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ស្រាប់តែក្រាលសេនាសនៈសម្រាប់ក្រាលដេក ហើយអង្គុយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៥៩] ភិក្ខុនីពោលទោសភិក្ខុនីដទៃ ដោយ​កិរិយាប្រកាន់អាក្រក់ នឹង​ដោយ​ពិចារណាខុស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូបពោលទោសភិក្ខុនីដទៃ ដោយ​កិរិយាប្រកាន់អាក្រក់ នឹង​ដោយ​ ពិចារណាខុស។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៦០] ភិក្ខុនីប្រទេចខ្លួនឯងក្ដី ប្រទេចភិក្ខុនីដទៃក្ដី ដោយ​នរក ឬដោយ​ព្រហ្មចរិយៈ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី ប្រទេចខ្លួនឯងខ្លះ ប្រទេចភិក្ខុនីដទៃខ្លះ ដោយ​នរកក៏មាន ដោយ​ព្រហ្មចរិយៈក៏មាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៦១] ភិក្ខុនី វាយទះតប់ខ្លួនឯងហើយយំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី វាយទះតប់ខ្លួនឯងហើយយំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

ចប់ រត្ដន្ធការវគ្គ ទី២។

[៥៦២] ភិក្ខុនីងូតទឹកអាក្រាត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងភិក្ខុនីច្រើនរូប អាក្រាតងូតទឹក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៦៣] ភិក្ខុនីឱ្យគេធ្វើសំពត់សម្រាប់ងូតទឹកកន្លងហួសប្រមាណ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ប្រើប្រាស់សំពត់សម្រាប់ងូតទឹកមិន​ត្រូវ​ប្រមាណ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​ ៦។

[៥៦៤] ភិក្ខុនីរុះខ្លួនឯងក្ដី ឱ្យគេរុះក្ដី នូវ​ចីវររបស់ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយមិន​ឱ្យគេដេរ ទាំង​មិន​ធ្វើនូវ​សេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីឱ្យគេដេរ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះ រឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ឱ្យភិក្ខុនីផងគ្នារុះចីវរ ហើយមិន​ដេរឱ្យ ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយដើម្បីឱ្យគេដេរឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥៦៥] ភិក្ខុនីញ៉ាំងវារៈនៃ​សង្ឃាដី [ពាក្យថា វារៈនៃ​សង្ឃាដី គឹការប្រើប្រាស់សង្ឃាដីផ្លាស់ប្ដូរនឹង​ឧត្ដរាសង្គៈ។] ឱ្យកន្លងហួស៥ថ្ងៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ទុកដាក់ចីវរក្នុង​ដៃនៃ​ពួកភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិកនៃ​ជនបទ ដោយ​មានតែ ស្បង់នឹង​ចីពរ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៦៦] ភិក្ខុនីទ្រទ្រង់​សង្កមនីយចីវរ (ចីវរដែលលបយករបស់ គេមកប្រើប្រាស់មួយសំណើរ) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីមួយរូប មិន​បាន​ប្រាប់ ហើយឃ្លុំចីវររបស់ភិក្ខុនីផងគ្នា។ សិក្ខាបទ នោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៦៧] ភិក្ខុនីធ្វើចីវរលាភរបស់គណៈឱ្យអន្ដរាយ ត្រូវ​អាបត្ដិ បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ធ្វើចីវរលាភរបស់គណៈ ឱ្យអន្ដរាយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៥៦៨] ភិក្ខុនីឃាត់ការចែកចីវរដែលប្រកបដោយ​ធម៌ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ឃាត់ការចែកចីវរដែលប្រកបដោយ​ធម៌។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាន នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៥៦៩] ភិក្ខុនីឱ្យសមណចីវរដល់គ្រហស្ថក្ដី ដល់បរិព្វាជកក្ដី ដល់បរិព្វាជិកាក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ឱ្យសមណចីវរដល់គ្រហស្ថ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានទាំង​៦។

[៥៧០] ភិក្ខុនីញ៉ាំងសម័យនៃ​ចីវរកាល ឱ្យកន្លងទៅ​ដោយ​ចង់ បាន​នូវ​ចីវរដ៏ទុព្វល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ញ៉ាំងសម័យនៃ​ចីវរកាល ឱ្យកន្លងទៅ​ ដោយ​ចង់បាន​នូវ​ចីវរដ៏ ទុព្វល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៧១] ភិក្ខុនីឃាត់ការដកកឋិនដែលប្រកបដោយ​ធម៌ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ឃាត់ការដកកឋិនដែលប្រកបដោយ​ធម៌។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

ចប់ នហានវគ្គ ទី៣។

[៥៧២] ភិក្ខុនីពីររូបដេកលើគ្រែតែ១ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបដេកគ្នាពីរនាក់លើគ្រែតែ១។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៧៣] ភិក្ខុនីពីររូបដេកលើកម្រាលនិង​ដណ្ដប់សម្ពត់តែ ១ ជា​ មួយគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបដេកលើកម្រាលទាំង​ដណ្ដប់សម្ពត់តែ១ ពីរនាក់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៧៤] ភិក្ខុនីក្លែងធ្វើសេចក្ដីអផ្សុកដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីក្លែងធ្វើសេចក្ដីអផ្សុកដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៧៥] ភិក្ខុនីមិន​បាន​បម្រើ មិន​បាន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីបម្រើ នូវ​ភិក្ខុនីជា​កូនសិស្សដែលមានជម្ងឺ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី មិន​បាន​បម្រើ មិន​បាន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីបម្រើ នូវ​ភិក្ខុនីជា​កូនសិស្សដែលមានជម្ងឺ។ សិក្ខាបទនោះ​មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥៧៦] ភិក្ខុនីបាន​ឱ្យលំនៅដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយមានសេចក្ដីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ក៏ទង់ទាញភិក្ខុនីនោះ​ចេញ​ (ចាកលំនៅនោះ​) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបាន​ឱ្យទីលំនៅដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយមានសេចក្ដីខឹងអាក់អន់ចិត្ដ ក៏ទង់ទាញភិក្ខុនីនោះ​ចេញ​ (ចាកលំនៅនោះ​)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៥៧៧] ភិក្ខុនីនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​គ្រហស្ថ កាលបើ​សង្ឃ សូត្រសមនុភាសនកម្មជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនីនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​គ្រហស្ថ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូច ក្នុង​សមនុភាសនៈ)។

[៥៧៨] ភិក្ខុនីមិន​មានពួកឈ្មួញ (ជា​គ្នា) ដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្នុង​ដែន ដែលគេសន្មតថាជា​ទីប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប មិន​មានពួកឈ្មួញ (ជា​គ្នា) ដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្នុង​ដែន ដែលគេសន្មតថាជា​ទីប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៧៩] ភិក្ខុនីមិន​មានពួកឈ្មួញ (ជា​គ្នា) ដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្រៅដែនដែលគេសន្មតថា ជា​ទីប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ឥតមានពួកឈ្មួញ (ជា​គ្នា) ដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្រៅដែន ដែលគេ សន្មតថាជា​ទីប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨០] ភិក្ខុនីដើរទៅ​កាន់ចារិកក្នុង​វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ដើរទៅ​កាន់ទីចារិកខាងក្នុង​វស្សា។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨១] ភិក្ខុនីចេញ​វស្សារួចហើយ មិន​ចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគររាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ចេញ​វស្សារួចហើយ មិន​បាន​ចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

ចប់ តុវដ្ដវគ្គ ទី៤។

[៥៨២] ភិក្ខុនីទៅ​មើលព្រះរាជដំណាក់ក្ដី ផ្ទះដ៏វិចិត្រក្ដី សួនច្បារក្ដី ឱទ្យានក្ដី ស្រះបោក្ខរណីក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ទៅ​មើលព្រះរាជដំណោក់ខ្លះ ផ្ទះដ៏វិចិត្រខ្លះ សួនច្បារខ្លះ ឱទ្យានខ្លះ ស្រះបោក្ខរណីខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨៣] ភិក្ខុនីប្រើប្រាស់អាសន្ទិ គឺគ្រែកន្លងហួសប្រមាណក្ដី បល្លង្កៈ គឺគ្រែដែលគេធ្វើមានរូបសត្វសាហាវដាក់ត្រង់ជើងក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ បាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើប្រាស់អាសន្ទិខ្លះ បល្លង្កៈខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨៤] ភិក្ខុនី ការសូត្រ ឬអំបោះ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបការសូត្រ ឬអំបោះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨៥] ភិក្ខុនី ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយបម្រើគ្រហស្ថ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយបម្រើគ្រហស្ថ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨៦] កាលបើ​ភិក្ខុនីផងគ្នាបាន​និយាយថា នែនាងជា​ម្ចាស់ ចូរនាងរម្ងាប់អធិករណ៍​នេះទៅ​ ភិក្ខុនីក៏ទទួលពាក្យថាសាធុហើយ តែមិន​រម្ងាប់ មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយដើម្បីរម្ងាប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី កាលដែលភិក្ខុនីផងគ្នាបាន​និយាយថា នែនាងជា​ម្ចាស់ នាងចូរមករម្ងាប់អធិករណ៍​នេះទៅ​ ក៏ទទួលពាក្យថាសាធុហើយ តែមិន​រម្ងាប់ មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយដើម្បីរម្ងាប់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានតែ១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥៨៧] ភិក្ខុនីឱ្យខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ដល់គ្រហស្ថក្ដី ដល់បរិព្វាជកក្ដី ដល់បរិព្វាជិកាក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី ឱ្យខាទនីយៈខ្លះ ភោជនីយៈខ្លះ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ដល់គ្រហស្ថ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៨៨] ភិក្ខុនីមិន​លះបង់អាវសថចីវរ (ចីវរសម្រាប់ភិក្ខុនីមានរដូវ) នៅតែប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី មិន​លះបង់អាវសថចីវរ នៅតែប្រើប្រាស់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៨៩] ភិក្ខុនីមិន​បាន​ប្រគល់លំនៅ (ដល់គេឯទៀត) ហើយ ស្រាប់តែចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី មិន​បាន​ប្រគល់លំនៅ (ដល់គេឯទៀត) ហើយ ស្រាប់តែចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៥៩០] ភិក្ខុនី រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ (ដូចក្នុង​បទសោធម្មសិក្ខាបទ)។

[៥៩១] ភិក្ខុនីបង្រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីបង្រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​។ សិក្ខាបទ នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​បទសោធម្មសិក្ខាបទ)។

ចប់ ចិត្ដាគារវគ្គ ទី៥។

[៥៩២] ភិក្ខុនី ដឹងហើយចូល​ទៅ​កាន់អារាមដែលមានភិក្ខុ ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់មុន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប មិន​បាន​ប្រាប់មុន ហើយស្រាប់តែចូល​ទៅ​កាន់អារាម (ដែល មានភិក្ខុ)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ២។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥៩៣] ភិក្ខុនី ជេរគម្រាមភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងវេសាលី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ជេរព្រះឧបាលិមានអាយុ។ សិក្ខា បទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៩៤] ភិក្ខុនី ប្រទេចផ្ដាសាគណៈភិក្ខុនី ដោយ​ចិត្ដកំណាច ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីប្រទេចផ្ដាសាគណៈភិក្ខុនី ដោយ​ចិត្ដកំណាច។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៩៥] ភិក្ខុនី ដែលគេនិមន្ដហើយ បាន​ហាមភោជនរួចហើយ ឆាន់ខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបឆាន់ហើយ ហាមភោជនហើយ ឆាន់ក្នុង​ទីដទៃទៀត។ សិក្ខាបទ នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៥៩៦] ភិក្ខុនីកំណាញ់ត្រកូល ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីមួយរូប ប្រព្រឹត្ដកំណាញ់ត្រកូល។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៥៩៧] ភិក្ខុនី នៅចាំវស្សាក្នុង​អាវាសដែលមិន​មានភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប នៅចាំវស្សាក្នុង​អាវាសដែលមិន​មានភិក្ខុ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៥៩៨] ភិក្ខុនីនៅចាំវស្សារួចហើយ មិន​បាន​បវារណាដោយ​ហេតុ៣ ប្រការក្នុង​សម្នាក់ឧភតោសង្ឃទេ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបនៅចាំវស្សារួចហើយ មិន​បាន​បវារណា នឹង​ភិក្ខុសង្ឃ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៥៩៩] ភិក្ខុនី មិន​ទៅ​ដើម្បីស្ដាប់ឱវាទ (គរុធម៌)ក្ដី ដើម្បីសំវាស គឺសួរនូវ​ឧបោសថ និង​បវារណាក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ដែនសក្កៈ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីមិន​ទៅ​ស្ដាប់ឱវាទ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៦០០] ភិក្ខុនី មិន​សួរឧបោសថក្ដី មិន​សូមឱវាទក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប មិន​សួរឧបោសថខ្លះ មិន​សូមឱវាទខ្លះ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៦០១] ភិក្ខុនី កើតបូសក្ដី ដំបៅក្ដី ត្រង់បសាខប្រទេស (តាំង ពីក្រោមផ្ចិតរហូតដល់ក្បាលជង្គង់) ហើយមិន​បាន​ប្រាប់ដល់សង្ឃ ឬគណៈ ស្រាប់តែទៅ​ជោះតែមួយរូប ជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីមួយរូបកើតបូសត្រង់បសាខប្រទេស ហើយជោះតែមួយរូបជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិ នោះ​តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

ចប់ អារាមវគ្គ ទី៦។

[៦០២] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីដែលមានគភ៌ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីដែលមានគភ៌។ សិក្ខាបទ នោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦០៣] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីដែលមានកូននៅបៅ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីដែលមានកូននៅបៅ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៦០៤] ភិក្ខុនី បំបួសសិក្ខមានាដែលមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសសិក្ខមានាដែលមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៦០៥] ភិក្ខុនី បំបួសសិក្ខមានាដែលបាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ ក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះ រឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសសិក្ខមានា ដែលបាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦០៦] ភិក្ខុនី បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា [មើលភិក្ខុនីវិភង្គបច្ចេកភាគទី៥ ត្រង់បព្វៈ៣៨១ ទំព័រ ៣២៩ និង​បព្វៈ៣៨៥ ទំព័រ៣៣៤។] ដែលមានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់១២ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនិង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់១២ឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦០៧] ភិក្ខុនី បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុគ្រប់១២ឆ្នាំហើយ តែមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំនៅឡើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុគ្រប់១២ឆ្នាំហើយ តែមិន​ទាន់សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំនៅឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦០៨] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុគ្រប់១២ឆ្នាំហើយ បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុគ្រប់១២ឆ្នាំហើយ បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ៣។

[៦០៩] ភិក្ខុនីបំបួសកូនសិស្ស ហើយមិន​បាន​អនុគ្រោះ (ទំនុកបម្រុង) ដោយ​ខ្លួនឯង ឬមិន​បាន​ឱ្យគេអនុគ្រោះ គ្រប់ពីរឆ្នាំទេ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បំបួសកូនសិស្ស ហើយ មិន​បាន​អនុគ្រោះដោយ​ខ្លួនឯង មិន​បាន​ឱ្យគេអនុគ្រោះ គ្រប់ពីរឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៦១០] ភិក្ខុនី មិន​នៅបម្រើបវត្ដិនី (ឧបជ្ឈាយ៍) ដែលបំបួសខ្លួន ឱ្យគ្រប់ពីរឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនី​ច្រើនរូបមិន​​បម្រើបវត្ដិនី​ដែលបំបួស​ខ្លួនឱ្យ​គ្រប់ពីរឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៦១១] ភិក្ខុនីបំបួសកូនសិស្សហើយ មិន​បាន​គ្រប់គ្រងដោយ​ខ្លួនឯង ឬមិន​បាន​ប្រើគេឱ្យគ្រប់គ្រង [ក្នុង​អដ្ឋកថាប្រាប់ថា មិន​បាន​នាំយក​ជា​ប់ទៅ​​ជា​មួយនឹង​​ខ្លួន ទាំង​មិន​បាន​ឱ្យគេនាំយកទៅ​។] ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបំបួសកូនសិស្សហើយ មិន​បាន​គ្រប់គ្រងដោយ​ខ្លួនឯង មិន​បាន​ប្រើគេឱ្យគ្រប់គ្រង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

ចប់ គព្ភិនីវគ្គ ទី៧។

[៦១២] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតា (សាមណេរី) ដែលមានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់២០ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតា ដែលមានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់២០ឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៣] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតា ដែលមានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយ តែមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ គ្រប់ពីរឆ្នាំនៅឡើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតា ដែលមានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយ តែមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦​ប្រការគ្រប់ពីរឆ្នាំនៅឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៤] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតាដែលមានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយ បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការគ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើន រូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតាដែលមានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយ បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការគ្រប់ពីរឆ្នាំហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៥] ភិក្ខុនីមានវស្សាមិន​ទាន់គ្រប់១២ បំបួសគេ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប មានវស្សាមិន​ទាន់គ្រប់១២ បំបួសគេ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៦] ភិក្ខុនីមានវស្សាគ្រប់១២ហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យបំបួសគេ ក៏ចេះតែបំបួស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប មានវស្សាគ្រប់១២ហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មត (ឱ្យបំបួសគេ) ក៏ចេះតែបំបួស។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៧] ភិក្ខុនីដែលសង្ឃនិយាយឃាត់ថា នែនាងជា​ម្ចាស់ នាងកុំបំបួសគេឡើយ បាន​ទទួសពាក្យថាសាធុហើយ ដល់មកខាងក្រោយ ត្រឡប់ពោលតិះដៀលសង្ឃវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី ដែលសង្ឃនិយាយឃាត់ថា នែនាងជា​ម្ចាស់ នាងកុំបំបួសគេឡើយ បាន​ទទួលពាក្យថាសាធុហើយ ដល់មកខាងក្រោយ ត្រឡប់ពោលតិះដៀលសង្ឃវិញ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦១៨] ភិក្ខុនី និយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងឱ្យចីវរដល់យើង ៗ នឹង​បំបួសនាង លុះនិយាយយ៉ាងនេះហើយ ក៏មិន​បំបួស ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយនឹង​បំបួស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បាន​និយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងឱ្យចីវរដល់យើង ៗ នឹង​បំបួសនាង លុះនិយាយយ៉ាងនេះហើយ ក៏មិន​បំបួស ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយនឹង​បំបួស​ឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៦១៩] ភិក្ខុនីនិយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងតាមបម្រើយើងឱ្យគ្រប់២ឆ្នាំ យើងនឹង​បំបួសនាង លុះនិយាយយ៉ាងនេះហើយ ក៏មិន​បំបួស ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយនឹង​​បំបួស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទា​ភិក្ខុនី បាន​និយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងតាមបម្រើយើង​ឱ្យគ្រប់២ឆ្នាំ យើងនឹង​​បំបួស​នាង លុះនិយាយយ៉ាងនេះហើយ ក៏មិន​បំបួស ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដី​ខ្វល់ខ្វាយនឹង​បំបួសឡើយ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៦២០] ភិក្ខុនី បំបួសសិក្ខមានា ដែលនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​បុរស ច្រឡូកច្រឡំដោយ​កុមារ ជា​ស្រីកាច បណ្ដាលឱ្យកើតសេចក្ដីសោក (ដល់គេឯទៀត) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបំបួសសិក្ខមានា ដែលនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​បុរស ច្រឡូក ច្រឡំដោយ​កុមារ ជា​ស្រីកាច បណ្ដាលឱ្យកើតសេចក្ដីសោក (ដល់គេឯទៀត)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦២១] ភិក្ខុនីបំបួសសិក្ខមានាដែលមាតាបិតា ឬប្ដីមិន​បាន​អនុញ្ញាត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បំបួសសិក្ខមានាដែលមាតាបិតាខ្លះ ប្ដីខ្លះ មិន​បាន​អនុញ្ញាត។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៦២២] ភិក្ខុនីបំបួសសិក្ខមានា ដោយ​ឱ្យឆន្ទៈឈ្មោះបារិវាសិកៈ (ដែលមានបរិស័ទក្រោកចេញ​ទៅ​ហើយ) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី បំបួសសិក្ខមានាដោយ​ឱ្យឆន្ទៈឈ្មោះបារិ វាសិកៈ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦២៣] ភិក្ខុនីបំបួសគេរាល់ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប បំបួសគេរាល់ឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែ បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៦២៤] ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រី ២ នាក់ក្នុង​១ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបបំបួសស្ដ្រី២នាក់ក្នុង​១ឆ្នាំ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

ចប់ កុមារីភូតវគ្គ ទី៨។

[៦២៥] ភិក្ខុនីប្រើប្រាស់ឆត្រនិង​ស្បែកជើង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ប្រើប្រាស់ឆត្រនិង​ស្បែកជើង។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦២៦] ភិក្ខុនីទៅ​ដោយ​យាន ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី នាំគ្នាទៅ​ដោយ​យាន។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦២៧] ភិក្ខុនី ប្រើប្រាស់ខ្សែក្រវាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីមួយរូប ប្រើប្រាស់ខ្សែក្រវាត់។ សិក្ខាបទនោះ​ មាន តែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦២៨] ភិក្ខុនី ប្រើប្រាស់គ្រឿងប្រដាប់ស្ដ្រី ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីប្រើប្រាស់គ្រឿងប្រដាប់ស្ដ្រី។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦២៩] ភិក្ខុនីងូតទឹកដោយ​គ្រឿងក្រអូប និង​គ្រឿងលាប ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ងូតទឹកដោយ​គ្រឿងក្រអូបនិង​គ្រឿងលាប។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូច ក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦៣០] ភិក្ខុនីងូតទឹកដោយ​គ្រឿងអប់ និង​លម្អិតម្សៅ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​់ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ងូតទឹកដោយ​គ្រឿងអប់ និង​លម្អិតម្សៅ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​ អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦៣១] ភិក្ខុនីប្រើភិក្ខុនីផងគ្នាឱ្យគក់រឹតច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើភិក្ខុនីផងគ្នាឱ្យគក់ រឹត ច្របាច់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦៣២] ភិក្ខុនីប្រើសិក្ខមានាឱ្យគក់រឹតច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​់បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើសិក្ខមានាឱ្យគក់ រឹត ច្របាច់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦៣៣] ភិក្ខុនីប្រើសាមណេរីឱ្យគក់រឹតច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបប្រើសាមណេរីឱ្យគក់ រឹត ច្របាច់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោមសិក្ខាបទ)។

[៦៣៤] ភិក្ខុនីប្រើស្ដ្រីគ្រហស្ថឱ្យគក់ រឹត ច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប ប្រើស្ដ្រីគ្រហស្ថឱ្យគក់រឹត ច្របាច់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ ទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​ឯឡកលោ មសិក្ខាបទ)។

[៦៣៥] ភិក្ខុនីមិន​បាន​ប្រាប់ ហើយអង្គុយលើអាសនៈពីមុខភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបមិន​បាន​ប្រាប់ ហើយអង្គុយលើអាសនៈពីមុខភិក្ខុ។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​កឋិនសិក្ខាបទ)។

[៦៣៦] ភិក្ខុនី សួរប្រស្នានឹង​ភិក្ខុដែលខ្លួនមិន​បាន​សូមឱកាស (ជា​មុន) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីច្រើនរូបសួរប្រស្នានឹង​ភិក្ខុ ដែលខ្លួនមិន​បាន​សូមឱកាស (ជា​មុន)។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើង ដោយ​សមុដ្ឋាន២ (ដូចក្នុង​បទសោធម្មសិក្ខាបទ)។

[៦៣៧] ភិក្ខុនីមិន​មានសំពត់ចោមពុង ចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនីមួយរូប។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលភិក្ខុនីមួយរូប មិន​មានសំពត់ចោមពុងចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺ តាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន។

ចប់ ឆត្ដុបាហនវគ្គ ទី៩។

ចប់ ពួកខុទ្ទកសិក្ខាបទ មានចំនួន៩វគ្គ តែប៉ុណ្ណេះ។

ឧទ្ទានគឺបញ្ជីរឿងនៃ​ខុទ្ទកសិក្ខាបទនោះ​ដូច្នេះ

[៦៣៨] រឿងភិក្ខុនីឱ្យគេដកខ្ទឹម១ ភិក្ខុនីដករោមក្នុង​ទីចង្អៀត១ ភិក្ខុនីប្រហារផ្ទៃនិមិត្ដ១ ភិក្ខុនីធ្វើរូបអង្គជា​ត១ ភិក្ខុនីលាងនិមិត្ដ១ ភិក្ខុនីបំរើភិក្ខុកំពុងឆាន់១ ភិក្ខុនីសូមស្រូវស្រស់១ ភិក្ខុនីចោលរបស់ដែលសល់មានពីររឿង១ ភិក្ខុនីទៅ​មើលរបាំ១ ភិក្ខុនីទៅ​ជា​មួយនឹង​បុរសក្នុង​ទីងងឹត១ ភិក្ខុនីទៅ​ជា​មួយ​នឹង​បុរស​ក្នុង​ទី​កំបាំង១ ភិក្ខុនីនៅជា​មួយនឹង​បុរសក្នុង​ទីវាល១ ភិក្ខុនីនៅជា​មួយនឹង​បុរសក្នុង​ច្រកផ្លូវ១ ភិក្ខុនីចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូលក្នុង​វេលាមុនភត្ដ១ ក្រោយភត្ដ១ ក្នុង​វេលា​វិកាល១ ភិក្ខុនីពោលទោសគេ ដោយ​សេចក្ដីប្រកាន់អាក្រក់១ ភិក្ខុនីប្រទេចផ្ដាសាដោយ​នរក១ ភិក្ខុនីវាយខ្លួនឯងហើយយំ១ ភិក្ខុនីមានកាយអាក្រាតងូតទឹក១ ភិក្ខុនីរុះ​ចីវរ១ ភិក្ខុនីញ៉ាំងវារៈនៃ​សង្ឃាដីឱ្យកន្លងហួស៥ថ្ងៃ១ ភិក្ខុនីប្រើសង្កមនីយចីវរ១ ភិក្ខុនីធ្វើចីវរលាភរបស់គណៈឱ្យខូច១ ភិក្ខុនីឃាត់ការចែកចីវរ១ ភិក្ខុនីឱ្យ​សមណ​ចីវរដល់គ្រហស្ថជា​ដើម១ ភិក្ខុនីញ៉ាំងសម័យចីវរកាលឱ្យកន្លងទៅ​ ដោយ​ចង់បាន​ចីវរទុព្វលភាព១ ភិក្ខុនីឃាត់ការដកកឋិន១ ភិក្ខុនីដេកលើ​គ្រែមួយជា​​មួយគ្នា១ ភិក្ខុនីដេកលើកម្រាលមួយជា​មួយគ្នា ១ ភិក្ខុនីក្លែងធ្វើសេចក្ដីអផ្សុកដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា១ ភិក្ខុនីមិន​បំរើកូនសិស្សដែលមានជម្ងឺ១ ភិក្ខុនីឱ្យលំនៅ​ដល់ភិក្ខុនី​ផងគ្នា១ ភិក្ខុនីនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​គ្រហស្ថ១ ភិក្ខុនី ដើរទៅ​ខាងក្នុង​ដែន១ ដើរទៅ​ខាងក្រៅដែន១ ភិក្ខុនីដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្នុង​វស្សា១ ភិក្ខុនីចេញ​​វស្សា​ហើយ មិន​ទៅ​កាន់ចារិក១ ភិក្ខុនីទៅ​មើលព្រះរាជដំណាក់១ ភិក្ខុនី ប្រើប្រាស់អាសន្ទិ១ ភិក្ខុនីការសូត្រ ឬអំបោះ១ ភិក្ខុនីបម្រើ គ្រហស្ថ១ ភិក្ខុនីមិន​​រម្ងាប់​អធិករណ៍​១ ភិក្ខុនីឱ្យខាទនីយ ភោជនីយៈដល់គ្រហស្ថជា​ដើម១ ភិក្ខុនីមិន​លះអាវសថចីវរ១ ភិក្ខុនីមិន​លះផ្ទះសំណាក់១ ភិក្ខុនីរៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​១ ភិក្ខុនី បង្រៀន​តិរច្ឆានវិជ្ជា​១ ភិក្ខុនីចូល​ទៅ​កាន់អារាមដែលមានភិក្ខុ ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់ជា​មុន១ ភិក្ខុនីជេរភិក្ខុ១ ភិក្ខុនីគម្រាមគណភិក្ខុនីដោយ​ចិត្ដកំណាច១ ភិក្ខុនីហាម​ភោជនហើយឆាន់ ភោជនឯទៀត១ ភិក្ខុនីកំណាញ់ត្រកូល១ ភិក្ខុនីនៅចាំវស្សា ក្នុង​អាវាសដែលមិន​មានភិក្ខុ១ ភិក្ខុនី នៅចាំវស្សាហើយ មិន​បវារណា​ក្នុង​ឧភតោសង្ឃ១ ភិក្ខុនីមិន​ទៅ​ទទួលឱវាទ១ ភិក្ខុនីមិន​ប្រាថ្នាធម៌ ២ប្រការ គឺសួរឧបោសថ ទាំង​ចូល​ទៅ​ស្ដាប់ឱវាទ១ ភិក្ខុនីជោះបូស ឬដំបៅក្នុង​​បសាខប្រទេស១ ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីមានគភ៌១ បំបួសស្ដ្រី ដែលមានកូននៅបៅ១ បំបួសសិក្ខមានាដែលមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ១ បំបួសសិក្ខមានា​ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត១ បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់ ១២ ឆ្នាំ១ បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលមានអាយុគ្រប់ ១២ ឆ្នាំហើយ តែមិន​បាន​សិក្សាសិក្ខាគ្រប់ ២ ឆ្នាំ១ បំបួសស្ដ្រីជា​គិហិគតា ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត១ បំបួសកូនសិស្សហើយមិន​បាន​អនុគ្រោះ ១ ភិក្ខុនីមិន​បម្រើបវត្ដិនី១ ភិក្ខុនីមិន​គ្រប់គ្រងកូនសិស្ស១ ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតា មានអាយុមិន​ទាន់គ្រប់២០ឆ្នាំ១ ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតាដែលមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាគ្រប់ ២ ឆ្នាំ ១ ភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីជា​កុមារីភូតាដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត១ ភិក្ខុនីមានវស្សាមិន​គ្រប់១២ហើយ បំបួសគេ១ ភិក្ខុនីដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មត ហើយបំបួសគេ ១ ភិក្ខុនីដែលសង្ឃឃាត់មិន​ឱ្យបំបួសគេ១ ភិក្ខុនីនិយាយនឹង​សិក្ខមានាថា បើ​នាងឱ្យចីវរយើង ៗ នឹង​បំបួសនាង១ ភិក្ខុនីនិយាយនឹង​សិក្ខមានាថា បើ​នាងបម្រើយើងគ្រប់ពីរឆ្នាំ យើងនឹង​បំបួសនាង ១ ភិក្ខុនីបំបួសសិក្ខមានាដែលនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​បុរស១ បំបួសស្ដ្រីដែលប្ដីមិន​បាន​អនុញ្ញាត១ បំបួសសិក្ខមានាដោយ​ឱ្យឆន្ទៈឈ្មោះបារិវាសិក ១ បំបួសគេរាល់ឆ្នាំ ១ បំបួសស្ដ្រី ២ នាក់ក្នុង​មួយឆ្នាំ១ ភិក្ខុនីមិន​មានជំងឺប្រើប្រាស់ឆត្រ១ ទៅ​ដោយ​យាន ១ ភិក្ខុនីប្រើប្រាស់ខ្សែក្រវាត់ ១ ប្រើប្រាស់គ្រឿងប្រដាប់ស្ដ្រី១ ងូតទឹកដោយ​គ្រឿងក្រអូប និង​គ្រឿងលាប១ ងូតទឹកដោយ​គ្រឿងអប់និង​ម្សៅ១ ភិក្ខុនី ប្រើភិក្ខុនីផងគ្នា ឱ្យគក់ រឹត ច្របាច់១ ឱ្យសិក្ខមានាគក់រឹត ច្របាច់១ ឱ្យសាមណេរីគក់រឹតច្របាច់១ ឱ្យស្ដ្រីគ្រហស្ថគក់រឹតច្របាច់១ ភិក្ខុនីអង្គុយលើអាសនៈពីមុខភិក្ខុ១ ភិក្ខុនីសួរប្រស្នានឹង​ភិក្ខុដែលខ្លួនមិន​បាន​សូមឱកាសជា​មុន១ ភិក្ខុនី មិន​មានសំពត់ចោមពុងចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក១។

ឧទ្ទាននៃ​វគ្គទាំង​៩នោះ​ដូច្នេះ

[៦៣៩] លសុណវគ្គ១ អន្ធការវគ្គ១ នហានវគ្គ១ តុវដ្ដវគ្គ១ ចិត្ដាគារវគ្គ១ អារាមវគ្គ១ គព្ភិនីវគ្គ១ កុមារីភូតវគ្គ១ ឆត្ដុបាហនវគ្គ១។

[៦៤០] ភិក្ខុនីសូមទឹកដោះរាវមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីសូមទឹកដោះរាវមកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤១] ភិក្ខុនីសូមប្រេងមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីសូមប្រេងមកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤២] ភិក្ខុនីសូមទឹកឃ្មុំមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីសូមទឹកឃ្មុំមកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤៣] ភិក្ខុនីសូមទឹកអំពៅមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី បាន​សូមទឹកអំពៅមកឆាន់។ សិក្ខា បទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤៤] ភិក្ខុនីសូមត្រីមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​នគរសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីសូមត្រីមកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤៥] ភិក្ខុនីសូមសាច់មកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី សូមសាច់មកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤៦] ភិក្ខុនីសូមទឹកដោះស្រស់មកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី សូមទឹកដោះស្រស់ មកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤។

[៦៤៧] ភិក្ខុនី សូមទឹកដោះជូរមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី សូមទឹកដោះជូរមកឆាន់។ សិក្ខាបទនោះ​ មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើង អំពីកាយអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

ចប់ បាដិទេសនីយៈទាំង​៨។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ​បាដិទេសនីយៈនោះ​ ដូច្នេះ

[៦៤៨] រឿងភិក្ខុនីសូមទឹកដោះរាវ១ ប្រេង១ ទឹកឃ្មុំ១ ទឹកអំពៅ១ ត្រី១ សាច់១ ទឹកដោះស្រស់១ ទឹកដោះជូរ១ បាដិទេសនីយៈទាំង​៨ ព្រះសយម្ពុទ្ធទ្រង់​បាន​សម្ដែងហើយ យ៉ាងនោះ​។ សិក្ខាបទទាំង​ឡាយណា ដែលយើងឱ្យពិស្ដារហើយ ក្នុង​ភិក្ខុវិភង្គ សិក្ខាបទទាំង​នោះ​ យើងសម្ដែងដោយ​សង្ខេប ក្នុង​ភិក្ខុនីវិភង្គ។

ចប់ កត្ថប្បញ្ញត្ដិវារៈជា​ម្បូង។

[៦៤៩] ភិក្ខុនីមានតម្រេកត្រេកអរនឹង​កាយសំសគ្គៈ របស់បុរសបុគ្គល ដែលមាន​តម្រេកដែរ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនីមានតម្រេកត្រេកអរនឹង​កាយសំសគ្គៈ របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានតម្រេកដែរ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់សរីរប្រទេស ខាងក្រោមដងកាំបិត ចុះមក ខាងលើមណ្ឌលនៃ​ជង្គង់ឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់​សរីរប្រទេស ខាងលើដងកាំបិតឡើងទៅ​ ខាងក្រោមមណ្ឌលនៃ​ជង្គង់ចុះមក ត្រូវ​អាត្ដិថុល្លច្ច័យ ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់វត្ថុដែលជា​ប់ដោយ​កាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនីមានតម្រេកត្រេកអរនឹង​ កាយសំសគ្គៈ របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានតម្រេកដែរ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

[៦៥០] ភិក្ខុនីជា​អ្នក​បិទបាំងទោស កាលបើ​បិទបាំងទោសគេ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនី ជា​អ្នក​បិទបាំងទោស កាលបើ​បិទបាំងទោសគេ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុនី ដឹងហើយបិទបាំង នូវ​អាបត្ដិបារាជិក (របស់គេ) ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនីសង្ស័យហើយបិទបាំង ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុនីបិទបាំងនូវ​អាចារវិបត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនីបិទបាំងទោស កាលបើ​បិទបាំងទោសគេ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នោះ​ឯង។

[៦៥១] ភិក្ខុនីប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុនីដែលសង្ឃលើកវត្ដ កាលបើ​សង្ឃសូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​គម្រប់​៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនីប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុនី​ដែល​សង្ឃលើកវត្ដ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រកម្មវាចា [កម្មវាចានេះ ហៅថាញត្ដិចតុត្ថកម្មវាចា កម្មវាចាមានញត្ដិជា​គម្រប់៤ គឺមានញត្ដិម្ដងជា​មុន ហើយមានកម្មវាចា៣ដងជា​ខាងក្រោយ។ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​ទុក្កដ ចប់កម្មវាចាទី១ ត្រូវ​​ថុល្លច្ច័យ ចប់ទី២ ត្រូវ​ថុល្លច្ច័យ ចប់ទី៣ ត្រូវ​បារាជិក។] ចប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនី​ប្រព្រឹត្ដ​តាម​ភិក្ខុនី ដែលសង្ឃលើកវត្ដ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនុកម្ម​ជា​គម្រប់៣​ដង​ហើយ នៅតែមិន​​លះបង់​កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

[៦៥២] ភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុទី៨ [ក្នុង​សិក្ខាបទនេះ មានវត្ថុ៨យ៉ាង គឺភិក្ខុនីត្រេកអរ​នឹង​បុរស​ចាប់ដៃខ្លួន១ ចាប់ដោយ​សង្ឃាដី១ ឋិតនៅជា​មួយបុរស១ និយាយជា​មួយនឹង​បុរស១ ទៅ​កាន់ទី​សង្កេត១ ត្រេកអរនឹង​បុរសដើរចូល​មកជិក១ ចូល​ទៅ​កាន់ទីកំបាំង១ បន្ទន់កាយទៅ​ ដើម្បី​សេពអសទ្ធម្ម១។] ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុទី៨ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺ ភិក្ខុនីដែល​បុរស​និយាយថា លោកចូរទៅ​កាន់បន្ទប់ឈ្មោះនេះ ហើយទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ គ្រាន់តែបុរស​ដើរចូល​​ទៅ​​ដល់ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ លុះធ្វើវត្ថុទី៨ ឱ្យពេញ (បន្ទន់កាយទៅ​ដើម្បីសេពអសទ្ធម្ម) ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុទី៨ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣នេះឯង។

ចប់បារាជិក។

[៦៥៣] ភិក្ខុនីជា​អ្នក​ទាស់ទែងដោយ​សេចក្ដីច្រណែន កាលដែលធ្វើនូវ​ដំណើរកើតក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ភិក្ខុនីប្រាប់ពាក្យជនម្ខាង (ដល់ចៅក្រម) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ប្រាប់ពាក្យរបស់​ជន​ជា​​គម្រប់ពីរ (ដល់ចៅក្រម) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ លុះសម្រេចដំណើរក្ដីហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​សង្ឃាទិ​សេស។

[៦៥៤] ភិក្ខុនីបំបួសចោរស្រី ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រកម្មវាចាចប់ ត្រូវ​​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៥៥] ភិក្ខុនីទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុកតែម្នាក់ឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ កំពុងដើរទៅ​ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ ឈានជំហានទីមួយចូល​ទៅ​ក្នុង​របងស្រុក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ឈាន​ជំហានទីពីរ​ចូល​ទៅ​​ក្នុង​​របងស្រុក ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៥៦] ភិក្ខុនីមិន​បាន​ប្រាប់ការកសង្ឃ មិន​បាន​ដឹងឆន្ទៈរបស់គណៈ ហើយធ្វើ​ឱសារណ​កម្ម ចំពោះភិក្ខុនីដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដតាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះសាស្ដា ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ​ទាំង​​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រកម្មវាចាចប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៥៧] ភិក្ខុនីមានតម្រេក ហើយទទួលខាទនីយៈ ឬភោជនីយៈ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន អំពីដៃបុរសបុគ្គល ដែលមានតម្រេកដែរ មកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ទទួលដោយ​គិតថា អញនឹង​​ទំពាស៊ី នឹង​បរិភោគ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​ គ្រាន់តែទទួល និង​ឈើស្ទន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៥៨] ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នាថា នែនាងជា​ម្ចាស់ បុរសបុគ្គលនេះ ទោះមានតម្រេកក្ដី មិន​មានតម្រេកក្ដី នឹង​ធ្វើអ្វីដល់នាងបាន​ នែនាងជា​ម្ចាស់ ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​នាង​មិន​មាន​តម្រេកទេ បើ​បុរសបុគ្គលនោះ​ ឱ្យវត្ថុណា ទោះខាទនីយៈក្ដី ភោជនីយៈក្ដីដល់នាង ចូរនាងទទួល​វត្ថុនោះ​ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ហើយទំពាស៊ី ឬបរិភោគចុះ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺទទួលដោយ​គិតថា អញ​នឹង​ទំពាស៊ី ឬបរិភោគ តាមពាក្យភិក្ខុនីដែលបញ្ជូននោះ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​ លុះសម្រេចការបរិភោគហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៥៩] ភិក្ខុនីក្រោធខឹង កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មគម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ​ទាំង​​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រកម្មវាចាចប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៦០] ភិក្ខុនីដែលសង្ឃឱ្យចាញ់គេក្នុង​អធិករណ៍​ណានីមួយ ហើយក្រោធខឹង កាល​បើ​​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មគម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រកម្មវាចាចប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៦១] ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ ដែលនៅច្រឡូកច្រឡំ កាលបើ​សង្ឃ សូត្រសមនុភាសនកម្ម​ជា​គម្រប់​៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ ចេញ​ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​​ខណៈចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រ​កម្មវាចា​ចប់​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៦៦២] ភិក្ខុនីបញ្ជូន(ភិក្ខុនីផងគ្នា)ថា នែនាងជា​ម្ចាស់ ចូរនាងទាំង​ឡាយ នៅច្រឡូកច្រឡំចុះ នាងទាំង​ឡាយ កុំនៅទីទៃពីគ្នាឡើយ កាលបើ​សង្ឃសូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​គម្រប់​៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​​ខណៈ​ចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ក្នុង​ខណៈចប់កម្មវាចាពីរលើក លុះសូត្រ​កម្មវាចាចប់​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

ចប់ សង្ឃាទិសេស។

[៦៦៣] ភិក្ខុនី ធ្វើការសន្សំបាត្រទុក ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៤] ភិក្ខុនី អធិដ្ឋានអកាលចីវរឱ្យជា​កាលចីវរ ហើយឱ្យគេចែក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេចែក ឱ្យគេចែករួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​និស្សគ្គិយ​បាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៥] ភិក្ខុនីបាន​ប្ដូរចីវរនឹង​ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយដណ្ដើមយកវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដណ្ដើម លុះដណ្ដើមបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៦] ភិក្ខុនី សូមវត្ថុដទៃហើយ ត្រឡប់ជា​សូមវត្ថុឯទៀតវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលសូម លុះសូមបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៧] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃហើយ ត្រឡប់ជា​ឱ្យទិញវត្ថុឯទៀតវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៨] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃ ដែល គេប្រគេនមកបម្រុងវត្ថុឯទៀត ដែលគេឧទ្ទិសចំពោះវត្ថុឯទៀត ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញ បាន​មកហើយ ត្រូអាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៦៩] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់សង្ឃ ដែល គេប្រគេនមកបម្រុងវត្ថុឯទៀត ដែលគេឧទ្ទិសចំពោះវត្ថុឯទៀត និង​ដោយ​ វត្ថុដែលសូមគេបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧០] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃដោយ​បរិក្ខាររបស់គណៈដែលគេ ប្រគេនមក​បម្រុង​វត្ថុឯទៀត ដែលគេឧទ្ទិសចំពោះវត្ថុឯទៀត ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែលឱ្យគេ​ទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧១] ភិក្ខុនីឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់គណៈ ដែល គេប្រគេនមកបម្រុង​វត្ថុ​ឯទៀត ដែលគេឧទ្ទិសចំពោះវត្ថុឯទៀត និង​ដោយ​វត្ថុដែលសូមគេបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​កមហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧២] ភិក្ខុនីឱ្យគេទិញវត្ថុដទៃ ដោយ​បរិក្ខាររបស់បុគ្គល ដែល គេប្រគេន​មកបម្រុង​វត្ថុ​ឯ​ទៀត ដែលគេឧទ្ទិសមកចំពោះវត្ថុឯទៀត និង​ ដោយ​វត្ថុដែលសូមគេបាន​មកដោយ​ខ្លួនឯង ត្រូវ​​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​ អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៣] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញសំពត់ដណ្ដប់មានសាច់ក្រាស់ មានតម្លៃច្រើនជា​ង១៦ កហាបណៈឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិ ទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​ អាបត្ដិនិស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៤] ភិក្ខុនី ឱ្យគេទិញសំពត់ដណ្ដប់មានសាច់ស្ដើង មានតម្លៃច្រើនជា​ង ១០ កហាបណៈឡើងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេទិញ លុះឱ្យគេទិញបាន​មកហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ និស្សគ្គិយបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៥] ភិក្ខុនី ឆាន់ខ្ទឹម ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ទទួលដោយ​គិតថា អញនឹង​ឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៦៧៦] ភិក្ខុនី ឱ្យគេដករោមក្នុង​ទីចង្អៀត ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យគេដក លុះឱ្យគេដករួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៧] ភិក្ខុនី ធ្វើការប្រហារផ្ទៃនិមិត្ដ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលធ្វើ លុះធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៨] ភិក្ខុនី កាន់យករូបអង្គជា​តដែលធ្វើដោយ​ជ័រឈើ ឬកាក ល័ខដ៏រលីង ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលកាន់យក លុះកាន់យករួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៧៩] ភិក្ខុនី កាន់យកការជម្រះនិមិត្ដ ដោយ​ទឹកជ្រៅហួសកំណត់២ថ្នាំងម្រាមដៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដក្នុង​ប្រយោគដែលជម្រះ លុះកាន់យកវត្ថុជម្រះរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៨០] ភិក្ខុកំពុងឆាន់ ភិក្ខុនីទៅ​បម្រើដោយ​ទឹកក្ដី ដោយ​ផ្លិតក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឋិតនៅក្នុង​ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ឋិតនៅដាច់ពីហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៨១] ភិក្ខុនី សូមស្រូវស្រស់មកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺទទួលដោយ​គិតថា អញនឹង​ឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៦៨២] ភិក្ខុនីចោលឧច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាត់ក្ដី សម្រាមក្ដី របស់សំណល់ក្ដី ខាងក្រៅជញ្ជា​ំង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលចោល លុះចោលរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៨៣] ភិក្ខុនី ចោលច្ចារៈក្ដី បស្សាវៈក្ដី ទឹកមាតក្ដី សម្រាមក្ដី របស់សល់ក្ដី លើឈើ ឬ ស្មៅស្រស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលចោល លុះចោលរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៨៤] ភិក្ខុនី ទៅ​មើលរាំក្ដី ស្ដាប់ច្រៀងក្ដី ភ្លេងប្រគំក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដើរទៅ​ លុះទៅ​ឈរមើល ឬស្ដាប់ត្រង់ទីណា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ត្រង់ទីនោះ​។

ចប់ លសុណវគ្គ ទី១។

[៦៨៥] ភិក្ខុនី ឋិតនៅតែម្នាក់ឯងជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់ ក្នុង​វេលាយប់ងងឹត ឥតមានប្រទីប ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឋិតនៅក្នុង​ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ឋិតនៅក្រៅពីហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៨៦] ភិក្ខុនី ឋិតនៅតែម្នាក់ឯង ជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់ក្នុង​ទីឱកាសដ៏កំបាំង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឋិតនៅក្នុង​ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ឋិតនៅក្រៅពីហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៨៧] ភិក្ខុនី ឋិតនៅតែម្នាក់ឯង ជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់ក្នុង​ទីវាល ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឋិតនៅក្នុង​ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ឋិតនៅក្រៅពីហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៨៨] ភិក្ខុនី ឋិតនៅតែម្នាក់ឯងជា​មួយនឹង​បុរសម្នាក់ ក្នុង​ច្រករហូតក្ដី ច្រកទាល់ក្ដី ផ្លូវបែកក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ឋិតនៅក្នុង​ហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ឋិតនៅក្រៅពីហត្ថបាស ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៦៨៩] ភិក្ខុនី ចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូល ក្នុង​វេលាមុនភត្ដ ហើយអង្គុយលើអាសនៈ មិន​បាន​ប្រាប់ម្ចាស់គេស្រាប់តែចៀសចេញ​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឈានជំហានទីមួយចូល​ទៅ​ ក្នុង​ទីដែលភ្លៀងធ្លាក់មិន​ត្រូវ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានទីមួយចូល​ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩០] ភិក្ខុនី ចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូល ក្នុង​វេលាក្រោយភត្ដ មិន​បាន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ហើយស្រាប់តែអង្គុយលើអាសនៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលអង្គុយ លុះអង្គុយស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩១] ភិក្ខុនី ចូល​ទៅ​កាន់ត្រកូលក្នុង​វេលាវិកាល ហើយមិន​បាន​ប្រាប់ម្ចាស់គេ ស្រាប់តែក្រាលឯងក្ដី ប្រើអ្នក​ដទៃឱ្យក្រាលក្ដី នូវ​កម្រាលសម្រាប់ដេក ហើយអង្គុយសង្កត់លើ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលអង្គុយ លុះអង្គុយស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ។

[៦៩២] ភិក្ខុនី ពោលទោសភិក្ខុនីឯទៀត ដោយ​ការប្រកាន់ខុស ទាំង​ពិចារណខុស ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដក្នុង​ប្រយោគ ដែលពោលទោស លុះពោលទោសរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៣] ភិក្ខុនីប្រទេចផ្ដាសាខ្លួនឯង ឬឧបសម្បន្នដទៃ ដោយ​ពាក្យថា នរកក្ដី ដោយ​ពាក្យថា ព្រហ្មចរិយៈក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលប្រទេច លុះប្រទេចរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៤] ភិក្ខុនី វាយខ្លួនឯងរឿយ ៗ ហើយយំ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺវាយហើយយំផង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ គ្រាន់តែវាយមិន​យំ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

ចប់ រត្ដន្ធការវគ្គ ទី ២។

[៦៩៥] ភិក្ខុនីមានកាយអាក្រាតងូតទឹក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលងូតទឹក លុះងូតស្រេចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៦] ភិក្ខុនី ឱ្យគេធ្វើសំពត់ងូតទឹកកន្លងហួសខ្នាត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យធ្វើ លុះឱ្យធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៧] ភិក្ខុនីរុះខ្លួនឯង ឬប្រើគេឱ្យរុះនូវ​ចីវររបស់ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយមិន​ដេរវិញ ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយឱ្យគេដេរឱ្យវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៨] ភិក្ខុនីញ៉ាំងវារៈនៃ​សង្ឃាដី (ប្រើផ្លាស់ប្ដូរឧត្ដរាសង្គៈ) ឱ្យកន្លងហួស៥ថ្ងៃទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៦៩៩] ភិក្ខុនីប្រើប្រាស់សង្កមនីយចីវរ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលគេប្រើប្រាស់ លុះប្រើប្រាស់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០០] ភិក្ខុនីធ្វើចីវរលាភរបស់គណៈឱ្យខូចទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលធ្វើ លុះធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០១] ភិក្ខុនីឃាត់នូវ​ការចែកចីវរដែលប្រកបដោយ​ធម៌ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឃាត់ លុះឃាត់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០២] ភិក្ខុនីឱ្យចីវររបស់សមណៈដល់គ្រហស្ថក្ដី ដល់បរិព្វាជកក្ដី ដល់បរិព្វាជិកាក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែល ឱ្យលុះឱ្យរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៣] ភិក្ខុនី ញ៉ាំងសម័យនៃ​ចីវរកាលឱ្យកន្លងហួសទៅ​ដោយ​ ចង់បាន​ចីវរដ៏ទុព្វល ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឱ្យកន្លង លុះឱ្យកន្លងហួសទៅ​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៤] ភិក្ខុនីឃាត់នូវ​ការដកកឋិនដែលប្រកបដោយ​ធម៌ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលឃាត់ លុះឃាត់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ នហានវគ្គទី៣។

[៧០៥] ភិក្ខុនីពីររូប ដេកលើគ្រែតែមួយជា​មួយគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែលរៀបនឹង​ដេក លុះដេកស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៦] ភិក្ខុនីពីររូប មានកម្រាលនិង​សំពត់ដណ្ដប់តែមួយ ដេកជា​មួយគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ដេក លុះដេកស៊ប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៧] ភិក្ខុនីក្លែងធ្វើសេចក្ដីអផ្សុកដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលធ្វើ លុះធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៨] ភិក្ខុនីមិន​បម្រើ ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយឱ្យគេបម្រុងនឹង​បម្រើ នូវ​កូន​សិស្ស​ដែលមានជំងឺ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧០៩] ភិក្ខុនីឱ្យលំនៅដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា ហើយស្រាប់តែក្រោធ អាក់អន់ចិត្ដ បណ្ដេញភិក្ខុនីនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលបណ្ដេញ លុះបណ្ដេញចេញ​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១០] ភិក្ខុនី នៅច្រឡូកច្រឡំ កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មគម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់កម្មនោះ​ចេញ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ខណៈចប់ញត្ដិ លុះសូត្រកម្មវាចាចប់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១១] ភិក្ខុនីមិន​មានពួកឈ្មួញជា​គ្នា ទៅ​កាន់ចារិកខាងក្នុង​ដែន ដែលគេសន្មតថា​ប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដើរ លុះដើរហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១២] ភិក្ខុនីមិន​មានពួកឈ្មួញជា​គ្នា ដើរទៅ​កាន់ទីចារិកខាងក្រៅដែន ដែលគេសន្មតថាប្រកបដោយ​សេចក្ដីរង្កៀស ប្រកបដោយ​ភ័យចំពោះមុខ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដើរ លុះ ដើរទៅ​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១៣[ ភិក្ខុនី ដើរទៅ​កាន់ចារិកខាងក្នុង​វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​ប្រយោគដែលដើរ លុះដើរទៅ​ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១៤] ភិក្ខុនី នៅចាំវស្សារួចហើយ មិន​ចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក ត្រូវ​អាបត្ដិ ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ តុវដ្ដវគ្គ ទី ៤។

[៧១៥] ភិក្ខុនីដើរទៅ​ដើម្បីមើលដំណាក់សម្រាប់ក្រសាលរបស់ព្រះរាជា​ក្ដី រោងដ៏វិចិត្រ​ក្ដី សួនក្ដី ឱទ្យានក្ដី ស្រះបោក្ខរណីក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ​ទុក្កដ ឈរ​មើលក្នុង​ទីណា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក្នុង​ទីនោះ​។

[៧១៦] ភិក្ខុនីប្រើប្រាស់គ្រែអាសន្ទិក្ដី បល្ល័ង្កក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែល​កំពុង​ប្រើ​ប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះប្រើប្រាស់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១៧] ភិក្ខុនីការអំបោះ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងការ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ក្នុង​វារៈដែល​បង្វិល១ជុំៗ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១៨] ភិក្ខុនីធ្វើការខ្វល់ខ្វាយបម្រើគ្រហស្ថ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងធ្វើ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះធ្វើរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧១៩] ភិក្ខុនីកាលបើ​ភិក្ខុនីផងគ្នានិយាយថា នែនាងជា​ម្ចាស់ នាងចូរមករម្ងាប់​អធិករណ៍​​នេះ ដូច្នេះ បាន​ទទួលពាក្យថា សាធុហើយ បែរជា​មិន​រម្ងាប់ ទាំង​មិន​ធ្វើ​សេចក្ដី​ខ្វល់ខ្វាយ​ដើម្បី​ឱ្យរម្ងាប់វិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧២០] ភិក្ខុនីឱ្យខាទនីយៈ ឬភោជនីយាហារ ដល់គ្រហស្ថក្ដី បរិព្វាជកក្ដី បរិព្វាជិកាក្ដី ដោយ​ដៃខ្លួនឯង ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២១] ភិក្ខុនីមិន​ប្រគល់អាវសថចីវរ ហើយប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគ​ដែល​កំពុង​ប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះប្រើប្រាស់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២២] ភិក្ខុនីមិន​ទាន់ប្រគល់ផ្ទះសម្នាក់ ហើយចៀសចេញ​ទៅ​កាន់ចារិក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឈានជំហានជា​បឋម កន្លងរបង់ផ្ទះសម្នាក់ទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានជា​គម្រាប់ពីរកន្លងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២៣] ភិក្ខុនីរៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងរៀន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះបាន​រៀនហើយ) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈរាល់ៗបទ។

[៧២៤] ភិក្ខុនីបង្រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគ ដែលកំពុងបង្រៀន ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះបង្រៀនហើយ) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈរាល់ៗបទ។

ចប់ ចិត្ដាគារវគ្គ ជា​គម្រប់៥។

[៧២៥] ភិក្ខុនីកាលដឹងហើយចូល​ទៅ​កាន់អារាមដែលមានភិក្ខុ ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់(ជា​មុន) ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺឈានជំហានជា​បឋម កន្លងរបងអារាមទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានជា​គម្រប់ពីរកន្លងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២៦] ភិក្ខុនីជេរប្រទេចភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងជេរ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះជេររួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២៧] ភិក្ខុនីប្រទេចផ្ដាសាគណភិក្ខុនីដោយ​កំណាច ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងផ្ដាសា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះផ្ដាសារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧២៨] ភិក្ខុនីដែលគេនិមន្ដហើយក្ដី ហាមភោជនហើយក្ដី បែរ ជា​ទៅ​ឆាន់ខាទនីយភោជនីយាហារ (ក្នុង​ទីដទៃ) ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺកំពុងទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ទំពាស៊ី នឹង​បរិភោគ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧២៩] ភិក្ខុនីកំណាញ់ត្រកូល ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺកំពុងប្រព្រឹត្ដកំណាញ់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះប្រព្រឹត្ដកំណាញ់ហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣០] ភិក្ខុនីនៅចាំវស្សា ក្នុង​អាវាសមិន​មានភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺកំពុងក្រាលសេនាសនៈដោយ​បំណងថា អាត្មាអញនឹង​នៅចាំវស្សាដូច្នេះ ហើយក៏តម្កល់ទឹកឆាន់ទឹកប្រើប្រាស់ បោសបរិវេណ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ព្រមគ្នានឹង​អរុណរះឡើង។

[៧៣១] ភិក្ខុនីនៅចាំវស្សារួចហើយ មិន​បាន​បវារណានឹង​ឧភតោសង្ឃ ដោយ​ស្ថាន៣ យ៉ាង ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣២] ភិក្ខុនីមិន​ទៅ​ដើម្បីទទួលឱវាទក្ដី ដើម្បីនៅរួបរួមគ្នាក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺអាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៣] ភិក្ខុនីមិន​សួរឧបោសថផង មិន​សូមឱវាទផង ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៤] ភិក្ខុនីមិន​បាន​ប្រាប់សង្ឃ ឬគណៈ(ហើយនៅ)តែម្នាក់ និង​ម្នាក់ជា​មួយនឹង​បុរស ឱ្យគេទម្លាយពកក្ដី របួសក្ដី ដែលកើតត្រង់កាយខាងក្រោម [សរីរប្រទេសខាងក្រោមតាំងពីផ្ចិតទៅ​​ទល់​ត្រឹម​ក្បាល់ជង្គង់។] ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យគេទម្លាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះទម្លាយរួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ អារាមវគ្គ ជា​គម្រប់ ៦។

[៧៣៥] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីមានគភ៌ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៦] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីមេដោះ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៧] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទា ដល់សិក្ខមានាដែលមិន​បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌ ៦ ប្រការអស់២វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៨] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់សិក្ខមានាដែលបាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការអស់២ វស្សា ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៣៩] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីគ្រហស្ថមានវស្សាមិន​គ្រប់១២ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤០] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីគ្រហស្ថមានវស្សាគ្រប់១២ឆ្នាំ ដែលមិន​ទាន់បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការអស់២វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤១] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីគ្រហស្ថមានវស្សាគ្រប់១២ឆ្នាំ ហើយបាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការអស់២វស្សាហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបស្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤២] ភិក្ខុនី ឱ្យឧបស្បទាដល់សិក្ខមានាជា​សហជីវិនី (កូនសិស្ស) ហើយមិន​បង្រៀនដោយ​ខ្លួនឯង ឬមិន​ឱ្យគេបង្រៀនអស់២វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៣] ភិក្ខុនីមិន​តាមបម្រើភិក្ខុនីជា​បវត្ដិនីដែលបំបួស (ខ្លួន) អស់២វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៤] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់សិក្ខមានាជា​សហជីវិនីហើយ មិន​នាំយកទៅ​ខ្លួនឯង ឬមិន​ឱ្យគេនាំយកទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ គព្ភិនីវគ្គ ជា​គម្រប់៧។

[៧៤៥] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់កុមារី មានវស្សាមិន​គ្រប់២០ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៦] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់កុមារីមានឆ្នាំពេញ២០ហើយ តែមិន​បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ប្រការ អស់២វស្សា ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៧] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទា ដល់កុមារីមានឆ្នាំពេញ២០ហើយ បាន​សិក្សាសិក្ខាក្នុង​ធម៌៦ ប្រការអស់២ឆ្នាំ ដែលសង្ឃមិន​បាន​សន្មតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៨] ភិក្ខុនីមានវស្សាមិន​ទាន់គ្រប់១២ ហើយឱ្យឧបសម្បទា (គេ) ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៤៩] ភិក្ខុនីមានវស្សាគ្រប់១២ហើយ តែសង្ឃមិន​ទាន់បាន​សន្មតឱ្យ ហើយឱ្យឧបសម្បទា (គេ) ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥០] ភិក្ខុនីកាលដែលសង្ឃនិយាយថា នែលោកម្ចាស់ លោក មិន​គួរឱ្យឧបសម្បទានៅឡើយទេ ដូច្នេះ ក៏ទទួលថា សាធុ ហើយគ្រាក្រោយ ត្រឡប់តិះដៀលវិញ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងតិះដៀល ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះតិះដៀលហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥១] ភិក្ខុនីនិយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងឱ្យចីវរដល់យើង យើងនឹង​ឱ្យនាងបាន​ឧបសម្បទា (ដល់មកខាងក្រោយ) ក៏មិន​ឱ្យ (សិក្ខមានានោះ​) បាន​ឧបសម្បទា ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីឱ្យបាន​ឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិ១គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥២] ភិក្ខុនីនិយាយនឹង​សិក្ខមានាថា នែនាង បើ​នាងតាមបម្រើយើងអស់២ឆ្នាំ យើងនឹង​ឱ្យនាងបាន​ឧបសម្បទា (ដល់មកខាងក្រោយ) ក៏មិន​ឱ្យឧបសម្បទា ទាំង​មិន​ធ្វើសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ ដើម្បីឱ្យបាន​ឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិ១ គឺបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៣] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់សិក្ខមានាដែលនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​បុរស ដែលនៅច្រឡូកច្រឡំដោយ​ក្មេងប្រុស ជា​ស្ដ្រីកាច បណ្ដាលឱ្យកើតសេចក្ដីសោក ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិ បាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៤] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់សិក្ខមានា ដែលមាតាបិតាក្ដី ស្វាមីក្ដី មិន​ទាន់បាន​អនុញ្ញាតឱ្យ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៥] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់សិក្ខមានា ដោយ​ឱ្យឆន្ទៈឈ្មោះ បារិវាសិកៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៦] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទារាល់ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ ប្រយោគដែលកំពុង​ឱ្យ​ឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៧] ភិក្ខុនីឱ្យឧបសម្បទាដល់ស្ដ្រីពីររូបក្នុង​១ឆ្នាំ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែលកំពុង​ឱ្យឧបសម្បទា ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះឱ្យឧបសម្បទារួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

ចប់ កុមារីភូតវគ្គ ជា​គម្រប់៨។

[៧៥៨] ភិក្ខុនី(មិន​ឈឺ) បាំងឆត្រ ពាក់ស្បែកជើង ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែល​កំពុង​បាំង កំពុងពាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះបាំង ពាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៥៩] ភិក្ខុនី(មិន​ឈឺ) ទៅ​ដោយ​យាន ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​ទៅ​ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ លុះទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦០] ភិក្ខុនីក្រវាត់ខ្សែក្រវាត់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងក្រវាត់ ត្រូវ​​អាបត្ដិ​ទុក្កដ លុះក្រវាត់រួច ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦១] ភិក្ខុនីទ្រទ្រង់​គ្រឿងអលង្ការរបស់ស្ដ្រី [អលង្ការរបស់ស្ដ្រីមានឈ្នួត ខ្សែក ខ្សែដៃ កងជើង ខ្សែចង្កេះជា​ដើម។] ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលកំពុងទ្រទ្រង់​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះទ្រទ្រង់​រួច ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦២] ភិក្ខុនីងូតទឹកដោយ​គ្រឿងក្រអូប និង​គ្រឿងលាប ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែល​កំពុងងូត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះងូត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៣] ភិក្ខុនីងូតទឹកដោយ​គ្រឿងអប់ និង​គ្រឿងលម្អិត ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែល​កំពុង​ងូត ត្រូងអាបត្ដិទុក្កដ លុះងូតស្រេចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៤] ភិក្ខុនីឱ្យភិក្ខុនីផងគ្នាគក់ រឹត ច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះបាន​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៥] ភិក្ខុនីឱ្យសិក្ខមានាគក់ រឹត ច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះបាន​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៦] ភិក្ខុនីឱ្យសាមណេរីគក់ រឹត ច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះបាន​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។ ភិក្ខុនីឱ្យស្ដ្រីជា​គ្រហស្ថគក់ រឹត ច្របាច់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគដែលរៀបនឹង​គក់ រឹត ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះបាន​គក់ រឹត ត្រូវ​​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ។ ភិក្ខុនី មិន​ប្រាប់ហើយអង្គុយលើអាសនៈខាងមុខភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺក្នុង​​ប្រយោគ​ដែល​រៀបអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះអង្គុយស៊ប់ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៧] ភិក្ខុនី សួរប្រស្នានឹង​ភិក្ខុដែលខ្លួនមិន​បាន​សូមឱកាស ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ក្នុង​ប្រយោគ​ដែល​កំពុងសួរ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះសួររួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ។

[៧៦៨] ភិក្ខុនីគ្មានសំពត់ចោមពុង ចូល​ទៅ​កាន់ស្រុក ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ ឈាន​ជំហាន​ជា​​បឋម​កន្លងរបងស្រុកទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានជា​គម្រប់ពីរកន្លងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាចិត្ដិយៈ។

ចប់ ឆត្ដុបាហវគ្គ ជា​គម្រប់៩។

ចប់ ខុទ្ទកវគ្គ ទាំង​៩។

[៧៦៩] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះរាវយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧០] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមប្រេងគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧១] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកឃ្មុំគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈគ្រប់ៗវារៈ ដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧២] ភិក្ខុនី(មិន​ឈឺ) សូមស្ករអំពៅគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧៣] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមត្រីគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧៤] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមសាច់អំពីគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុងទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិ​បាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧៥] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះស្រស់អំពីគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុង​ទទួល​ប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

[៧៧៦] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរអំពីគេយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២គឺ កំពុង​ទទួលប្រគេន ដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​។

ចប់ បាដិទេសនីយៈ ទី៨។

ចប់ កតាបត្ដិវារៈ ជា​គម្រប់២។

[៧៧៧] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​​ការប៉ះពាល់​កាយ​របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់​បញ្ជូល​ក្នុង​​វិបត្ដិ​ប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនីដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ របស់បុរសបុគ្គលដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ជូលក្នុង​វិបត្ដិ២ គឺ សីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។

[៧៧៨] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរអំពីគេ យកមកឆាន់ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរអំពីគេយកមកឆាន់ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺអាចារវិបត្ដិ។

ចប់ វិបត្ដិវារៈ ជា​គម្រប់៣។

[៧៧៩] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការ​ប៉ះពាល់​កាយ​របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោក​សង្គ្រោះ​​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនីដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរ នឹង​ការប៉ះពាល់កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិ​ទាំង​៧ លោកសង្គ្រាះដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៣គឺកង នៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កងនៃ​​អាបត្ដិ​ថុល្លច្ច័យ​ក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។បេ។

[៧៨០] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរអំពីគេយកមកឆាន់ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលសូមទឹកដោះជូរអំពីគេយកមឆាន់ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​​ដោយ​​កងនៃ​​អាបត្ដិ​២ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។

ចប់ សង្គហវារៈ ជា​គម្រប់៤។

[៧៨១] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់​កាយ​របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំង​ឡើង​អំពីសមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនីដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរ​នឹង​​ការប៉ះ​ពាល់កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ តាំងឡើងអំពីសមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។

[៧៨២] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមុដ្ឋាន​នៃ​​អាបត្ដិ​ទាំង​៦ តាំងឡើងអំពីសមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះ​ជូរ​យក​មក​ឆាន់ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងអំពីសមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំង​ឡើង​អំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយ និង​វាចា មិន​តាំងឡើង​អំពីចិត្ដ​ក៏​មាន តាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយ​ វាចា​ និង​​ចិត្ដ​ក៏​មាន។

ចប់ សមុដ្ឋានវារៈ ជា​គម្រប់៥។

[៧៨៣] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់​កាយ​របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈដែរ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​​អធិករណ៍​​ណា។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់​កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈដែរ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។បេ។

[៧៨៤] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាអធិករណ៍​​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដា​អធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាអធិករណ៍​។

ចប់ អធិករណវារៈ ជា​គម្រប់៦។

[៧៨៥] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការ​ប៉ះពាល់​កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈដែរ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់​ដោយ​​សមថៈ​ប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់​កាយ របស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈដែរ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈ ក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។បេ។

[៧៨៦] ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិរបស់ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧តែង រម្ងាប់ដោសមថៈ៣ គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតរករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមថវារៈ ជា​គម្រប់៧។

[៧៨៧] ភិក្ខុនីមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់ កាយរបស់​បុរសបុគ្គល​ដែល​មានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនីដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរ​នឹង​ការ​ប៉ះពាល់កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ គឺត្រេកអរ នឹង​ការចាប់ពាល់នូវ​(សរីរប្រទេស) ពីខាងក្រោមដងកាំបិត ចុះមកដល់ខាងលើមណ្ឌលជង្គង់ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់នូវ​ (សរីរប្រទេស) ពីខាងលើដងកាំបិត និង​ខាងក្រោមនៃ​​មណ្ឌលជង្គង់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់នូវ​វត្ថុជា​ប់នឹង​កាយ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនីមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយរបស់បុរស​បុគ្គល​ដែលមាន​ចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៣ នេះ។ បណ្ដាវិបត្ដិ៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិ៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២ គឺសីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិ៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​ អាបត្ដិ ៣ គឺ កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១គឺ តាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិរកណ៍៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាអធិករណ៍​។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។បេ។

[៧៨៨] ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិ២ គឺកំពុងទទួលប្រគេនដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលឆាន់ហើយ) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈគ្រប់ៗ វារៈដែល​លេបចូល​ទៅ​ ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​២នេះ។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺអាចារវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ២ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំឡើងអំពីកាយ និង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយ វាចា និង​ចិត្ដក៏មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ តែរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតកណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមុច្ចយវារៈ ជា​គម្រប់៨។

[៧៨៩] បារាជិកណា ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ (នូវ​កាលគួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍) ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ (របស់បុរសបុគ្គល) បារាជិកនោះ​ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារព្ធ នឹង​សុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលសុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី មានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយរបស់បុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈដែរ។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិដែរឬ។ មានតែបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិមិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ទេ។ (សិក្ខាបទនោះ​) ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធាណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៤ ចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទានុទ្ទេស រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទានុទ្ទេស។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទីប៉ុន្មាន។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី២។ បណ្ដាវិបត្ដិ៤ ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិអ្វី។ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិក។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​បាន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។បេ។ លោកណាបាន​នាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយនាំតៗ គ្នាមក។បេ។

[៧៩០] អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះបច្ច័យនៃ​ការបិទបាំងទោស ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងរ៉ាវដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីដឹងថាភិក្ខុនីផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិកហើយ មិន​ចោទដោយ​ខ្លួនឯង ទាំង​មិន​បាន​ប្រាប់ដល់គណៈភិក្ខុនី។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៧៩១] អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះបច្ច័យនៃ​ការមិន​លះបង់ (នូវ​ទិដ្ឋិ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់បីដង ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីប្រព្រឹត្ដតាមអរិដ្ឋភិក្ខុ មានបុព្វបុរសជា​អ្នក​សម្លាប់ត្មាត ដែលសង្ឃបាន​ព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៧៩២] អាបត្ដិបារាជិក ព្រោះបច្ច័យនៃ​ការបំពេញវត្ថុជា​គម្រប់៨ [វត្ថុទាំង​៨គឺ ១ ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ដៃរបស់បុរសបុគ្គល, ២ ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ជា​យសង្ឃដីរបស់បុរសបុគ្គល, ៣ ឈរជា​មួយនឹង​បុរសបុគ្គល, ៤ ចរចាជា​មួយនឹង​បុរសបុគ្គល, ៥ ទៅ​កាន់ទីសង្កេត, ៦ ត្រេកអរនឹង​បុរសដើរចូល​មកជិត, ៧ ចូល​ទៅ​កាន់ទីកំបាំង, ៨ បង្អោនកាយទៅ​ ដើម្បីសេពនូវ​អសទ្ធម្ម (ភិក្ខុនីវិភង្គ)។] ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដ​ក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះ រឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីបំពេញវត្ថុជា​គម្រប់៨។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិនោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

ចប់ បារាជិក។

[៧៩៣] សង្ឃាទិសេសណា ដែលព្រះមានព្រះភាគជា​អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ (នូវ​កាលដ៏គួរនឹង​បញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍) ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាធ្វើដំណើរក្ដី របស់ភិក្ខុនីជា​អ្នក​ប្ដឹងផ្ដល់ សង្ឃាទិសេសនោះ​ ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី​ជា​អ្នក​​ប្ដឹងផ្ដល់។ ក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ មានបញ្ញត្ដិ អនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិដែរឬ។ មានតែបញ្ញត្ដិ១ ឯអនុប្បញ្ញត្ដិ និង​អនុប្បន្នប្បញ្ញត្ដិ មិន​មានក្នុង​សិក្ខាបទនោះ​ឡើយ។ (សិក្ខាបទនោះ​) ជា​ សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​បទេសប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សព្វត្ថប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​សាធារណប្បញ្ញត្ដិ ឬជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​អសាធារណប្បញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ ឬជា​ឧភតោបញ្ញត្ដិ។ ជា​ឯកតោបញ្ញត្ដិ។ បណ្ដាបាតិមោក្ខុទ្ទេសទាំង​៤ ចាត់ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​ឧទ្ទេសណា។ ចាត់ចូល​ក្នុង​និទានុទ្ទេស រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​និទានុទ្ទេស។ មកកាន់ឧទ្ទេស ត្រង់ឧទ្ទេសណា។ មកកាន់ឧទ្ទេសត្រង់ឧទ្ទេសទី៣។ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ ចាត់ជា​វិបត្ដិអ្វី។ ចាត់ជា​សីលវិបត្ដិ។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ ចាត់ជា​កងនៃ​អាបត្ដិណា។ ចាត់ជា​កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន២ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ និង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយអំពីវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។បេ។ (សិក្ខាបទនោះ​) លោកណាបាន​នាំមក។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយនាំតៗគ្នាមក។

[៧៩៤] សង្ឃាទិសេសណា។ ដែលព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្ដសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ​ ទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ (នូវ​កាលគួរបញ្ញត្ដសិក្ខាបទ) ទ្រង់​ឃើញ (នូវ​អំណាចនៃ​ប្រយោជន៍) ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបំបួសស្ដ្រីចោរ សង្ឃាទិសេសនោះ​ ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបំបួសស្ដ្រីចោរ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ២ គឺតាំងឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីកាយក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

[៧៩៥] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីដើរទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុកម្នាក់ឯង ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនី១រូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនី១រូបដើរទៅ​កាន់ចន្លោះ ស្រុកម្នាក់ឯង។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានបញ្ញត្ដិ១ មានអនុប្បញ្ញត្ដិ៣។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៧៩៦] សង្ឃាទិសេសរបស់ភិក្ខុនី ដែលមិន​បាន​ប្រាប់ការកសង្ឃ ទាំង​មិន​ដឹងសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់គណៈ ហើយសូត្រហៅភិក្ខុនី ដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្ដា ឱ្យចូល​មកកាន់ពួក ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីមិន​បាន​ប្រាប់ការកសង្ឃ ទាំង​មិន​ដឹងសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់គណៈ ហើយសូត្រហៅភិក្ខុនី ដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដតាមធម៌ តាមវិន័យ តាម ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្ដា (ឱ្យចូល​មកកាន់ពួក)។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៧៩៧] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនី មានចិត្ដជោកដោយ​ រាគៈ ទទួលខាទនីយភោជនីយាហារ អំពីដៃបុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដ ជោកដោយ​រាគៈ ដោយ​ដៃខ្លួនឯងហើយឆាន់ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​សុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលសុន្ទរីនន្ទាភិក្ខុនី មានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ ទទួលអាមិសៈអំពី ដៃបុរសបុគ្គល ដែលមានចិត្ដជោកដោយ​រាគៈ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ)។

[៧៩៨] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែនាង បុរសបុគ្គលនោះ​មានតម្រេកក្ដី មិន​មានតម្រេកក្ដី នឹង​ធ្វើអ្វីដល់នាងបាន​ នែនាង ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​នាងមិន​មានតម្រេកហើយ បើ​បុរសបុគ្គលនេះឱ្យវត្ថុណាជា​ខាទនីយៈក្ដី ជា​ភោជនីយៈក្ដី ដល់នាង នាងចូរទទួលវត្ថុនោះ​ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួនហើយទំពាស៊ី ឬបរិភោគចុះ ដូច្នេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ភិក្ខុនី១រូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនី១រូប បញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែនាង បុរសបុគ្គលនោះ​មានតម្រេកក្ដី មិន​មានតម្រេកក្ដី នឹង​ធ្វើអ្វីដល់នាងបាន​ នែនាង ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​នាងមិន​មានតម្រេកហើយ បើ​បុរសបុគ្គលនោះ​ឱ្យវត្ថុណាជា​ខាទនីយៈក្ដី ជា​ភោជនីយៈក្ដី ដល់នាង នាងចូរទទួលយកវត្ថុនោះ​ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ហើយទំពាស៊ី ឬ បរិភោគចុះ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៣។

[៧៩៩] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីក្រោធខឹង (នឹង​ភិក្ខុនីផងគ្នា) កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ (នូវ​អំពីនោះ​ចេញ​) ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿង ដែលចណ្ឌកាលីភិក្ខុនីខឹងអន់ចិត្ដក៏ពោលយ៉ាងនេះថា ខ្ញុំលាព្រះពុទ្ធ ខ្ញុំលាព្រះធម៌ ខ្ញុំលាព្រះសង្ឃ ខ្ញុំលាសិក្ខាបទ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៨០០] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីដែលសង្ឃធ្វើឱ្យចាញ់ ព្រោះអធិករណ៍​អ្វីនីមួយ ហើយខឹង កាលបើ​សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្ម ចប់ជា​គម្រប់៣ ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ (នូវ​អំពើនោះ​) ចេញ​ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងចណ្ឌកាលីភិក្ខុនី ដែលសង្ឃឱ្យចាញ់ ព្រោះអធិករណ៍​អ្វីនីមួយ ហើយខឹងអាក់អន់ចិត្ដ បាន​និយាយយ៉ាងនេះថា ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ លុះដោយ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ផង ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ លុះដោយ​សេចក្ដីខឹងផង ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ លុះដោយ​សេចក្ដីល្ងង់ផង ភិក្ខុនីទាំង​ ឡាយ លុះដោយ​សេចក្ដីខ្លាចផង។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៨០១] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) សង្ឃបាន​សូត្រ​សមនុភាសនកម្ម​ចប់ជា​គម្រប់៣ដង​ហើយ នៅតែ​មិន​លះបង់ (នូវ​អំពើនោះ​) ចេញ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰ​នឹង​ភិក្ខុនី​ច្រើនរូប។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលភិក្ខុនីច្រើនរូប នៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ)។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដា​សមុដ្ឋាន​នៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។

[៨០២] សង្ឃាទិសេស ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ លោកទាំង​ឡាយ ចូរនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ចុះ កុំនៅបែកខ្ញែកគ្នាឡើយ សង្ឃបាន​សូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដងហើយ នៅតែមិន​លះបង់ (នូវ​អំពើនោះ​) ចេញ​ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ថុល្លនន្ទាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលថុល្លនន្ទាភិក្ខុនីបញ្ជូន ភិក្ខុនីផងគ្នាដោយ​ពាក្យថា នែលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ លោកទាំង​ឡាយ ចូរនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ចុះ កុំនៅបែកខ្ញែកគ្នាឡើយ។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានតែបញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោសមុដ្ឋាន ១ (ដូចក្នុង​ធុរនិក្ខេបសិក្ខាបទ)។ បេ។

[៨០៣] បាដិទេសនីយៈ ព្រោះបច្ច័យនៃ​ភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ទីណា។ ទ្រង់​បញ្ញត្ដក្នុង​ក្រុងសាវត្ថី។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​បុគ្គលណា។ ទ្រង់​ប្រារឰនឹង​ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី។ ព្រោះរឿងដូចម្ដេច។ ព្រោះរឿងដែលពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី (មិន​ឈឺ) សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់។ (សិក្ខាបទនោះ​) មានបញ្ញត្ដិ១ អនុប្បញ្ញត្ដិ១។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដ ក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើង អំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

ចប់ កត្ថប្បញ្ញត្ដិវារៈ ជា​បឋម។

[៨០៤] ភិក្ខុ ឬភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយា ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់កាយ (របស់បុរសបុគ្គល)។ ត្រូវ​អាបត្ដិ៥ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាត្រេកអរ នឹង​ការប៉ះពាល់កាយ គឺភិក្ខុនីមានតម្រេក ត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់ (នូវ​សរីរប្រទេស) របស់បុរសបុគ្គលដែលមានតម្រេកដែរ តាំងពីខាងក្រោមដងតាំបិតចុះមកដល់មណ្ឌលជង្គង់ខាងលើ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុចាប់ពាល់កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយ (របស់ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ចាប់ពាល់វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយ (របស់ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ចាប់ពាល់វត្ថុដែលជា​ប់ដោយ​កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយ (ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចាក់ក្រឡេកភិក្ខុផងគ្នា ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុនិង​ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិ៥នេះ ព្រោះ បច្ច័យនៃ​កិរិយាត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ។

[៨០៥] ភិក្ខុ ឬភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយា បិទបាំងទោស។ ត្រូវ​អាបត្ដិ ៤ យ៉ាង ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបិទបាំងទោស គឺភិក្ខុនីដឹងថា ភិក្ខុនីផងគ្នាត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ហើយបិទបាំងទុក ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនីមានសេចក្ដីសង្ឃ័យហើយបិទបាំងទុក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុបិទបាំងអាបត្ដិសង្ឃាទិសេស (របស់ភិក្ខុផងគ្នា) ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុបិទបាំងអាចារវិបត្ដិត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុនិង​ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៤នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបិទបាំងទោសទុក។

[៨០៦] ភិក្ខុនិង​ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះបង់ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដង។ ត្រូវ​អាបត្ដិ៥យ៉ាង ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះបង់ (នូវ​អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដង ឧក្ខិត្ដានុវត្ដិកាភិក្ខុនី [ភិក្ខុនីអ្នក​ប្រព្រឹត្ដតាមភិក្ខុភិក្ខុនីដែលសង្ឃលើកវត្ដហើយ។] មិន​លះ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែល សង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់ ៣ ដង កាលចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាស្រេច ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភេទានុវត្ដិកាភិក្ខុនី [ភិក្ខុនីអ្នក​ប្រព្រឹត្ដតាម ភិក្ខុភិក្ខុនីអ្នក​បំបែកសង្ឃ។] មិន​លះ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ ដងហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។ ភិក្ខុមិន​លះទិដ្ឋិលាមក ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃ សូត្រសមនុភាសនកម្មជា​គម្រប់៣ដង ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុនិង​ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៥នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះបង់ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដង។

[៨០៧] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបំពេញវត្ថុជា​គម្រប់៨។ ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ យ៉ាង ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបំពេញវត្ថុជា​គម្រប់៨ គឺភិក្ខុនី កាលបើ​បុរសនិយាយាថា នាងចូរមកកាន់ទីឈ្មោះនេះ ហើយដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ លុះដើរចូល​ទៅ​កាន់ហត្ថបាសរបស់ បុរស ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ បំពេញវត្ថុជា​គម្រប់៨ ឱ្យពេញ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​ ៣ នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបំពេញវត្ថុជា​គម្រប់ ៨។

ចប់ បារាជិក។

[៨០៨] ភិក្ខុនី ជា​អ្នក​ប្ដឹងផ្ដល់ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ យ៉ាង ព្រោះបច្ច័យ នៃ​កិរិយាបង្កដំណើរក្ដី គឺកិរិយាប្រាប់ដល់បុគ្គលម្នាក់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ និយាយប្រាប់ដល់បុគ្គលជា​គម្រប់ពីរ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ លុះសម្រេចដំណើរក្ដី ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨០៩] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបំបួសស្រីចោរ គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១០] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាដើរទៅ​កាន់ចន្លោះស្រុកតែម្នាក់ឯង គឺដើរទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ឈានជំហានជា​បឋមកន្លងរបងស្រុកទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ឈានជំហានជា​គម្រប់ពីរកន្លងទៅ​ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១១] ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិ៣ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​ប្រាប់ការកសង្ឃ ទាំង​មិន​ដឹងសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់គណៈ ហើយសូត្រហៅភិក្ខុនី ដែលសង្ឃព្រមព្រៀងគ្នាលើកវត្ដតាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀន ប្រដៅរបស់ព្រះសាស្ដា (ឱ្យចូល​មកកាន់ពួក) គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១២] ភិក្ខុនី មានតម្រេកត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាទទួលខាទនីយៈ ឬភោជនីយាហារអំពីដៃបុរសបុគ្គលដែលមានតម្រេកដែរ ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួន ហើយបរិភោគ គឺកំពុងទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញ នឹង​ទំពាស៊ី នឹង​ឆាន់ ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ (លុះទទួលហើយបរិភោគ) ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសគ្រប់ៗ វារៈដែលលេបចូល​ទៅ​ លុះទទួលទឹកនិង​ឈើស្ទន់ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ។

[៨១៣] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែនាង បុរសបុគ្គលនោះ​ ទុកជា​មានតម្រេកក្ដី មិន​មានតម្រេកក្ដី នឹង​ធ្វើអ្វីដល់នាងបាន​ នែនាង ណ្ហើយចុះ កាលណាបើ​នាងមិន​មានតម្រេកទេ បុរសបុគ្គលនោះ​ឱ្យវត្ថុណាជា​ខាទនីយៈក្ដី ជា​ ភោជនីយៈក្ដី ដល់នាង ក៏នាងចូរទទួវត្ថុនោះ​ដោយ​ដៃរបស់ខ្លួនហើយ ទំពាស៊ីឬបរិភោគចុះ ដូច្នេះ គឺកំពុងទទួលដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ទំពាស៊ី នឹង​ឆាន់ តាមពាក្យរបស់ភិក្ខុនីនោះ​ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួល ហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យគ្រប់ៗវារៈដែលលេបចូល​ទៅ​ លុះឆាន់រួចហើយ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១៤] ភិក្ខុនី ក្រោធខឹង ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យដែលខ្លួន មិន​លះ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​ គម្រប់ ៣ ដង គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់វាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១៥] ភិក្ខុនី ដែលសង្ឃឱ្យចាញ់ ព្រោះអធិករណ៍​អ្វីនីមួយ ហើយក្រោធខឹង ត្រូវ​អាបត្ដិ ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះ (អំពើនោះ​ ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់គម្រប់ ៣ ដង គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់ កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១៦] ភិក្ខុនី នៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រ សមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ដង គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស។

[៨១៧] ភិក្ខុនីបញ្ជូនភិក្ខុនីផងគ្នា ដោយ​ពាក្យថា នែលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ ចូរលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយនៅច្រឡូកច្រឡំ (ដោយ​គ្រហស្ថ) ចុះ កុំនៅបែកខ្ញែកពីគ្នាឡើយ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិ៣ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាមិន​លះ (អំពើនោះ​ៗ) ក្នុង​វេលាដែលសង្ឃសូត្រសមនុភាសនកម្មចប់ជា​គម្រប់៣ ដង គឺចប់ញត្ដិ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ចប់កម្មវាចាពីរលើក ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យទាំង​ឡាយ ចប់កម្មវាចាសព្វគ្រប់ ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃា ទិសេស។

ចប់ សង្ឃាទិសេស។បេ។

[៨១៨] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់។ ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិ២ ព្រោះបចច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹក ដោះជូរយកមកឆាន់ គឺកំពុងទទួដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ ៗ វារៈដែលលេបចូរទៅ​ ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិ២នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយា សូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់។

ចប់ កតិអាបត្ដិវារៈ ជា​គម្រប់២។

[៨១៩] អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ២គឺ សីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។បេ។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូម នូវ​ទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​ ៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺ អាចារវិបត្ដិ។

ចប់ វិបត្ដិវារៈ ជា​គម្រប់ ៣។

[៨២០] អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ៥ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិថុល្លបច្ច័យក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បេ។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះ ជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​ អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៧ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ ២ គឺ កងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដ ក៏មាន។

ចប់ សង្គហវារៈ ជា​គម្រប់ ៤។

[៨២១] អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះ ពាល់កាយ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន ១ គឺតាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បេ។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដា សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។

ចប់ សមុដ្ឋានវារៈ ជា​គម្រប់ ៥។

[៨២២] អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការ ប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យ​នៃ​សេចក្ដីត្រេកអរ​នឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។បេ។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះ បច្ច័យនៃ​កិរិយាសូម​ទឹកដោះ​ជូរយក​មកឆាន់ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ ជា​អធិករណ៍​ណា។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ ចាត់ជា​​អាបត្ដាធិករណ៍។

ចប់ អធិករណវារៈ ជា​គម្រប់ ៦។

[៨២៣] អាបត្ដិទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការ ប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិ ទាំង​ឡាយ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។បេ។ អាបត្ដិទាំង​ឡាយព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិព្រោះបច្ច័យនៃ​ កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ៣ គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមថវារៈ ជា​គម្រប់ ៧។

[៨២៤] ភិក្ខុ ឬ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដី ត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ។ ភិក្ខុ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ៥ ព្រោះបច្ច័យ នៃ​ចេសក្ដីត្រេកអរ​នឹង​ការ​ប៉ះពាល់​កាយ គឺ ភិក្ខុនីមានតម្រេកត្រេកអរនឹង​ការចាប់ពាល់ (នូវ​សរីរប្រទេស) របស់បុរសបុគ្គលដែលមានតម្រេកដែរ តាំងពីខាងក្រោមដងកាំបិតចុះមក ដល់ខាងលើមណ្ឌលជង្គង់ ត្រូវ​អាបត្ដិបារាជិក ភិក្ខុចាប់ពាល់កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយរបស់ (ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ភិក្ខុចាប់ពាល់វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយ (ស្ដ្រី) ដោយ​កាយរបស់(ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ ភិក្ខុចាប់ពាល់វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយ(ស្ដ្រី) ដោយ​វត្ថុដែលជា​ប់នឹង​កាយ (ខ្លួន) ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ ភិក្ខុចាក់ក្រឡេកភិក្ខុផងគ្នាដោយ​ម្រាមដៃ ត្រូវ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ភិក្ខុឬភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​៥នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​សេចក្ដីត្រេកអរនឹង​ការប៉ះពាល់កាយ។ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នេះ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិរកណ៍ទាំង​៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​ ៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ ២ គឺសីលវិបត្ដិក៏មាន អាចារវិបត្ដិក៏មាន។ បណ្ដាកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ ៥ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបារាជិកក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេសក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋាន១ គឺតាំងឡើង អំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាឡើយ។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាអធិករណ៍​។ បណ្ដាសមថៈទាំង​៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ ៣ គឺដោយ​សម្មុខាវិន័យនិង​បដិញ្ញាតកណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។ បេ។

[៨២៥] ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់។ ភិក្ខុនី ត្រូវ​អាបត្ដិ ២ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយា​សូមទឹកដោះ​ជូរយក​មកឆាន់ គឺកំពុងទទួលប្រគេនដោយ​គិតថា អាត្មាអញនឹង​ឆាន់ ដូច្នេះ ត្រូវ​អាបត្ដិទុក្កដ (លុះទទួលហើយឆាន់) ត្រូវ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ គ្រប់ៗវារៈ​ដែល​លេបចូល​ទៅ​ ភិក្ខុនីត្រូវ​អាបត្ដិទាំង​២ នេះ ព្រោះបច្ច័យនៃ​កិរិយាសូមទឹកដោះជូរយកមកឆាន់។ អាបត្ដិទាំង​នេះ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាកង​នៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ អាបត្ដិទាំង​នោះ​ លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិប៉ុន្មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​៦ តាំងឡើងដោយ​សមុដ្ឋានប៉ុន្មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​​ទាំង​៤ ចាត់ជា​អធិករណ៍​ណា។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈប៉ុន្មាន។ ពួកអាបត្ដិទាំង​នោះ​ បណ្ដាវិបត្ដិទាំង​៤ រាប់ បញ្ចូល​ក្នុង​វិបត្ដិ១ គឺអាចារវិបត្ដិ។ បណ្ដាអាបត្ដិទាំង​៧កង លោកសង្គ្រោះ​ដោយ​កងនៃ​អាបត្ដិ ២ គឺកងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈក៏មាន កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដក៏មាន។ បណ្ដាសមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦ តាំងឡើងដោយ​ សមុដ្ឋាន៤ គឺតាំងឡើងអំពីកាយ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចា និង​មិន​តាំង ឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយអំពីវាចា មិន​តាំងឡើងអំពីចិត្ដក៏មាន តាំងឡើងអំពីកាយនិង​អំពីចិត្ដ មិន​តាំងឡើងអំពីវាចាក៏មាន តាំង ឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដក៏មាន។ បណ្ដាអធិករណ៍​ទាំង​ ៤ ចាត់ជា​អាបត្ដាធិករណ៍។ បណ្ដាសមថៈទាំង​ ៧ តែងរម្ងាប់ដោយ​សមថៈ ៣ គឺ ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈក៏មាន ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈក៏មាន។

ចប់ សមុច្ចយវារៈ ជា​គម្រប់៨។

ចប់ បច្ចយវារៈទាំង​៨។

ចប់ មហាវារៈ១៦ ក្នុង​ភិក្ខុនីវិភង្គ។

សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប

[៨២៦] សង្ខារទាំង​ពួងទាំង​ឡាយ ដែលបច្ច័យតាក់តែងហើយ ជា​របស់មិន​ទៀងផង ជា​ទុក្កផង ជា​អន្ដត្ដាផង។ និព្វាន និង​បញ្ញត្ដិក៏លោកវិនិច្ឆ័យថា ជា​អនត្ដាធម៌ដែរ [អត្ដា ប្រែថា ខ្លួន ថាចិត្ដ ឬថា សភាវៈតែងប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អំណាចនៃ​ខ្លួន។ អនត្ដា ប្រែថា សភាវៈមិន​មែនខ្លួន មិន​មែនចិត្ដ មិន​ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អំណាចនៃ​ខ្លួន។ យើងបាន​ពិនិត្យមើលត្រង់បទដែលថា អនត្ដា នោះ​ច្រើនគម្ពីរ បាន​ចូល​ចិត្ដដោយ​ច្បាស់លាស់ថា ធម៌ទាំង​អស់ គឺអាយគនៈ១២ ឬខន្ធ៥ប្រការ សុទ្ធតែជា​អនត្ដាគ្រប់ចំណែក សូម្បីព្រះនិព្វានដែលជា​ធម៌យ៉ាងឯក ក៏គង់បាន​ឈ្មោះថាជា​ អនត្ដាដែរ តែធម៌ទាំង​អស់ក្រៅចាកព្រះនិព្វាននោះ​ នៅមានខន្ធ៥ ជា​ហេតុជា​បច្ច័យឱ្យកើតទៀត ព្រោះធម៌ទាំង​នោះ​ជា​សសង្ខារនៅឡើយ។ ឯព្រះនិព្វា ជា​អនត្ដាដែរ ជា​ធម៌មិន​មានហេតុមិន​មានបច្ច័យជា​កម្លាំងឱ្យកើតឡើយ។ ព្រោះព្រះនិព្វាន នេះជា​វិសង្ខារទៅ​ហើយ ព្រះនិព្វាននោះ​ ពិតមែនតែជា​គុណជា​តមិន​ត្រូវ​កើតទៀត តែមិន​ មែនជា​ឋានសូន្យទទេនោះ​ទេ គឺព្រះនិព្វាននៅមានអាយតនៈមួយ ឬមានហេតុម្យ៉ាង គឺអរហត្ដ ផលញ្ញាណនោះ​ឯង សមដូចពុទ្ធភាសិតថា អត្ថិ ភិក្ខវេ តទាយតនំ។]។ កាលព្រះ ពុទ្ធដូចជា​ព្រះចន្ទ មិន​ទាន់កើតឡើង កាលព្រះពុទ្ធដូចជា​ព្រះអាទិត្យ មិន​ទាន់បាន​ត្រាស់នៅឡើយ នាមប្បញ្ញត្ដិរបស់សភាគធម៌ [សំដៅយកសង្ខតធម៌ គឺមានបច្ច័យប្រជុំតាក់តែងបាន​ ជា​ធម៌មានចំណែកស្មើដោយ​អាការ មានមិន​ទៀងជា​ដើម។] ទាំង​ឡាយនោះ​ ក៏មិន​មានអ្នក​ណាអាចដឹងបាន​។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទាំង​ឡាយ ជា​មហាវីរៈ ទ្រង់​ធ្វើនូវ​ទុក្ករកិរិយា មានប្រការផ្សេងៗ បាន​បំពេញនូវ​បារមីទាំង​ឡាយ ព្រះអង្គ មានចក្ខុកើតហើយ បាន​ត្រាស់ដឹងឡើង ព្រះអង្គទ្រង់​សម្ដែង នូវ​ព្រះសទ្ធម្ម​ដែលសម្រាប់បំផ្លាញ​នូវ​កងទុក្ខ ហើយនាំមកនូវ​សេចក្ដីសុខ ចំពោះសត្វលោក ព្រមទាំង​ព្រហ្មលោក។ ព្រះអង្គីរសសម្មាសម្ពុទ្ធ ជា​សក្យមុនី ព្រះអង្គមានសេចក្ដី អនុគ្រោះសព្វសត្វ ឧត្ដមជា​ងសព្វសត្វ ជា​សីហៈ (របស់នរជន) ទ្រង់​សម្ដែងនូវ​ពុទ្ធវចនៈទាំង​ ៣ ក្នុង​បិដក គឺព្រះ វិន័យ ព្រះសូត្រ ព្រះអភិធម្ម ដែលជា​ពាក្យមានគុណធំ។ បើ​ព្រះវិន័យឋិតនៅហើយ ព្រះសទ្ធម្ម ក៏ប្រព្រឹត្ដទៅ​បាន​ យ៉ាងនេះ ឧភតោវិភង្គ ខន្ធកវិន័យ និង​មាតិកា ដែលព្រះសង្គីតិកាចារ្យចងក្រងហើយ ដោយ​បរិវារៈ បីដូចកម្រងផ្កាដែលគេក្រងដោយ​ចេសនុ៎ះឯង។ សមុដ្ឋាននៃ​បរិវារៈនុ៎ះឯង ជា​សមុដ្ឋានដែលអ្នក​ប្រាជ្ញធ្វើឱ្យទៀងទាត់ គឺធ្វើមិន​ឱ្យលាយច្រឡំដោយ​សមុដ្ឋានឯទៀត សម្ភេទផង និទានផង សមុដ្ឋានដទៃផង មានប្រាកដមកក្នុង​សូត្រ ដូចសម្ដែងមកហើយខាងដើម ព្រោះហេតុនោះ​ ភិក្ខុដែលមានសីលជា​ទីស្រឡាញ់ ជា​អ្នក​ប្រាថ្នាធម៌ គប្បីសិក្សានូវ​បរិវារៈ (ទៀតចុះ)។ សិក្ខាបទណា ដែលទ្រង់​បញ្ញត្ដហើយក្នុង​វិភង្គទាំង​ពីរ ដែលពួកភិក្ខុ និង​ភិក្ខុនី តែងសម្ដែងគ្រប់ថ្ងៃឧបោសថ ខ្ញុំនឹង​ពោលនូវ​សមុដ្ឋាន (នៃ​សិក្ខាបទនោះ​) តាមសមគួរដល់សេចក្ដីចេះដឹង អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរប្រុងស្ដាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ។ សិក្ខាបទទាំង​ឡាយ១៣ គឺបឋមបារាជិកសិក្ខាបទ១ ទុតិយបារាជិកសិក្ខាបទ១ តទៅ​មុខទៀត គឺសញ្ចរិត្ដសិក្ខាបទ១ សមនុភាសនសិក្ខាបទ១ អតិរេកចីវរសិក្ខាបទ១ ឯឡកលោមសិក្ខាបទ១ បទសោធម្មសិក្ខាបទ១ ភូតារោចនសិក្ខាបទ១ សំវិធានសិក្ខាបទ១ ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ១ ធម្មទេសនាសិក្ខាបទ១ ចោរីវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ អននុញ្ញាតសិក្ខាបទ១។ សិក្ខាបទទាំង​១៣ នេះ មានន័យរបស់សមុដ្ឋាន ដែលអ្នក​ប្រាជ្ញទាំង​ឡាយបាន​គិតហើយ ថា ក្នុង​សមុដ្ឋាននៃ​សិក្ខាបទមួយៗ ក្នុង​វិភង្គទាំង​ពីរនេះ មានសមុដ្ឋានប្រហែលៗគ្នាទាំង​អស់។

[៨២៧] មេថុនសិក្ខាបទ១ សុក្កវិស្សដ្ឋិសិក្ខាបទ១ កាយសំសគ្គសិក្ខាបទ១ បឋមានីយតសិក្ខាបទ១ បុព្វូបគតសិក្ខាបទ [គឺអនុប្បខជ្ជសិក្ខាបទ ក្នុង​ភូតគាមវគ្គសិក្ខាបទទី៦។] ១ បរិបាចិតសិក្ខាបទ១ រហោនិសជ្ជសិក្ខាបទ [គឺភិក្ខុអង្គុយក្នុង​ទីកំបាំងជា​មួយនឹង​ភិក្ខុនី។]១ សភោនជសិក្ខាបទ១ រហោនិសជ្ជសិក្ខាបទ [គឺបឋមរហោនិសជ្ជ១ ទុតិយរហោនិសជ្ជ១ (អចេលកវគ្គ សិក្ខាបទទី៤-៥)។] ទាំង​២ អង្គុលិបតោទកសិក្ខាបទ១ ឧទកេហាសធម្មសិក្ខាបទ១ បហារទានសិក្ខាបទ១ ឧគ្គិរណសិក្ខាបទ [គឺតលសត្ដិកសិក្ខាបទ។]១ សេក្ខិយ៥៣ អធក្ខសិក្ខាបទ ១ គាមន្ដរគមនសិក្ខាបទ១ អវស្សុតាខាទនីយ គហនសិក្ខាបទ [គឺខាទនីយគហណសិក្ខាបទ។] ១ តលឃាដកសិក្ខាបទ១ ជតុមដ្ឋកសិក្ខាបទ១ ឧទកសុទ្ធិកសិក្ខាបទ១ វស្សវុត្ថានសិក្ខាបទ១ ឱវាទគមនសិក្ខាបទ១ វុដ្ឋាបិតបវត្ដននានុពន្ធសិក្ខាបទ១ រួមត្រូវ​ជា​៧៦ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានមួយ គឺតាំងឡើងអំពីកាយចិត្ដ ដូចបឋមបារាជិកសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ បឋមបារាជិកសមុដ្ឋាន។

[៨២៨] អទិន្នាទានសិក្ខាបទ១ មនុស្សវិគ្គហសិក្ខាបទ១ ឧត្ដរិមនុស្សធម្មសិក្ខាបទ១ ទុដ្ឋុល្លវាចសិក្ខាបទ១ អត្ដគាមបារិចរិយ សិក្ខាបទ ១ អមូលកសិក្ខាបទ ១ អញ្ញភាគិយសិក្ខាបទ ១ ទុតិយានិយតសិក្ខាបទ១ ចីវរច្ឆិន្ទនសិក្ខាបទ១ បរិណាមនសិក្ខាបទ១ មុសាវាទសិក្ខាបទ១ ឱមសវាទសិក្ខាបទ ១ បេសុញ្ញសិក្ខាបទ ១ ទុដ្ឋុល្លារោចនសិក្ខាបទ១ បឋវីខណនសិក្ខាបទ១ ភូតគាមសិក្ខាបទ១ អញ្ញវាទកសិក្ខាបទ១ ឧជ្ឈាបនកសិក្ខាបទ១ និកឌ្ឍនសិក្ខាបទ១ សិញ្ចនសិក្ខាបទ [គឺសប្បាណកសិក្ខាបទទី១០ ក្នុង​ភូតគាមវគ្គ។]១ អាមិសហេតុសិក្ខាបទ១ ភុត្ដាវីសិក្ខាបទ [គឺទុតិយបវារណាសិក្ខាបទ។]១ ឯហិសិក្ខាបទ [គឺ ឧយ្យោជនសិក្ខាបទ។]១ អនាទរិយសិក្ខាបទ ១ ភឹសាបនសិក្ខាបទ១ អបនិធានសិក្ខាបទ១ ជីវិតាវោរោបនសិក្ខាបទ [គឺសញ្ចិច្ចបាណសិក្ខាបទ។]១ សប្បាណកសិក្ខាបទ១ កម្មឧក្កោជនសិក្ខាបទ១ ឧនវីសតិវស្សសិក្ខាបទ១ សំវាសសិក្ខាបទ [៥ គឺឧក្ខិត្ដសម្ភោគសិក្ខាបទ។]១ នាសិតកសាមណេរសម្ភោគសិក្ខាបទ [គឺកណ្ដកសិក្ខាបទ។]១ សហធម្មិកសិក្ខាបទ១ វិលេខនសិក្ខាបទ១ មោហនកសិក្ខាបទ១ អមូលកសិក្ខាបទ [គឺអមូលកសិក្ខាបទទី៦ ក្នុង​សហធម្មិកវគ្គ។]១ កុក្កុច្ចឧបទហនសិក្ខាបទ [គឺសញ្ចិច្ចសិក្ខាបទ។]១ ធម្មិកសិក្ខាបទ [គឺកម្មប្បដិពាហនសិក្ខាបទ។]១ ចីវរំទត្វាខិយ្យនធម្មសិក្ខាបទ [គឺខិយ្យធម្មសិក្ខាបទ។]១ បុគ្គលបរិណាមនសិក្ខាបទ១ កិន្ដេសិក្ខាបទ [មានក្នុង​ភិក្ខុនីវិភង្គ។]១ អកាលចីវរ សិក្ខាបទ(ភាជា​បនៈ) ១ អច្ឆិន្ទនសិក្ខាបទ ១ ទុគ្គហិតសិក្ខាបទ (ឧជ្ឈាបនកៈ) ១ និរយសិក្ខាបទ (អភិសបនៈ)១ គណចីវរលាភសិក្ខាបទ១ ចីវរវិភង្គសិក្ខាបទ១ ទុព្វលចីវរសិក្ខាបទ១ កឋិនផាសុកសិក្ខាបទ១ ឧបស្សយសិក្ខាបទ១ អក្កោសនសិក្ខាបទ១ បណ្ឌីកតាសិក្ខាបទ១ កុលមច្ឆរីសិក្ខាបទ១ គព្ភិនីវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ បាយន្ដីវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ ទ្វេវស្សាអសិក្ខិតសិក្ខមានាសិក្ខាបទ១ សិក្ខិតសិក្ខាសង្ឃេនអសម្មតាសិក្ខាបទ១ គិហិគតាសិក្ខាបទ [គឺ ឩទានសវស្សាគិហិគតា ១ បរិបុណ្ណទ្វាទសវស្សាអសិក្ខិតសិក្ខាបទគិហិគតា១ ទ្វេវស្សានិសិក្ខិតាសង្ឃេនអសម្មតាគិហិគតា១។] មាន៣ កុមារីភូតាសិក្ខាបទ [គឺចែកដូចគ្នានឹង​គិហិគតាសិក្ខាបទ។ ] មាន៣ ឩនទ្វាទសវស្សាវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ អសម្មតវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ អលន្ដាវសិក្ខាបទ១ សោកាវស្សាសិក្ខាបទ១ បារិវាសិកច្ឆន្ទទានសិក្ខាបទ១ អនុវស្សសិក្ខាបទ១ ឯកវស្សទ្វេវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ១ រួមទាំង​អស់ ត្រូវ​ជា​៧០សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​នេះសុទ្ធតែមានសមុដ្ឋាន៣ៗ គឺកើតឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា១ កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីកាយ១ កើតឡើង អំពីទ្វារទាំង​៣ គឺ កាយវាចាចិត្ដ១ ដូចក្នុង​ទុតិយបារាជិកសិក្ខាបទ។

ចប់ ទុតិយបារាជិកសមុដ្ឋាន។

សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប សញ្ចរិត្តសមុដ្ឋាន

[៨២៩] សញ្ចរិត្ដសិក្ខាបទ១ កុដិការសិក្ខាបទ១ វិហារសិក្ខាបទ (មហល្លកៈ)១ ចីវរធោវនសិក្ខាបទ១ ចីវរប្បដិគ្គហណសិក្ខាបទ១ អញ្ញាតកវិញ្ញត្ដិសិក្ខាបទ១ តទុត្ដរិអភិហដ្ឋុសិក្ខាបទ [គួរហៅថា តទុត្ដរិសិក្ខាបទបុណ្ណោះ។]១ ឧបក្ខដសិក្ខាបទ២ (គឺបឋមឧបក្ខដៈ១ ទុតិយឧបក្ខដៈ១) ទូតសិក្ខាបទ [គឺរាជសិក្ខាបទ។]១ កោសិយសិក្ខាបទ១ សុទ្ធកាឡកសិក្ខាបទ១ ទ្វេភាគសិក្ខាបទ១ ឆព្វស្សសិក្ខាបទ៦ និសីទនសន្ថតសិក្ខាបទ១ រិញ្ចន្ដិសិក្ខាបទ [គឺឯឡកលោមធោវបនសិក្ខាបទ។]១ រូបិយសិក្ខាបទ១ នានប្បការកសិក្ខាបទ២ (គឺរូបិយសំវោហារសិក្ខាបទ១ កយវិក្កយសិក្ខាបទ១) ឩនបញ្ចពន្ធនសិក្ខាបទ១ វស្សិកសាដិកសិក្ខាបទ១ សុត្ដវិញ្ញត្ដិសិក្ខាបទ១ វិកប្បនសិក្ខាបទ [គឺមហាបេសការសិក្ខាបទ។]១ ទ្វារសិក្ខាបទ [គឺមហល្លកសិក្ខាបទទី៩ ក្នុង​ភូតគាមវគ្គ។]១ ចីវរទានសិក្ខាបទ១ ចីវរសិព្វនសិក្ខាបទ ១ បូវសិក្ខាបទ [គឺកាណមាតាសិក្ខាបទ។]១ បច្ចយសិក្ខាបទ [គឺមហានាមសិក្ខាបទ។]១ ជោតិសមាទហនសិក្ខាបទ១ រតនសិក្ខាបទ១ សូចិឃរសិក្ខាបទ១ មញ្ចសិក្ខាបទ១ តូលោនទ្ធ សិក្ខាបទ១ និសីទនសិក្ខាបទ១ កណ្ឌុប្បដិច្ឆាទិសិក្ខាបទ១ វស្សិកសាដិកាសិក្ខាបទ១ សុគតចីវរសិក្ខាបទ [គឺនន្ទត្ថេរសិក្ខាបទ។]១ វិញ្ញត្ដិសិក្ខាបទ១ អញ្ញចេតាបនសិក្ខាបទ១ សង្ឃិកចីវរសិក្ខាបទ២ មហាជនិកសិក្ខាបទ១ បុគ្គលបរិណាមនសិក្ខាបទ២ លហុបាបុរណសិក្ខាបទ១ គរុបាបុរណសិក្ខាបទ១ វិឃាសាសិក្ខាបទ២ ឧទកសាដិកាសិក្ខាបទ១ សមណចីវរទានសិក្ខាបទ១ រួមទាំង​អស់ត្រូវ​ជា​សិក្ខាបទ៥០គត់ សិក្ខាបទទាំង​នេះ សុទ្ធ តែមានសមុដ្ឋានប្រាំមួយៗ គឺ កើតឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើតឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​កើតឡើង អំពីចិត្ដ១ កើតឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា១ កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីកាយ១ កើតឡើងអំពីទ្វារទាំង​៣ គឺកាយវាចានិង​ចិត្ដ១ សិក្ខាបទទាំង​នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋាន៦ដូចគ្នានឹង​សញ្ចរិត្ដសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ សញ្ចរិត្ដសមុដ្ឋាន។

សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប សមនុភាសនសមុដ្ឋាន

[៨៣០] សង្ឃភេទសិក្ខាបទ១ ភេទានុវត្ដកសិក្ខាបទ១ ទុព្វចជា​តិកសិក្ខាបទ១ កុលទូសកសិក្ខាបទ១ ទុដ្ឋុល្លប្បដិច្ឆាទនសិក្ខាបទ១ ទិដ្ឋិអប្បដិនិស្សជ្ជនសិក្ខាបទ១ ឆន្ទំអទត្វា គមនសិក្ខាបទ១ ឧជ្ជគ្ឃិកសិក្ខាបទ២ អប្បសទ្ទសិក្ខាបទ២ នព្យាហរណសិក្ខាបទ១ ឆមាយសិក្ខាបទ១ នីចាសនសិក្ខាបទ១ ឋានសិក្ខាបទ១ បច្ឆតោសិក្ខាបទ១ ឧប្បថេនសិក្ខាបទ១ វជ្ជប្បដិច្ឆាទនសិក្ខាបទ១ ឧក្ខិត្ដានុវត្ដនសិក្ខាបទ១ ហត្ថគ្គហណសិក្ខាបទ ១ ឱសារណសិក្ខាបទ ១ បច្ចាចិក្ខនាសិក្ខាបទ ១ កិស្មិញ្ចិអធិករណបច្ឆាគតាសិក្ខាបទ ១ សំសដ្ឋសិក្ខាបទ [គឺភិក្ខុនីយាសំសដ្ឋសិក្ខាបទ។]១ វធិសិក្ខាបទ ២ វិសិព្វនសិក្ខាបទ ១ ទុក្ខិតាសហជីវិនីសិក្ខាបទ ១ សំសដ្ឋាសិក្ខាបទ [គឺគីហិសំសដ្ឋសិក្ខាបទ។] មួយទៀត នវូបសមនសិក្ខាបទ ១ អារាមសិក្ខាបទ ១ ឧភតោសង្ឃបវារណាសិក្ខាបទ ១ អន្វឌ្ឍមាសសិក្ខាបទ ១ សហជីវិនីសិក្ខាបទ [សហជិវិនីនានុគ្គហណសិក្ខាបទ១ សហជីវិនីនវូបកាសនសិក្ខាបទ១។]២ ចីវរទានសិក្ខាបទ ១ អនុពន្ធនសិក្ខាបទ ១ រួមទាំង​អស់ ត្រូវ​៣៧សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានមួយៗ គឺកើតឡើងអំពីកាយវាចានិង​ចិត្ដ ដូចក្នុង​សមនុភាសនសិក្ខាបទដែរ [សង្ឃាទិសេសសិក្ខាបទ៤ គឺតាំងពីសង្ឃភេទដល់កុលទូសកៈ ឈ្មោះថាសមនុភាសនា ឬហៅថា យាវតតិយកា។]។

ចប់ សមនុភាសនសមុដ្ឋាន។

[៨៣១] ឧព្ភតកឋិនសិក្ខាបទ [ឧព្ភតកឋិនសិក្ខាបទ៣នោះ​ គឺបឋមកឋិន១ ទុតិយកឋិន ១ តតិយកឋិន ១។]៣ បឋមបត្ដសិក្ខាបទ១ ភេសជ្ជសិក្ខាបទ ១ អច្ចេកចីវរសិក្ខាបទ ១ សាសង្កសិក្ខាបទ ១ បក្កមន្ដសិក្ខាបទ [បក្កមនសិក្ខាបទ ២ នោះ​ គឺបឋមសេនាសនៈ ១ ទុតិយសេនាសនៈ ១។]២ ភិក្ខុនូបស្សយសិក្ខាបទ ១ បរម្បរភោជនសិក្ខាបទ ១ អនតិរិត្ដសិក្ខាបទ [គឺបឋមបវារណា។]១ និមន្ដនសិក្ខាបទ [គឺទុតិយបវារណា។]១ វិកប្បនសិក្ខាបទ ១ រាជសិក្ខាបទ [គឺអន្ដេបុរសិក្ខាបទ។]១ វិកាលេគាមប្បវេសនសិក្ខាបទ ១ វោសាសសិក្ខាបទ ១ អារញ្ញិកសិក្ខាបទ ១ ឧសូយវាទិកសិក្ខាបទ ១ បត្ដសន្និចយសិក្ខាបទ ១ បុរេភត្ដសិក្ខាបទ ១ បច្ឆាភត្ដសិក្ខាបទ ១ វិកាលេឧបសង្កមនសិក្ខាបទ ១ បញ្ចាហិកធារណសិក្ខាបទ ១ ចីវរសង្កមនីយសិក្ខាបទ ១ អាវសថ [អាវាសថសិក្ខាបទ២នោះ​ គឺអាវាសថចីវរនិស្សជ្ជនសិក្ខាបទ ១ អាវាសថចីវរបក្កមនៈ ១។] សិក្ខាបទ២ បសាខសិក្ខាបទ១ អាសននិសីទនសិក្ខាបទ១ រួមទាំង​អស់ត្រូវ​​ជា​២៩សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានពីរៗ គឺកើតឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីទ្វារទាំង​ ៣ គឺកាយវាចានិង​ចិត្ដ ១ ដូចកឋិនសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ កឋិនសមុដ្ឋាន។

[៨៣២] ឯឡកលោមសិក្ខាបទ ១ សហសេយ្យសិក្ខាបទ [បឋមសហសេយ្យសិក្ខាបទ១ ទុតិយសហសេយ្យ​សិក្ខាបទ១។]២ អាហច្ចនសិក្ខាបទ [វេហាសកុដិសិក្ខាបទ។]១ អាវសថបិណ្ឌភោជនសិក្ខាបទ ១ គណភោជនសិក្ខាបទ ១ វិកាលភោជនសិក្ខាបទ ១ សន្និធិការសិក្ខាបទ ១ ទន្ដបោណសិក្ខាបទ ១ អចេលកសិក្ខាបទ ១ ឧយ្យុត្ដសិក្ខាបទ ១ សេនាវាសសិក្ខាបទ ១ ឧយ្យោធិកសិក្ខាបទ ១ សុរាបាន​សិក្ខាបទ ១ ឱរេនឌ្ឍមាសនហានសិក្ខាបទ ១ ទុព្វណ្ណករណសិក្ខាបទ ១ បាដិទេសនីយសិក្ខាបទ ២ លសុណសិក្ខាបទ ១ ឧតិដ្ឋសិក្ខាបទ ១ នច្ចនសិក្ខាបទ ១។ នហានសិក្ខាបទ ១ អត្ថរណតុវដ្ដសិក្ខាបទ ១ ឯកសេយ្យតុវដ្ដសិក្ខាបទ ១ អន្ដោរដ្ឋេសាសង្កសិក្ខាបទ ១ ពហិរដ្ឋេសាសង្កសិក្ខាបទ ១ អន្ដោវស្សសិក្ខាបទ ១ ចិត្ដាគារសិក្ខាបទ ១ អាសន្ទិបរិភុញ្ជនសិក្ខាបទ ១ សុត្ដកន្ដនសិក្ខាបទ ១ គិហិវេយ្យាវច្ចករណសិក្ខាបទ ១ សហត្ថាទានសិក្ខាបទ១ អភិក្ខុកាវាសសិក្ខាបទ ១ ឆត្ដធារណសិក្ខាបទ ១ យានសិក្ខាបទ ១ សង្ឃាណីធារណសិក្ខាបទ១ អលង្ការធារណសិក្ខាបទ១ គន្ធនហានសិក្ខាបទ១ វាសិតនហានសិក្ខាបទ១ ភិក្ខុនីឧម្មទ្ទាបនសិក្ខាបទ១ សិក្ខមានាឧម្មទ្ទាបនសិក្ខាបទ ១ សាមណេរីឧម្មទ្ទាបនសិក្ខាបទ ១ គិហិនីឧម្មទ្ទាបនសិក្ខាបទ ១ អសង្កច្ឆិកាបត្ដិសិក្ខាបទ ១ រួមទាំង​អស់ត្រូវ​ជា​៤៤សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានពីរៗ គឺកើតឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើងអំពី វាចានិង​ចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា១ ដូចឯឡកលោមកសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ ឯឡលោមសមុដ្ឋាន។

[៨៣៣] បទសោធម្មសិក្ខាបទ ១ ធម្មទេសនាសិក្ខាបទ ១ អសម្មតោភិក្ខុនោវាទសិក្ខាបទ ១ អត្ថង្គតសិក្ខាបទ ១ តិរច្ឆានវិជ្ជា​សិក្ខាបទ ២ [តិរច្ឆានវិជ្ជា​២នោះ​ គឺតិរច្ឆានវិជ្ជា​បរិយាបុនសិក្ខាបទ ១ តិរច្ឆានវិជ្ជា​វាចនសិក្ខាបទ១។] អនោកាសបុច្ឆនសិក្ខាបទ ១ រួមទាំង​អស់ ត្រូវ​ជា​៧សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានពីរៗ គឺកើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើតឡើងអំពីកាយនិង​ចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីកាយ ១ ដូចបទ សោធម្មសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ បទសោធម្មសមុដ្ឋាន។

[៨៣៤] អទ្ធានគមនសិក្ខាបទ [គឺសំវិធានសិក្ខាបទ។]១ នាវាភិរូហនសិក្ខាបទ ១ បណីតភោជនសិក្ខាបទ ១ មាតុគ្គាមសំវិធានសិក្ខាបទ ១ លោមសំហរណសិក្ខាបទ ១ ធញ្ញវិញ្ញាបនសិក្ខាបទ ១ និមន្ដនសិក្ខាបទ ១ បាដិទេសនីយសិក្ខាបទ៨ រួមទាំង​អស់ ត្រូវ​ជា​១៥ សិក្ខាបទ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ ព្រះពុទ្ធទ្រង់​ញាណ បាន​បញ្ញត្ដហើយដោយ​សមុដ្ឋានបួន ៗ គឺកើតឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា ទាំង​មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ កើតឡើង អំពីកាយនិង​វាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីកាយ និង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា ១ កើតឡើងអំពីកាយវាចា និង​ចិត្ដ ១ មានទំនងដូចអទ្ធានគមនសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ អទ្ធានសមុដ្ឋាន។

សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប ថេយ្យសត្ថសមុដ្ឋាន និង​ធម្មទេសនាសមុដ្ឋាន

[៨៣៥] ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទ ១ ឧបស្សុតិសិក្ខាបទ ១ សូបវិញ្ញាបនសិក្ខាបទ ១ រត្ដន្ធការសិក្ខាបទ ១ បដិច្ឆន្នសិក្ខាបទ ១ អជ្ឈោកាសសិក្ខាបទ ១ ព្យូហសិក្ខាបទ ១ សិក្ខាបទទាំង​អស់ នេះរួមគ្នាត្រូវ​ជា​៧ សិក្ខាបទទាំង​នេះ ព្រះពុទ្ធជា​អាទិច្ចវង្ស ទ្រង់​សម្ដែងហើយថា មានសមុដ្ឋានពីរ ៗ គឺកើតឡើងអំពី កាយនិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា ១ កើតឡើងអំពីទ្វារទាំង​ ៣ គឺកាយវាចានិង​ចិត្ដ ១ ដូចសមុដ្ឋានរបស់ថេយ្យសត្ថសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ ថេយ្យសត្ថសមុដ្ឋាន។

[៨៣៦] ព្រះតថាគតទាំង​ឡាយ មិន​សម្ដែងនូវ​ព្រះសទ្ធម្មដល់បុគ្គល (មិន​មានជំងឺ) មានឆត្រក្នុង​ដៃ១ មានឈើច្រត់ក្នុង​ដៃ១ មានសស្ដ្រាក្នុង​ដៃ១ មានអាវុធក្នុង​ដៃ ១ ពាក់ទ្រនាប់ ជើងឈើឬស្មៅ១ ពាក់ទ្រនាប់ជើងស្បែក១ នៅលើយាន ១ នៅលើដំណេក ១ អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់១ ជួតឈ្នួតក្បាល ១ ទទូរក្បាល ១ (រឿងទាំង​នេះរួមគ្នាជា​) សិក្ខាបទ ១១ គត់ សិក្ខាបទទាំង​អស់នេះ សុទ្ធតែមានសមុដ្ឋានមួយ ៗ គឺកើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីកាយទេ ដូចធម្មទេសនាសិក្ខាបទដែរ។

ចប់ ធម្មទេសនាសមុដ្ឋាន។

[៨៣៧] ភូតសិក្ខាបទ ឈ្មោះថាភូតារោចនសិក្ខាបទ កើតឡើងអំពីសមុដ្ឋាន ៣ គឺកើតឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើង អំពីវាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើត ឡើងអំពីកាយ ទាំង​មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ កើតឡើងអំពី កាយនិង​វាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១។

ចប់ ភូតារោចនសមុដ្ឋាន។

សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប ចោរីវុដ្ឋាបនសមុដ្ឋាន​ និង​អននុញ្ញាតសមុដ្ឋាន

[៨៣៨] ចោរីវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ សិក្ខាបទនោះ​មិន​កើតឡើងអំពីកាយ ១ (ម្យ៉ាងទៀត) ចោរីវុដ្ឋាបនសិក្ខាបទ កើតឡើងអំពីទ្វារទាំង​ ៣ គឺកាយវាចានិង​ ចិត្ដ ១ សិក្ខាបទនេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ជា​ធម្មរាជទ្រង់​សម្ដែង ហើយថា មានសមុដ្ឋានពីរ និង​ជា​អកិរិយា (ត្រូវ​អាបត្ដិព្រោះ មិន​ធ្វើ គឺមិន​បាន​ប្រាប់គេជា​មុនហើយបំបួស)។

ចប់ ចោរីវុដ្ឋាបនសមុដ្ឋាន។

[៨៣៩] អននុញ្ញាតសិក្ខាបទមានសមុដ្ឋាន ៤ ជា​អកិរិយា គឺកើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើតឡើងអំពីកាយ ទាំង​មិន​កើតឡើង អំពីចិត្ដ ១ សិក្ខាបទនោះ​ កើតឡើងអំពីកាយនិង​វាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ សិក្ខាបទនោះ​ កើតឡើងអំពីវាចានិង​ចិត្ដ មិន​កើតឡើងអំពីកាយ ១ កើតឡើងអំពីសមុដ្ឋានទាំង​ ៣ គឺ កាយវាចានិង​ចិត្ដ ១។

ចប់ អននុញ្ញាតសមុដ្ឋាន។

[៨៤០] សេចក្ដីថា សមុដ្ឋានសង្ខេបទាំង​ ១៣ (នេះ) ព្រះ សម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​សម្ដែងប្រពៃហើយ ដើម្បីធ្វើមិន​ឱ្យភាន់ច្រឡំ សមគួរដល់វិន័យនិង​បាលីនិង​ធម៌ បណ្ឌិតអ្នក​ទ្រទ្រង់​វិន័យនេះ កុំភាន់ច្រឡំក្នុង​សមុដ្ឋានឡើយ។

ចប់ សមុដ្ឋានសីសសង្ខេប។

កតិបុច្ឆាវារៈ

[៨៤១] (សួរថា) អាបត្ដិមានប៉ុន្មាន។ កងនៃ​អាបត្ដិ មាន ប៉ុន្មាន។ វិនីតវត្ថុមានប៉ុន្មាន។ សេចក្ដីមិន​គោរពមានប៉ុន្មាន។ សេចក្ដីគោរពមានប៉ុន្មាន។ វិនីតវត្ថុមានប៉ុន្មាន។ វិបត្ដិមានប៉ុន្មាន។ សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ មានប៉ុន្មាន។ មូលនៃ​វិវាទមានប៉ុន្មាន។ មូលនៃ​អនុវាទមានប៉ុន្មាន។ សារាណីយធម៌មានប៉ុន្មាន។ ភេទករវត្ថុ (រឿងដែលធ្វើឱ្យបែកគ្នា) មានប៉ុន្មាន។ អធិករណ៍​ មានប៉ុន្មាន។ សមថៈមានប៉ុន្មាន។

[៨៤២] (ឆ្លើយថា) អាបត្ដិមាន៥។ កងនៃ​អាបត្ដិមាន៥។ វិនីតវត្ថុមាន ៥។ អាបត្ដិមាន ៧។ កងនៃ​អាបត្ដិ មាន ៧។ វិនីតវត្ថុមាន ៧។ សេចក្ដីមិន​គោរពមាន ៦។ សេចក្ដីគោរពមាន ៦។ វិនីតវត្ថុមាន ៦។ វិបត្ដិមាន ៤។ សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិមាន ៦។ មូលនៃ​រិវាទមាន ៦។ មូលនៃ​អនុវាទ មាន៦។ សារាណីយធម៌មាន៦។ ភេទករវត្ថុមាន១៨។ អធិករណ៍​មាន៤។ សមថៈមាន៧។

[៨៤៣] អាបត្ដិ៥ក្នុង​មាតិកាទាំង​អស់នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (អាបត្ដិ ៥) គឺ អាបត្ដិបារាជិក ១ អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ១ អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ១ អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ១ អាបត្ដិទុក្កដ ១។ នេះ ជា​អាបត្ដិ៥។

[៨៤៤] កងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៥ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (កងនៃ​អាបត្ដិ៥) គឺ កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិក ១ កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស ១ កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ ១ កងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ ១ កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដ១។ នេះ ជា​កងនៃ​អាបត្ដិ៥។

[៨៤៥] វិនីតវត្ថុ មាន ៥ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (វិនីតវត្ថុ ៥) គឺកិរិយាវៀរឱ្យឆ្ងាយ វៀរឱ្យស្រឡះ វៀរចំពោះ ចៀសវាង ចាកកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៥ គឺថា កិរិយាមិន​ធ្វើ មិន​បង្កើត (នូវ​កងអាបត្ដិ) មិន​ឱ្យត្រូវ​អាបត្ដិ មិន​កន្លងនូវ​ដែន (នៃ​អាបត្ដិ) សម្លាប់បង់នូវ​កងនៃ​អាបត្ដិ។ នេះជា​វិនីតវត្ថុ៥។

[៨៤៦] អាបត្ដិ៧ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ អាបត្ដិ៧ គឺអាបត្ដិបារាជិក១ អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស១ អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ១ អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ១ អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ១ អាបត្ដិទុក្កដ ១ អាបត្ដិទុព្ភាសិត១។ នេះជា​អាបត្ដិ៧។

[៨៤៧] កងនៃ​អាបត្ដិ៧ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (កងនៃ​អាបត្ដិ៧) គឺ កងនៃ​អាបត្ដិបារាជិក១ កងនៃ​អាបត្ដិសង្ឃាទិសេស១ កងនៃ​អាបត្ដិថុល្លច្ច័យ១ កងនៃ​អាបត្ដិបាចិត្ដិយៈ១ កងនៃ​អាបត្ដិបាដិទេសនីយៈ១ កងនៃ​អាបត្ដិទុក្កដ១ កងនៃ​អាបត្ដិទុព្ភាសិត១។ នេះជា​កងនៃ​អាបត្ដិ៧។

[៨៤៨] វិនីតវត្ថុមាន៧ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (វិនីតវត្ថុមាន៧) គឺ កិរិយាវៀរឱ្យឆ្ងាយ វៀរឱ្យស្រឡះ វៀរចំពោះ ចៀសវាងចាកកងនៃ​អាបត្ដិទាំង​៧ គឺថា កិរិយាមិន​ធ្វើ មិន​បង្កើត(នូវ​កងនៃ​អាបត្ដិ) មិន​ឱ្យត្រូវ​អាបត្ដិ មិន​កន្លងនូវ​ដែន (នៃ​អាបត្ដិ) សម្លាប់ បង់នូវ​កងនៃ​អាបត្ដិ។ នេះជា​វិនីតវត្ថុ៧។

[៨៤៩] សេចក្ដីមិន​គោរព៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (សេចក្ដីមិន​គោរព៦ ) គឺ ការមិន​គោរពព្រះពុទ្ធ១ មិន​គោរពព្រះធម៌១ មិន​គោរពព្រះសង្ឃ១ មិន​គោរពសិក្ខា១ មិន​គោរព សេចក្ដីមិន​ប្រមាទ១ មិន​គោរពការបដិសន្ថារៈ១។ នេះជា​សេចក្ដីមិន​គោរព៦។

[៨៥០] សេចក្ដីគោរព៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (សេចក្ដីគោរព៦) គឺ ការគោរពព្រះពុទ្ធ ១ គោរពព្រះធម៌ ១ គោរពព្រះសង្ឃ ១ គោរពសិក្ខា ១ គោរពសេចក្ដីមិន​ប្រមាទ១ គោរពក្នុង​ការបដិសន្ថារៈ១។ នេះជា​សេចក្ដីគោរព៦យ៉ាង។

[៨៥១] វិនីតវត្ថុ៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (វិនីតវត្ថុ ៦) គឺ កិរិយាវៀរឱ្យឆ្ងាយ វៀរឱ្យស្រឡះ វៀរចំពោះ ចៀសវាងចាក សេចក្ដីមិន​គោរពទាំង​៦ គឺថា កិរិយាមិន​ធ្វើ មិន​បង្កើត (នូវ​សេចក្ដីមិន​គោរព) មិន​ឱ្យត្រូវ​ មិន​កន្លងនូវ​ដែន (នៃ​សេចក្ដីមិន​គោរព) សម្លាប់បង់នូវ​អគារវៈ។ នេះជា​វិនីតវត្ថុ៦។

[៨៥២] វិបត្ដិ៤ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ដូចម្ដេចខ្លះ។ វិបត្ដិ៤ គឺ សីលវិបត្ដិ១ អាចារវិបត្ដិ១ ទិដ្ឋិវិបត្ដិ១ អាជីវវិបត្ដិ២។ នេះជា​វិបត្ដិ៤។

[៨៥៣] សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ ៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិ ៦) គឺ អាបត្ដិកើតឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ អាបត្ដិកើតឡើងអំពីវាចា មិន​កើត ឡើងអំពីកាយ មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ អាបត្ដិកើតឡើង អំពីកាយផង អំពីវាចាផង មិន​កើតឡើងអំពីចិត្ដ ១ អាបត្ដិកើតឡើង អំពីកាយផង អំពី ចិត្ដផង មិន​កើតឡើងអំពីវាចា ១ អាបត្ដិកើតឡើង អំពីវាចាផង អំពីចិត្ដ ផង មិន​កើតឡើងអំពីកាយ ១ អាបត្ដិកើតឡើង អំពីកាយផង អំពីវាចាផង អំពីចិត្ដផង១។ នេះ ជា​សមុដ្ឋាននៃ​អាបត្ដិទាំង​ ៦។

[៨៥៤] មូលនៃ​វិវាទ ៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (មូលនៃ​វិវាទទាំង​ ៦) គឺ ភិក្ខុក្នុង​សាសនានេះ ជា​អ្នក​ក្រោធ ចងនូវ​សេចក្ដីក្រោធទុក ភិក្ខុណា ជា​អ្នក​ក្រោធ ចងនូវ​សេចក្ដីក្រោធទុក ភិក្ខុនោះ​ ឈ្មោះថា មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង មិន​គោរពមិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះធម៌ផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោនក្នុង​ព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង។ ភិក្ខុណាមិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង ក្នុង​ព្រះធម៌ផង។ បេ។ ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង។ បេ។ មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង ភិក្ខុនោះ​ ឈ្មោះថា ជា​អ្នក​ញ៉ាំងវិវាទឱ្យកើតឡើងក្នុង​សង្ឃ។ វិវាទណា ប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ដល់ជនច្រីន ដើម្បីមិន​ជា​សុខដល់ជនច្រើន ដើម្បីសេចក្ដីមិន​ចម្រើនដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្ដីទុក្ខ ដល់ទេវតានិង​មនុស្សទាំង​ឡាយ។ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃ​វិវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ព្យាយាមលះបង់ នូវ​មូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន និង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួន ឬ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​ចេញ​ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​បាន​ពិចារណា ឃើញនូវ​មូលនៃ​វិវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ប្រតិបត្ដិ ដើម្បីកុំឱ្យមូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀតបាន​ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​។ ការលះបង់នូវ​មូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ ការដែល មិន​ឱ្យមូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀត រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ។ ពាក្យខាងមុខនៅមានទៀត ភិក្ខុជា​អ្នក​លុបគុណគេ ជា​អ្នក​លើកខ្លួន (ប្រណាំងវាសនា)។ បេ។ ជា​អ្នក​ច្រណែន ជា​អ្នក​កំណាញ់ ជា​អ្នក​អួតអាង លាក់ពុត ជា​អ្នក​មានសេចក្ដីប្រាថ្នាលាមក មានទិដ្ឋិអាក្រក់ ជា​អ្នក​ប្រកាន់តាមសេចក្ដីយល់របស់ខ្លួន ទាំង​ប្រកាន់មាំ លះបង់បាន​ដោយ​កម្រ ភិក្ខុណាជា​អ្នក​ប្រកាន់តាមសេចក្ដីយល់របស់ខ្លួន ទាំង​ប្រកាន់មាំ លះបង់បាន​ដោយ​កម្រ ភិក្ខុនោះ​ឈ្មោះថា មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះធម៌ផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង។ ភិក្ខុណាមិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង ក្នុង​ព្រះធម៌ផង។ បេ។ ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង។បេ។ មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង ភិក្ខុនោះ​ឈ្មោះថា ញ៉ាំងវិវាទឱ្យកើតឡើង ក្នុង​សង្ឃ។ វិវាទណា ប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​សុខដល់ជនច្រើន ដើម្បីសេចក្ដីមិន​ចម្រើនដល់ជនច្រើន ដើម្បី មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្ដីទុក្ខ ដល់ទេវតានិង​មនុស្សទាំង​ឡាយ។ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃ​វិវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ព្យាយាមលះបង់នូវ​មូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​ចេញ​ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយមិន​បាន​ ពិចារណាឃើញនូវ​មូលនៃ​វិវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ប្រតិបត្ដិ ដើម្បីកុំឱ្យមូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀតបាន​ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​។ ការលះបង់នូវ​មូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនុ៎ះ រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ ការដែលមិន​ ឱ្យមូលនៃ​វិវាទដ៏លាមកនុ៎ះ ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀតបាន​ រមែងបាន​ដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ។ នេះ ជា​មូលនៃ​វិវាទ៦។

[៨៥៥] មូលនៃ​អនុវាទ៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នោះ​ ដូចម្ដេចខ្លះ។ (មូលនៃ​អនុវាទ៦ គឺ) ភិក្ខុក្នុង​សាសនានេះ ជា​អ្នក​ក្រោធ ចងនូវ​សេចក្ដីក្រោធទុក ភិក្ខុណាជា​អ្នក​ក្រោធ ចងនូវ​សេចក្ដីក្រោធទុក ភិក្ខុនោះ​ឈ្មោះថា មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះធម៌ផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង។ ភិក្ខុណា ជា​អ្នក​មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង ក្នុង​ព្រះធម៌ផង។បេ។ ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង។បេ។ មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង ភិក្ខុនោះ​ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងអនុវាទឱ្យកើតឡើងក្នុង​សង្ឃ។ អនុវាទណា ប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​សុខដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​មែនជា​សេចក្ដីចម្រើន ដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្ដីទុក្ខ ដល់ទេវតានិង​មនុស្សទាំង​ឡាយ។ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញនូវ​មូលនៃ​អនុវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ព្យាយាមដើម្បីលះបង់នូវ​មូល នៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​ចេញ​ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​ពិចារណាឃើញនូវ​មូលនៃ​អនុវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ប្រតិបត្ដិ ដើម្បីកុំឱ្យមូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ​ឯងប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀតបាន​ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​។ ការលះ បង់នូវ​មូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនុ៎ះ រមៃងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ ការ ដែលមិន​ឱ្យមូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ​ ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតទៀតបាន​ រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ។ មានពាក្យតទៅ​ទៀតថា ភិក្ខុជា​អ្នក​លុបគុណគេ ជា​អ្នក​លើកខ្លួន។ បេ។ ជា​អ្នក​ច្រណែន ជា​អ្នក​កំណាញ់ ជា​អ្នក​អួតអាង ជា​អ្នក​លាក់ពុត ជា​អ្នក​មានប្រាថ្នាលាមក មានទិដ្ឋិអាក្រក់ ជា​អ្នក​ប្រកាន់តាមសេចក្ដីយល់របស់ខ្លួន ទាំង​ប្រកាន់មាំ លះបង់បាន​ ដោយ​កម្រ។ ភិក្ខុណា ដែលប្រកាន់តាមសេចក្ដីយល់របស់ខ្លួន ប្រកាន់មាំ លះបង់បាន​ដោយ​កម្រ ភិក្ខុនោះ​ ឈ្មោះថា មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដាផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះធម៌ផង មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ក្នុង​សិក្ខាផង។ បេ។ ភិក្ខុណា មិន​គោរព មិន​ឱនលំទោន ក្នុង​ព្រះសាស្ដា ផង ក្នុង​ព្រះធម៌ផង។ បេ។ ក្នុង​ព្រះសង្ឃផង។ បេ។ មិន​ធ្វើឱ្យបរិបូណ៌ ក្នុង​សិក្ខាផង ភិក្ខុនោះ​ឈ្មោះថា ញ៉ាំងអនុវាទឱ្យកើតឡើងក្នុង​សង្ឃ។ អនុវាទណា ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​សុខដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ចម្រើនដល់ជនច្រើន ដើម្បីមិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្ដីទុក្ខ ដល់ទេវតានិង​មនុស្សទាំង​ឡាយ។ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃ​អនុវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​រិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ព្យាយាមលះបង់នូវ​មូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​បរិស័ទនៃ​ បុគ្គលដទៃនោះ​ចេញ​ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយមិន​ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃ​ អនុវាទមានសភាពយ៉ាងនេះ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួន ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួនក្ដី ក្នុង​ សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ឬក្នុង​បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃក្ដី អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ ប្រតិបត្ដិ ដើម្បីកុំឱ្យមូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ​ឯង ប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតបាន​ ក្នុង​សន្ដាននៃ​ខ្លួននិង​សន្ដាននៃ​បុគ្គលដទៃ ក្នុង​បរិស័ទនៃ​ខ្លួននិង​ បរិស័ទនៃ​បុគ្គលដទៃនោះ​។ ការលះបង់នូវ​មូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមកនុ៎ះ រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ ការដែលមិន​ឱ្យមូលនៃ​អនុវាទដ៏លាមក នុ៎ះប្រព្រឹត្ដទៅ​ក្នុង​អនាគតបាន​ រមែងមានដោយ​ប្រការយ៉ាងនេះ។ នេះ ជា​មូលនៃ​អនុវាទ៦យ៉ាង ។

[៨៥៦] សារាណីយធម៌ ៦ ក្នុង​មាតិកាទាំង​នេះ ដូចម្ដេចខ្លះ។ ( សារាណីយធម៌៦ គឺ ) ភិក្ខុ ក្នុង​សាសនានេះ បាន​តាំងកាយកម្ម ប្រកបដោយ​មេត្ដា ក្នុង​ពួកសព្រហ្មចារិបុគ្គល ទាំង​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ទាំង​ក្នុង​ទីកំបាំងមុខ ធម៌នេះឯង ឈ្មោះថា ជា​ធម៌ដែលបុគ្គលគប្បីរលឹក ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីគោរព ដល់សព្រហ្មចារិបុគ្គល ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះ​ ដើម្បីមិន​វិវាទ ដើម្បីការព្រមព្រៀង ដើម្បីសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់។ មានពាក្យតទៅ​ទៀតថា ភិក្ខុ(ក្នុង​សាសនានេះ) បាន​តាំងវចីកម្មប្រកបដោយ​មេត្ដា ក្នុង​ពួកសព្រហ្ម ចារិបុគ្គល ទាំង​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ទាំង​ក្នុង​ទីកំបាំងមុខ ធម៌នេះឯង ឈ្មោះ ថា ជា​ធម៌ដែលបុគ្គលគប្បីរលឹក ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីគោរពដល់សព្រហ្មចារិបុគ្គល ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដើម្បី សេចក្ដីសង្គ្រោះ​ ដើម្បីសេចក្ដីមិន​វិវាទ ដើម្បីការព្រមព្រៀង ដើម្បីសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់។ មានពាក្យតទៅ​ទៀតថា ភិក្ខុ (ក្នុង​សាសនានេះ) បាន​តាំងមនោកម្មប្រកបដោយ​មេត្ដា ក្នុង​ពួកព្រហ្មចារិបុគ្គល ទាំង​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ទាំង​ក្នុង​ទីកំបាំងមុខ ធម៌នេះឯង ឈ្មោះថា ជា​ធម៌ដែលបុគ្គលគប្បីរលឹក ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីគោរពដល់ សព្រហ្មចារិបុគ្គល ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះ​ ដើម្បីសេចក្ដីមិន​វិវាទ ដើម្បីការព្រមព្រៀង ដើម្បីសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់។ មានពាក្យតទៅ​ទៀតថា លាភណា ដែលប្រកបដោយ​ធម៌ បាន​មកដោយ​ធម៌ ដោយ​ហោចទៅ​ សូម្បីគ្រាន់តែអាហារបិណ្ឌបាត ភិក្ខុអ្នក​មិន​ទាន់បាន​បរិភោគ ទាំង​មិន​ទាន់បាន​ចែកលាភដូច្នោះ​នៅឡើយ ជា​អ្នក​បរិភោគសាធារណៈ (ជា​មួយ) នឹង​សព្រហ្មចារិបុគ្គលអ្នក​មានសីលទាំង​ឡាយ ធម៌នេះឯង ឈ្មោះថា ជា​ធម៌ដែលបុគ្គលគប្បីរលឹក ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីគោរព ដល់សព្រហ្មចារិបុគ្គល ប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះ​ ដើម្បីមិន​វិវាទ ដើម្បីការព្រមព្រៀង ដើម្បីសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់។ មានពាក្យតទៅ​ទៀតថា សីលណា ដែលមិន​ដាច់ មិន​ធ្លុះ មិន​ពពាល មិន​ពព្រុះ ជា​សីលជា​ល្អ ជា​សីលដែលអ្នក​ប្រាជ្ញតែង សរសើរ ជា​សីលដែលតណ្ហានិង​ទិដ្ឋិមិន​បាន​ប៉ះពាល់ ជា​សីលប្រព្រឹត្ដ ទៅ​ដើម្បីសមាធិ [អដ្ឋកថា ថា ប្រព្រឹត្ដទៅ​ដើម្បីឧបចារសមាធិនិង​អប្បនាសមាធិ។] ភិក្ខុជា​អ្នក​មានសីលស្មើគ្នា ក្នុង​សីលទាំង​ឡាយ មានសភាពដូច្នោះ​ ជា​មួយនឹង​សព្រហ្មចារិបុគ្គល ទាំង​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ទាំង​ក្នុង​ទីកំបាំងមុខ ធម៌នេះឯង ឈ្មោះថា ជា​ធម៌ដែលបុគ្គលគប្បីរលឹក ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីស្រឡាញ់ ឈ្មោះថា ធ្វើនូវ​សេចក្ដីគោរពដល់សព្រហ្មចារិបុគ្គល ប្រព្រឹត្ដទៅ​ ដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះ​ ដើម្បីមិន​វិវាទ ដើម្បីការព្រមព្រៀង ដើម្បីសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់។ ពាក្យតទៅ​ទៀតថា ទិដ្ឋិណា ដ៏ប្រសើរ ជា​ទីនាំសត្វចេញ​ចាកវដ្ដទុក្ខ របស់បុគ្គលអ្នក​ធ្វើយ៉ាងនោះ​ ដើម្បីជា​ទីអស