វិន័យបិដក

ភាគមុន | |… | | |១០|១១|១២|១៣| ភាគបន្ទាប់

មហាវិភង្គ|ភិក្ខុនីវិភង្គ|មហាវគ្គ|ចុល្លវគ្គ|បរិវារៈ

ចុល្លវគ្គ តតិយភាគ

ភាគ ១១

សូមនមស្ការថ្វាយបង្គំចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធព្រះអង្គនោះ។

សង្ឃភេទក្ខន្ធកៈ

[១] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធ​មានព្រះភាគ គង់នៅក្នុងនិគម ឈ្មោះអនុបិយា ជានិគមរបស់​មល្លក្សត្រ ទៀបព្រៃអនុបិយា។ ក៏សម័យនោះឯង ពួកសក្យកុមារ សុទ្ធតែជាអ្នកមាននាមល្បី​ល្បាញ ចេញបួសតាមព្រះមានព្រះភាគ ដែលទ្រង់​ព្រះផ្នួសហើយ។

[២]  សម័យនោះ មានសក្យៈជាបងប្អូន​២អង្គ ឈ្មោះមហានាមសក្កៈ១ ឈ្មោះ​អនុរុទ្ធសក្កៈ១។ ឯអនុរុទ្ធសក្កៈ ជាស្តេច​សុខុមាលជាតិ [ជាក្សត្រធ្លាប់បានសេចក្តីសុខ មិនដែល​បាន​សេចក្តីលំបាក ដោយខ្យល់ និងកំដៅថ្ងៃជាដើម]។ អនុរុទ្ធសក្កៈនោះ មានប្រាសាទ៣ខ្នង ប្រាសាទមួយ សម្រាប់រដូវរងា ប្រាសាទមួយសម្រាប់រដូវក្តៅ ប្រាសាទមួយសម្រាប់រដូវភ្លៀង។ អនុរុទ្ធសក្កៈនោះ (គង់នៅ) លើប្រាសាទសម្រាប់រដូវភ្លៀងអស់បួនខែ មានតន្ត្រី នៅចាំគាល់​បម្រើ មិនមានមនុស្សបុ្រស (នៅលាយ) មិនដែលយាងចុះអំពីប្រាសាទ មកខាងក្រោមឡើយ។ គ្រានោះឯង មហានាមសក្កៈ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ឥឡូវនេះ ពួកសក្យកុមារ សុទ្ធតែ​ជាអ្នក​មាននាមល្បីល្បាញ បានចេញបួសតាមព្រះមានព្រះភាគ ដែលទ្រង់ព្រះផ្នួសហើយ ចំណែក​ខាង​ត្រកូលរបស់យើង គ្មាននរណាមួយ ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនាសោះ បើដូច្នោះ គួរតែ​អាត្មាអញ ឬអនុរុទ្ធ បួស​កុំខានចុះ។ ទើបមហានាមសក្កៈ ចូលទៅរកអនុរុទ្ធសក្កៈ លុះចូលទៅដល់ហើយ  បាននិយាយរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​អនុរុទ្ធសក្កៈថា ម្នាលអនុរុទ្ធ ជាអនុជ ឥឡូវនេះ ពួកសក្យកុមារ សុទ្ធតែ​ជាអ្នក​មាននាមល្បីល្បាញ បានចេញបួស តាមព្រះមាន​ព្រះភាគ ដែលទ្រង់ព្រះផ្នួសហើយ ចំណែក​ខាង​ត្រកូលរបស់យើង គ្មាននរណាមួយ ចេញចាក​ផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនាសោះ បើដូច្នោះ ចូរឯងបួស ឬអញនឹងបួសក៏បាន។ អនុរុទ្ធឆ្លើយថា ខ្ញុំជា​មនុស្សសុខុមាលជាតិ ខ្ញុំមិនអាចនឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនាបានទេ សូមទ្រង់​ស្តេច​បួសចុះ។ មហានាមសក្កៈ និយាយថា ម្នាលអនុរុទ្ធ ជាអនុជ ចូរប្អូន​មកអាយ បងនឹងពន្យល់​ប្រយោជន៍​របស់ឃរាវាស​ដល់ប្អូនថា ការធ្វើស្រែនោះ មុនដំបូងត្រូវភ្ជួរ ភ្ជួររួចហើយ ត្រូវព្រោះ ព្រោះរួចហើយ ត្រូវបញ្ចូលទឹក បញ្ចូលទឹករួចហើយ ត្រូវបញ្ចេញទឹក បញ្ចេញទឹករួចហើយ ត្រូវ​ជំរះស្មៅ ជំរះស្មៅរួចហើយ ត្រូវច្រូតស្រូវ ច្រូតស្រូវហើយ ត្រូវចង​កណ្តាប់ ចងជាកណ្តាប់ហើយ ត្រូវធ្វើឲ្យជាគំនរ ធ្វើឲ្យជាគំនរហើយ ត្រូវបោក ឬបញ្ជាន់ បញ្ជាន់ហើយ ត្រូវជជុះយកចំបើង ជជុះ​យកចំបើងហើយ ត្រូវ​ជជុះយកកំទេចចេញ ជជុះយកកំទេចចេញហើយ ត្រូវរោយ រោយហើយ ត្រូវ​ជញ្ជូនយកមកទុក ជញ្ជូន​យកមកទុកហើយ ត្រូវចាប់ធ្វើតែយ៉ាងនេះតទៅទៀត រាល់ៗឆ្នាំ ត្រូវ​ចាប់ធ្វើ (សាពីដើម) តាមទំនង​នេះទៀត តែរាល់ៗឆ្នាំ។ អនុរុទ្ធសក្កៈ និយាយថា ការងារមិនចេះ​អស់ទេ ទីបំផុតនៃការងារមិនប្រាកដទេ កាលណានឹងអស់ការងារ កាលណានឹង​ប្រាកដ​ថា ផុត​ការងារបាន កាលណាយើងនឹង​ថយខ្វល់ខ្វាយឆ្អែតឆ្អន់ នឹងស្កប់ស្កល់​បម្រើដោយកាមគុណ៥។ ម្នាលអនុរុទ្ធ ជាអនុជ ការងារមិនចេះអស់ទេ ទីបំផុតការងារក៏មិនប្រាកដ មាតាបិតាក្តី ជីតាក្តី ធ្វើ​មរណភាព (ទៅអស់) ឯការងារ មិនចេះអស់ទេ។ បើដូច្នោះ អនុជឯង ចូរជ្រាប​អំពីប្រយោជន៍​ របស់ឃរាវាសចុះ បងមុខជានឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា (មិនខាន)។

[៣] ក្នុងគ្រានោះ អនុរុទ្ធសក្កៈ ចូលទៅរកព្រះមាតា លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏និយាយ​នឹងព្រះមាតាយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមាតា ខ្ញុំចង់ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា បពិត្រ​ព្រះមាតា សូមព្រះមាតាអនុញ្ញាត​ឲ្យខ្ញុំចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ កាលបើ​អនុរុទ្ធសក្កៈ និយាយយ៉ាងនេះហើយ ព្រះមាតានៃអនុរុទ្ធសក្កៈ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាល​អនុរុទ្ធកូន អ្នកជាបុត្រប្រុសទាំងពីររបស់យើង រមែងជាទីស្រឡាញ់​ពេញចិត្ត ឥតមានស្អប់ខ្ពើម​ទេ សូម្បីដល់មរណភាព យើងក៏ពុំចង់ព្រាត់ប្រាស និរាសចាកអ្នកឡើយ កាលបើអ្នករស់​នៅៗឡើយ យើងធ្វើម្តេចនឹងយល់ព្រមឲ្យអ្នកចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនាបាន។ អនុរុទ្ធសក្កៈនិយាយ​នឹង​ព្រះមាតា យ៉ាងនេះ អស់វារៈ​ពីរដងផង។បេ។ អស់វារៈ​បីដងផងថា បពិត្រព្រះមាតា ខ្ញុំចង់​ចេញ​ចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា បពិត្រព្រះមាតា សូម​ព្រះមាតា អនុញ្ញាត ឲ្យខ្ញុំ​ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួស​ក្នុងសាសនា។

[៤] សម័យនោះឯង ភទ្ទិយសក្យរាជ សោយរាជ្យជាស្តេចរបស់​សក្យៈទាំងឡាយ។ ឯ​ភទ្ទិយសក្យរាជនោះ ត្រូវជាសំឡាញ់​នឹងអនុរុទ្ធសក្កៈ។ គ្រានោះឯង ព្រះមាតារបស់អនុរុទ្ធសក្កៈ ទ្រង់ព្រះចិន្តាថា ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជនេះ ទ្រង់សោយរាជ្យ ជាស្តេច​របស់ពួកសក្យៈ ស្តេចនោះ ជាសំឡាញ់​នឹងអនុរុទ្ធសក្កៈ គង់មិនអាច​ចេញចាក​អគារដ្ឋាន ទៅបួសក្នុងសាសនាទេ (លុះ​ទ្រង់ព្រះចិន្តាដូច្នេះហើយ) ទើបមានព្រះ​សវនីយទៅនឹង​អនុរុទ្ធសក្កៈទៀតថា ម្នាលអនុរុទ្ធកូន ប្រសិនបើ ភទ្ទិយសក្យរាជ ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា កាលបើដូច្នេះ សឹមកូនឯង​ទៅបួស​ចុះ។ លំដាប់នោះ អនុរុទ្ធសក្កៈ ចូលទៅរកព្រះ​ភទ្ទិយសក្យរាជ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើបថ្លែង​សេចក្តីនុ៎ះ ទៅនឹង​ភទ្ទិយសក្យរាជថា ម្នាលសំឡាញ់ ការបួសរបស់ខ្ញុំជាប់ទាក់ទងគ្នានឹងអ្នក។ ភទ្ទិយសក្យរាជ ក៏ឆ្លើយតបថា ម្នាលសំឡាញ់ បើបព្វជ្ជារបស់អ្នក ជាប់ទាក់ទង​គ្នានឹងខ្ញុំក្តី មិនជាប់​ក្តី បព្វជ្ជានោះ ចូលលើកទុកចុះ យើងគង់តែនឹងបួសជាមួយអ្នកតាមសប្បាយដែរ។ អនុរុទ្ធសក្កៈ បបួលទៀតថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរមក យើងទាំងពីរនាក់នឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជតបថា ម្នាលសំឡាញ់ ខ្ញុំមិនអាច​ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួស​ក្នុងសាសនាបានទេ កិច្ចឯទៀត ដែលខ្ញុំល្មមធ្វើជំនួសអ្នកបាន ខ្ញុំនឹងធ្វើជំនួសអ្នក អ្នកចូរ​បួសចុះ។ អនុរុទ្ធសក្កៈ និយាយ​ថា ម្នាលសំឡាញ់ ព្រះមាតានិយាយ​នឹងខ្ញុំយ៉ាងនេះថា ម្នាលអនុរុទ្ធ បើ​ភទ្ទិយសក្យរាជ ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា កាលបើដូច្នោះ អ្នកឯងចូរបួសចុះ។ ភទ្ទិយសក្យរាជ​ឆ្លើយថា ម្នាលសំឡាញ់ ខ្ញុំបាននិយាយ​វាចានុ៎ះ ចំពោះអ្នកមែនថា ម្នាលសំឡាញ់ បើបព្វជ្ជារបស់អ្នក​ជាប់ទាក់ទងនឹងខ្ញុំក្តី មិនជាប់ក្តី បព្វជ្ជានោះ លើកទុកទៅចុះ ខ្ញុំគង់​តែនឹងបួសជាមួយ​នឹងអ្នកតាមសប្បាយដែរ។ អនុរុទ្ធបបួលថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរមក យើងទាំងពីរនាក់ នឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ ក្នុងសម័យនោះ ពួកមនុស្ស ច្រើន​និយាយ​ពាក្យសច្ចៈ ប្តេជ្ញាគ្នាដោយពាក្យសច្ចៈ។ លំដាប់នោះ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជ តបនឹង​អនុរុទ្ធសក្កៈយ៉ាងនេះថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរបង្អង់៧ឆ្នាំសិន លុះអំណឹះ៧ឆ្នាំទៅ យើងទាំងពីរ​នាក់ នឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ អនុរុទ្ធសក្កៈឆ្លើយតបថា ម្នាលសំឡាញ់ ៧ឆ្នាំនោះយូរណាស់ ខ្ញុំមិនអាចនឹងបង្អង់ចាំដល់​៧ឆ្នាំទេ។ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជ ឆ្លើយថា​ ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូររង់ចាំ៦ឆ្នាំចុះ។បេ។ ៥ឆ្នាំ ៤ឆ្នាំ ៣ឆ្នាំ ២ឆ្នាំ ១ឆ្នាំចុះ លុះអំណឹះ១ឆ្នាំទៅ យើងទាំងពីរ​នាក់ នឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ អនុរុទ្ធសក្កៈបបួលទៀតថា ម្នាល​សំឡាញ់ ១ឆ្នាំនោះយូរពេកណាស់ ខ្ញុំមិនអាចនឹងរង់ចាំទៅដល់១ឆ្នាំបានទេ។ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជ អង្វរទៀតថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរបង្អង់៧ខែចុះ លុះអំណឹះ៧ខែទៅ យើងទាំងពីរ​នាក់ នឹងចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ អនុរុទ្ធសក្កៈតបថា ម្នាលសំឡាញ់ ៧ខែនោះយូរណាស់ ខ្ញុំមិនអាចនឹងរង់ចាំដល់ទៅ​៧ខែបានទេ។ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជ អង្វរថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរបង្អង់ដល់៦ខែ។បេ។ ៥ខែ ៤ខែ ៣ខែ ២ខែ ១ខែ កន្លះខែចុះ លុះអំណឹះកន្លះខែទៅ សឹមយើងទាំងពីរ​នាក់ ចេញចាកផ្ទះ ទៅបួសក្នុងសាសនា។ អនុរុទ្ធសក្កៈតបថា ម្នាលសំឡាញ់ កន្លះខែយូរពេកណាស់ ខ្ញុំមិនអាចនឹងរង់ចាំដល់កន្លះខែបានទេ។ ព្រះភទ្ទិយសក្យរាជ អង្វរចុះមកទៀតថា ម្នាលសំឡាញ់ អ្នកចូរបង្អង់៧ថ្ងៃសិន ទម្រាំតែខ្ញុំនឹងប្រគល់​រាជ្យសម្បត្តិ​ឲ្យកូន ឬបងប្អូន។ អនុរុទ្ធសក្កៈទទួលព្រមថា ម្នាលសំឡាញ់ ៧ថ្ងៃនោះ មិនជាយូរប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំបាន។

[៥] គ្រានោះឯង (ពួកសក្យៈទាំង៦អង្គ) គឺភទ្ទិយសក្យរាជ១ អនុរុទ្ធ១ អានន្ទ១ ភគ្គុ១ កិមិល១ ទេវទត្ត១ ជាគំរប់៧នាក់នឹង​ខ្មាន់ព្រះកេស ឈ្មោះឧបាលិ ចេញទៅកាន់ឱទ្យាន មួយ​អន្លើ​ដោយសេនាមានអង្គ៤ ក្នុងកាលពីដើមយ៉ាងណា សក្យរាជ​ទាំងនោះ យាងចេញ​ទៅ (ដើម្បី​បព្វជ្ជា​មួយអន្លើ) ដោយសេនាមានអង្គ៤ ក៏យ៉ាងនោះដែរ។ សក្យៈទាំងនោះ លុះយាង​ទៅ​ដល់​ទីឆ្ងាយ ទើបឲ្យសេនា​វិលមកវិញ លុះចូលទៅដល់ដែនដទៃហើយ ទើបដោះគ្រឿង​ប្រដាប់​ វេច​ជាបង្វេចដោយព្រះពស្ត្រសម្រាប់​ពានា រួចហើយទើបមានព្រះបន្ទូល​ទៅនឹងខ្មាន់ព្រះកេស ឈ្មោះ​ឧបាលិថា នែនាយឧបាលិ ណ្ហើយនាយឧបាលិ ចូរអ្នកឯងវិលទៅវិញចុះ ទ្រព្យប៉ុណ្ណេះ ក៏ល្មម​នឹង​ចិញ្ចឹម​ជីវិតរបស់អ្នកបានហើយ។

[៦] គ្រានោះឯង កាលឧបាលិកប្បកៈ កំពុង​តែដើរវិលមកវិញ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះ​យ៉ាង​នេះថា ពួសក្យៈសុទ្ធតែជាអ្នកាចៗ នឹងសម្លាប់អញក៏បាន ព្រោះគិតថា ឧបាលិកប្បកៈ​នេះហើយ សម្លាប់​ព្រះរាជកុមារ​ អម្បាលសក្យកុមារទាំងឡាយ ម្តេចគង់​ចេញចាកអគារដ្ឋាន ទៅបួស​ក្នុង​សាសនាបាន ចំណង់​បើអញ នឹងបាច់​និយាយទៅថ្វី។ ឧបាលិកប្បកៈនោះ ក៏ស្រាយ​បង្វេចចេញ ហើយព្យួររបស់នោះ លើដើមឈើ ទើបនិយាយថា បើអ្នកណាឃើញ ចូររើសយករបស់ដែល​អញ​ឲ្យហើយចុះ ហើយដើរចូលទៅរក​ពួកសក្យកុមារវិញ។ ពួកសក្យកុមារទាំងនោះ បានឃើញ​ឧបាលិកប្បកៈ កំពុងដើរមកអំពីចម្ងាយហើយ ទើបនិយាយ​ទៅនឹងឧបាលិកប្បកៈ​យ៉ាងនេះថា នែនាយ​ឧបាលិ ហេតុដូចម្តេច បានជាអ្នកវិលមកវិញ។ ឧបាលិកប្បកៈ ក៏ក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះអយ្យបុត្ត កាលដែលខ្ញុំព្រះអង្គវិលអំពីទីនេះទៅ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ពួសក្យរាជ សុទ្ធតែកាចៗ នឹងសម្លាប់ខ្ញុំព្រះអង្គចោលក៏បាន ព្រោះគិតថា ខ្ញុំព្រះអង្គ​នេះហើយ ដែលសម្លាប់​ព្រះរាជកុមារ​ អម្បាលពួកសក្យកុមារនេះ (ម្តេចក៏) ​ចេញចាកអគារដ្ឋាន ទៅបួស​ក្នុង​សាសនា ចុះនឹងចាំស្តីទៅថ្វី ដល់ខ្លួន​ខ្ញុំព្រះអង្គ បពិត្រព្រះអយ្យបុត្ត ខ្ញុំព្រះអង្គ ស្រាយ​បង្វេចចេញ ហើយ​ព្យួរ​របស់នោះ លើដើមឈើ ហើយនិយាយថា បើអ្នកណាឃើញ ចូររើសយករបស់ដែល​អញ​ឲ្យ​ហើយ​ចុះ ខ្ញុំព្រះអង្គ ក៏វិលអំពីទីនោះមកវិញ។ ពួកសក្យកុមារនិយាយថា នែនាយឧបាលិ ដែលអ្នក​ត្រឡប់មកវិញនោះ ឈ្មោះថាបានធ្វើប្រពៃហើយ ដ្បិត​ពួកសក្យៈកាចៗណាស់ នឹងសម្លាប់​អ្នកចោល ក៏បាន ព្រោះគិតថា អ្នកនេះហើយ ជាអ្នកសម្លាប់​ព្រះរាជកុមារ​ទាំងឡាយ។

[៧] គ្រានោះ ពួកសក្យកុមារទាំងនោះ នាំឧបាលិកប្បកៈ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ពួកសក្យកុមារទាំងនោះ លុះអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនេះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន យើងខ្ញុំជាសក្យរាជ តែងមានមានះ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឧបាលិកប្បកៈនេះ ជាអ្នកធ្លាប់បម្រើយើងខ្ញុំ អស់កាលជាអង្វែងមកហើយ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ បំបួស​ឧបាលិកប្បកៈនេះមុន យើងខ្ញុំនឹងធ្វើនូវ​អភិវាទនកម្ម បច្ចុដ្ឋានកម្ម អញ្ជលីកម្ម និងសាមីចិកម្ម ចំពោះ​ឧបាលិកប្បកៈនេះ កាលបើយើងខ្ញុំ​បានធ្វើយ៉ាងនេះហើយ សេចក្តីប្រកាន់ថា ខ្លួនយើងខ្ញុំ ជាសក្យៈនោះ នឹងថយចុះទៅ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ បានបំបួស​ឧបាលិកប្បកៈមុន ហើយទើបបំបួស​ពួកសក្យកុមារទាំងនោះក្រោយ។

[៨] គ្រានោះ ព្រះភទ្ទិយៈដ៏មានអាយុ បានសម្រេចនូវវិជ្ជា៣យ៉ាង ខាងក្នុងនៃ​វស្សា​នោះ​ឯង។ ព្រះអនុរុទ្ធដ៏មានអាយុ បានសម្រេចទិព្វចក្ខុ។ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានសម្រេច​សោតាបត្តិផល។ ឯទេវទត្ត បានសម្រេច​នូវឫទ្ធិ ជារបស់បុថុជ្ជន។

[៩] សម័យនោះឯង ព្រះភទ្ទិយដ៏មានអាយុ ទៅក្នុងព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី បន្លឺនូវ​ឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ។ លំដាប់នោះ ពួកភិក្ខុច្រើនរូប ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើបថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយ​អង្គុយនៅក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ពួកភិក្ខុទាំងនោះ លុះអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ បាន​ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះភទ្ទិយៈដ៏មាន​អាយុ ទៅក្នុង​ព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី តែងបន្លឺនូវ​ឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះភទ្ទិយៈដ៏មាន​អាយុ ប្រាកដជាអផ្សុកនឹង​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចរិយធម៌ដោយពិត ពុំនោះសោត លោករលឹកនូវ​សេចក្តីសុខ ក្នុងរាជសម្បត្តិពីមុន​នោះឯង បានជាទៅក្នុងព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី តែងបន្លឺនូវ​ឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ១រូបមក ហើយបង្គាប់​ថា ម្នាលភិក្ខុ អ្នកចូរមក ចូរអ្នកទៅហៅ​ភទ្ទិយភិក្ខុ តាមពាក្យ​តថាគត​ថា ម្នាលអាវុសោភទ្ទិយៈ ព្រះសាស្តាទ្រង់ឲ្យហៅអ្នក។ ភិក្ខុនោះ ទទួលស្តាប់​ព្រះពុទ្ធដីកា នៃ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន យ៉ាងនេះហើយ ក៏ចូលទៅរក​ភទ្ទិយភិក្ខុដ៏មានអាយុ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើបនិយាយ​ពាក្យនេះ នឹងភទ្ទិយភិក្ខុដ៏មាន​អាយុថា ម្នាលអាវុសោភទ្ទិយៈ ព្រះសាស្តាត្រាស់ហៅអ្នក។

[១០] ព្រះភទ្ទិយៈដ៏មាន​អាយុ ទទួលស្តាប់ពាក្យរបស់​ភិក្ខុនោះថា ម្នាលអាវុសោ ដូច្នេះហើយ ក៏ចូល​ទៅរក​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​អង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់​ព្រះតម្រាស់​នេះ នឹង​ព្រះភទ្ទិយៈដ៏មាន​អាយុ ដែល​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរថា ម្នាលភទ្ទិយៈ បានឮថា អ្នកទៅក្នុងព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី តែងបន្លឺ​ឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ពិតមែនឬ។ ភទ្ទិយ​ភិក្ខុ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពិតមែន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលភទ្ទិយៈ ចុះ​អ្នក​ពិចារណាឃើញ​អំណាច​ប្រយោជន៍យ៉ាងណា បានជាអ្នក​ទៅក្នុងព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី តែងបន្លឺ​ឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ដូច្នេះ។ ភទ្ទិយភិក្ខុ ក្រាប​បង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលពីដើម ខ្ញុំព្រះអង្គនៅជាស្តេច ការរក្សាខាងក្នុង​ព្រះរាជ​វាំង គេបានចាត់ចែងល្អ ការរក្សាខាងក្រៅព្រះរាជវាំង គេបានចាត់ចែងល្អ ការរក្សាខាង​ក្នុងនគរ គេបានចាត់ចែងល្អ ការរក្សា​ខាងក្រៅនគរ គេបានចាត់ចែងល្អ ការរក្សា​ខាងក្នុង​ជនបទ គេបានចាត់ចែងល្អ ការរក្សាខាងក្រៅ​ជនបទ គេក៏បានចាត់ចែងល្អ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំ​ព្រះអង្គនោះឯង ជាមនុស្សដែលគេរក្សាមកយ៉ាងនេះផង គ្រប់គ្រង​យ៉ាងនេះផង គង់នៅមាន​ខ្លាច ញាប់ញ័រ រន្ធត់ តក់ស្លុត បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ ខ្ញុំព្រះអង្គតែម្នាក់ឯង ទៅក្នុងព្រៃក្តី នៅក្រោមម្លប់ឈើក្តី នៅក្នុង​ផ្ទះ​ស្ងាត់ក្តី ក៏ឥតខ្លាច ឥតញាប់ញ័រ ឥតរន្ធត់តក់ស្លុតឡើយ ជាអ្នក​មានសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយតិច ជាមនុស្សសម្លបរោម ចិញ្ចឹម​ជីវិតដោយចតុប្បច្ច័យ ដែលបុគ្គល​ដទៃ​ឲ្យ មានចិត្តដូចជាពួកសត្វម្រឹគ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ពិចារណាឃើញនូវ​អំណាច​ប្រយោជន៍​យ៉ាងនេះហើយ ទើបបានទៅក្នុងព្រៃក្តី។បេ។ តែង​បន្លឺឧទានជារឿយៗថា ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ឱសុខអ្វីម្ល៉េះ ដូច្នេះ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ​ជ្រាបច្បាស់​នូវសេចក្តីនុ៎ះហើយ ទ្រង់បន្លឺ​នូវ​ឧទាននេះ ក្នុងវេលានោះថា

[១១] សេចក្តីក្រោធ មិនមានក្នុងចិត្តរបស់អ្នកណា អ្នកនោះឈ្មោះថា កន្លងផុតនូវសេចក្តី​ចំរើន និងសេចក្តីវិនាសច្រើនប្រការ ទេវតាទាំងឡាយ ក៏កម្រនឹងបានឃើញ​នូវអ្នក ដែល​មានភ័យ​កន្លងផុតហើយ បានប្រកបដោយ​សេចក្តីសុខ ឥតមានសេចក្តីសោកនោះឡើយ។

[១២] គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងព្រៃអនុបិយា គួរដល់​ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ ហើយទ្រង់យាងសំដៅ ទៅកាន់ចារិកនគរកោសម្ពី ត្រាច់ទៅកាន់ចារិក​តាមលំដាប់ ឆ្ពោះទៅនគរកោសម្ពី។ បានឮថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្រេច​ឥរិយាបថ ក្នុង​ឃោសិតារាម ទៀបនគរ​កោសម្ពីនោះ។

[១៣] គ្រានោះ ទេវទត្តទៅក្នុងទីស្ងាត់ សម្ងំនៅក្នុងទីស្ងាត់ កើតសេចក្តីត្រិះរិះ​ក្នុងចិត្ត​យ៉ាងនេះថា អញនឹងឲ្យអ្នកណាជ្រះថ្លាហ្ន៎ កាលបើអ្នកណាកើតចិត្តជ្រះថ្លាចំពោះអញ លាភ​សក្ការៈច្រើន មុខជានឹងកើតដល់អញពុំខាន។ គ្រានោះ ទេវទត្តមានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា អជាតសត្តុកុមារនេះ នៅក្មេងផង មានសេចក្តីចម្រើនតទៅទៀតផង បើដូច្នោះ គួរ​អញ​ឲ្យ​អជាតសត្តុកុមារជ្រះថ្លា កាលបើអជាតសត្តុកុមារនោះ មានចិត្តជ្រះថ្លា​ចំពោះអញហើយ លាភ​សក្ការៈច្រើន មុខជានឹងកើតឡើងដល់អញ។ លំដាប់នោះ ទេវទត្ត រៀបចំអាសនៈ ប្រដាប់​បាត្រ និងចីវរ សំដៅទៅនគររាជគ្រឹះតាមលំដាប់លំដោយ ឆ្ពោះទៅ​នគររាជគ្រឹះនោះ។ គ្រានោះ ទេវទត្ត​ដំណែងភេទខ្លួន និម្មិតធ្វើជាក្មេងតូច ពាក់សង្វារពស់ ស្រាប់តែទៅអង្គុយលើភ្លៅ​អជាតសត្តុកុមារ​ភ្លាម។ គ្រានោះ អជាតសត្តុកុមារ ក៏ខ្លាច ញាប់ញ័រ រន្ធត់តក់ស្លុត។ លំដាប់នោះ ទេវទត្ត បាន​និយាយ​ពាក្យនេះ នឹងអជាតសត្តុកុមារថា បពិត្រកុមារ ព្រះអង្គខ្លាចអាត្មាឬ។ អជាតសត្តុកុមារឆ្លើយ​ថា អើខ្ញុំខ្លាច ចុះអ្នកជាអ្វី។ ទេវទត្តថា អាត្មានេះ ជាភិក្ខុ ឈ្មោះទេវទត្ត។ អជាតសត្តុកុមារថា បពិត្រលោកម្ចាស់ បើលោកម្ចាស់ឈ្មោះទេវទត្តមែន សូមផ្លាស់មកជា​ភេទ​របស់ខ្លួនវិញមើល។ គ្រានោះ ទេវទត្ត ផ្លាស់ភេទក្មេងតូចចេញហើយ ត្រឡប់មកជាភិក្ខុ ទ្រទ្រង់​សង្ឃាដិ បាត្រ និងចីវរ ឈរពីខាងមុខអជាតសត្តុកុមារ។ លំដាប់នោះ អជាតសត្តុកុមារ មានចិត្ត​ជ្រះថ្លាពេក ដោយឥទ្ធិប្បាដិហារ្យនេះ របស់ទេវទត្ត ហើយតែងទៅ​ដោយរថប្រាំរយ បម្រើទាំង​ល្ងាច​ ទាំងព្រឹក ទាំងឲ្យអ្នកនាំសម្រាប់​ យកសម្រាប់​ប្រាំរយថាសទៅផង។ គ្រានោះ ទេវទត្ត ដែល​លាភសក្ការៈ និងសេចក្តី​សរសើរ​គ្របសង្កត់ហើយ ក៏មានចិត្តប្រែប្រួល កើតមានសេចក្តី​ប្រាថ្នា​ មានសភាពយ៉ាងនេះថា អញនឹងគ្រប់គ្រង​នូវភិក្ខុសង្ឃ ដូច្នេះ ទេវទត្ត ក៏សាបសូន្យ​ចាក​ឫទ្ធិនោះ ក្នុងពេលជាមួយនឹង​អកុសលចិត្តកើតឡើង។

[១៤] សម័យនោះឯង មានកូនអ្នកស្រុក កោឡិយៈ ម្នាក់ ឈ្មោះកក្កុធៈ ជាឧបដ្ឋាក​របស់​ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ទើបនឹងស្លាប់​ភ្លាម ហើយបានទៅកើត​ជាទេវកាយ ដែលសម្រេច​ដោយចិត្តមួយអង្គ។ ទេវបុត្តនោះ បាននូវអត្តភាព មានសភាពយ៉ាងនេះ ដូច​ជា​បាន​គាមក្ខេត្តរបស់​អ្នកស្រុកមគធៈពីរឬបី។ លោកមិនដែលបៀតបៀនខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ដោយអាង​បានអត្តភាពនោះទេ។ គ្រានោះ កក្កុធទេវបុត្ត ចូលទៅរកព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ លុះចូលទៅដល់ហើយ  ថ្វាយបង្គំ​ព្រះមហាមោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ ហើយទើបឈរ​ក្នុងទី​សមគួរ។ លុះកក្កុធទេវបុត្ត ឈរក្នុងទីសមគួរហើយ បានថ្លែងពាក្យនេះ នឹងព្រះមហាមោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ​ថា បពិត្រលោកម្ចាស់ (ឥឡូវ) ទេវទត្ត ត្រូវលាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរគ្របសង្កត់​ហើយ មានចិត្តប្រែប្រួល កើតមានសេចក្តី​ប្រាថ្នា មានសភាព​យ៉ាងនេះថា អញ​នឹង​រក្សានូវ​ភិក្ខុសង្ឃ បពិត្រលោកម្ចាស់ ទេវទត្តសាបសូន្យ​ចាកឫទ្ធិនោះ ក្នុងវេលា​ជាមួយនឹង​អកុសលចិត្ត​កើតឡើង។ កក្កុធទេវបុត្ត បានថ្លែងពាក្យនេះ លុះថ្លែងពាក្យនេះហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំលា​ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយស្រាប់តែ​បាត់ពីទីនោះទៅ។

[១៥] គ្រានោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កូនអ្នកស្រុកកោឡិយៈម្នាក់ ឈ្មោះកក្កុធៈ ជាឧបដ្ឋាក​របស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ទើបនឹងស្លាប់អំបាញ់មិញ បានទៅកើតជាទេវកាយ ដែល​សម្រេច​ដោយចិត្ត​មួយអង្គ ទេវបុត្តនោះ បានអត្តភាព​យ៉ាងនេះ ដូចជាបានគាមក្ខេត្តរបស់​អ្នកស្រុកមគធៈពីរឬបី ទេវបុត្តនោះ មិនដែលបៀតបៀនខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ដោយអាង​បានអត្តភាពនោះទេ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន គ្រានោះ កក្កុធទេវបុត្ត ចូលមករកខ្ញុំព្រះអង្គ លុះមកដល់ហើយ  ថ្វាយបង្គំ​ចំពោះ​ខ្ញុំព្រះអង្គរួចស្រេច ក៏ឈរ​ក្នុងទីដ៏​សមគួរ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កក្កុធទេវបុត្ត លុះឈរក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ បានថ្លែងពាក្យនេះ នឹងខ្ញុំព្រះអង្គថា បពិត្រលោកម្ចាស់ (ឥឡូវនេះ) ទេវទត្ត ត្រូវលាភសក្ការៈ និងសេចក្តី​សរសើរ​គ្របសង្កត់​​ហើយ មានចិត្តប្រែប្រួល កើតមានសេចក្តី​ប្រាថ្នា មានសភាព​យ៉ាងនេះថា អញ​នឹងគ្រប់គ្រង​នូវ​ភិក្ខុសង្ឃ បពិត្រលោកម្ចាស់ ទេវទត្តសាបសូន្យ​ចាកឫទ្ធិនោះ ក្នុងវេលា​ជាមួយនឹង​អកុសលចិត្ត​កើតឡើង បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កក្កុធទេវបុត្ត បានថ្លែងពាក្យនេះ លុះថ្លែងពាក្យ​នេះ​ហើយ ទើបក្រាបថ្វាយបង្គំលាខ្ញុំព្រះអង្គ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយក៏​បាត់ពីទីនោះទៅ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលមោគ្គល្លាន កក្កុធទេវបុត្ត អ្នកបានកំណត់ដឹងចិត្ត ដោយចិត្តច្បាស់​ហើយឬ កក្កុធទេវបុត្ត និយាយពាក្យណាមួយ ពាក្យនោះជាពាក្យពិត​ ឬជាពាក្យក្លែងទេ។ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ កំណត់ដឹងចិត្ត ដោយចិត្ត​ច្បាស់ថា កក្កុធទេវបុត្ត និយាយពាក្យណាមួយ ពាក្យទាំងនោះ ជាពាក្យពិតហើយ មិនមែន​ជាពាក្យ​ក្លែងទេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលមោគ្គល្លាន ចូរអ្នករក្សាទុកនូវសំដីនេះចុះ ម្នាល​មោគ្គល្លាន ចូរអ្នករក្សា​ទុកនូវសំដី​នេះចុះ ដ្បិត​ឥឡូវនេះ មោឃបុរសនោះ ធ្វើខ្លួន​ឲ្យល្បី​ដោយខ្លួនឯង។

[១៦] ម្នាលមោគ្គល្លាន គ្រូក្នុងលោកនេះ មាន៥ពួក។ គ្រូទាំង៥ពួកនោះ គឺគ្រូណាខ្លះ។ ម្នាលមោគ្គល្លាន គ្រូពួកមួយក្នុងលោកនេះ មានសីលមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានសីល​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីលរបស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ សាវ័ក​ទាំងឡាយ តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មានសីលមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានសីលបរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីល​របស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ តែថា បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់ចិត្ត​ទេ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយភេសជ្ជបរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា លោកគង់នឹងប្រាកដ ដោយកម្មនោះ​មិនខាន។ ម្នាលមោគ្គល្លានសាវ័កទាំងឡាយ តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ដោយសីល។ ឯគ្រូ​មានសភាព​យ៉ាងនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយសីល។

[១៧] ម្នាលមោគ្គល្លាន ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូពួកមួយក្នុងលោកនេះ មាន​អាជីវៈមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានអាជីវៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាអាជីវៈរបស់អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ ពួកសាវ័ក ដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មានអាជីវៈមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានអាជីវៈបរិសុទ្ធខ្លះ ថាអាជីវៈ​របស់អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ តែថា បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់ចិត្ត​ទេ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយភេសជ្ជបរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដ ដោយកម្មនោះមិនខាន។ ម្នាលមោគ្គល្លាន សាវ័ក​ទាំងឡាយ តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ដោយអាជីវៈ។ ឯគ្រូ​មានសភាព​យ៉ាងនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយអាជីវៈ។

[១៨] ម្នាលមោគ្គល្លាន ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូពួកមួយក្នុងលោកនេះ មានធម្មទេសនា​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានធម្មទេសនា​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាធម្មទេសនារបស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥត​មានសៅហ្មងខ្លះ។ ពួកសាវ័ក តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មានធម្មទេសនា​មិន​បរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានធម្មទេសនាបរិសុទ្ធខ្លះ ថាធម្មទេសនា​របស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ តែថា បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់​ចិត្ត​ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយភេសជ្ជបរិក្ខារ លោក​នឹង​ធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដ ដោយកម្មនោះមិនខាន។ ម្នាលមោគ្គល្លាន ពួកសាវ័ក តែង​រក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយធម្មទេសនា។ ឯគ្រូ​បែបនេះសោត តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួក​សាវ័ក​​ដោយធម្មទេសនា។

[១៩] ម្នាលមោគ្គល្លាន ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូពួកមួយក្នុងលោកនេះ មាន​វេយ្យាករណ៍​​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានវេយ្យាករណ៍​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាវេយ្យាករណ៍ របស់​អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ ពួកសាវ័ក តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មាន​វេយ្យាករណ៍​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានវេយ្យាករណ៍បរិសុទ្ធខ្លះ ថាវេយ្យាករណ៍​របស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិន​គាប់ចិត្តទេ​ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយ​ភេសជ្ជ​បរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដឡើង ព្រោះកម្ម​នោះ​មិនខាន។ ម្នាល​មោគ្គល្លាន ពួកសាវ័ក តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយវេយ្យាករណ៍។ ចំណែក​ខាងគ្រូ​នោះ តែងនឹក​សង្ឃឹម​​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយវេយ្យាករណ៍។

[២០] ម្នាលមោគ្គល្លាន ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូពួកមួយក្នុងលោកនេះ មាន​ញាណ​ទស្សនៈ​​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈ​របស់​អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ សាវ័ក តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មាន​ញាណទស្សនៈមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានញាណទស្សនៈបរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈ​របស់​អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់ចិត្តទេ​ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូច​ម្តេច​បាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយ​ភេសជ្ជ​បរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដឡើង ព្រោះកម្ម​នោះ​មិនខាន។ ម្នាល​មោគ្គល្លាន ពួកសាវ័ក តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយញាណទស្សនៈ។ ក៏ឯគ្រូ​មានសភាព​យ៉ាងនេះ តែងនឹក​សង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយញាណទស្សនៈ។ ម្នាលមោគ្គល្លាន គ្រូ៥ពួកនេះ​ឯង តែងមានក្នុងលោក។

[២១] ម្នាលមោគ្គល្លាន ចំណែកខាងតថាគត ជាបុគ្គលមានសីលបរិសុទ្ធ ប្តេជ្ញា​ថា តថាគត​​មានសីលបរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីលរបស់តថាគត បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាសៅហ្មងខ្លះ ពួកសាវ័ក​​ មិន​បាន​​រក្សាតថាគត​ដោយសីលឡើយ តថាគតសោត ក៏មិននឹកសង្ឃឹមនូវ​ការរក្សា​អំពី​ពួក​សាវ័ក​ ដោយសីលទេ។ (តថាគត) មានអាជីវៈ​បរិសុទ្ធ។បេ។ មានធម្មទេសនាបរិសុទ្ធ។បេ។ មាន​វេយ្យាករណ៍​បរិសុទ្ធ។បេ។ មានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធ ប្តេជ្ញា​ថា តថាគត​​មានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈរបស់តថាគត បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាសៅហ្មងខ្លះ សាវ័ក​​ មិនបាន​រក្សា​តថាគត ​ដោយញាណទស្សនៈទេ តថាគតសោត មិននឹកសង្ឃឹមនូវ​ការរក្សា​អំពី​ពួក​សាវ័ក​ ដោយញាណទស្សនៈឡើយ។

[២២] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់គង់នៅក្នុងនគរកោសម្ពី គួរតាម​ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ​ហើយ ស្តេច​ទៅកាន់ចារិក​នគររាជគ្រឹះ ត្រាច់ទៅកាន់ចារិក​តាមលំដាប់ ឆ្ពោះ​ទៅនគររាជគ្រឹះ។ បានឮថា ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅវត្តវេឡុវន ជាកលន្ទកនិវាបស្ថាន ទៀប​នគរ​រាជគ្រឹះ។

[២៣] លំដាប់នោះ ភិក្ខុច្រើនរូបនាំគ្នាចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់​ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចទើប​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ភិក្ខុ​ទាំងនោះ លុះអង្គុយ​ក្នុង​ទីដ៏សមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន អជាតសត្តុកុមារ តែងទៅដោយរថ៥រយ បម្រើទេវទត្ត ទាំងល្ងាច​ ទាំង​ព្រឹក ទាំងឲ្យអ្នកនាំសម្រាប់ យកសម្រាប់​៥រយថាស ទៅប្រគេន (ទេវទត្តផង)។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកកុំស្ងើចលាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើររបស់​ទេវទត្តឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អជាតសត្តុ​កុមារ ដែលទៅដោយរថ៥រយ ទៅបម្រើទេវទត្ត ទាំងល្ងាច​ ទាំង​ព្រឹក ទាំងឲ្យអ្នកនាំសម្រាប់ យក​សម្រាប់​៥រយថាស ទៅប្រគេន (ទេវទត្ត) ដរាបណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សេចក្តីសាបសូន្យ មុខ​ជា​នឹងកើតមានដល់ទេវទត្ត (ដរាបនោះ) មិនខាន ឯការចំរើនក្នុងកុសលធម៌ មិនមានឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចគេច្របាច់ទឹកប្រម៉ាត់ (ត្រី ឬ​ខ្លាឃ្មុំ) ដាក់ក្នុងច្រមុះឆ្កែកាច ឆ្កែនោះ រឹតតែកាច​ឡើង​​ជាងដើម យ៉ាងណាមិញ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏ដូចជាអជាតសត្តុកុមារ ទៅដោយរថ៥រយ បម្រើទេវទត្ត ទាំងល្ងាច​ ទាំង​ព្រឹក ទាំងឲ្យអ្នកនាំសម្រាប់ យកសម្រាប់​៥រយថាស ទៅប្រគេន (ទេវទត្ត) ដរាបណា សេចក្តី​សាបសូន្យ​ មុខជានឹងកើតមាន​ដល់ទេវទត្ត (ដរាបនោះ) ពុំខាន ការ​ចំរើន​ក្នុងកុសលធម៌ មិនមាន​ឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តី​សរសើរ​កើត​ឡើង​​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សម្លាប់ខ្លួន លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សេចក្តីវិនាស ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដើមចេកចេញផ្លែ ដើម្បីសម្លាប់ដើម ចេញផ្លែ ដើម្បីវិនាស យ៉ាងណាមិញ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សម្លាប់ខ្លួន លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សេចក្តីវិនាស ក៏ដូច្នោះដែរ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឫស្សីចេញផ្លែ ដើម្បីសម្លាប់​ដើម ចេញ​ផ្លែ ដើម្បី​សេចក្តី​វិនាស យ៉ាងណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តី​សរសើរ​កើត​ឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សម្លាប់ខ្លួន លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​បំផ្លាញ​ខ្លួន ក៏ដូច្នោះដែរ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចដើមបបុស ចេញផ្លែ ដើម្បី​សម្លាប់ដើម ចេញផ្លែ ដើម្បី​សេចក្តីវិនាស យ៉ាងណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និងសេចក្តី​សរសើរ​កើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សម្លាប់ខ្លួន លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​បំផ្លាញខ្លួន ក៏ដូច្នោះដែរ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចមេសេះអស្សតរ មាន​ផ្ទៃ​ដើម្បីសម្លាប់ខ្លួន មានផ្ទៃ ដើម្បីវិនាសខ្លួន យ៉ាងណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ លាភសក្ការៈ និង​សេចក្តី​សរសើរកើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​សម្លាប់ខ្លួន លាភសក្ការៈ និងសេចក្តីសរសើរ​កើតឡើង​ហើយ ដល់​ទេវទត្ត ដើម្បី​បំផ្លាញខ្លួន ក៏ដូច្នោះដែរ។

[២៤] ផ្លែចេក តែងសម្លាប់ដើមចេក ផ្លែឫស្សី តែងសម្លាប់ដើមឫស្សី ផ្លែបបុស តែង​សម្លាប់ដើមបបុស សក្ការៈ តែង​សម្លាប់បុរសអាក្រក់ ដូចជា​គភ៌ តែង​សម្លាប់មេ​សេះ​អស្សតរ។

ចប់ ភាណវារៈ ទី១។

[២៥] សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគមានបរិសទ្យច្រើន ព្រមទាំងស្តេចចោមរោម​ជុំវិញ ព្រះអង្គកំពុងគង់សំដែងធម៌។ គ្រានោះ ទេវទត្តក្រោកចាកទីអង្គុយ ធ្វើចីពរឆៀងស្មាម្ខាង ប្រណម្យ​​អញ្ជលី ឆ្ពោះទៅរកព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ នឹងព្រះមាន​ព្រះភាគ​​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ព្រះជរា មាន​ព្រះជន្ម​ចម្រើន​ហើយ ចាស់ព្រះអង្គហើយ ទ្រង់ព្រះជន្ម​យូរឆ្នាំមកហើយ មានជ្រះជន្ម​ជ្រុល ចូល​មកក្នុងបច្ឆិមវ័យ​ហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ សូមព្រះមានព្រះភាគ​កុំខ្វល់ខ្វាយ​ពេក សូម​សម្រាក​ព្រះអង្គ​ឲ្យបាន​សុខស្រួល ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះចុះ សូមព្រះអង្គ ប្រគល់ភិក្ខុសង្ឃ​ឲ្យ​មក​ខ្ញុំព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គ​នឹងទទួលគ្រប់គ្រង​ភិក្ខុសង្ឃ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលទេវទត្ត ណ្ហើយ អ្នក​កុំ​ពេញ​ចិត្តនឹងការគ្រប់គ្រង​ភិក្ខុសង្ឃឡើយ។ ទេវទត្ត បានក្រាបទូល​ពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះ​ភាគ អស់វារៈ​ពីរដងផង។បេ។ អស់វារៈ​បីដងផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ព្រះជរា មាន​ព្រះជន្មចម្រើនហើយ ចាស់ព្រះអង្គហើយ ទ្រង់ព្រះជន្ម​យូរឆ្នាំ​មក​ហើយ មាន​ជ្រះជន្ម​​ចូល​មកក្នុងបច្ឆិមវ័យហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ សូមព្រះមាន​ព្រះភាគ​​កុំខ្វល់​ខ្វាយ​ពេក សូម​សម្រាកព្រះអង្គឲ្យបាន​សុខស្រួល ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះចុះ សូមព្រះអង្គ ប្រគល់ភិក្ខុ​សង្ឃ​​ឲ្យ​មក​ខ្ញុំព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គ​នឹងគ្រប់គ្រង​ភិក្ខុសង្ឃ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលទេវទត្ត អម្បាលយ៉ាងសារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន ម្តេច តថាគត​មិនប្រគល់​ភិក្ខុសង្ឃឲ្យ ចំណង់​បើ​អ្នក ជាមនុស្ស​ជួជាតិ អាក្រក់ ជាមនុស្ស​បរិភោគចតុប្បច្ច័យ ដែលកើតអំពី​អនេសនៈ ដូចជា​ដុំទឹកមាត់ តថាគត នឹងប្រគល់​ឲ្យដូចម្តេចបាន។ លំដាប់នោះ ទេវទត្តមានសេចក្តីក្រោធ អាក់អន់​ចិត្តថា ព្រះមាន​ព្រះភាគ ធ្វើអញ​ឲ្យអាប់មុខ ក្នុងកណ្តាលបរិសទ្យ ព្រមទាំងស្តេច​ ដោយពាក្យថា (ទេវទត្តនេះ) បរិភោគចតុប្បច្ច័យ ដែលកើតអំពី​អនេសនៈ ដូចជាដុំទឹកមាត់ ហើយបែរ​ទៅ​លើកតំកើង​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លានវិញ ហើយក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ ចៀស​ចេញ​ទៅ។ នេះជាគំនុំដម្បូង របស់​ទេវទត្ត ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។

[២៦] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើដូច្នោះ ត្រូវសង្ឃធ្វើ​បកាសនីយកម្ម ដល់ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ (ដ្បិត) កាលពីដើម ទេវទត្តមានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្តធ្វើ​អំពើណា​ដោយកាយ វាចា អំពើ​នោះ នាំគាត់ឲ្យលែងបានឃើញព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ដោយ​កម្ម​នោះ​តែម្យ៉ាង។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បកាសនីយកម្ម សង្ឃគប្បី​ធ្វើ​យ៉ាងនេះ។ គប្បី​ឲ្យភិក្ខុ​ដែល​ឈ្លាស ប្រតិពល ប្រកាសសង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើកម្មមាន​កាល​គួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីធ្វើបកាសនីយកម្ម ដល់​ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ (ដ្បិត) ពី​ដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែងបានឃើញព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយ​កម្មនោះតែម្យ៉ាង។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃធ្វើ​បកាសនីយកម្ម ដល់​ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ (ដ្បិត) ពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បានឃើញ​ព្រះ​ពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយកម្មនោះតែម្យ៉ាង។ ការធ្វើ​បកាសនីយ​កម្ម ដល់​ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះថា កាលពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មាន​ប្រក្រតី​ផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែងបានឃើញព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយកម្មនោះតែម្យ៉ាង ដូច្នេះ គួរដល់លោក​មាន​អាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុ​អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោក​ដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីឆ្លើយឡើង។ សង្ឃ​បានធ្វើ​បកាសនីយកម្ម ដល់​ទេវទត្ត ក្នុង​នគរ​រាជគ្រឹះថា ពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណា​ដោយ​កាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយកម្មនោះ​តែម្យ៉ាង ការធ្វើ​បកាសនីយកម្មនោះ គួរដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុ​នោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៧] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុមកថា ម្នាល​សារីបុត្ត បើដូច្នោះ ចូរអ្នកប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ។ ព្រះសារីបុត្ត​ក្រាបបង្គំ​ទូល​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលពីមុន ខ្ញុំព្រះអង្គ​បានប្រកាសគុណ​ទេវទត្ត ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះ​ថា ទេវទត្ត ជាគោធិបុត្ត មានឫទ្ធិច្រើន ជាគោធិបុត្ត មានអានុភាពច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន (ឥឡូវ​នេះ) ខ្ញុំព្រះអង្គ នឹងប្រកាស​ (ទោស) ទេវទត្តដូចម្តេចបាន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​សារីបុត្ត អ្នកបានប្រកាស​គុណពិត​របស់ទេវទត្ត ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះថា ទេវទត្ត ជាគោធិបុត្ត មាន​ឫទ្ធិច្រើន ជាគោធិបុត្ត មានអានុភាពច្រើន ដូច្នោះហើយឬ។ ព្រះសារីបុត្តក្រាបបង្គំ​ទូលថា ករុណា​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលសារីបុត្ត ចូរអ្នកប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត​ឲ្យពិត​យ៉ាង​នោះចុះ។ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ ក្រាបបង្គំ​ទូលថា ករុណាព្រះអង្គ។

[២៨] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើដូច្នោះ សង្ឃចូរ​សន្មត​សារីបុត្ត ដើម្បីឲ្យប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគររាជគ្រឹះថា ពី​ដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយ​អំពើនោះ​តែម្យ៉ាង។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សង្ឃ​ត្រូវសន្មត​យ៉ាងនេះ។ សង្ឃត្រូវសូមសារីបុត្ត​ជាដំបូងសិន។ លុះសូមរួចហើយ ត្រូវ​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ជាអ្នកឈ្លាស ប្រតិពល ប្រកាសសង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​សន្មតព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ដើម្បី​ឲ្យប្រកាស​ (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគររាជគ្រឹះថា (ដ្បិត) ពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មាន​ប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណា ដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយអំពើនោះ​តែម្យ៉ាង។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃសន្មត​ព្រះសារីបុត្តដ៏​មានអាយុ ឲ្យជាអ្នកប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគររាជគ្រឹះថា កាលពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មាន​ប្រក្រតី​ផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើ​នោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយ​អំពើ​នោះ​តែម្យ៉ាង។ ការសន្មតិព្រះ​សារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ឲ្យជាអ្នកប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគរ​រាជគ្រឹះថា កាលពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើ​អំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយអំពើនោះ​តែម្យ៉ាង ដូច្នេះ គួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏​មាន​អាយុ​អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីនិយាយឡើង។ សង្ឃ​បានសន្មតព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ឲ្យជាអ្នក​ប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគររាជគ្រឹះថា ពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើ​ណា​ដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយអំពើនោះ​តែម្យ៉ាង ការសន្មតិនោះ គួរដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុ​នោះ បានជា​សង្ឃ​ស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុកសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៩] ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុដែលសង្ឃបានសន្មតរួចហើយ ក៏ចូលទៅនគរ​រាជគ្រឹះ ជាមួយនឹង​ភិក្ខុច្រើនរូប បានប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុង​នគររាជគ្រឹះថា កាលពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយកម្មនោះ​តែម្យ៉ាង។ ក្នុងនគររាជគ្រឹះនោះ មនុស្ស​ពួកណា ដែលមិនមានសទ្ធា មិនជ្រះថ្លា ជាអ្នក​ឥតប្រាជ្ញា មនុស្សពួកនោះ និយាយគ្នាយ៉ាងនេះថា សមណសក្យបុត្តិយ៍ទាំងនេះ ជាអ្នកច្រណែន ឈ្នានីស​លាភសក្ការៈ​របស់ទេវទត្ត។ ចំណែក​មនុស្សពួកណា ដែលមានសទ្ធាជ្រះថ្លា មានប្រាជ្ញាវាងវៃ មនុស្សពួកនោះ និយាយគ្នាថា ព្រះមានព្រះភាគឲ្យ​ភិក្ខុសង្ឃ​ប្រកាស (ទោស) ទេវទត្ត ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះ ដោយកិច្ចណា កិច្ចនេះ មិនមែន​ជាការ​ថោកទាបទេ។

[៣០] លំដាប់នោះ ទេវទត្តចូលទៅរក​អជាតសត្តុកុមារ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើប​និយាយ​ពាក្យនេះនឹង​អជាតសត្តុកុមារថា ម្នាលកុមារ កាលពីដើម មនុស្សមានអាយុវែង​មែន ឥឡូវនេះ មានអាយុខ្លីណាស់ ព្រះអង្គនៅក្មេងក៏ពិត តែគង់ធ្វើមរណកាលដោយហេតុណា ហេតុ​នុ៎ះតែងតែ​មានជាប្រាកដ ម្នាលកុមារ បើដូច្នោះ ចូរព្រះអង្គសម្លាប់​បិតា ហើយព្រះអង្គ នឹង​បានជាស្តេច​ទ្រង់រាជ ឯអាត្មា​ក៏សម្លាប់ព្រះមានព្រះភាគ ហើយនឹងបានជាព្រះពុទ្ធដែរ។ គ្រានោះ អជាតសត្តុកុមារ​គិតថា លោកម្ចាស់ទេវទត្តមានឫទ្ធិច្រើនផង មានអានុភាពច្រើនផង លោក​ម្ចាស់​ទេវទត្តដឹង (ការនេះ) លុះគិតដូច្នោះហើយ ក៏សៀតកាំបិតស្នៀតបណ្តោយភ្លៅ មានសេចក្តី​ខ្លាច ញាប់ញ័ររន្ធត់ តក់ស្លុត ចូលទៅកាន់ព្រះរាជវាំង ដោយរួសរាន់ទាំងថ្ងៃត្រង់។ ពួក​មហាមាត្រ ជាអ្នករក្សាព្រះរាជវាំង បានឃើញ​អជាតសត្តុកុមារ មានសេចក្តី​ខ្លាច ញាប់ញ័រ រន្ធត់ តក់ស្លុត ចូលទៅ​ព្រះរាជវាំង ដោយរួសរាន់ទាំងថ្ងៃត្រង់ ក៏នាំគ្នាចាប់។ ពួកមហាមាត្រ​ទាំងនោះ ពិនិត្យ​មើល​ទៅ​ ឃើញ​មានសៀតកាំបិត​ស្នៀត បណ្តោយភ្លៅ ក៏ក្រាបទូលសួរ​រឿងនុ៎ះ នឹងអជាតសត្តុ​កុមារ​ថា បពិត្រព្រះរាជកុមារ ព្រះអង្គចង់ធ្វើការអ្វី។ អជាតសត្តុកុមារឆ្លើយថា យើងត្រូវការ​សម្លាប់​​បិតា។ មហាមាត្រ ក្រាបទូលសួរថា អ្នកណាបញ្ចេះព្រះអង្គ។ អជាតសត្តុកុមារឆ្លើយថា លោកម្ចាស់​ទេវទត្ត (ពន្យល់យើង)។ មហាមាត្រពួកខ្លះ វិនិច្ឆ័យយ៉ាងនេះថា ព្រះរាជកុមារ យើង​ត្រូវ​​សម្លាប់ ទាំងទេវទត្ត និងភិក្ខុទាំងពួង ក៏យើងត្រូវសម្លាប់។ មហាមាត្រពួកខ្លះ វិនិច្ឆ័យ​យ៉ាង​នេះ​ថា យើង​មិនត្រូវសម្លាប់ពួកភិក្ខុឡើយ ដ្បិតភិក្ខុទាំងនោះ មិនបានប្រទូស្តអ្វីទេ យើងត្រូវ​សម្លាប់​តែ​ព្រះ​រាជកុមារ និងទេវទត្ត។ មហាមាត្រពួក​ខ្លះ វិនិច្ឆ័យថា កុមារក្តី ទេវទត្តក្តី ភិក្ខុទាំងឡាយក្តី យើង​​មិនត្រូវ​សម្លាប់ទេ (រឿងនេះ) គួរយើងក្រាបទូលដល់ព្រះរាជាសិន បើព្រះរាជា​មាន​ព្រះរាជ​ឱង្ការ​យ៉ាងណា សឹមយើងធ្វើយ៉ាងនោះ។

[៣១] លំដាប់នោះ ពួកមហាមាត្រទាំងនោះ នាំ​អជាតសត្តុកុមារចូលទៅគាល់​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារមាគធសេនិយរាជ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​មាគធសេនិយរាជ។ ព្រះរាជា ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលនាយ ពួកមហាមាត្រ​វិនិច្ឆ័យ​ដូច​ម្តេចខ្លះ។ ពួកមហាមាត្រ​ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព មហាមាត្រពួកខ្លះ វិនិច្ឆ័យ​យ៉ាង​នេះ​ថា យើង​ត្រូវ​​សម្លាប់ព្រះរាជកុមារផង ត្រូវសម្លាប់ទេវទត្ត និងភិក្ខុទាំងអស់ផង មហាមាត្រពួកខ្លះ វិនិច្ឆ័យ​យ៉ាង​នេះថា យើង​មិនត្រូវសម្លាប់ពួកភិក្ខុឡើយ ព្រោះភិក្ខុទាំងនោះ មិនបានប្រទូស្តអ្វីទេ យើងត្រូវ​សម្លាប់​តែ​ព្រះ​រាជកុមារ និងទេវទត្ត មហាមាត្រពួក​ខ្លះ វិនិច្ឆ័យយ៉ាង​នេះថា កុមារក្តី ទេវទត្តក្តី ពួក​ភិក្ខុ​ក្តី យើង​មិនត្រូវ​សម្លាប់ទេ (រឿងនេះ) គួរយើងក្រាបទូល ដល់ព្រះរាជាសិន បើព្រះរាជា​មាន​ព្រះរាជ​ឱង្ការ​យ៉ាងណា សឹមយើងធ្វើយ៉ាងនោះ។ ព្រះរាជាទ្រង់​មាន​ព្រះ​ឱង្ការ​ថា ម្នាលនាយ ព្រះពុទ្ធក្តី ព្រះធម៌ក្តី ព្រះសង្ឃក្តី នឹងធ្វើអ្វី ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ចាត់​ឲ្យភិក្ខុសង្ឃ​ប្រកាស​ទោស​ទេវទត្ត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ​ថា កាលពីដើម ទេវទត្ត មានប្រក្រតីផ្សេង ឥឡូវនេះ មានប្រក្រតីផ្សេង ទេវទត្ត ធ្វើអំពើណាដោយកាយ វាចា អំពើនោះ នាំគាត់​ឲ្យលែង​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃហើយ ទេវទត្ត ត្រូវគេឃើញ​ ដោយកម្មនោះ​តែម្យ៉ាង ជាមុន​រួច​ហើយ មិនដូច្នោះឬ។ បណ្តាពួក​មហាមាត្រទាំងនោះ មហាមាត្រ​ពួកណា វិនិច្ឆ័យ​សេចក្តីថា យើងត្រូវ​សម្លាប់​ទាំងកុមារ ទាំងទេវទត្ត ទាំង​ពួក​ភិក្ខុ (ព្រះរាជា) ទ្រង់ហូត​ងារ​មហាមាត្រ​ទាំងនោះ។ មហាមាត្រ​ពួកណា​វិនិច្ឆ័យ​​ថា យើង​មិនត្រូវ​សម្លាប់​ពួកភិក្ខុ ព្រោះ​ពួកភិក្ខុ​មិនបាន​ប្រទូស្ត​អ្វីទេ យើង​ត្រូវសម្លាប់តែ​ព្រះរាជ​កុមារ និងទេវទត្ត (ព្រះរាជា) ក៏បន្ថយឋានន្តរមហាមាត្រទាំងនោះ ក្នុងថ្នាក់ទាបវិញ។ មហា​មាត្រពួកណាវិនិច្ឆ័យ​ថា កុមារក្តី ទេវទត្តក្តី ភិក្ខុទាំងឡាយក្តី យើង​មិនត្រូវ​សម្លាប់ គួរយើង​ក្រាបទូល​ដល់ព្រះរាជាសិន បើព្រះរាជា​មានព្រះរាជ​ឱង្ការ​យ៉ាងណា សឹម​យើង​ធ្វើ​យ៉ាងនោះ (ព្រះ​រាជា) ក៏តាំង​មហាមាត្រ​ទាំងនោះ ឲ្យឡើង​ឋានន្តរខ្ពស់។ លំដាប់នោះ ព្រះបាទ​ពិម្ពិសារ​មាគធ​សេនិយរាជ បានត្រាស់ព្រះតម្រាស់​នេះ នឹង​អជាតសត្តុកុមារថា ម្នាលកុមារ អ្នក​ចង់​សម្លាប់​យើង​ដើម្បី​អ្វី។ អជាតសត្តុកុមារ​ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព ខ្ញុំព្រះអង្គ​ត្រូវ​ការ​ដោយរាជ​សម្បត្តិ។ ព្រះរាជា​ប្រគល់រាជសម្បត្តិ​ ដល់​អជាតសត្តុកុមារថា ម្នាលកុមារ បើអ្នក​ត្រូវការ​ដោយ​រាជ​សម្បត្តិ រាជសម្បត្តិនេះ ជារបស់​អ្នកឯងហើយ។

[៣២] គ្រានោះ ទេវទត្ត ចូលទៅរក​​អជាតសត្តុកុមារ លុះចូលទៅដល់ហើយ បាននិយាយ​ពាក្យនេះនឹង​​អជាតសត្តុកុមារថា បពិត្រមហារាជ សូមព្រះអង្គប្រើបុរស​ឲ្យទៅសម្លាប់​ព្រះសមណ​គោតម។ ​អជាតសត្តុកុមារបង្គាប់​មនុស្សទាំងឡាយថា ម្នាលនាយ លោកម្ចាស់​ទេវទត្ត មានថេរ​វាចា​​យ៉ាងណា ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នា ធ្វើយ៉ាងនោះចុះ។ គ្រានោះ ទេវទត្តបង្គាប់​បុរស​ម្នាក់​ថា ម្នាល​នាយ ចូរអ្នកទៅសម្លាប់ព្រះសមណគោតម ដែលគង់​នៅក្នុងឱកាសឯណោះ ហើយសឹម​មកតាម​ផ្លូវនេះ បង្គាប់​បុរសពីរនាក់ ឲ្យឈរ​ចាំទៀប​ផ្លូវ​នោះថា បុរស​ណាដែលមកតែម្នាក់ឯង តាម​ផ្លូវនេះ ចូរអ្នកទាំងពីរនាក់សម្លាប់បុរសនោះ ហើយសឹម​ដើរមកតាមផ្លូវនេះ បង្គាប់​បុរស៤​នាក់ ឲ្យឈរ​ចាំទៀប​ផ្លូវ​នោះថា (បើ) បុរសពីរនាក់​ណា មកតាម​ផ្លូវនេះ ចូរអ្នក​សម្លាប់បុរស​ទាំងពីរនាក់នោះ ហើយសឹម​ដើរមកតាមផ្លូវនេះ បង្គាប់​បុរស៨នាក់ ឲ្យឈរ​ចាំទៀប​ផ្លូវ​នោះថា (បើ) បុរស​៤នាក់​ណា ដើរមកតាម​ផ្លូវនេះ ចូរអ្នកសម្លាប់បុរសទាំង៤នាក់នោះ ហើយសឹម​ដើរមកតាមផ្លូវនេះ បង្គាប់​​បុរស១៦នាក់ ឲ្យឈរ​ចាំទៀប​ផ្លូវ​នោះថា (បើ) បុរស៨នាក់ណា ដើរមកតាម​ផ្លូវនេះ ចូរអ្នកសម្លាប់បុរសទាំង៨នាក់នោះ ហើយសឹម​ដើរមក (តាមផ្លូវនេះ)។

[៣៣] គ្រានោះ បុរស​ម្នាក់នោះ កាន់ដាវ និងខែល ស្ពាយធ្នូ និងបំពង់ព្រួញ ដើរ​សំដៅ​ទៅរក​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ភ័យញាប់ញ័រ រន្ធត់ តក់ស្លុត ឈររឹងខ្លួន ជិត​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះមានព្រះភាគទតឃើញ​បុរសនោះ កំពុងភ័យ ញាប់ញ័រ រន្ធត់ តក់ស្លុត​ ឈរគាំងខ្លួន​ដូច្នោះ លុះទតឃើញហើយ ទើបត្រាស់ទៅនឹងបុរសនោះថា ម្នាលអ្នកដ៏មានអាយុ អ្នកឯងចូលមកចុះ កុំខ្លាចឡើយ។ លំដាប់នោះ បុរសនោះ ទុកដាវ និងខែល ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ ហើយដាក់ធ្នូ និងបំពង់ព្រួញ ទើបដើរចូលទៅ​រកព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏​ក្រាបចុះទៀប​ព្រះបាទា​របស់​ព្រះមានព្រះភាគដោយត្បូង ហើយក្រាបបង្គំទូល​រឿងនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កំហុសគ្របសង្កត់ហើយនូវខ្ញុំព្រះអង្គ តាមដោយ​ខ្ញុំ​ព្រះអង្គ ជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ ជាមនុស្សវង្វេង ជាមនុស្សមិនឈ្លាស ខ្ញុំព្រះអង្គដែលមានចិត្ត​ប្រទូស្ត មានចិត្តចង់សម្លាប់ ហើយដើរចូលមកដល់ទីនេះ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគ អត់នូវកំហុស តាមទោសរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គនោះ ដើម្បី​នឹងសង្រួម​តទៅទៀត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអ្នកដ៏មានអាយុ ណ្ហើយចុះ អ្នកមានកំហុសគ្របសង្កត់ហើយ ព្រោះអ្នកឯង​ជា​មនុស្ស​ល្ងង់​ខ្លៅ ជាមនុស្សវង្វេង ជាមនុស្សមិនឈ្លាស អ្នកមានចិត្ត​ប្រទូស្ត មានចិត្តចង់សម្លាប់ (តថាគត) ហើយដើរចូលមកដល់ទីនេះ ម្នាលអ្នកដ៏មានអាយុ បើអ្នកបានឃើញ​កំហុស​ តាមទោស​ខុស​ណាហើយ ចូរធ្វើឲ្យសមគួរ​តាមធម៌ តថាគតនឹងទទួលអត់ទោសរបស់អ្នកនោះ ម្នាលអ្នក​ដ៏​មានអាយុ (បើ) អ្នកណាមួយ បានឃើញកំហុស តាមទោស​ខុសពិត ហើយសំដែង (ទោស​នោះ) តាមធម៌ ដល់នូវសេចក្តីសង្រួម​តទៅ នេះជាសេចក្តីចំរើនរបស់អ្នកនោះ ក្នុង​អរិយវិន័យ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែង​នូវអនុបុព្វីកថា ដល់បុរសនោះ អនុបុព្វីកថានោះ ដូចម្តេច ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់សំដែងទានកថា សីលកថា សគ្គកថា និងទោសនៃ​កាម ដែលថោកទាបសៅហ្មង អានិសង្ឃ​ក្នុងការចេញបួស។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបថា បុរសនោះ មានចិត្តស្រួល មានចិត្តទន់ មាន​ចិត្តប្រាសចាកនីវរណធម៌ មានចិត្តរីករាយ មានចិត្តជ្រះថ្លាក្នុងកាលណាហើយ ធម្មទេសនាណា ជា​របស់​ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ ដែលទ្រង់លើកឡើងសំដែង ដោយព្រះអង្គឯង ព្រះអង្គ ក៏​ប្រកាស​នូវ​ធម្មទេសនានោះ គឺទុក្ខ១ សមុទយ១ និរោធ១ មគ្គ១ ក្នុងកាល​នោះ។ សំពត់ស្អាត ឥតមានពណ៌​ខ្មៅ គួរទទួលនូវគ្រឿង​ជ្រលក់ដោយល្អ យ៉ាងណាមិញ បុរសនោះ អង្គុយលើអាសនៈនោះ កើត​ធម្មចក្ខុ គឺសោតាបត្តិមគ្គ ប្រាសចាកធូលី ប្រាសចាកមន្ទិលថា ធម្មជាតណាមួយ តែងកើតឡើង​ជាធម្មតា ធម្មជាត​ទាំងអស់​នោះ រមែង​រលត់ទៅវិញ​ជាធម្មតា ដូច្នោះដែរ។ លំដាប់នោះ បុរស​នោះ ឃើញធម៌ច្បាស់ហើយ បានលុះធម៌ហើយ ដឹងធម៌ច្បាស់ហើយ មានចិត្ត​ចុះកាន់​ធម៌ស៊ប់​ហើយ ឆ្លងផុត​សេចក្តីសង្ស័យហើយ ប្រាសចាកសេចក្តីងឿងឆ្ងល់ហើយ ដល់នូវសេចក្តី​ក្លៀវក្លា មិនជឿបុគ្គលដទៃ ក្នុងសាសនារបស់ព្រះសាស្តា ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូលព្រះមានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិតរបស់ព្រះអង្គពីរោះណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិត​របស់​ព្រះអង្គ​ពីរោះណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ធម៌ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សំដែងហើយ ដោយអនេកបរិយាយ​ (យ៉ាងនេះ) គួរនាដូចជាគេបើរបស់ដែល​ផ្កាប់ ឲ្យផ្ងារ​ឡើង ពុំនោះ ដូចជាមនុស្សបើកបង្ហាញរបស់ដែលគេបិទបាំងទុក ពុំនោះសោត ដូច​គេប្រាប់ផ្លូវ ដល់អ្នកវង្វេងផ្លូវ ឬក៏ដូចគេទ្រោលប្រទីប ក្នុងទីងងឹត ឲ្យមនុស្សដែលមានភ្នែក មើលឃើញរូប​បាន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ សូមដល់នូវ​ព្រះមានព្រះភាគផង ព្រះធម៌ផង ព្រះសង្ឃ​ផង ជាទីពឹង ទីរលឹក សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ចាំទុកនូវ​ខ្ញុំព្រះអង្គថា ជា​ឧបាសក អ្នកដល់ហើយនូវ​ព្រះរតនត្រ័យ ជាទីពឹង ទីរលឹក​ស្មើដោយជីវិត តាំងអំ​ពីថ្ងៃនេះទៅ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ព្រះតម្រាស់នេះ នឹងបុរសនោះថា ម្នាលអ្នកដ៏មានអាយុ អ្នកកុំទៅ​តាមផ្លូវនេះ ចូលទៅ​តាម​ផ្លូវនេះវិញ ហើយក៏បញ្ជូន​បុរសនោះ ទៅតាមផ្លូវ​ដទៃទៅ។

[៣៤] គ្រានោះ បុរសទាំងពីរនាក់នោះ គិតគ្នាថា បុរសម្នាក់នោះ ដូចម្តេចក៏​ក្រមកម្ល៉េះ ហើយក៏នាំគ្នា​ទៅកាន់ផ្លូវ​ជួបគ្នា ស្រាប់តែបានឃើញ​ព្រះមានព្រះភាគ គង់ទៀប​គល់ឈើមួយ លុះឃើញហើយ ក៏ចូលទៅរក​ព្រះមានព្រះភាគ លុះទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបអភិវាទចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងនូវអនុបុព្វីកថា ដល់បុរសទាំងពីរនាក់នោះ។បេ។ បុរសទាំងពីនាក់នោះ ក៏មិនជឿបុគ្គលដទៃ ក្នុងសាសនា​របស់​ព្រះសាស្តា ក៏បានក្រាបបង្គំ​ទូលព្រះមានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិត​របស់​ព្រះអង្គពីរោះណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិតរបស់​ព្រះអង្គ​ពីរោះណាស់។បេ។ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ចាំទុកនូវយើង​ខ្ញុំទាំងឡាយថា ជា​ឧបាសក អ្នកដល់ហើយនូវ​ព្រះរតនត្រ័យ ជាទីពឹង ទីរលឹក​ស្មើដោយជីវិត ចាប់ដើមតាំងអំ​ពីថ្ងៃនេះទៅ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់ព្រះតម្រាស់នេះ នឹងបុរសនោះថា ម្នាលអ្នកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ ចូរអ្នកកុំដើរទៅ​តាមផ្លូវនេះ ចូរអ្នកដើរទៅ​តាម​ផ្លូវនេះវិញ ហើយក៏បញ្ជូន​ទៅតាមផ្លូវ​ដទៃទៅ។

[៣៥] គ្រានោះ បុរស៤នាក់។បេ។ គ្រានោះ បុរស៨នាក់។បេ។ គ្រានោះ បុរស​១៦នាក់ គិតគ្នាថា បុរស៨នាក់ ដូចម្តេចក៏ក្រមកម្ល៉េះ ហើយទៅកាន់​ផ្លូវជួបគ្នា ស្រាប់តែបានឃើញ​ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅទៀបគល់ឈើមួយ លុះឃើញហើយ ក៏ចូល​ទៅរកព្រះមានព្រះភាគ ក្រាប​អភិវាទ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែង​អនុបុព្វីកថា ដល់បុរសទាំង១៦នាក់នោះ អនុបុព្វីកថានោះ ដូចម្តេច គឺទានកថា សីលកថា។បេ។ បុរសទាំង១៦នាក់នោះ មិនជឿបុគ្គលដទៃ ក្នុងសាសនារបស់ព្រះសាស្តា ហើយបានក្រាបបង្គំ​ទូលព្រះមានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិត​របស់​ព្រះអង្គ​ពីរោះណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភាសិតរបស់​ព្រះអង្គពីរោះណាស់។បេ។ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ចាំទុកនូវយើង​ខ្ញុំថា ជា​ឧបាសក អ្នកដល់ហើយនូវ​ព្រះរតនត្រ័យ ជាទីពឹង ស្មើ​ដោយ​ជីវិត ចាប់ដើម​ពីថ្ងៃនេះទៅ។ លំដាប់នោះឯង មានបុរសម្នាក់ ចូលទៅរកទេវទត្ត លុះចូលទៅដល់ហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹង​ទេវទត្តថា បពិត្រលោកម្ចាស់ ខ្ញុំព្រះករុណា មិនអាចនឹងសម្លាប់​ព្រះមានព្រះភាគនោះទេ ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគនោះ មានឫទ្ធិច្រើន មាន​អានុភាពច្រើនណាស់។ ទេវទត្ត​និយាយថា ណ្ហើយ អ្នកដ៏មានអាយុ បើអ្នកមិនអាច​នឹង​សម្លាប់​ព្រះ​សមណគោតមបានទេ ទុកឲ្យយើងឯង នឹង​សម្លាប់​ព្រះសមណគោតមវិញ។

[៣៦] សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ចង្ក្រម ក្នុងម្លប់ភ្នំគិជ្ឈកូដ។ លំដាប់នោះ ទេវទត្តឡើងទៅលើ (កំពូល)ភ្នំគិជ្ឈកូដ ហើយប្រមៀលដុំថ្មធំ ដោយបំណងថា អញនឹង​សម្លាប់​ព្រះសមណគោតម ដោយដុំថ្មនេះ។ ឯកំពូលភ្នំទាំងពីរ ក៏មកប្រជុំគ្នា រងដុំថ្មនោះ។ គ្រានោះ បំណែក​ថ្ម ក៏ខ្ទាតឡើង ទង្គិច​ធ្វើព្រះលោហិត ក្នុងព្រះបាទព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យពុរពងឡើង។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ទតព្រះនេត្រ​ទៅខាងលើ ហើយមានព្រះពុទ្ធ​ដីកា​ទៅរក​ទេវទត្តថា នែមោឃបុរស អ្នកឯងមានចិត្តប្រទូស្ត មានចិត្តចង់សម្លាប់ ហើយធ្វើលោហិត​របស់​តថាគត​ឲ្យពុរពង​ឡើង ដោយអំពើណា អំពើនោះ អ្នកនឹងរងអកុសលកម្ម​ច្រើន។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្តមានចិត្ត​ប្រទូស្ត​ មានចិត្តចង់សម្លាប់ បានធ្វើលោហិតរបស់តថាគត​ឲ្យពុរពង​ឡើង ដោយអំពើណា អំពើ​នេះ ឈ្មោះថា​អនន្តរិយកម្ម ដែលទេវទត្ត​សន្សំ​មកជាដម្បូង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​បានឮដំណឹងថា ទេវទត្ត​ព្យាយាមសម្លាប់​ព្រះមានព្រះភាគហើយ។ ពួកភិក្ខុទាំងនោះ ចង្ក្រម​ព័ទ្ធជុំវិញ​វិហារ របស់​ព្រះមានព្រះភាគ នាំគ្នាស្រែកធ្វើសំឡេង​គឹកកងខ្លាំង ធ្វើស្វាធ្យាយ ដើម្បីរក្សាការពារ​គ្រប់​គ្រង​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះមានព្រះភាគ បានឮសំឡេងគឹកកង សំឡេងខ្លាំង សំឡេង​ស្វាធ្យាយ លុះ​ទ្រង់​ឮហើយ ត្រាស់ហៅព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុមកថា ម្នាលអានន្ទ សំឡេងគឹកកង សំឡេងខ្លាំង សំឡេង​ស្វាធ្យាយនោះ តើជាសំឡេង​អ្វី។ ព្រះអានន្ទក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុទាំងឡាយបានឮដំណឹងថា ទេវទត្ត​ព្យាយាមសម្លាប់​ព្រះមានព្រះភាគ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ចង្ក្រម​ព័ទ្ធជុំវិញ​វិហារ របស់​ព្រះមានព្រះភាគ នាំគ្នាស្រែកធ្វើសំឡេង​គឹកកង សំឡេងខ្លាំង ធ្វើស្វាធ្យាយ ដើម្បីរក្សាការពារ​គ្រប់​គ្រង​ព្រះមានព្រះភាគ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ សំឡេង​គឹកកង សំឡេងខ្លាំង សំឡេងស្វាធ្យាយនោះ គឺជាសំឡេង​នោះឯង។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ បើដូច្នោះ ចូរអ្នកហៅភិក្ខុទាំងនោះមកតាមពាក្យ​តថាគត​ថា ព្រះសាស្តាឲ្យ​ហៅលោក​ដ៏មានអាយុទាំងឡាយ។ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ទទួលពុទ្ធដីកា​របស់​ព្រះមានព្រះភាគថា ករុណាព្រះអង្គ រួចហើយ ក៏ចូលសំដៅទៅរកភិក្ខុទាំងឡាយ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងភិក្ខុទាំងនោះថា ព្រះសាស្តាត្រាស់​ឲ្យហៅ​លោក​ដ៏​មានអាយុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ ទទួលស្តាប់​ពាក្យអានន្ទដ៏មានអាយុថា យ៉ាង​នេះ​ហើយអាវុសោ រួចហើយក៏ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ទើប​ក្រាប​បង្គំ​ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះភិក្ខុទាំងនោះ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ​ហើយ ព្រះមានព្រះភាគ បានត្រាស់តម្រាស់​នេះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកណា​ព្យាយាម​សម្លាប់​តថាគត សេចក្តីព្យាយាម​សម្លាប់របស់អ្នកនោះ មិនមែនជាហេតុ មិនមែនជា​ឱកាស (គួរ​ធ្វើ​បានឡើយ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះតថាគតទាំងឡាយ មិនដែលបរិនិព្វាន ដោយសេចក្តី​ព្យាយាមរបស់អ្នកដទៃទេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ គ្រូក្នុងលោកនេះ មាន៥ពួក គ្រូទាំង៥ពួកនោះ គឺគ្រូណាខ្លះ  ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ គ្រូ១ពួកក្នុងលោកនេះ មានសីលមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានសីល​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីលរបស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ ពួកសាវ័ក​ តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មានសីលមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មាន​សីល​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីល​របស់អញ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់ចិត្ត​ទេ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អាន (យើង) ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយភេសជ្ជបរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដឡើង ព្រោះ​កម្ម​នោះ​មិនខាន។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកសាវ័ក តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ដោយសីល។ ឯគ្រូ​បែបនេះ តែង​នឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយសីល។

[៣៧] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូ១ពួកក្នុងលោកនេះ មាន​អាជីវៈ​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាខ្លួនថា អញមានអាជីវៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកសាវ័ក​ តែង​រក្សា​គ្រូបែបនេះ​ដោយអាជីវៈ។ ឯគ្រូ​បែបនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយអាជីវៈ។

[៣៨] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូ១ពួកក្នុងលោកនេះ មាន​ធម្មទេសនា​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានធម្មទេសនា​បរិសុទ្ធខ្លះ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សាវ័ក តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយធម្មទេសនា។ ឯគ្រូ​បែបនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយធម្មទេសនា។

[៣៩] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូ១ពួកក្នុងលោកនេះ មាន​វេយ្យាករណ៍​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានវេយ្យាករណ៍​បរិសុទ្ធខ្លះ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកសាវ័ក តែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយវេយ្យាករណ៍។ ឯគ្រូបែបនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយវេយ្យាករណ៍។

[៤០] ម្នាលមោគ្គល្លាន ពាក្យដទៃនៅមានទៀត គ្រូ១ពួកក្នុងលោកនេះ មាន​ញាណទស្សនៈ​មិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញមានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈ​របស់​អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ សាវ័កទាំងឡាយ តែងដឹងគ្រូ​នោះយ៉ាងនេះថា គ្រូដ៏ចំរើននេះ មានញាណទស្សនៈមិនបរិសុទ្ធ តែប្តេជ្ញាថា អញ​មានញាណទស្សនៈបរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈរបស់អញ ​បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាន​សៅហ្មងខ្លះ ដូច្នេះ បើយើងប្រាប់ (រឿងនោះ) ដល់​ពួកគ្រហស្ថ គង់លោក​មិនគាប់ចិត្តទេ​ ក៏រឿងណាមិនគាប់ចិត្តដល់លោក យើងនឹង​សើរើ​រឿង​លោកនោះ ដូចម្តេចបាន ព្រោះលោក​កំពុង​រាប់អានយើង ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​គិលានប្បច្ចយភេសជ្ជបរិក្ខារ លោកនឹងធ្វើកម្មណា គង់លោកនឹងប្រាកដឡើង ព្រោះកម្ម​នោះ​មិនខាន។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកសាវ័ក រមែងរក្សាគ្រូបែបនេះ​ ដោយញាណទស្សនៈ។ ក៏គ្រូ​បែបនេះ តែងនឹកសង្ឃឹម​នូវការរក្សា អំពី​ពួកសាវ័ក​ដោយញាណទស្សនៈ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ គ្រូទាំង៥ពួកនេះឯង តែងមានក្នុងលោកនេះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចំណែកតថាគត ជា​អ្នក​មាន​សីលបរិសុទ្ធ ទើបប្តេជ្ញា​ថា តថាគត​​មានសីលបរិសុទ្ធខ្លះ ថាសីលរបស់តថាគត បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមានសៅហ្មងខ្លះ។ ឯសាវ័កទាំងឡាយ​​ មិនបាន​រក្សាតថាគត​ដោយសីលទេ។ ចំណែក​តថាគត​ ក៏មិននឹកសង្ឃឹមនូវ​ការរក្សា​អំពី​ពួក​សាវ័ក​ទាំងឡាយ ដោយសីលឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ម្យ៉ាងទៀត តថាគត ជាអ្នកមានអាជីវៈ​បរិសុទ្ធ។បេ។ មានធម្មទេសនាបរិសុទ្ធ។បេ។ មាន​វេយ្យាករណ៍​បរិសុទ្ធ។បេ។ មានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធ ទើបប្តេជ្ញា​ថា តថាគត​​មានញាណទស្សនៈ​បរិសុទ្ធខ្លះ ថាញាណទស្សនៈរបស់តថាគត បរិសុទ្ធផូរផង់ ឥតមាសៅហ្មងខ្លះ។ ឯសាវ័កទាំង​ឡាយ​​ មិនបាន​រក្សាតថាគត ​ដោយញាណទស្សនៈឡើយ។ ចំណែកតថាគត ក៏មិននឹកសង្ឃឹមនូវ​ការរក្សា​អំពី​ពួក​សាវ័ក​ ដោយញាណទស្សនៈដែរ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកណាព្យាយាម​សម្លាប់​តថាគត សេចក្តីព្យាយាម​សម្លាប់​របស់អ្នកនោះ មិនមែនជាហេតុ មិនមែន​ជាឱកាស (គួរ​ឲ្យ​ធ្វើ​បានឡើយ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះព្រះតថាគតទាំងឡាយ មិនដែលបរិនិព្វាន​ ដោយសេចក្តី​ព្យាយាម​របស់បុគ្គលដទៃទេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចូរអ្នកទៅកាន់វិហាររាល់ខ្លួនចុះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះព្រះតថាគតទាំងឡាយ មិនបាច់​មានបុគ្គលរក្សាទេ។

[៤១] ក៏សម័យនោះឯង ក្នុងនគររាជគ្រឹះ មានដំរី១ ឈ្មោះ នាឡាគិរី ជាសត្វកាច​សាហាវ តែងសម្លាប់មនុស្ស។ លំដាប់នោះ ទេវទត្តចូលទៅកាន់នគររាជគ្រឹះ ហួសទៅដល់រោងដំរី ហើយ​បាននិយាយ​ពាក្យនេះនឹងពួក​អ្នករក្សាដំរីថា នែនាយ យើងនេះ ជាព្រះញាតិនឹងស្តេច អាច​តាំង​អ្នកដែល​នៅក្នុងតំណែង​ទាប ឲ្យ​នៅក្នុងតំណែង​ខ្ពស់ក៏បាន អាច​បង្កើនភត្ត និងបៀវត្សក៏បាន ម្នាល​នាយ បើដូច្នោះ ព្រះសមណគោតម ដើរមកកាន់ច្រកនេះពេលណា អ្នកចូរលែង​ដំរីនាឡាគិរីនេះ ឲ្យដើរទៅកាន់ច្រក​នេះ ក្នុងពេលនោះ។ ពួកអ្នករក្សាដំរីទាំងនោះ ទទួលស្តាប់​ពាក្យទេវទត្តថា កុរណាលោកម្ចាស់។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់ស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរ​ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ចូលទៅកាន់នគររាជគ្រឹះ ជាមួយនឹងភិក្ខុទាំងឡាយជាច្រើនរូប។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ស្តេចទៅកាន់ច្រកនោះ។ ឯពួកអ្នករក្សា​ដំរីទាំងនោះ បានឃើញ​ព្រះមានព្រះភាគ ស្តេចទៅកាន់ច្រកនោះ លុះឃើញហើយ ក៏លែង​ដំរីនាឡាគិរី ឲ្យដើរ​ទៅកាន់​ច្រកនោះ។ ដំរីនាឡាគិរី បានឃើញព្រះមានព្រះភាគ ស្តេច​មកអំពីចម្ងាយលឹមៗ លុះឃើញ​ហើយ ក៏លើកប្រមោយ សម្រឹងត្រចៀក និងកន្ទុយ ស្ទុះទៅរកព្រះមានព្រះភាគ។ ពួក​ភិក្ខុទាំង​នោះ បានឃើញដំរីនាឡាគិរីមកអំពីចម្ងាយលឹមៗ លុះឃើញហើយ បាន​ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះមាន​ព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ដំរីនាឡាគិរីនេះកាចអាក្រក់ ជាសត្វ​សម្លាប់​មនុស្ស (ឥឡូវ) ដើរមកកាន់ច្រកនេះហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគថយចេញ សូម​ព្រះសុគតស្តេចថយចេញ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចូរអ្នកមកចុះ កុំខ្លាច​ឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកណាព្យាយាម​សម្លាប់​តថាគត សេចក្តីព្យាយាម​សម្លាប់​របស់អ្នកនោះ មិនមែន​ជាហេតុ មិនមែន​ជាឱកាស (គួរ​ធ្វើបាន​ឡើយ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះព្រះតថាគតទាំងឡាយ មិនដែលបរិនិព្វាន ដោយសេចក្តីព្យាយាម​របស់​អ្នកដទៃទេ។ ពួក​ភិក្ខុទាំងនោះ បាន​ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះមានព្រះភាគអស់វារៈ​ពីរដងផង។បេ។ ពួកភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ អស់វារៈ​បីដងផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ដំរីនាឡាគិរីនេះ​កាច​អាក្រក់ ជាសត្វ​សម្លាប់​មនុស្ស (ឥឡូវ) ដើរមកកាន់ច្រកនេះហើយ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគថយចេញ សូមព្រះសុគតស្តេចថយចេញ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចូរអ្នកមកចុះ កុំខ្លាចឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អ្នកណាព្យាយាម​សម្លាប់​តថាគត សេចក្តីព្យាយាម​សម្លាប់​របស់អ្នកនោះ មិនមែន​ជាហេតុ មិនមែន​ជាឱកាស ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ព្រោះព្រះតថាគតទាំងឡាយ មិនដែលបរិនិព្វាន ដោយសេចក្តីព្យាយាម​របស់​អ្នក​ដទៃ​ទេ។

[៤២] សម័យនោះឯង មនុស្សទាំងឡាយ នាំគ្នាឡើងទៅនៅលើប្រាសាទខ្លះ លើប្រាសាទ​ដំបូល​ត្រងិលខ្លះ លើដំបូលផ្ទះខ្លះ។ បណ្តាពួកមនុស្សទាំងនោះ មនុស្សពួកណាមិនទាន់មាន​សទ្ធា មិនទាន់ជ្រះថ្លា​ ឥតប្រាជ្ញា មនុស្សពួកនោះ និយាយគ្នាយ៉ាងនេះថា ម្នាលគ្នាយើង មហា​សមណៈ ឈ្មោះគោតម មានរូបល្អណាស់ ប៉ុន្តែមុខជាត្រូវដំរីបៀតបៀន។ ចំណែក​ខាងមនុស្ស​ពួកណា មានសទ្ធាជ្រះថ្លា ជាបណ្ឌិត មានប្រាជ្ញា មនុស្សពួកនោះ និយាយ​គ្នាយ៉ាងនេះថា ម្នាល​គ្នាយើង មិនយូរប៉ុន្មានឡើយ មុខជាព្រះពុទ្ធនាគ នឹងធ្វើសង្គ្រាមជាមួយនឹងហត្ថិនាគ (នេះ)។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ផ្សាយមេត្តាចិត្តទៅកាន់ដំរីនាឡាគិរី។ គ្រានោះ ដំរីនាឡាគិរី ដែល​មេត្តាចិត្តរបស់​ព្រះមានព្រះភាគ​ពាល់ត្រូវហើយ ក៏ដាក់ប្រមោយចុះ ចូលទៅជិត​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ  បានឈរ​នៅចំពោះព្រះភក្ត្រ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះមានព្រះភាគ យកព្រះហស្ថខាងស្តំា​ ស្ទាប​ពោងដំរីនាឡាគិរី ហើយសំដែង​គាថា ចំពោះ​ដំរីនាឡាគិរីនោះថា

[៤៣] ម្នាលកុញ្ជរ អ្នកកុំចូលមកប៉ុនប៉ងសម្លាប់​ព្រះពុទ្ធនាគឡើយ ម្នាលកុញ្ជរ ព្រោះថា ការ​ចូលមកប៉ុនប៉ងសម្លាប់​ព្រះពុទ្ធនាគ ជាហេតុ​ឲ្យកើតទុក្ខ។ ម្នាលកុញ្ជរ កាលបើអ្នកសម្លាប់​ព្រះពុទ្ធនាគហើយ ទៅអំពីជាតិ​នេះ ទៅកាន់​លោកខាងមុខ (អ្នក) មិនបានទៅកើតក្នុង​សុគតិទេ។ ចូរអ្នកលែងស្រវឹង លែងប្រមាទទៅ ព្រោះថា សត្វ​ទាំងឡាយ ដែលប្រមាទហើយ តែង​មិនបាន​ទៅកាន់​សុគតិភូមិឡើយ។ អ្នកនឹងទៅកាន់សុគតិ ដោយប្រការដែលអ្នកធ្វើខ្លួនឯង។

[៤៤] លំដាប់នោះ ដំរីនាឡាគិរីចាប់ល្អងធូលី ដែលជាប់នឹងព្រះបាទព្រះមានព្រះភាគ ដោយប្រមោយ យកមករោយរាយលើក្បាល ហើយបែរមុខចំព្រះមានព្រះភាគ អង្កុញជើងមុខ ថយក្រោយ ដរាបទាល់តែលែងឃើញ​ព្រះមានព្រះភាគ។ លំដាប់នោះ ដំរីនាឡាគិរី ដើរទៅកាន់​រោងដំរី ក៏បានឈរនៅក្នុងកន្លែងរបស់ខ្លួនដដែល។ ព្រះមានព្រះភាគ បានទូន្មាន​ដំរីនាឡាគិរី ដោយប្រការដូច្នេះឯង។

[៤៥] សម័យនោះឯង មនុស្សទាំងឡាយនាំគ្នាច្រៀងគាថានេះថា

ជនពួក១តែងទូន្មាន (ដំរី) ដោយដម្បងខ្លះ ដោយកង្វេរខ្លះ ដោយរំពាត់ខ្លះ (ចំណែក) ព្រះពុទ្ធ ដែលព្រះអង្គស្វែងរកនូវគុណធំ ឥតមានដម្បង ឥតមានគ្រឿង​សស្ត្រាអ្វីទេ តែ​អាច​ទូន្មាន​ហត្ថិនាគបាន។

មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ទេវទត្តនេះ ជាមនុស្ស​អាក្រក់ ជាអ្នកឥតបុណ្យសោះ មិនសមបើនឹងព្យាយាម​សម្លាប់​ព្រះសមណគោតម ដែលមាន​ឫទ្ធិ​ច្រើន មានអានុភាពច្រើនយ៉ាងនេះឡើយ។ ទេវទត្តក៏សាបសូន្យ​លាភសក្ការៈទៅ។ ឯលាភ​សក្ការៈ ក៏រឹតតែចំរើន​ឡើង ដល់​ព្រះមានព្រះភាគ។

[៤៦] សម័យនោះឯង ទេវទត្ត ព្រមទាំងបរិសទ្យ​សាបសូន្យលាភសក្ការៈ ហើយក៏នាំគ្នារៃ​អង្គាស​គ្រប់ត្រកូល មកបរិភោគ។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិន​សម​​បើសមណៈ​ទាំងឡាយ ជាសក្យបុត្តិយ៍ នាំគ្នារៃអង្គាស​គ្រប់ត្រកូល យកមក​ឆាន់សោះ អ្នក​ណា មិនពេញចិត្តនឹងរបស់សម្បូណ៌ អ្នកណា មិនគាប់ចិត្ត​នឹងរបស់ឆ្ងាញ់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮ​មនុស្សទាំងនោះ​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ហើយ។ ភិក្ខុណាដែល មានសេចក្តីប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ទេវទត្តព្រមទាំងបរិសទ្យ មិន​សម​បើ​នឹង​រៃ​អង្គាស​គ្រប់ត្រកូល យកមកឆាន់សោះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលទេវទត្ត បានឮថា អ្នកព្រម​ទាំង​បរិសទ្យ រៃអង្គាស​គ្រប់​ត្រកូល យកមកបរិភោគ ពិតមែនឬ។ ទេវទត្ត​ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ ព្រះពុទ្ធ​មានព្រះភាគ ទ្រង់បន្ទោសហើយ ធ្វើនូវធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅ​​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគត នឹងអនុញ្ញាត​តិកភោជន [ភោជន​ដែលឆាន់បាន​ត្រឹម​បីរូប បើភិក្ខុតាំង​ពី៤រូបឡើងទៅ ឆាន់មិនបាន។] គ្រប់ត្រកូល ដល់​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ព្រោះ​អាស្រ័យ​អំណាច​ប្រយោជន៍​៣យ៉ាង (គឺ) ដើម្បីនឹងផ្ចាញ់​ផ្ចាល​នូវបុគ្គល​ទាំង​ឡាយ ដែល​មិនមាន​អៀនខ្មាស១ ដើម្បីកិរិយានៅជាសុខស្រួល ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែល​មាន​សីល​ជាទីស្រឡាញ់ ថាកុំឲ្យពួកភិក្ខុ មានសេចក្តីប្រាថ្នាដ៏លាមក អាស្រ័យបក្ខពួក ហើយនាំគ្នា​បំបែក​សង្ឃ១ ដើម្បី​សេចក្តីអាណិត​ដល់ត្រកូល១ (វិនយធរ) ត្រូវកាត់​សេចក្តីតាម​អាបត្តិ ក្នុង​គណភោជន​សិក្ខាបទ​ចុះ។

[៤៧] គ្រានោះ ទេវទត្តដើរចូលទៅរកកោកាលិកភិក្ខុ កដមោរកតិស្សកភិក្ខុ ខណ្ឌទេវិយា​បុត្ត​ភិក្ខុ និងសមុទ្ទទត្តភិក្ខុ លុះចូលទៅដល់ហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ ទៅនឹង​កោកាលិកភិក្ខុ កដមោរកតិស្សកភិក្ខុ ខណ្ឌទេវិយាបុត្តភិក្ខុ និងសមុទ្ទទត្តភិក្ខុថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំងឡាយ អ្នក​ចូរ​មក ពួកយើងនឹងធ្វើការបំបែកសង្ឃ និងទំលាយចក្រ​របស់ព្រះ​សមណ​គោតម។ កាលបើ​ទេវទត្ត​និយាយយ៉ាងនេះហើយ កោកាលិកភិក្ខុ ក៏បាននិយាយ​ពាក្យនេះ ទៅនឹង​ទេវទត្តថា ម្នាល​អាវុសោ ព្រះសមណគោតម មានឫទ្ធិច្រើន មានអានុភាពច្រើនណាស់ ពួកយើងនឹងធ្វើការបំបែកសង្ឃ នឹង​ទំលាយ​ចក្រ របស់​ព្រះសមណគោតម ដូចម្តេចបាន។ ទេវទត្តឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ ចូរអ្នក​ទាំងឡាយមក ពួកយើង​នឹងនាំគ្នាចូលទៅគាល់​ព្រះសមណគោតម ហើយទូលសុំវត្ថុ៥ប្រការថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគ តែងសរសើរគុណ នៃបុគ្គលអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច អ្នកសន្តោស ដុសខាត់ចិត្ត ទ្រទ្រង់ធុតង្គវត្ត គួរជាទីជ្រះថ្លា មិនសន្សំកិលេសវដ្តៈ ប្រារព្ធសេចក្តី​ព្យាយាម ដោយបរិយាយជាច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វត្ថុ៥ប្រការទាំងនេះ រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​សេចក្តីប្រាថ្នាតិច ដើម្បីសន្តោស ដើម្បី​ដុសខាត់ចិត្ត ដើម្បីធុតង្គវត្ត ដើម្បីសេចក្តីជ្រះថ្លា ដើម្បី​មិនសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ ដើម្បីប្រារព្ធសេចក្តី​ព្យាយាម ដោយបរិយាយជាច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏​ចំរើន សូមទ្រង់មេត្តាប្រោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ នៅតែក្នុងព្រៃជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណានៅ​ក្នុងស្រុក ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ កាន់បិណ្ឌបាតជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុ​ណា​ត្រេកអរដោយការនិមន្តន៍ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ ប្រើប្រាស់​តែសំពត់​បង្សុកូលអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាត្រេកអរ​ចំពោះ​គហបតិចីវរ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស សូមឲ្យភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នៅទៀបគល់ឈើ​ជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាចូល​ទៅនៅ​ក្នុងទី​ប្រក់ទីបាំង ភិក្ខុនោះ​នឹង​ត្រូវទោស សូមកុំឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយឆាន់ត្រី និងសាច់អស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាឆាន់ត្រី និងសាច់ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស ព្រះសមណគោតម មុខជាមិនអនុញ្ញាតវត្ថុ៥ប្រការនេះឲ្យទេ ហើយពួក​យើងឯង នឹងពន្យល់ជន (ឲ្យត្រកអរ​នឹងយើង) ដោយវត្ថុ៥ប្រការនេះ។ កោកាលិកភិក្ខុ​និយាយថា ម្នាលអាវុសោ ពួកយើង​អាចនឹងធ្វើការទំលាយសង្ឃ ទំលាយ​ចក្ររបស់ព្រះសមណគោតម ដោយ​វត្ថុ៥ប្រការនេះបាន ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ដ្បិតមនុស្សទាំងឡាយ ដែលជ្រះថ្លា​ដោយ​វត្ថុ​សៅហ្មង (មានច្រើន)។

[៤៨] គ្រានោះ ទេវទត្តព្រមទាំងបរិសទ្យ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគជាម្ចាស់ លុះចូល​ទៅ​ដល់ហើយ ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​ទេវទត្ត​អង្គុយ​ក្នុង​ទី​ដ៏សមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​ពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះ​ទ្រង់​យស តែងសរសើរគុណ នៃបុគ្គលអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច ជាអ្នកសន្តោស ដុសខាត់ចិត្ត ទ្រ​ទ្រង់​ធុតង្គវត្ត គួរជាទីជ្រះថ្លា មិនសន្សំកិលេសវដ្តៈ ប្រារព្ធសេចក្តី​ព្យាយាម ដោយបរិយាយ​ជា​ច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វត្ថុ៥ប្រការទាំងនេះ រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​​សេចក្តីប្រាថ្នាតិច ដើម្បី​សន្តោស ដើម្បី​ដុសខាត់ចិត្ត ដើម្បីធុតង្គវត្ត ដើម្បីសេចក្តីជ្រះថ្លា ដើម្បី​​មិនសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ ដើម្បី​ប្រារព្ធ​សេចក្តី​ព្យាយាម ដោយបរិយាយជាច្រើន បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចំរើន សូមទ្រង់មេត្តាប្រោស សូម​ឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ នៅតែក្នុងព្រៃជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណានៅ​ក្នុងស្រុក ភិក្ខុនោះ​នឹង​ត្រូវ​ទោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ កាន់បិណ្ឌបាតជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុ​ណា​ត្រេកអរដោយ​ការ​និមន្តន៍ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ ទ្រទ្រង់សំពត់​បង្សុកូល​អស់មួយជីវិត ភិក្ខុ​ណា​ត្រេកអរ​ចំពោះ​គហបតិចីវរ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស សូមឲ្យភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ នៅទៀបគល់ឈើ​ជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាចូល​ទៅនៅ​ក្នុងទី​ប្រក់ទីបាំង ភិក្ខុនោះ​នឹង​ត្រូវទោស សូមកុំឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ឆាន់ត្រី និងសាច់អស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាឆាន់ត្រី និងសាច់ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា កុំទេវទត្ត ភិក្ខុណាចង់នៅក្នុងព្រៃ ចូរឲ្យភិក្ខុនោះ​នៅចុះ ភិក្ខុណាចង់នៅក្នុងស្រុក ចូរ​ឲ្យភិក្ខុនោះនៅចុះ ភិក្ខុណា​ចង់ប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាតជាវត្ត ចូរ​ឲ្យ​ភិក្ខុនោះប្រព្រឹត្តចុះ ភិក្ខុណាចង់​ត្រេកអរដោយការនិមន្តន៍ ចូរឲ្យ​ភិក្ខុនោះត្រេកអរចុះ ភិក្ខុណាចង់​ត្រេកអរ​នឹងគហបតិចីវរ ចូរឲ្យ​ភិក្ខុនោះត្រេកអរចុះ ម្នាលទេវទត្ត ដ្បិតតថាគតអនុញ្ញាត​សេនាសនៈ​ទៀបគល់ឈើអស់​កាល​៨​ខែ​ហើយ ទាំងបាន​អនុញ្ញាត​ត្រីសាច់ ដែលបរិសុទ្ធ ​ដោយទី​បំផុត៣ប្រការ គឺមិនបានឃើញ១ មិន​បាន​ឮ១ មិនបាន​រង្កៀស១ (ឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយឆាន់បាន)។ លំដាប់នោះ ទេវទត្តត្រេកអររីករាយថា ព្រះមានព្រះភាគ មិនព្រមអនុញ្ញាតវត្ថុ៥ប្រការនេះទេ បាន​ក្រាបថ្វាយបង្គំ​លាព្រះមានព្រះភាគ ព្រមទាំងបរិសទ្យ ក្រោកចាកអាសនៈ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយចៀសចេញទៅ។

[៤៩] គ្រានោះ ទេវទត្តព្រមទាំងបរិសទ្យ ចូលទៅកាន់ក្រុងរាជគ្រឹះ ពន្យល់​អ្នកផង​ឲ្យយល់ ដោយវត្ថុ៥ប្រការ ហើយនិយាយថា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ពួកយើងបាន​ចូលទៅ​គាល់​ព្រះ​សមណគោតម ហើយទូលសុំវត្ថុ៥ប្រការថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគ តែង​សរសើរ​គុណ របស់បុគ្គលជាអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ប្រារព្ធសេចក្តី​ព្យាយាម ដោយ​បរិយាយ​ជាច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វត្ថុ៥ប្រការទាំងនេះ រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ដើម្បីប្រារព្ធសេចក្តី​ព្យាយាម ដោយបរិយាយជាច្រើន បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​ចំរើន សូម​ទ្រង់​មេត្តា​ប្រោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ នៅតែក្នុងព្រៃជាវត្តអស់មួយជីវិត ភិក្ខុណានៅ​ក្នុងស្រុក ភិក្ខុ​នោះ​នឹងត្រូវទោស។បេ។ សូមកុំឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយឆាន់ត្រី និងសាច់អស់មួយជីវិត ភិក្ខុណាឆាន់ត្រី និងសាច់ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស (ឥឡូវ) វត្ថុ៥ប្រការទាំងនេះ ព្រះសមណ​គោតម​មិនព្រម​អនុញ្ញាត​​ឲ្យទេ ពួកយើង​ទាំងអស់គ្នានោះ នឹងសមាទាន​ប្រព្រឹត្ត​វត្ថុទាំង​៥ប្រការនេះ។

[៥០] បណ្តាមនុស្សទាំងនោះ មនុស្សពួកណាដែល​ឥតសទ្ធា មិនជ្រះថ្លា ឥតប្រាជ្ញា មនុស្ស​ពួកនោះ និយាយគ្នាយ៉ាងនេះថា ពួកសមណៈ ជាសក្យបុត្តទាំងនោះ ជាអ្នក​កំចាត់បង់នូវកិលេស ជាអ្នកប្រព្រឹត្តដុសខាត់ចិត្ត ចំណែកព្រះសមណគោតម ជាអ្នកល្មោភ (ដោយ​បច្ច័យ មានចីវរ​ជាដើម) តែងត្រិះរិះដើម្បីសេចក្តីល្មោភ (ចីវរជាដើម)។ ចំណែក​ពួកមនុស្សណា ដែលមានសទ្ធា​ជ្រះថ្លា ជាបណ្ឌិត មានប្រាជ្ញា មនុស្សពួកនោះ នាំគ្នាពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ទេវទត្ត មិនសមបើនឹងខំប្រឹងទំលាយសង្ឃ និងទំលាយចក្រសោះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮដំណឹង​មនុស្សទាំងនោះពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ហើយ។ ពួកភិក្ខុណា ដែលមាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ពួកភិក្ខុនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ​ទេវទត្ត ខំប្រឹង​ទំលាយ​សង្ឃ និងទំលាយ​ចក្រសោះ។ ទើបភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលទេវទត្ត ឮថា អ្នកខំប្រឹងបំបែកសង្ឃ និងបំបែកចក្រ មែនឬ។ ទេវទត្តឆ្លើយថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា កុំទេវទត្ត អ្នកកុំចូល​ចិត្ត​​នឹងការបំបែកសង្ឃឡើយ ម្នាលទេវទត្ត ដ្បិតការបំបែកសង្ឃ មានទោសជាទម្ងន់ណាស់ ម្នាល​ទេវទត្ត ប្រសិនបើអ្នកណាមួយបំបែកសង្ឃ ដែលកំពុង​ព្រមព្រៀង​គ្នា (អ្នកនោះ) រមែង​ទទួល​ទោស​​លាមកអាក្រក់ តាំងនៅអស់​១កប្ប ឆេះនៅក្នុង​នរក​អស់​១កប្ប ម្នាលទេវទត្ត បើអ្នកណា​មួយ​ធ្វើសង្ឃ ដែលបែកគ្នាហើយ ឲ្យព្រមព្រៀងគ្នាទៅវិញ (អ្នកនោះ) តែងទទួលនូវ​បុណ្យ​ដ៏​ប្រសើរ ហើយនឹងរីករាយ​ក្នុងឋានសួគ៌អស់១កប្ប ណ្ហើយ​ទេវទត្ត អ្នកកុំចូលចិត្តនឹង​ការ​បំបែក​សង្ឃ​ឡើយ ម្នាលទេវទត្ត ដ្បិតការបំបែកសង្ឃ មានទោសធ្ងន់​ណាស់។

[៥១] គ្រានោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ស្លៀកស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហ​សម័យ ចូលទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ។ ទេវទត្តបានឃើញ​ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ កំពុង​ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងនគររាជគ្រឹះ លុះឃើញហើយ ក៏ចូល​ទៅជិត​ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ លុះ​ចូល​ទៅដល់ហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងព្រះអានន្ទដ៏​មានអាយុ​ថា ម្នាលអានន្ទដ៏មានអាយុ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើឧបោសថកម្ម និងធ្វើសង្ឃកម្ម បែកចេញ​ចាក​ព្រះមានព្រះភាគ បែក​ចេញចាក​ភិក្ខុ​សង្ឃ ចាប់ដើមពីថ្ងៃនេះរៀងទៅ។ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះ បានត្រឡប់​មកពីបិណ្ឌបាត ក្នុងខាងក្រោយភត្តហើយ ក៏ចូល​ទៅរក​ព្រះមានព្រះភាគ លុះ​ចូលទៅដល់ហើយ ទើបក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយ​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​អង្គុយ​ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានក្រាប​បង្គំ​ទូល​ព្រះមានព្រះភាគ​យ៉ាងនេះ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យថ្ងៃនេះ ខ្ញុំព្រះអង្គ ស្លៀក​ស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ និងចីវរ ចូលទៅបិណ្ឌបាត ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ទេវទត្តបានឃើញ​ខ្ញុំព្រះអង្គ កំពុងត្រាច់បិណ្ឌបាត ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះ លុះឃើញហើយ ចូលមករកខ្ញុំព្រះអង្គ លុះមក​ដល់​ហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹង​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ថា នែអាវុសោអានន្ទ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើ​ឧបោសថ​កម្ម និងធ្វើសង្ឃកម្ម បែកចេញ​ចាក​ព្រះ​មានព្រះភាគ បែកចេញចាកភិក្ខុសង្ឃ ចាប់​ដើម​ពី​ថ្ងៃនេះរៀងទៅហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ថ្ងៃ​នេះ​ទំនង​ជាទេវទត្ត​បំបែកសង្ឃហើយ។ លំដាប់​នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​នូវ​ដំណើរ​​នេះហើយ ទើប​ទ្រង់បន្លឺ​នូវ​ឧទាន​វាចានេះ ក្នុងវេលានោះថា

[៥២] អំពើល្អ មនុស្សសប្បុរសធ្វើបានដោយងាយ អំពើល្អ មនុស្សបាប ធ្វើបានដោយ​ក្រ។ អំពើបាប មនុស្សបាប ធ្វើបានដោយងាយ អំពើបាប ព្រះអរិយៈទាំងឡាយ ធ្វើបានដោយក្រ។

ចប់ ភាណវារៈ ទី២។

[៥៣] គ្រានោះ ទេវទត្តក្រោកចាកអាសនៈ​ក្នុងថ្ងៃឧបោសថនោះ ហើយបង្គាប់​ភិក្ខុ​ឲ្យចាប់​ស្លាក ដោយពាក្យថា ម្នាលអាវុសោ ពួកយើងបាននាំគ្នាចូលទៅគាល់​ព្រះសមណគោតម ទូលសុំ​វត្ថុ​៥ប្រការថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់សរសើរគុណ របស់បុគ្គល​អ្នកប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ប្រារព្ធសេចក្តីព្យាយាម ដោយបរិយាយច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វត្ថុ៥ប្រការទាំង​នេះ ប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បី​សេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ដើម្បីប្រារព្ធសេចក្តីព្យាយាម ដោយបរិយាយ​ជា​ច្រើន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមទ្រង់មេត្តាប្រោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ​ នៅតែក្នុងព្រៃជា​វត្ត​អស់​១​ជីវិត ភិក្ខុណានៅក្នុងស្រុក ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស។បេ។ សូមកុំឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយឆាន់ត្រី និង​សាច់​អស់​១ជីវិត ភិក្ខុណាឆានត្រីនិងសាច់ ភិក្ខុនោះនឹងត្រូវទោស ព្រះសមណគោតម មិនទ្រង់​អនុញ្ញាត​វត្ថុ៥ប្រការនេះទេ តែពួកយើង​ទាំងនោះ នឹងនាំគ្នា​សមាទាន​ ប្រព្រឹត្ត​វត្ថុ​៥ប្រការ​នេះវិញ វត្ថុ៥ប្រការនេះ គួរដល់​លោកដ៏មានអាយុអង្គណា សូមលោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ​ចាប់ស្លាកចុះ។

[៥៤] សម័យនោះឯង វជ្ជីបុត្តកភិក្ខុ នៅក្នុងនគរវេសាលី ប្រមាណ៥០០រូប ជាអ្នក​ទើប​នឹងបួសថ្មីផង ជាអ្នកមិនដឹងប្រក្រតី (មិនចេះវិន័យ)ផង។ ភិក្ខុទាំងនោះ គិតគ្នាថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា ហើយក៏នាំគ្នាចាប់ស្លាក។ លំដាប់នោះ ទេវទត្ត​បំបែក​​សង្ឃ ហើយនាំភិក្ខុទាំង​៥០០រូប (នោះ) ឆ្ពោះទៅ​កាន់គយាសីសប្រទេស។

[៥៥] គ្រានោះ ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាន ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅ​ដល់ហើយ ក្រាបអភិវាទ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​ព្រះសារីបុត្ត​ដ៏​មានអាយុអង្គុយ​ក្នុងទីសមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ទេវទត្តបំបែកសង្ឃ ហើយនាំភិក្ខុប្រមាណ​៥០០រូប ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​គយាសីស​ប្រទេស​ទៅហើយ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលសារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន អ្នកទាំងឡាយ ទំនង​ជា​មាន​សេចក្តីអាណិតភិក្ខុ ដែលទើបនឹងបួសថ្មីទាំងនោះទេដឹង ម្នាល​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន ចូរអ្នកទាំងឡាយនាំគ្នាទៅចុះ ភិក្ខុទាំងនោះ គង់ដល់នូវសេចក្តីវិនាស ក្នុងកាលជាអនាគត។ ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាន ទទួល​ស្តាប់ព្រះពុទ្ធដីការបស់​ព្រះមានព្រះភាគថា ករុណា​ព្រះអង្គ ហើយក្រោកចាកអាសនៈ ក្រាបបង្គំលាព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយដើរសំដៅ​ទៅគយាសីសប្រទេស។

[៥៦] សម័យនោះ មានភិក្ខុមួយរូបឈរយំ នៅជិតព្រះមានព្រះភាគ។ លំដាប់នោះ ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ បានត្រាស់​តម្រាស់នេះ នឹងភិក្ខុនោះថា ម្នាលភិក្ខុ ហេតុអ្វីក៏អ្នកយំ។ ភិក្ខុនោះ ក្រាប​បង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន អគ្គសាវ័ករបស់ព្រះមានព្រះភាគ គឺ​ព្រះសារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លាន​ទាំងនោះ ពេញចិត្តនឹងធម៌ទេវទត្តហើយ បានជាទៅកាន់សំណាក់​ទេវទត្ត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន ពេញចិត្តនឹងធម៌ទេវទត្ត ដោយ​ឧបាយណា ឧបាយនោះ មិនមែនជាហេតុ មិនមែនជាឱកាសឡើយ ឯសារីបុត្ត និង​មោគ្គល្លាន​ទៅ​នោះ ដើម្បីពន្យល់​ភិក្ខុផងគ្នាទេតើ។

[៥៧] ចួនសម័យនោះឯង ទេវទត្តមានបរិសទ្យជាច្រើនចោមរោមត្រៀបត្រា កំពុង​អង្គុយ​សំដែងធម៌។ ទេវទត្តបានឃើញ​ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាន ដើរមកអំពីចម្ងាយលឹមៗ លុះ​ឃើញ​ហើយ ក៏ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចូរអ្នកមើលចុះ ធម៌យើងសំដែង​ហើយដោយល្អទាល់តែ​អគ្គសាវ័ក​របស់ព្រះសមណ​គោតម គឺ​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន (ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ធម៌យើងហើយ បានជា) មកកាន់​សំណាក់យើង។ កាលបើទេវទត្តនិយាយយ៉ាងនេះហើយ កោកាលិកភិក្ខុ ក៏បាននិយាយ​ពាក្យនេះនឹងទេវទត្តថា នែអាវុសោទេវទត្ត អ្នកកុំទុកចិត្ត​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លានឡើយ (ដ្បិត) សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន(នេះ) ជាអ្នកប្រាថ្នាលាមក លុះក្នុងអំណាច​សេចក្តីប្រាថ្នាអាក្រក់។ ទេវទត្តឆ្លើយថា មិនអ្វីទេ អាវុសោ សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាននោះ មក​ដោយស្រួលទេ ព្រោះហេតុតែ​ពេញចិត្ត​នឹងធម៌របស់​យើងហើយ។ ទេវទត្តនិមន្ត​ព្រះសារីបុត្តដ៏​មានអាយុ ដោយអាសនៈ​ពាក់កណ្តាលថា នែអាវុសោសារីបុត្ត សូមលោកនិមន្ត​មកគង់​លើ​អាសនៈ​នេះចុះ។ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុនិយាយថា ណ្ហើយអាវុសោ ដូច្នេះ រួច​កាន់យក​អាសនៈ​មួយ ហើយអង្គុយ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ឯព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ក៏កាន់យកអាសនៈ​មួយ ហើយអង្គុយ​ក្នុងទីសមគួរ។ គ្រានោះ ទេវទត្តបានពន្យល់ភិក្ខុទាំងឡាយច្រើន ឲ្យយល់ព្រម ឲ្យ​កាន់យកព្រម ឲ្យអាចហ៊ាន ឲ្យត្រេកអរ​រីករាយ ដោយធម្មីកថា ទាល់តែយប់ជ្រៅ ទើប​និមន្ត​ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុថា នែអាវុសោសារីបុត្ត ភិក្ខុសង្ឃប្រាសចាកថីនមិទ្ធហើយ ម្នាលអាវុសោ​សារីបុត្ត ចូរអ្នកជួយបំភ្លឺធម្មីកថា ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយផងចុះ ដ្បិតខ្ញុំឈឺខ្នងណាស់ ខ្ញុំ​នឹងសម្រាក​បន្តិច។ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ ទទួលពាក្យទេវទត្តថា អើអាវុសោ។ ទេវទត្តក៏ក្រាល​សង្ឃាដិ៤​ជាន់ សម្រេច​នូវសេយ្យា (សិង) ផ្អៀងទៅខាងស្តាំ។ ទេវទត្តនោះ ក៏ចួន​ជាអស់កំឡាំង ភ្លេចភ្លាំង​ស្មារតី មិនដឹងខ្លួនប្រាណ ក៏ដេកលក់មួយរំពេចទៅ។

[៥៨] គ្រានោះ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ បានទូន្មានប្រៀនប្រដៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដោយធម្មីកថា ជាអាទេសនាបាដិហារ្យ [សំដែងដឹងចិត្តរបស់បុគ្គលដទៃ ហៅថា អាទេសនាបាដិហារ្យ។] និងអនុសាសនីបាដិហារ្យ [ធម៌ទេសនាទាំងអស់ ហៅថា អនុសាសនីបាដិហារ្យ។] ចំណែកខាងព្រះមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ក៏ទូន្មានប្រៀនប្រដៅ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ដោយធម្មីកថា ជាឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ [ប្រៀនប្រដៅដោយឫទ្ធិជាអស្ចារ្យ ហៅថា ឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ (ដីកា)។] និងអនុសាសនីបាដិហារ្យ។ លំដាប់នោះ ពួកភិក្ខុទាំងនោះ ដែល​ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ ទូន្មានប្រៀនប្រដៅ (ដោយធម្មីកថា) ជាអាទេសនាបាដិហារ្យ និងអនុ​សាសនីបាដិហារ្យ ដែល​ព្រះមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ទូន្មានប្រៀនប្រដៅ​ (ដោយធម្មីកថា) ជាឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ និងអនុសាសនីបាដិហារ្យ ក៏កើតធម្មចក្ខុ គឺសោតាបត្តិមគ្គ ប្រាសចាកធូលី ប្រាសចាកមន្ទិល (ដោយបញ្ញាថា) ធម្មជាតណាមួយ មានកិរិយាកើតឡើងជាធម្មតា ធម្មជាត​ទាំង​អស់នោះ រមែងរលត់​ទៅវិញជាធម្មតា។ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាល​អាវុសោ ពួកយើងនាំគ្នាទៅកាន់សំណាក់​ព្រះមានព្រះភាគ លោកអង្គណា ចូលចិត្តនឹងធម៌​របស់​ព្រះមានព្រះភាគនោះ ចូរលោកអង្គនោះនិមន្តមក។ ទើប​ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាននាំ​ភិក្ខុ​ទាំង៥០០រូបនោះ ចូលសំដៅ​ទៅវត្តវេឡុវន។ លំដាប់នោះ កោកាលិកភិក្ខុ ដាស់ទេវទត្តឲ្យ​ក្រោក​ឡើងថា នែអាវុសោទេវទត្ត ចូរអ្នកក្រោកឡើង ដ្បិតសារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន នាំភិក្ខុទាំងនោះ​ទៅ​ហើយ ម្នាលអាវុសោទេវទត្ត យើងបាននិយាយប្រាប់អ្នកថា នែទេវទត្តដ៏មានអាយុ អ្នកកុំទុក​ចិត្ត​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លានឡើយ ដ្បិតសារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន (នោះ) ជាមនុស្សប្រាថ្នាលាមក លុះ​ក្នុង​អំណាច​សេចក្តីប្រាថ្នាអាក្រក់ ឥឡូវ​ឃើញទេហ៍។ លំដាប់នោះ ទេវទត្តក៏ស្រាប់តែ​ក្អួតឈាម​ក្តៅ ចេញមកពីមាត់ក្នុងទីនោះ។

[៥៩] គ្រានោះ ​ព្រះសារីបុត្ត និងព្រះមោគ្គល្លាន ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះ​ចូល​ទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​អង្គុយ​ក្នុង​ទី​ដ៏​សមគួរហើយ ទើប​​ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ ក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស សូមឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ ដែល​ជាអ្នកប្រព្រឹត្ត​តាមភិក្ខុ ដែលបំបែក​សង្ឃ ឧបសម្បទាជាថ្មីទៀត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ណ្ហើយសារីបុត្ត អ្នក​កុំចូលចិត្ត​នឹងការឲ្យ​ពួក​ភិក្ខុ​​ជាអ្នកប្រព្រឹត្ត​តាមភិក្ខុ ដែលបំបែកសង្ឃ ទទួលឧបសម្បទាជាថ្មីទៀត​ឡើយ ម្នាលសារីបុត្ត បើ​ដូច្នោះ ចូរអ្នក​ឲ្យភិក្ខុដែលប្រព្រឹត្ត​​តាមភិក្ខុ ដែលបំបែកសង្ឃ (នោះ) សំដែង​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ​ចេញ​ចុះ ម្នាលសារីបុត្ត ចុះទេវទត្ត ប្រតិបត្តិចំពោះ​អ្នកដូចម្តេច។ ព្រះសារីបុត្ត​ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគ បានពន្យល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ ឲ្យយល់ប្រយោជន៍ ឲ្យកាន់យក​ព្រម ឲ្យអាចហាន ឲ្យត្រេកអរ ឲ្យរីករាយ​ដោយធម្មីកថា ទាល់​តែ​យប់ជ្រៅ ទើបបានអារាធនា​ខ្ញុំព្រះអង្គថា ម្នាលសារីបុត្ត ភិក្ខុសង្ឃ​ប្រាសចាកសេចក្តីងុយងោក​អស់ហើយ ម្នាលសារីបុត្ត ចូរ​អ្នកបំភ្លឺធម្មីកថា ចំពោះ​ភិក្ខុទាំងឡាយនោះផងចុះ ដ្បិតតថាគត​ឈឺខ្នង តថាគតនឹងឈប់​សម្រាក​បន្តិច រឿងនេះយ៉ាងណា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទេវទត្ត ក៏ប្រតិបត្តិ​យ៉ាងនោះដែរ។

[៦០] លំដាប់នោះ​ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ រឿងធ្លាប់មានមកហើយ មានដំរីច្រើន នៅអាស្រ័យ​នឹងស្រះធំ១ ជិតព្រៃ​រំលោង។ ដំរី​ទាំងនោះ ចុះកាន់ស្រះនោះ ដកយកក្រអៅឈូកដោយប្រមោយ លាងសម្អាត ហើយ​ទំពាលេប​របស់ដែលគ្មានភក់នោះទៅ។ ក្រអៅឈូកនោះ ក៏នាំឲ្យមានពណ៌​សម្បុរ និងកំឡាំង​ដល់​ដំរី​ទាំង​នោះ។ ដំរីទាំងនោះ ក៏មិនបានដល់​នូវសេចក្តីស្លាប់ផង នូវសេចក្តីទុក្ខ ជិតនឹងស្លាប់ផង ព្រោះ​ការ​ទំពា​ស៊ីក្រអៅឈូកនោះទេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចំណែក​ខាងពួកដំរីក្មេង គឺដំរីស្ទាវ និងកូនដំរី តែងយកតម្រាប់ដំរីធំទាំងនោះ ក៏នាំគ្នាចុះកាន់ស្រះនោះ ហើយដកយកក្រអៅឈូក​ដោយ​ប្រមោយ តែមិនបានលាងទឹកឲ្យស្អាត ហើយក៏ទំពាលេបទាំងភក់ទៅ។ ក្រអៅឈូក​នោះ ក៏​មិន​នាំ​ឲ្យ​កើតសម្បុរ និងកំឡាំង​ដល់ដំរីទាំងនោះឡើយ។ (ដំរីស្ទាវ និងកូនដំរីទាំងឡាយ) តែងដល់​នូវ​សេចក្តីស្លាប់ ឬសេចក្តីទុក្ខជិតនឹងស្លាប់ ព្រោះការទំពាស៊ីរបស់​មិនស្អាតនោះជាហេតុ (យ៉ាងណា​មិញ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្ត ដែលធ្វើតាមតថាគត នឹងដល់​សេចក្តីលំបាក ស្លាប់​អសារ​ឥត​ការ យ៉ាងនោះដែរ។

[៦១] កាលដំរីធំរក្សាហ្វូង គាស់រំលើងផែនដី ទំពាស៊ីក្រអៅឈូក្នុងស្រះ កូនដំរី​ធ្វើតាមដំរី​ធំ​នោះ ក៏ទំពាស៊ី​ក្រអៅឈូក​ទាំងភក់ ដល់នូវសេចក្តីស្លាប់ យ៉ាងណាមិញ ទេវទត្ត ដែល​ធ្វើ​តាមតថាគត ក៏ដល់​សេចក្តីលំបាក ហើយនិងស្លាប់ យ៉ាងនោះដែរ។

[៦២] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុដែលប្រកបដោយអង្គ​៨ប្រការ ទើបគួរដល់​នូវទូតកម្មបាន។ អង្គ៨ប្រការនោះ គឺអ្វីខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ ជាអ្នកស្តាប់បានដោយខ្លួន​ឯង១ ញុំាងបុគ្គលដទៃឲ្យស្តាប់បាន១ បានរៀនយក១ ចេះចាំទុកស្ទាត់១ ដឹងសេចក្តីដោយខ្លួន​ឯង១ ញុំាងបុគ្គល​ដទៃឲ្យដឹងសេចក្តីនោះ១ ឈ្លាសវៃ​ក្នុងហេតុដែល​គួរ និងមិនគួរ១ ជាអ្នក​មិនធ្វើ​នូវ​ជំលោះ១ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការនេះឯង ទើបគួរដល់​នូវ ទូតកម្ម បាន។

[៦៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការ ទើបគួរដល់​នូវទូតកម្មបាន។ អង្គ៨ប្រការនោះគឺអ្វីខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងសាសនានេះ សារីបុត្ត ជាអ្នកស្តាប់​បាន​ដោយ​ខ្លួន​​ឯង១ ញុំាងបុគ្គលដទៃឲ្យស្តាប់បាន១ បានរៀនយក១ ចេះចាំទុកស្ទាត់១ ដឹងសេចក្តីដោយខ្លួន​ឯង១ ញុំាងបុគ្គល​ដទៃឲ្យដឹងសេចក្តី១ ឈ្លាសវាងវៃ​ក្នុងហេតុដែល​គួរ និងមិនគួរ១ ជាអ្នក​មិនធ្វើ​នូវ​​ជំលោះ១ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការនេះឯង ទើបគួរដល់​នូវ ទូតកម្មបាន។

[៦៤] ភិក្ខុណា ទៅដល់បរិសទ្យដែលពោលពាក្យបង្គ្រប ហើយមិនញាប់ញ័រ១ មិនបំភ្លេចពាក្យ១ មិនលាក់ពាក្យបណ្តាំគេ១ ប្រាប់​មិនឲ្យច្រឡំពាក្យ១ គេសួរ​មកហើយ មិនខឹង១ ភិក្ខុប្រាកដដូច្នោះ នោះឯង ទើបគួរដល់​ទូតកម្មបាន។

[៦៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្ត ត្រូវអសទ្ធម្ម (លោកធម៌) ទាំង៨ប្រការ គ្របសង្កត់ មានចិត្ត​ប្រែប្រួល ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់មួយកប្ប កែខ្លួន​លែង​បាន។ អសទ្ធម្ម៨ប្រការតើដូចម្តេចខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្ត ត្រូវលាភគ្របសង្កត់ មានចិត្ត​ប្រែប្រួល ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់មួយកប្ប កែខ្លួន​លែង​បាន ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះមិនមានលាភ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះយស។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះមិនមានយស។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះសក្ការៈ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះមិនមានសក្ការៈ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះ​ខ្លួនមានសេចក្តី​ប្រាថ្នា​អាក្រក់។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្តត្រូវភាវៈជាបាបមិត្តគ្របសង្កត់ មានចិត្តប្រែប្រួល ជាអ្នក​ទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់មួយកប្ប កែខ្លួនលែងបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ទេវទត្ត ត្រូវ​អសទ្ធម្មទាំង៨ប្រការនេះ គ្របសង្កត់ មានចិត្ត​ប្រែប្រួល ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់មួយកប្ប កែខ្លួន​លែង​បាន។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុគប្បីសង្កត់​សង្កិន​ញាំញី នូវលាភដែលកើតឡើងហើយ នូវអលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ នូវយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវ​អសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវ​សេចក្តីប្រាថ្នា​អាក្រក់​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ គ្របសង្កត់​នូវ​ភាវៈជាបាបមិត្ត​ដែលកើតឡើងហើយ ជាការប្រពៃ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុគប្បី​សង្កត់​សង្កិន នូវលាភដែលកើតឡើងហើយ នូវអលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ នូវយស​ដែលកើតឡើង​ហើយ នូវអយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវ​អសក្ការៈ​ដែល​កើត​ឡើង​ហើយ នូវ​សេចក្តីប្រាថ្នា​អាក្រក់​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ គ្របសង្កត់​នូវ​ភាវៈជាបាបមិត្ត​ដែល​កើតឡើងហើយ ព្រោះអាស្រ័យ​ប្រយោជន៍​ដូចម្តេច ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះថា បើភិក្ខុ​មិនបានសង្កត់​សង្កិន​នូវលាភណា ដែលកើតឡើងហើយ អាសវក្កិលេសទាំងឡាយ គឺ​សេចក្តី​ចង្អៀតចង្អល់ និងសេចក្តីក្តៅក្រហាយ គប្បីកើតឡើង (ដល់​ភិក្ខុនោះ) កាលបើភិក្ខុបានសង្កត់​សង្កិន​ញំាញីនូវលាភដែលកើតឡើងហើយយ៉ាងនេះ អាសវក្កិលេសទាំងនោះ គឺ​សេចក្តី​ចង្អៀត​ចង្អល់ និងសេចក្តីក្តៅក្រហាយ រមែងមិនមាន (ដល់​ភិក្ខុនោះ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះថា បើភិក្ខុនោះ មិនសង្កត់​សង្កិន នូវអលាភណា ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ នូវយស ដែលកើតឡើងហើយ នូវអយសដែលកើតឡើងហើយ នូវ​សក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវ​អសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ សេចក្តីប្រាថ្នាអាក្រក់ ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ កាលភិក្ខុ​មិន​សង្កត់សង្កិននូវភាវៈ​ជាបាបមិត្ត ដែលកើតឡើងហើយទេ អាសវក្កិលេសទាំងឡាយ គឺ​សេចក្តី​ចង្អៀតចង្អល់ និងសេចក្តីក្តៅក្រហាយ គប្បីកើតឡើង ដល់ភិក្ខុនោះ កាលបើ​ភិក្ខុបានសង្កត់សង្កិន​ញាំញី នូវ​អលាភដែលកើតឡើងហើយ នូវភាវៈ​ជាបាបមិត្ត​ដែលកើតឡើងហើយ អាសវក្កិលេស​ទាំងនោះ គឺសេចក្តីចង្អៀតចង្អល់ និងសេចក្តីក្តៅក្រហាយ រមែងមិនមាន (ដល់ភិក្ខុនោះ) យ៉ាងនេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុគប្បីសង្កត់សង្កិន នូវលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ នូវយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវ​សក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវសេចក្តីប្រាថ្នាអាក្រក់​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ គ្របសង្កត់​នូវភាវៈ​ជាបាបមិត្ត​ដែលកើតឡើងហើយ ព្រោះអាស្រ័យ​អំណាចប្រយោជន៍​នេះឯង។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះហេតុដូច្នេះ ក្នុងសាសនានេះ គួរយើង​ទាំងឡាយ​សង្កត់សង្កិន ញាំញី នូវលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ។ គួរយើងទាំងឡាយ សង្កត់សង្កិន ញាំញី នូវអលាភ​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ នូវយស​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអយស​ដែល​កើត​ឡើង​ហើយ នូវ​សក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវអសក្ការៈ​ដែលកើតឡើងហើយ នូវសេចក្តី​ប្រាថ្នា​អាក្រក់​​ដែលកើតឡើងហើយ។បេ។ គ្របសង្កត់​នូវភាវៈ​ជាបាបមិត្ត ​ដែលកើត​ឡើង​ហើយ  ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នកទាំងឡាយ គប្បីសិក្សាយ៉ាងនេះចុះ។

[៦៦] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្ត ត្រូវអសទ្ធម្ម៣ប្រការ គ្របសង្កត់ មានចិត្ត​ប្រែប្រួល ជាបុគ្គលទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់១កប្ប កែខ្លួន​លែង​បាន។ អសទ្ធម្ម៣ប្រការតើដូចម្តេចខ្លះ។ (អសទ្ធម្ម៣ប្រការនោះគឺ) សេចក្តីប្រាថ្នាអាក្រក់១ ភាវៈ​ជាបាបមិត្ត១ ដល់នូវសេចក្តីរាយមាយ ក្នុងពាក់កណ្តាល ដោយកិរិយាបាននូវ​គុណវិសេស គឺ​ត្រឹម​តែឈានដ៏ថោកទាប១ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទេវទត្ត ត្រូវអសទ្ធម្មទាំង៣ប្រការនេះ គ្របសង្កត់​ហើយ មានចិត្ត​ប្រែប្រួល ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅអស់១កប្ប។

[៦៧] បុគ្គលណាមួយ ជាអ្នកប្រាថ្នាលាមក សូមកុំកើតក្នុងលោកឡើយ ដំណើរនៃ​បុគ្គល​មានសេចក្តីប្រាថ្នាលាមកទាំងឡាយ យ៉ាងណា អ្នកទាំងឡាយ ចូរដឹងដំណើរនោះ​ ដោយហេតុនេះចុះ។ តថាគតបានឮថា ទេវទត្ត អ្នកផងឲ្យឈ្មោះថា ជាបណ្ឌិត អ្នកផង​សន្មត​ថា ជាអ្នកមានចិត្តអប់រំហើយ ទេវទត្តហាក់​ដូចជា​កាលរុងរឿង ដោយយស​ឋិតនៅ។ ទេវទត្តនោះឯង តែងសន្សំសេចក្តីប្រមាទរឿយៗ ហើយបៀតបៀនតថាគត​នោះ ក៏ធ្លាក់ទៅរងទុក្ខក្នុងនរកអវិចី មានទ្វារ៤ ដែលគួរខ្លាច។ សេចក្តីពិតថា នរណា​ប្រទូស្ត​ចំពោះ​បុគ្គល​ដែលមិនបាន​ប្រទូស្ត មិនបាន​ធ្វើអំពើ​អាក្រក់ បាប តែងពាល់ត្រូវ​នូវ​បុគ្គល​ ដែល​មានចិត្តប្រទូស្តអ្នកមិនអើពើនោះវិញ។ អ្នកណាប៉ងប្រទូស្តនូវសមុទ្រ ដោយថ្នាំពិស​១ក្អម អ្នកនោះឯង មិនអាចនឹង​ប្រទូស្តដោយថ្នាំពិស១ក្អមនោះបានឡើយ ព្រោះថា សមុទ្រធំទូលាយ គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង (សេចក្តីនេះ) មានឧបមាយ៉ាងណា មានឧបមេយ្យ​ ដូច​ជានរណាប្រទូស្ត​នឹងតថាគត ដែលមានចិត្តស្មើ មានចិត្តស្ងប់ ដោយពាក្យពោលទោស ពាក្យ​ជាទោសនោះ មិនបានលូតលាស់ ចំរើនឡើងក្នុងតថាគតនោះឡើយ។ ភិក្ខុដើរ​ទៅតាម​តម្រាយ​នៃមិត្តណា គប្បីដល់នូវកិរិយាក្ស័យ​ទៅនៃទុក្ខបាន ភិក្ខុជាបណ្ឌិត គប្បី​ធ្វើ​នូវសេចក្តី​ស្និទ្ធស្នាលនឹងមិត្តដូច្នោះផង គប្បី​សេពគប់នឹង​មិត្តនោះផង។

[៦៨] គ្រានោះ ព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​អង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ លុះ​ព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ ដែលហៅថា សង្ឃរាជិ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ ដែលមិនមែនជាសង្ឃភេទ ដោយហេតុប៉ុន្មាន​យ៉ាង សេចក្តី​ប្រេះឆា​នៃសង្ឃផង សង្ឃភេទផង ដោយហេតុប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង [ប៉ែកខាងធម្មវាទី] មួយរូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង [ប៉ែកខាង​ធម្មវាទី]​ពីររូប ឯភិក្ខុគំរប់៤ [ជាអធម្មវាទី។ (អដ្ឋកថា)] សូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុយ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ មិនមែនជា​សង្ឃភេទទេ។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាងពីររូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាងពីររូប ឯភិក្ខុជាគំរប់​៥ សូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុយ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ មិនមែនជាសង្ឃភេទ។បេ។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាងពីររូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាងបីរូប ឯភិក្ខុជាគំរប់៦ សូត្រឲ្យ​ភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុយ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ មិនមែនជាសង្ឃភេទទេ។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៣រូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៣រូប ឯភិក្ខុជាគំរប់៧ សូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះ​សាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុ​យ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ មិនមែនជាសង្ឃភេទទេ។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៣រូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៤រូប ឯភិក្ខុជាគំរប់៨ សូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុយ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ មិនមែនជាសង្ឃភេទទេ។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៤រូប ភិក្ខុប៉ែកម្ខាង៤រូប ឯភិក្ខុជាគំរប់៩ សូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ​ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះ​ជាវិន័យ នេះជាពាក្យប្រដៅរបស់​ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាកនេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ហេតុយ៉ាងនេះឯង ហៅថា សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃផង ហៅថា សង្ឃភេទផង។ ម្នាលឧបាលិ សេចក្តីប្រេះឆានៃសង្ឃ និងសង្ឃភេទ រមែងមានដល់ភិក្ខុ៩រូបក៏មាន ដល់ភិក្ខុច្រើនជាង​៩រូបទៅ​ក៏មាន។ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុនី មិនឈ្មោះថាបំបែកសង្ឃទេ តែបានឈ្មោះថា ព្យាយាមដើម្បី​បំបែក​(សង្ឃ) សិក្ខមានា ក៏មិនឈ្មោះថា បំបែកសង្ឃ សាមណេរ ក៏មិនឈ្មោះថា បំបែកសង្ឃ សាមណេរី​ ក៏​មិនឈ្មោះថា បំបែកសង្ឃ ឧបាសក ក៏មិនឈ្មោះថា បំបែកសង្ឃ ឧបាសិកា ក៏មិនឈ្មោះថា បំបែកសង្ឃ តែបានឈ្មោះថា ព្យាយាម​ដើម្បីបំបែកសង្ឃ។ ម្នាលឧបាលិ លុះតែភិក្ខុ ដែល​មាន​ខ្លួន​ជាប្រក្រតី [ភិក្ខុដែលមានខ្លួនជាប្រក្រតី គឺភិក្ខុដែលសង្ឃមិនបានលើកវត្ត ឬភិក្ខុ​ដែលបរិសុទ្ធ​ ឥត​មានត្រូវគរុកាបត្តិណាមួយ។] មានសំវាសស្មើគ្នា ឋិតនៅក្នុងសីមាជាមួយគ្នា ទើបឈ្មោះថា បំបែក​សង្ឃ។

[៦៩] ព្រះឧបាលិត្ថេរក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ការបំបែកសង្ឃ ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា សង្ឃភេទ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះសង្ឃដែលបែកធ្លាយ ដោយហេតុប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុទាំងឡាយក្នុងសាសនានេះ សំដែង​សភាព​មិនមែនធម៌ ថាជាធម៌ សំដែងធម៌ ថាមិនមែនជាធម៌ សំដែង​សភាព​មិនមែនវិន័យ ថាជាវិន័យ សំដែងវិន័យ ថាមិនមែនជាវិន័យ សំដែង​ធម៌វិន័យ ដែលតថាគត​មិនបានសំដែង មិនបានពោល ថាតថាគតបានសំដែង បានពោល សំដែង​ធម៌វិន័យ ដែលតថាគតបានសំដែង បានពោល ថាតថាគតមិនបានសំដែង មិនបានពោលវិញ សំដែងវត្ត ដែលតថាគត​មិនបានសន្សំមកហើយ ថា​ជាវត្ត ដែលតថាគតសន្សំមកហើយ សំដែងវត្ត ដែលតថាគត​បានសន្សំមកហើយ ថា​ជាវត្ត ដែលតថាគតមិនបានសន្សំមកទេ សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគត​មិនបានបញ្ញត្ត ថា​តថាគត​បានបញ្ញត្ត សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគត​បានបញ្ញត្តហើយ ថា​តថាគតមិន​បានបញ្ញត្តទេ សំដែងអនាបត្តិ ថាជាអាបត្តិ សំដែងអាបត្តិ ថាជាអនាបត្តិ សំដែងលហុកាបត្តិ ថាជាគរុកាបត្តិ សំដែង​គរុកាបត្តិ ថាជាលហុកាបត្តិ សំដែងសាវសេសាបត្តិ [សំដៅយកអាបត្តិ៦កង គឺសង្ឃាទិសេស១ ថុល្លច្ច័យ១ បាចិត្តិយៈ១ បាដិទេសនីយៈ១ ទុក្កដ១ ទុព្ភាសិត១។] ថាជា​អនវសេសាបត្តិ [សំដៅយកបារាជិកាបត្តិ (អដ្ឋកថា)។] សំដែង​អនវសេសាបត្តិ ថាជា​សាវសេសាបត្តិ សំដែង​ទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ថាជាអទុដ្ឋុល្លាបត្តិ សំដែងអទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ថាជា​ទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ភិក្ខុ​ទាំងនោះ ក៏ទង់ទាញ កៀរគរ (បរិសទ្យ) ហើយធ្វើឧបោសថផ្សេងពីគ្នា ធ្វើបវារណាផ្សេងពីគ្នា ធ្វើ​សង្ឃកម្មផ្សេងពីគ្នា ដោយវត្ថុ​១៨ប្រការនេះឯង ម្នាលឧបាលិ សង្ឃដែលបែកធ្លាយ ដោយហេតុ​ប៉ុណ្ណេះឯង។

[៧០] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សេចក្តីព្រមព្រៀង​នៃសង្ឃ ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា សង្ឃសាមគ្គី បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សង្ឃដែលព្រមព្រៀងគ្នា ដោយ​ហេតុ​ប៉ុន្មាន​យ៉ាង។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុទាំងឡាយក្នុងសាសនានេះ សំដែង​សភាព​មិនមែនធម៌ ថាមិនមែនធម៌ សំដែងធម៌ ថាជាធម៌ សំដែង​សភាព​មិនមែនវិន័យ ថាមិនមែន​ជា​វិន័យ សំដែងវិន័យ ថាជាវិន័យ សំដែង​ធម៌វិន័យ ដែលតថាគត​មិនបានសំដែង មិនបានពោល ថាតថាគតមិនបានសំដែង មិនបានពោលទេ សំដែង​ធម៌វិន័យ ដែលតថាគតបានសំដែង បានពោល ថាតថាគតបានសំដែង បានពោល សំដែងវត្ត ដែលតថាគត​មិនធ្លាប់សន្សំមក ថា​ជាវត្ត ដែលតថាគតមិនធ្លាប់សន្សំមកទេ សំដែងវត្ត ដែលតថាគតធ្លាប់សន្សំមក ថា​ជាវត្ត ដែលតថាគតធ្លាប់សន្សំមក សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគត​មិនបានបញ្ញត្ត ថា​តថាគតមិន​បានបញ្ញត្តទេ សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគត​បានបញ្ញត្ត ថា​តថាគត​បានបញ្ញត្ត សំដែងអនាបត្តិ ថាជាអនាបត្តិ សំដែងអាបត្តិ ថាជាអាបត្តិ សំដែងលហុកាបត្តិ ថាជាលហុកាបត្តិ សំដែង​គរុកាបត្តិ ថាជាគរុកាបត្តិ សំដែងសាវសេសាបត្តិ ថាជាសាវសេសាបត្តិ សំដែង​អនវសេសាបត្តិ ថាជា​អនវសេសាបត្តិ សំដែង​ទុដ្ឋុល្លាបត្តិ (អាបត្តិបារាជិក ឬសង្ឃាទិសេស) ថាជាទុដ្ឋុល្លាបត្តិ សំដែងអទុដ្ឋុល្លាបត្តិ (អាបត្តិ​៥កង) ថាជាអ​ទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ភិក្ខុ​ទាំងនោះ មិនទង់ទាញ មិនកៀរគរយក (បរិសទ្យ) ហើយមិនធ្វើឧបោសថផ្សេងគ្នា មិនធ្វើបវារណាផ្សេងគ្នា មិនធ្វើ​សង្ឃកម្មផ្សេងគ្នា ដោយវត្ថុ​១៨នេះ ម្នាលឧបាលិ សង្ឃឈ្មោះថា ព្រមព្រៀងគ្នា ដោយហេតុ​ប៉ុណ្ណេះឯង។

[៧១] ព្រះឧបាលិត្ថេរក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុ​បំបែកសង្ឃ ដែលកំពុងព្រមព្រៀង​គ្នា ភិក្ខុនោះ រមែងបាននូវផល​ដូចម្តេចខ្លះ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​ឧបាលិ ភិក្ខុបំបែកសង្ឃ ដែលកំពុងព្រមព្រៀងគ្នា រមែងបាននូវផលដ៏ខ្លោចផ្សា តាំងនៅអស់១កប្ប ឆេះ​នៅក្នុងនរកអស់១កប្ប។

[៧២] ភិក្ខុបំបែកសង្ឃ ត្រេកអរក្នុងពួក មិនដំកល់ខ្លួននៅក្នុងធម៌ តែងទៅកើត​ក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក តាំងនៅ​អស់១កប្ប រមែង​ឃ្លាតចាកធម៌ ជាគ្រឿង​ក្សេមចាកយោគៈ។ ភិក្ខុ​បំបែកសង្ឃ ដែលកំពុង​ព្រមព្រៀងគ្នា រមែងឆេះនៅក្នុងនរកអស់១កប្ប។

[៧៣] ព្រះឧបាលិត្ថេរក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុ ជាអ្នក​សង្រួបសង្រួម​សង្ឃ ដែលបែកគ្នាហើយ ឲ្យបាន​ព្រមព្រៀងគ្នាទៅវិញ រមែង​បាននូវផល​ដូចម្តេចខ្លះ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកសង្រួបសង្រួមសង្ឃ ដែលបែកគ្នាហើយ ឲ្យបាន​ព្រមព្រៀង​គ្នាទៅវិញ រមែងបាននូវបុណ្យ​ដ៏ប្រសើរ រីករាយ​ក្នុងឋានសួគ៌អស់១កប្ប។

[៧៤] សេចក្តីព្រមព្រៀងនៃពួក តែងនាំសេចក្តីសុខមកឲ្យ ភិក្ខុអ្នកអនុគ្រោះ ដល់បុគ្គល​មានសេចក្តីព្រមព្រៀងគ្នាទាំងឡាយក្តី ជាអ្នកត្រេកអរក្នុងសេចក្តីព្រមព្រៀងក្តី បាន​ដំកល់​ខ្លួនក្នុងធម៌ក្តី (ភិក្ខុនោះ) មិនឃ្លាត​ចាកធម៌ ជាគ្រឿងក្សេមចាកយោគៈឡើយ។ ភិក្ខុអ្នក​សង្រួបសង្រួមសង្ឃ ឲ្យបានព្រមព្រៀងគ្នា តែងរីករាយ​ក្នុងឋានសួគ៌ អស់១កប្ប។

[៧៥] ព្រះឧបាលិត្ថេរក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន មានឬទេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ តែងទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើត​ក្នុង​នរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាននោះ មាន។ ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ មិនទៅកើតក្នុងអបាយ មិនទៅកើតក្នុងនរក មិនឋិតនៅ​អស់១កប្ប នៅកែខ្លួនបាន មានដែរឬ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ មិនទៅកើតក្នុងអបាយ មិនទៅកើតក្នុងនរក មិនឋិតនៅ​អស់១កប្ប នៅកែខ្លួនបាន ក៏មានដែរ។ ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុ​អ្នក​បំបែក​សង្ឃ ទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប លែងកែខ្លួនបាន ដូចម្តេចខ្លះ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ សំដែងសភាព​មិនមែន​ជា​ធម៌ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាមិនមែនជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការបំបែក ថាមិនមែន​ជាធម៌ បិទបាំងទិដ្ឋិ បិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃនេះឯង តែងកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន។ ម្នាលឧបាលិ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត ភិក្ខុសំដែងសភាព​មិនមែន​​ធម៌ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាមិនមែនជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការបំបែកសង្ឃ ថា​ជាធម៌ បិទបាំងទិដ្ឋិ បិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា អ្នកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃនេះឯង តែងទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន។ ម្នាលឧបាលិ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត ភិក្ខុ​សំដែងសភាព​មិនមែន​ធម៌ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាមិនមែនជាធម៌ មានសេចក្តី​សង្ស័យ​ក្នុង​ការបំបែក ហើយបិទបាំងទិដ្ឋិ បិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា លោកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃនេះឯង តែងទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន។ ម្នាលឧបាលិ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត ភិក្ខុ​សំដែងសភាព​មិនមែន​ធម៌ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការបំបែក ថាមិនមែន​ជាធម៌។បេ។ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងធម៌នោះ មានសេចក្តី​សង្ស័យ​ក្នុងការ​បំបែក។បេ។ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងធម៌នោះ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងការ​បំបែក​ ថា​មិនមែនជាធម៌ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងធម៌នោះ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​​ក្នុង​ការបំបែក​ថាជាធម៌ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងធម៌​នោះ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុង​ការបំបែក ហើយបិទបាំងទិដ្ឋិ បិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា លោកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃនេះឯង ជាអ្នកទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន។ ម្នាលឧបាលិ ពាក្យដទៃនៅមានទៀត ភិក្ខុសំដែង​ធម៌ ថាមិនមែនធម៌។បេ។ សំដែងសភាវៈ​មិនមែន​វិន័យ ថាជាវិន័យ សំដែងវិន័យ ថាមិនមែនវិន័យ សំដែង​ធម៌វិន័យ ដែល​តថាគត​មិនបាន​សំដែង មិនបានពោល ថាតថាគត​បានសំដែង បានពោល សំដែងធម៌វិន័យ ដែល​តថាគត​បានសំដែង បានពោល ថាតថាគត​មិនបានសំដែង មិនបានពោលទេ សំដែងវត្ត ដែលតថាគត​មិនបាន​សន្សំមក ថាជាវត្ត​ដែល​តថាគត​បានសន្សំមក សំដែងវត្តដែល​តថាគត​បានសន្សំមក ថាជាវត្ត​ ដែលតថាគត​មិនបានសន្សំមកទេ សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគតមិនបាន​បញ្ញត្ត ថាតថាគត​បានបញ្ញត្ត សំដែងសិក្ខាបទ ដែលតថាគត​បានបញ្ញត្ត ថាតថាគតមិនបានបញ្ញត្តទេ សំដែង​អនាបត្តិ ថាជាអាបត្តិ សំដែង​អាបត្តិ ថាជាអនាបត្តិ សំដែង​លហុកាបត្តិ ថាជាគរុកាបត្តិ សំដែង​គរុកាបត្តិ ថាជាលហុកាបត្តិ សំដែង​សាវសេសាបត្តិ ថាជាអនវសេសាបត្តិ សំដែង​អនវសេសាបត្តិ ថាជាសាវសេសាបត្តិ សំដែងទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ថាមិនមែន​ជាទុដ្ឋុល្លាបត្តិ សំដែង​អទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ថាជា​ទុដ្ឋុល្លាបត្តិ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញធម៌នោះ ថាមិនមែនធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការ​បំបែក ថាមិនមែនធម៌ មានសេចក្តីយល់ឃើញ​ក្នុងធម៌នោះ ថាមិនមែន​ធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងការបំបែក ថាជាធម៌ មានសេចក្តីយល់ឃើញ​ក្នុងធម៌នោះ ថាមិនមែនធម៌ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងការបំបែក មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងធម៌នោះ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងការ​បំបែក ថាមិនមែនធម៌ មានសេចក្តីយល់ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាជាធម៌ មានសេចក្តីសង្ស័យ ក្នុងការបំបែក មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងធម៌នោះ មាន​សេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុងការ​បំបែក ថាមិនមែន​ធម៌ មានសេចក្តីសង្ស័យ​ក្នុងធម៌នោះ មានសេចក្តីយល់ឃើញក្នុងការ​បំបែកថាជាធម៌ មានសេចក្តី​សង្ស័យ​ក្នុងធម៌នោះ មានសេចក្តី​សង្ស័យ​ក្នុងការបំបែក ហើយបិទ​បាំង​ទិដ្ឋិ បិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត បិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រ​ឲ្យភិក្ខុ​ចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះ​សាស្តា លោកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នក​បំបែក​សង្ឃនេះឯង តែងទៅកើតក្នុងអបាយ ទៅកើតក្នុងនរក ឋិតនៅ​អស់១កប្ប កែខ្លួនលែងបាន។

[៧៦] ព្រះឧបាលិត្ថេរក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ មិនទៅកើតក្នុងអបាយ មិនទៅកើតក្នុងនរក មិនឋិតនៅ​អស់១កប្ប នៅកែខ្លួនបាននោះ ដូចម្តេច​ខ្លះ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ សំដែងសភាព​មិនមែន​​ធម៌ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញក្នុងធម៌នោះ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការបំបែក ថា​ជាធម៌ ហើយមិនបិទបាំងទិដ្ឋិ មិនបិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត មិនបិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត មិន​បិទ​បាំង​​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រឲ្យភិក្ខុចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា លោកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃនេះឯង មិនទៅកើតក្នុងអបាយ មិនទៅកើតក្នុងនរក មិនឋិតនៅ​អស់១កប្ប គួរដល់កិរិយា​រក្សាបាន។ ម្នាលឧបាលិ ពាក្យខាងមុខនៅមានទៀត ភិក្ខុ​សំដែង​​ធម៌ ថាមិនមែនធម៌។បេ។ សំដែងទុដ្ឋុល្លាបត្តិ ថា​ជាអទុដ្ឋុល្លាបត្តិ មានសេចក្តី​យល់​ឃើញ​ក្នុង​អធម៌នោះ ថាជាធម៌ មានសេចក្តី​យល់ឃើញ​ក្នុង​ការ​បំបែក ថាជាធម៌ ហើយមិនបិទ​បាំង​ទិដ្ឋិ មិនបិទបាំង​​សេចក្តីគាប់ចិត្ត មិនបិទបាំង​សេចក្តីពេញចិត្ត មិនបិទបាំង​សេចក្តីពិតត្រង់ ហើយសូត្រ​ឲ្យភិក្ខុ​ចាប់ស្លាក ដោយពាក្យថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះជា​ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់​ព្រះ​សាស្តា លោកទាំងឡាយ ចូរចាប់ស្លាកនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹងស្លាក​នេះចុះ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នក​បំបែក​សង្ឃនេះឯង មិនទៅកើតក្នុងអបាយ មិនទៅកើតក្នុងនរក មិនឋិតនៅ​អស់១កប្ប ជាបុគ្គលនៅកែខ្លួនបាន។

ចប់ ភាណវារៈ ទី៣។

ចប់ សង្ឃភេទក្ខន្ធកៈ ទី៧ តែប៉ុណ្ណេះ។

ឧទ្ទាន

(បញ្ជីរឿងនៃសង្ឃភេទក្ខន្ធកៈ គឺ)

[៧៧] រឿងព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ គង់ក្នុងអនុបិយនិគម១ រឿងពួកសក្យកុមារមានឈ្មោះល្បី​ល្បាញ១ រឿងអនុរុទ្ធសក្យៈ ជាសុខុមាលជាតិ មិនចង់ចេញ​សាងផ្នួស១ រឿងមហានាមពន្យល់​អនុរុទ្ធថា ការធ្វើស្រែ មុនដម្បូង​ត្រូវភ្ជួររាស់ ៗរួចសាបព្រោះ ៗរួចបញ្ចូលទឹក ៗរួច​ជំរះស្មៅ ៗរួច​ច្រូត ៗរួចចងជាកណ្តាប់ ៗរួច គរកណ្តាប់​ជាគំនរ ៗរួចបញ្ជាន់ ឬបែនបោក ៗរួចជជុះចំបើង ៗរួច​ជជុះកំទេច ៗរួចរោយស្រូវ ៗរួចជញ្ជូន​មកទុក ទាំងពន្យល់ថា ស្រែត្រូវតែធ្វើយ៉ាងនេះរាល់ឆ្នាំ​តទៅ ថាមាតាបិតា និងជីដូនជីតា ទោះបី​អនិច្ចកម្មទៅអស់ ឯការងារ​ក៏នៅតែ​មិនចេះអស់១ រឿង​ភទ្ទិយៈ អនុរុទ្ធ អានន្ទ ភគ្គុ និងកិមិលៈ ចេញបួស១ រឿងពួកសក្យរាជកុមារ​បន្ថយ​នូវមានះ១ រឿង​ព្រះអង្គគង់នៅ (ក្នុងឃោសិតារាម) ទៀបក្រុងកោសម្ពី១ រឿង​ទេវទត្តសាបសូន្យ (លាភសក្ការៈ)១ រឿងកក្កុធទេវបុត្ត១ រឿងព្រះសារីបុត្តត្ថេរ​ប្រកាសនូវ (ទោស​ទេវទត្ត)១ រឿងទេវទត្ត​ដឹកនាំ​អជាតសត្តុកុមារ​ឲ្យសម្លាប់​បិតា១ បញ្ជូនបុរសទាំងឡាយ ឲ្យទៅសម្លាប់​ព្រះពុទ្ធអង្គ១ ប្រមៀល​ថ្ម១ លែងដំរីនាឡាគិរី១ រឿងព្រះពុទ្ធ​អង្គអនុញ្ញាត​ តិកភោជន១ រឿងទេវទត្ត​សូមវត្ថុ៥ប្រការ១ រឿងព្រះពុទ្ធអង្គសំដែងថា បុគ្គលដែលបំបែកសង្ឃ មានទោសជាទម្ងន់១ រឿងទេវទត្តបំបែក​សង្ឃ១ រឿងព្រះពុទ្ធអង្គ ទ្រង់​បង្គាប់​ឲ្យ ភេទានុវត្តកភិក្ខុ សំដែងថុល្លច្ចយាបត្តិចេញ១ រឿង​ព្រះពុទ្ធអង្គ ទ្រង់សំដែងពីភិក្ខុដែល​គួរធ្វើទូតបាន លុះតែប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការបីលើក១ រឿង​ព្រះពុទ្ធអង្គ ទ្រង់សំដែងអសទ្ធម្ម៣ប្រការ១ រឿងព្រះឧបាលិត្ថេរ ទូលសួរ​ព្រះពុទ្ធអង្គ ពីសេចក្តី​ប្រេះឆានៃសង្ឃ និង​ការបែកធ្លាយ​នៃសង្ឃ១ ពីភិក្ខុអ្នកបំបែកសង្ឃ ដែលទៅកើត​ក្នុងអបាយ​មានឬទេ១។

វត្តក្ខន្ធកៈ

[៧៨] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិក​គហបតិ ទៀបក្រុងសាវត្ថី។ សម័យនោះឯង អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក់ស្បែកជើងដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ បាំងឆត្រដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទទូរក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទូល​ចីវរ​លើក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ លាងជើងដោយទឹកសម្រាប់ផឹកខ្លះ មិនថ្វាយបង្គំ​អាវាសិក​ភិក្ខុ [ភិក្ខុអ្នកនៅក្នុងអាវាស] ទាំងឡាយ ដែលចាស់ជាងខ្លួនខ្លះ មិនសួររកសេនាសនៈខ្លះ។ មានអាគន្តុកភិក្ខុមួយរូបទៀត បើកគន្លឹះ ច្រានសន្ទះទ្វារ ហើយចូលទៅកាន់វិហារ ដែល​មិនមាន​អ្នកណានៅ ដោយប្រញាប់ប្រញាល់។ មានពស់ធ្លាក់ពីខាងលើក្របទ្វារ មកត្រូវត្រង់កភិក្ខុនោះ។ ភិក្ខុនោះខ្លាច ក៏ស្រែកភ្លាត់សម្លេង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ស្ទុះចូលទៅសួរភិក្ខុនោះថា ម្នាលអាវុសោ ហេតុអ្វីបានជាលោកស្រែកភ្លាត់សម្លេងម្ល៉េះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនោះ បានប្រាប់ដំណើរនោះ ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនគួរបើ​អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក់ស្បែកជើងដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​អារាម​ខ្លះ បាំងឆត្រដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទទូរក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទូល​ចីវរ​លើក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ លាងជើងដោយទឹកសម្រាប់ផឹកខ្លះ មិនថ្វាយបង្គំ​អាវាសិក​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលចាស់ជាងខ្លួនខ្លះ មិនសួររកសេនាសនៈខ្លះសោះ។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ បានក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ពាក់​ស្បែកជើងដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ បាំងឆត្រដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទទូរក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទូល​ចីវរ​លើក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ លាងជើងដោយទឹកសម្រាប់ផឹកខ្លះ មិនថ្វាយបង្គំ​អាវាសិក​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលចាស់ជាងខ្លួនខ្លះ មិនសួររកសេនាសនៈខ្លះ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលថា សូម​ទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់បន្ទោសថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនសមបើអាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ហ៊ានពាក់​ស្បែកជើងដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ បាំងឆត្រដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទទូរក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់អារាមខ្លះ ទូល​ចីវរ​លើក្បាល​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​អារាមខ្លះ លាងជើងដោយទឹកសម្រាប់ផឹកខ្លះ មិនថ្វាយបង្គំ​អាវាសិក​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែល​ចាស់​ជាង​ខ្លួនខ្លះ មិនសួររកសេនាសនៈខ្លះ (ដូច្នោះ)សោះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អំពើនេះ មិននាំឲ្យជ្រះថ្លា ដល់ពួកជនដែល​មិនទាន់ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទើបទ្រង់ធ្វើ​ធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តវត្ត ដល់​អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនងដែលអាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៧៩] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អាគន្តុកភិក្ខុគិតថា អាត្មាអញនឹងចូលទៅកាន់អារាមក្នុង​កាល​ឥឡូវនេះ ហើយត្រូវដោះស្បែកជើង ធ្វើឲ្យទាប ហើយគោះចេញ កាន់យកទៅ ហើយដម្លោះឆត្រ បើកក្បាល ដាក់ចីវរ​ពីលើក្បាល មកលើ-កវិញ ហើយត្រូវដើរសន្សឹមៗ ចូលទៅកាន់អារាម​ដោយស្រួល កាលនឹងដើរចូលទៅកាន់អារាម ត្រូវកំណត់ទុកក្នុងចិត្តថា អាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយ ប្រជុំគ្នាក្នុងទីណា (បើ) អាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយប្រជុំគ្នាក្នុងទីណា ត្រូវទៅក្នុងទីនោះ គឺក្នុង​ឧបដ្ឋាន​សាលាក្តី ក្នុងមណ្ឌបក្តី ទៀប​គល់ឈើក្តី ហើយទុកដាក់បាត្រ ក្នុងទីដ៏សមគួរ ទុកដាក់ចីវរ​ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ កាន់យកអាសនៈ​ដ៏សមគួរ ហើយអង្គុយ គប្បីសួររកទឹក​សម្រាប់ឆាន់ គប្បីសួរ​រកទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ថា ណាទឹកសម្រាប់ឆាន់ ណាទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ បើមានសេចក្តី​ត្រូវការ​ដោយ​ទឹកសម្រាប់ឆាន់ ត្រូវយកទឹក​សម្រាប់ឆាន់ ហើយឆាន់ចុះ បើមានសេចក្តីត្រូវការ​ដោយ​ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវយកទឹក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់លាងជើងចុះ កាលនឹងលាងជើង ត្រូវស្រោច​ទឹកដោយដៃម្ខាង លាងជើង​ដោយដៃម្ខាង បើស្រោចទឹក​ដោយដៃណា មិនត្រូវ​លាងជើង​ដោយដៃ​នោះទេ ត្រូវសួររកកំណាត់សម្ពត់​សម្រាប់​ជូតស្បែកជើង រួចជូត​ស្បែកទាំងឡាយចុះ កាលដែលនឹងជូតស្បែកជើង (នោះ) មុនដម្បូង ជូតដោយកំណាត់ស្ងួត ខាងក្រោយមក ត្រូវ​ជូត​ដោយកំណាត់​សម្ពត់ទទឹក ត្រូវលាងកំណាត់សម្ពត់​សម្រាប់ជូតស្បែកជើង ហើយពូតហាល​ទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ បើអាវាសិក​ភិក្ខុចាស់វស្សាជាង អាគន្តុកភិក្ខុត្រូវថ្វាយបង្គំ បើខ្ចីវស្សា អាគន្តុក​ភិក្ខុ​ត្រូវ​ឲ្យថ្វាយបង្គំខ្លួនវិញ អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវសួររកសេនាសនៈថា សេនាសនៈដូចម្តេច សម្រាប់ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ត្រូវសួរ​អំពីសេនាសនៈ ដែលគេនៅហើយឬ ៗគ្មានគេនៅទេ ត្រូវសួររកគោចរគ្រាម [អដ្ឋកថា ថា អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវសួររក​ទីភិក្ខាចារយ៉ាងនេះថា គោចរគ្រាមនោះ នៅជិត ឬនៅ​ឆ្ងាយ ត្រូវចេញទៅបិណ្ឌបាតអំពីពេលព្រឹក ឬពេលថ្ងៃ។] ត្រូវសួររកអគោចរគ្រាម [អគោចរគ្រាម បានដល់​ភូមិ ឬស្រុក​រស់ពួកមិច្ឆាទិដ្ឋិ ឬទីដែល​គេឈប់​ដាក់បិណ្ឌបាតហើយ។] ត្រូវសួររក​សេក្ខសម្មតិត្រកូល ត្រូវសួររកទីសម្រាប់បន្ទោបង់វច្ចៈ ត្រូវសួររកទីសម្រាប់បន្ទោបង់​បស្សាវៈ ត្រូវសួររកទឹកសម្រាប់ឆាន់ ត្រូវសួររកឈើច្រត់ ត្រូវសួររករបៀបនៃកតិកា គឺសេចក្តី​ប្តេជ្ញារបស់​សង្ឃថា គួរចូលទៅក្នុងពេលណា គួរចេញមកវិញក្នុងពេលណា បើវិហារគ្មានភិក្ខុណានៅទេ អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវគោះសន្ទះទ្វារ ហើយរង់ចាំមួយស្របក់ ដកគន្លឹះ ហើយច្រាន​សន្ទះទ្វារ ហើយឈរ​ខាងក្រៅ ពិនិត្យឲ្យគ្រប់សព្វ បើវិហារមានសម្រាមក្តី គេតម្រួតគ្រែលើគ្រែក្តី គេតម្រួត​តាំងលើតាំងក្តី គេបានតម្រួត​សេនាសនៈគរទុកលើគ្នាក្តី បើអាគន្តុកភិក្ខុអាច (ដើម្បីសំអាតបាន) ត្រូវសំអាតចេញ កាលសំអាតវិហារ មុនដម្បូង ត្រូវជញ្ជូនកម្រាលផ្ទាល់ផែនដី ទៅទុក​ដាក់ក្នុង​ទីដ៏​សមគួរ ត្រូវយកទ្រនាប់គ្រែទាំងឡាយទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវជញ្ជូន​យកពូក និងខ្នើយ​ទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវជញ្ជូន​យកកម្រាល​សម្រាប់អង្គុយ​ទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវលើក​គ្រែបន្ទាបកុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះ​នឹងសន្ទះទ្វារ នឹងក្របទ្វារ ហើយជញ្ជូន​ឲ្យស្រួល យកទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវលើកតាំងបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះនឹងសន្ទះទ្វារ នឹងក្រប​ទ្វារ ហើយជញ្ជូន​ឲ្យស្រួល​យកទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកកន្ថោរសម្រាប់​ស្តោះ​ទឹកមាត់​ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកផែនក្តារសម្រាប់ផ្អែក ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ បើគ្រឿង​ស្មុកស្មាញ (មានសំបុកកណ្តូប និងសរសៃពីងពាងជាដើម) មាននៅក្នុងវិហារ អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវ​បោសតាំងពីពិតានមកជាមុន ចំណែក​ជ្រុងសន្ទះបង្អួច ត្រូវជូតសំអាត បើជញ្ជាំង​ដែលគេលាប​ដោយរង់ មានសៅហ្មងពណ៌សម្បុរ ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សម្ពត់ពូតហើយសឹមជូត បើផ្ទៃ​គេធ្វើ​ដោយវត្ថុ​មានពណ៌ខ្មៅ មានសៅហ្មងពណ៌សម្បុរ ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សម្ពត់ពូតហើយសឹមជូត បើទីផ្ទៃ​គេមិនបានធ្វើទេ ត្រូវប្រស់ដោយទឹក រួចហើយសឹមជូត ដោយគិតថា កុំឲ្យវិហាររាយខ្ជាំ ដោយធូលីឡើយ គប្បីប្រមូលសម្រាមយកទៅចោល ក្នុងទីដ៏សមគួរ លុះហាលកម្រាល​ផ្ទាល់​ផែនដីហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត គោះឲ្យល្អ រួច​នាំយក​មកក្រាល​ដូចដើមវិញ លុះហាល​ទ្រនាប់​គ្រែហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត ​នាំយក​មកទុក​ដូចដើមវិញ លុះហាល​​គ្រែហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត គោះឲ្យល្អ លើកបន្ទាប កុំឲ្យ​ទង្គិច​ កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ នឹងក្របទ្វារ ហើយ​នាំឲ្យស្រួល យកទៅទុក​​ដូច​ដែលវិញ លុះហាល​តាំងហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត គោះឲ្យល្អ លើកបន្ទាប កុំឲ្យ​ទង្គិច​ កុំឲ្យប៉ះ​សន្ទះ​ទ្វារ នឹងក្របទ្វារ ហើយ​នាំឲ្យស្រួល យកទៅទុក​​ដូច​ដែលវិញ លុះហាលពូកខ្នើយហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត គោះឲ្យល្អ រួចយកទៅរៀបចំទុកដូច​ដែលវិញ លុះហាលកម្រាលសម្រាប់​អង្គុយ​ហើយ ត្រូវបោសឲ្យស្អាត គោះឲ្យល្អ យកទៅក្រាលទុកដូច​ដើមវិញ លុះហាលកន្ថោរ​សម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ហើយ ត្រូវជូតឲ្យស្អាត រួចយកទៅទុកដូច​ដែលវិញ លុះហាលផែនក្តារ សម្រាប់ផ្អែកហើយ ត្រូវជូតឲ្យស្អាត រួចយកទៅទុកដូច​ដែលវិញ ត្រូវរៀបចំទុកដាក់បាត្រ និងចីវរ កាលនឹងទុកដាក់បាត្រ ត្រូវកាន់បាត្រដៃម្ខាង ស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំងដៃម្ខាង ហើយទុកដាក់​បាត្រចុះ តែមិនត្រូវទុកដាក់បាត្រ លើផ្ទៃដែលមិនស្អាតទេ កាលនឹងទុកចីវរ ត្រូវចាប់ចីវរដៃម្ខាង ជូត​ស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀងដៃម្ខាង ធ្វើជាយខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់មកខាងអាយ ហើយទុកចីវរចុះ បើខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់មកអំពីទិសខាងកើត អាគន្តុកភិក្ខុ ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងកើត បើខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់មកអំពីទិសខាងលិច ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងលិច បើខ្យល់ប្រកប​ដោយធូលី បក់មកពីទិសខាងជើង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងជើង បើខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់​មក​អំពីទិសខាងត្បូង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងត្បូង បើរដូវត្រជាក់ ត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ ត្រូវបិទ​បង្អួច​ក្នុងវេលាយប់ បើរដូវក្តៅ ត្រូវបិទបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ ត្រូវបើក​ក្នុងវេលាយប់ បើបរិវេណ​មានសម្រាម ត្រូវបោសបរិវេណចេញ បើបន្ទប់ទឹកមានសម្រាម ត្រូវបោសបន្ទប់ទឹកចេញ បើ​ឧបដ្ឋានសាលា (រោងឆាន់) មានសម្រាម ត្រូវបោសឧបដ្ឋានសាលាចេញ បើរោងភ្លើងមានសម្រាម ត្រូវបោសរោងភ្លើងចេញ បើបង្គន់មានសម្រាម ត្រូវបោសបង្គន់ចេញ បើទឹកឆាន់មិនមាន ត្រូវ​ដម្កល់​ទឹកឆាន់ទុក បើទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់មិនមាន ត្រូវដម្កល់ទុកនូវទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ បើទឹក​ក្នុងឆ្នាំងសម្រាប់ជម្រះមិនមាន ត្រូវចាក់ទឹកដាក់ទៅក្នុងឆ្នាំងសម្រាប់​ជម្រះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ​នេះជាវត្ត​របស់អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ ដែល​អាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយ​ ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៨០] សម័យនោះឯង ពួកអាវាសិកភិក្ខុ ឃើញអាគន្តុកភិក្ខុទាំងឡាយហើយ មិននាំ​គ្នាក្រាលអាសនៈ មិនបានដម្កល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រាប់ជើង ដែលលាងហើយ ទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែល​មិនទាន់លាង មិនក្រោកទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ មិនសួរទឹកសម្រាប់ផឹក មិនសួរទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ មិនថ្វាយបង្គំ​ពួក​អាគន្តុកភិក្ខុ​ដែល​ចាស់ជាងខ្លួន មិនរៀបចំ​សេនាសនៈ។ ពួកភិក្ខុណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំងនោះ ក៏​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនគួរបើពួក​អាវាសិកភិក្ខុ ឃើញ​អាគន្តុក​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ហើយ មិននាំ​គ្នាក្រាលអាសនៈទទួល មិនដម្កល់ទឹកលាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រាប់ជើង ដែលលាង​ហើយ ទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែល​មិនទាន់បានលាង មិនក្រោកទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ មិនសួរទឹកសម្រាប់ផឹក មិនសួរទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ មិនថ្វាយបង្គំ​ពួក​អាគន្តុកភិក្ខុ​ ដែល​ចាស់​ជាង​ខ្លួន មិនរៀបចំ​សេនាសនៈ​សោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឮថា ដំណើរ​នោះ ពិត​មែន​ឬ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលថា សូម​ទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​​បន្ទោសហើយ ទ្រង់ធ្វើ​ធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើ​ដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តវត្ត ដល់​អាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនងដែលអាវាសិកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ។

[៨១] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អាវាសិកភិក្ខុ ឃើញអាគន្តុកភិក្ខុ​ ដែលចាស់ជាងខ្លួនហើយ ត្រូវក្រាលអាសនៈ ត្រូវដម្កល់ទុកនូវទឹកលាងជើង តាំងសម្រាប់​ទ្រាប់ជើង ដែលលាងហើយ ទ្រនាប់​​សម្រាប់ជូតជើង ដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវក្រោកទទួល​យកបាត្រ និងចីវរ ត្រូវសួរ​ទឹក​សម្រាប់ផឹក ត្រូវសួរទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ បើអាវាសិកភិក្ខុមានសេចក្តីឧស្សាហ៍ ត្រូវជូតស្បែកជើង កាលនឹងជូតស្បែកជើង មុនដម្បូង ត្រូវជូតដោយសំពត់ស្ងួត បន្ទាប់មក ត្រូវ​ជូត​ដោយសម្ពត់ទទឹក ត្រូវលាងកំណាត់សម្ពត់​សម្រាប់ជូតស្បែកជើង ហើយពូតហាល​ទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ (បើ) អាគន្តុក​ភិក្ខុ​ចាស់វស្សាជាង អាវាសិកភិក្ខុត្រូវថ្វាយបង្គំ ត្រូវរៀបសេនាសនៈ ដោយពាក្យថា សេនាសនៈ​នេះសម្រាប់លោកម្ចាស់ ត្រូវប្រាប់សេនាសនៈ ដែលមានគេនៅក្តី ឥតមានគេនៅក្តី ត្រូវប្រាប់​គោចរគ្រាម ត្រូវប្រាប់អគោចរគ្រាម ត្រូវប្រាប់ត្រកូលទាំងឡាយ ដែលសង្ឃសន្មត​ថាជា​សេក្ខៈ ត្រូវប្រាប់ទីសម្រាប់បន្ទោបង់វច្ចៈ ត្រូវប្រាប់ទីសម្រាប់បន្ទោបង់​បស្សាវៈ ត្រូវប្រាប់ទឹក​សម្រាប់​ឆាន់ ត្រូវប្រាប់ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវប្រាប់ឈើច្រត់  ត្រូវប្រាប់​របៀបកតិកា​របស់​សង្ឃ​ថា លោកម្ចាស់ត្រូវចូលមកក្នុងពេលនេះ ត្រូវចេញទៅក្នុងពេលនេះ បើអាគន្តុកភិក្ខុខ្ចីវស្សាជាង អាវាសិកភិក្ខុ ត្រូវអង្គុយ​ប្រាប់វិញថា ចូរលោកទុកបាត្រត្រង់ទីនេះ ចូរទុក​ចីវរ​ត្រង់នេះចុះ ចូរអង្គុយលើអាសនៈ​នេះចុះ អាវាសិកភិក្ខុ ត្រូវប្រាប់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ ត្រូវប្រាប់​ទឹកសម្រាប់​ប្រើប្រាស់ ត្រូវប្រាប់សម្ពត់​សម្រាប់ជូត​ស្បែកជើង បើអាគន្តុក​ភិក្ខុខ្ចីវស្សាជាង អាវាសិកភិក្ខុ ត្រូវបង្គាប់​ឲ្យថ្វាយ​បង្គំខ្លួន ត្រូវប្រាប់​សេនាសនៈថា សេនាសនៈនុ៎ះសម្រាប់លោក ត្រូវប្រាប់សេនាសនៈ​ដែល​មានគេនៅក្តី ឥតមានគេនៅក្តី ត្រូវប្រាប់គោចរគ្រាម ត្រូវប្រាប់​អគោចរគ្រាម ត្រូវ​ប្រាប់ត្រកូលទាំងឡាយ ដែលសង្ឃសន្មតជាសេក្ខៈ ត្រូវប្រាប់ទី​សម្រាប់បន្ទោបង់​វច្ចៈ ត្រូវ​ប្រាប់​ទីសម្រាប់​បន្ទោបង់​បស្សាវៈ ត្រូវប្រាប់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ ត្រូវប្រាប់​ទឹកសម្រាប់​ប្រើប្រាស់ ត្រូវប្រាប់ឈើច្រត់ ត្រូវប្រាប់របៀបកតិកា​របស់សង្ឃថា លោកត្រូវចូលមកក្នុងពេលនេះ ត្រូវ​ចេញ​ទៅវិញក្នុងពេលនេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះហើយ ជាវត្តរបស់អាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយ តាមបែប​បទ ដែលអាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៨២] សម័យនោះឯង ពួកគមិកភិក្ខុ (ភិក្ខុអ្នកដំណើរ) មិនរៀបចំទុកដាក់គ្រឿងឈើ [អដ្ឋកថា ថា គ្រឿងឈើបានដល់គ្រែ និងតាំងជាដើម។] និងគ្រឿងដី [គ្រឿងដីបានដល់ភាជន៍​សម្រាប់ជ្រលក់ជាដើម។ ចូរមើលសេចក្តីពិស្តារក្នុងសេនាសនក្ខន្ធកៈ។] បើកទ្វារ និងបង្អួចចោល មិនអើពើនឹងសេនាសនៈ ហើយចៀសចេញទៅ។ គ្រឿងឈើ គ្រឿងដី ក៏វិនាសអស់ទៅ។ ឯសេនាសនៈ ក៏រកអ្នកណាគ្រប់គ្រងគ្មាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនគួរបើពួក​គមិកភិក្ខុ មិនរៀបចំទុក​ដាក់​គ្រឿងឈើ គ្រឿងដី បើកទ្វារ និងបង្អួចចោល មិនអើពើនឹងសេនាសនៈ ហើយចៀសចេញទៅ​សោះ ឯគ្រឿងឈើ គ្រឿងដី ក៏វិនាសអស់ទៅ សេនាសនៈ ក៏រកអ្នកណាគ្រប់គ្រងគ្មាន។ លំដាប់​នោះ ភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឮថា រឿងនោះពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ​ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់បន្ទោសហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តវត្ត ដល់ពួក​គមិកភិក្ខុ តាមបែប​បទ ដែលពួកគមិកភិក្ខុត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៨៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ គមិកភិក្ខុត្រូវរៀបចំទុកដាក់គ្រឿងឈើ និងគ្រឿងដី ហើយបិទ​ទ្វារ និងបង្អួច អើពើនឹងសេនាសនៈ [សេនាសនៈ ដែលគេទើរលើខ្នងថ្មក្តី លើសសរថ្មក្តី ដែលពួក​សត្វកណ្តៀរ​ឡើង​ទៅបៀតបៀនមិនបាន ទុកជាភិក្ខុមិនអើពើ ក៏មិនត្រូវអាបត្តិឡើយ។] បើមិន​មានភិក្ខុទេ ត្រូវលាសាមណេរ បើមិនមានសាមណេរ ត្រូវលាអារាមិកជន បើមិនមានអារាមិកជន ត្រូវលាឧបាសក បើភិក្ខុក្តី សាមណេរក្តី អារាមិកជនក្តី ឧបាសកក្តី មិនមានទេ ត្រូវរៀបចំ​គ្រែលើថ្ម​តូច៤ដុំ ហើយតម្រួតគ្រែលើគ្រែ តម្រួតតាំងលើតាំង ធ្វើសេនាសនៈឲ្យគរលើគ្នា ហើយរៀបចំទុក​ដាក់គ្រឿង​ឈើ និងគ្រឿងដី ហើយបិទទ្វារ និងបង្អួច រួចដើរចេញទៅចុះ ប្រសិនបើវិហារលេច បើ​គមិកភិក្ខុអាច (ប្រក់បាន) ក៏គប្បីប្រក់ ម្យ៉ាងទៀត គប្បីធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា អាត្មាអញប្រក់​វិហារ​ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើគមិកភិក្ខុបានធ្វើ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយ​យ៉ាងនេះ ការបានដូច្នេះនេះ ក៏ជាការ​គាប់ប្រពៃ បើមិនបានទេ ទីណាជាទីមិនលេច គមិកភិក្ខុ ត្រូវរៀបចំគ្រែលើថ្ម​តូច៤ដុំ ក្នុងប្រទេសនោះ ហើយតម្រួតគ្រែលើគ្រែ តម្រួតតាំងលើតាំង ហើយធ្វើសេនាសនៈឲ្យគរលើគ្នា រៀបចំទុក​ដាក់គ្រឿង​ឈើ និងគ្រឿងដី បិទទ្វារ និងបង្អួច រួចដើរចេញទៅចុះ ប្រសិនបើ​វិហារ​លេច​គ្មានសល់ បើគមិកភិក្ខុអាច (នាំយកទៅបាន) ត្រូវនាំសេនាសនៈ​ទៅកាន់ស្រុក ឬត្រូវធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយថា អាត្មាអញ នឹងនាំយកសេនាសនៈ​ទៅកាន់ស្រុក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើគមិក​ភិក្ខុបានធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយ​យ៉ាងនេះ ការបានដូច្នេះ នេះជាការល្អ បើមិនបានទេ គមិកភិក្ខុ​ត្រូវ​រៀបចំគ្រែលើថ្ម​តូច៤ដុំ ក្នុងទីវាល ហើយតម្រួតគ្រែលើគ្រែ តម្រួតតាំងលើតាំង ធ្វើសេនាសនៈ​ឲ្យ​គរ​លើគ្នា ហើយរៀបចំទុក​ដាក់គ្រឿង​ឈើ និងគ្រឿងដី បិទបាំងដោយស្មៅ ឬដោយស្លឹកឈើ រួច​សឹម​ដើរចេញទៅ ដោយធ្វើទុកក្នុងចិត្តថា ធ្វើដូចម្តេច នឹងឲ្យអវយវៈ (របស់គ្រែ និងតាំង) ទាំងឡាយសល់នៅបាន ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះហើយជាវត្តរបស់​ពួកគមិកភិក្ខុ តាមបែប​បទ ដែល​ពួកគមិកភិក្ខុត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៨៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយមិនអនុមោទនាក្នុងរោងភត្ត។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកសមណៈ ជាសក្យបុត្តិយ៍ មិនគួរបើមិនអនុមោទនា​ ក្នុងរោងភត្តសោះ។ កាលដែល​មនុស្សទាំងឡាយ កំពុង​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ ពួក​ភិក្ខុក៏បានឮ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មក ក្នុងវេលានោះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុធ្វើអនុមោទនាក្នុងរោងភត្ត។

[៨៥] លំដាប់នោះ ពួកភិក្ខុមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ភិក្ខុដូចម្តេចហ្ន៎ ដែលគួរ​អនុមោទនា​ក្នុងរោងភត្តបាន។ ភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មក ក្នុងវេលានោះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យភិក្ខុជាថេរៈ អនុមោទនាក្នុង​រោងភត្ត។

[៨៦] សម័យនោះឯង មានសង្ឃភត្តរបស់គណៈជនមួយពួក។ ព្រះសារីបុត្តដ៏មានអាយុ​ជាសង្ឃត្ថេរ។ ភិក្ខុទាំងឡាយគិតគ្នាថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុជាថេរៈ​អនុមោទនា​ក្នុងរោងភត្ត ហើយក៏ដើរចៀសចេញទៅ ចោលព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ឲ្យគង់នៅតែមួយអង្គ។ លំដាប់នោះ ព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ (និយាយ) សំណេះសំណាល​នឹងមនុស្សទាំងនោះហើយ ក៏បាន​និមន្តទៅតែមួយអង្គ ក្នុងកាលជាខាងក្រោយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានទតទៅឃើញ​ព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ កំពុងតែដើរមកតែមួយអង្គ អំពីចម្ងាយ លុះទ្រង់ទតឃើញហើយ ក៏ត្រាស់​សួរសេចក្តីនុ៎ះ នឹងព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុថា ម្នាលសារីបុត្ត ចុះភត្ត​មានបរិបូណ៌​ទេឬ។ ព្រះសារីបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភត្តមានបរិបូណ៌ទេ ប៉ុន្តែ​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដើរចោលខ្ញុំព្រះអង្គ ឲ្យនៅតែម្នាក់ឯង។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកក្នុងវេលានោះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ និងអនុត្ថេរបួនប្រាំរូប រង់ចាំ​ក្នុងរោងភត្ត។

[៨៧] សម័យនោះ មានព្រះថេរៈមួយរូប ឈឺបន្ទោបង់ឧច្ចារៈ ហើយរង់ចាំ​ក្នុងរោងភត្ត កាលបើព្រះថេរៈ​នោះ ខំអត់ទ្រាំឧច្ចារៈ លោកក៏ជ្រប់ដួលទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​ដំណើរ​​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើ​មានកិច្ច​គួរធ្វើ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យលាភិក្ខុ ដែលអង្គុយ​នៅលើអាសនៈ ជាលំដាប់ ហើយទៅបាន។

[៨៨] សម័យនោះ ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់មិនល្អ ប្រកបដោយ​មារយាទមិនសមគួរ ដើរទៅកាន់​រោងភត្ត ជែងទៅខាងមុខៗ នៃពួក​ភិក្ខុជាថេរៈខ្លះ ចូលទៅ​អង្គុយ​ជ្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈខ្លះ ឃាត់ពួកភិក្ខុខ្ចីដោយអាសនៈខ្លះ អង្គុយ​សង្កត់​សង្ឃាដិ ក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះខ្លះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មិនគួរបើ​ស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់មិនល្អ ប្រកបដោយ​មារយាទ​មិន​សម​គួរ ដើរទៅកាន់​រោងភត្តសោះ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុទាំងនោះ ដើរជែងទៅខាងមុខៗ នៃពួក​ភិក្ខុ​ជា​ថេរៈ​ខ្លះ ចូលទៅ​អង្គុយ​ជ្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈខ្លះ ឃាត់ពួកភិក្ខុខ្ចីដោយអាសនៈខ្លះ អង្គុយ​សង្កត់​សង្ឃាដិ ក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះខ្លះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឮថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់​មិន​ល្អ ប្រកបដោយ​មារយាទមិនសមគួរ ដើរទៅកាន់​រោងភត្ត ដើរជែងទៅខាងមុខៗ នៃពួក​ភិក្ខុ​ជា​ថេរៈ​ខ្លះ អង្គុយ​ជ្រៀតបៀតភិក្ខុជាថេរៈខ្លះ ឃាត់ពួកភិក្ខុខ្ចីដោយអាសនៈខ្លះ អង្គុយ​សង្កត់​សង្ឃាដិ ក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ពិតមែន។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បន្ទោសហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តវត្ត ក្នុងរោងភត្ត​ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ តាម​ទំនង​ ដែលភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃក្នុងរោងភត្ត។

[៨៩] បើគេប្រាប់ភត្តកាលក្នុងអារាមហើយ ភិក្ខុត្រូវបិទបាំងមណ្ឌល៣ គឺស្លៀកឲ្យជា​បរិមណ្ឌល ក្រវាត់សម្ពត់កាយពន្ធន៍ (វត្ថពន្ធចង្កេះ) តម្រួតឧត្តរាសង្គ និងសង្ឃាដិ ហើយឃ្លុំ​ពាក់ក្ឌុំ ហើយជូតបាត្រឲ្យស្អាត ហើយកាន់យកទៅ ដើរតាមសម្រួល មិនរលះរលាំង ចូលទៅកាន់​ស្រុក មិនត្រូវដើរជែងទៅខាងមុខៗ នៃពួកភិក្ខុជាថេរៈទេ ត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួមប្រយ័ត្នឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹងចុះក្រោម គឺក្រឡេក​មើលប្រមាណមួយជួរនឹម ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើយចីវរ ដើរចូលទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើចខ្លាំងដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានសំឡេងតិច ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវដើរ​គ្រលែងកាយ​ទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវបង់បោយ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវងេកងោក​ក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវទទូរក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវចំអើតជើង​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវបិទបាំងកាយឲ្យល្អ អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួមប្រយ័ត្នដោយល្អ អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹង​ចុះក្រោម​ គឺក្រឡេកមើល​ប្រមាណមួយ​ជួរនឹម អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើយចីវរ​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើចខ្លាំង​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានសំឡេងតិច​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវគ្រលែងកាយ​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវឆ្ការដៃ អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវងេកងោកក្បាល អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវទទូរក្បាល​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវត្របោមក្បាលជង្គង់​អង្គុយ​នៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវអង្គុយ​ច្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវបៀតបៀនភិក្ខុខ្ចីទាំងឡាយ ដោយអាសនៈ មិនត្រូវអង្គុយសង្កត់​សង្ឃាដិ ក្នុងចន្លោះផ្ទះ កាលបើទាយកប្រគេនទឹក ត្រូវកាន់​បាត្រដោយដៃទាំងពីរ ហើយទទួលយកទឹក ត្រូវបន្ទាប​បាត្រឲ្យស្រួល កុំឲ្យទង្គិច (អ្វីៗ) ឡើយ ហើយលាងឲ្យស្អាត បើមានកន្ថោរដាក់ទឹក ត្រូវធ្វើឲ្យទាប ហើយចាក់ទឹកទៅក្នុងកន្ថោរដាក់ទឹក​ ដោយតាំងចិត្តថា កុំឲ្យកន្ថោរដាក់ទឹកខ្ចាត់ខ្ចាយទឹកឡើយ កុំឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយជិតខាង​ទទឹក​ដោយ​ទឹកឡើយ កុំឲ្យសង្ឃាដិ​ទទឹកដោយទឹកឡើយ បើគ្មានកន្ថោរដាក់ទឹកទេ ភិក្ខុត្រូវ​ធ្វើទឹក (នោះ) ឲ្យទាប ហើយស្រោច​លើផែនដី ដោយតាំងចិត្តថា កុំឲ្យភិក្ខុជិតខាងទាំងឡាយ ​ទទឹក​ដោយ​ទឹកឡើយ កុំឲ្យសង្ឃាដិ​ ទទឹកដោយទឹកឡើយ បើមានទាយកប្រគេនបាយ ត្រូវកាន់បាត្រ​ដោយ​ដៃ​​ទាំងពីរ ហើយទទួលយកបាយ តែត្រូវធ្វើទីឱកាស​ឲ្យដាក់សម្លបានផង បើមានទឹកដោះថ្លាក្តី ប្រេងក្តី សម្ល​ឧត្តរិភង្គក្តី ភិក្ខុជាថេរៈត្រូវពោលថា ចូរអ្នកចាត់ចែងដល់ភិក្ខុ​គ្រប់រូបឲ្យបានស្មើៗគ្នា ត្រូវទទួល​បិណ្ឌបាតដោយគោរព ត្រូវមានសេចក្តីសំគាល់តែក្នុងបាត្រ ទទួលបិណ្ឌបាត ត្រូវ​ទទួល​បិណ្ឌបាត​ឲ្យមានសម្លស្មើគ្នា ត្រូវ​ទទួលបិណ្ឌបាតឲ្យស្មើ​តែត្រឹមកណ្តាប់មាត់បាត្រ ភិក្ខុគ្រប់រូប​មិនទាន់បាន​បាយ​ទុកគ្រប់គ្រាន់ត្រឹមណា ភិក្ខុជាថេរៈ មិនគប្បីឆាន់ត្រឹមនោះ ត្រូវឆាន់ចង្ហាន់​បិណ្ឌបាត​​ដោយគោរព ត្រូវឆាន់ចង្ហាន់បិណ្ឌបាតសំគាល់​តែក្នុងបាត្រ ត្រូវឆាន់ចង្ហាន់​បិណ្ឌបាត​វាច​ឲ្យ​ស្មើ ត្រូវឆាន់ចង្ហាន់បិណ្ឌបាតមានសម្លស្មើគ្នា មិនត្រូវច្រមចុះអំពីកំពូលបាយ ឆាន់ចង្ហាន់​បិណ្ឌបាត​​មិនត្រូវកកាយបាយ​លុបសម្ល ឬម្ហូបក្រៀម ដើម្បីឲ្យបានច្រើនជាងគេ បើគ្មានជម្ងឺ មិន​ត្រូវ​​សូម​សម្ល ឬបាយ​ដើម្បីជាប្រយោជន៍​ដល់ខ្លួន ហើយឆាន់ទេ មិនត្រូវសំឡឹងរំពៃមើល​បាត្រភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​​ដទៃ ដោយគិតនឹងលើកទោសទេ មិនត្រូវធ្វើពំនូតបាយ ឲ្យធំហួសប្រមាណ ត្រូវធ្វើ​ពំនូត​បាយ​ឲ្យជា​បរិមណ្ឌល គឺធ្វើឲ្យមូល កាលបើពំនូតបាយ មិនទាន់ដល់មាត់ មិនត្រូវ​ហារ​មាត់​ចាំ​ឡើយ កាលនឹងឆាន់ មិនត្រូវញាត់ម្រាមដៃទាំងអស់​ ទៅក្នុងមាត់ មិនត្រូវនិយាយ​ទាំងពំនូត​បាយ​នៅ​ក្នុងមាត់ មិនត្រូវបោះដុំបាយ (ទៅក្នុងមាត់) ហើយឆាន់ទេ មិនត្រូវឆាន់​ខាំកាត់ពំនូតបាយ (មួយ​កំណាត់ម្តង) មិនត្រូវឆាន់បៀមពំនូតបាយ ឲ្យទុលថ្ពាល់ឡើង (ដូចជាស្វា) មិនត្រូវ​ឆាន់​រលាស់​​ដៃបណ្តើរ មិនត្រូវឆាន់បាយឲ្យរោយរាយគ្រាប់បាយ មិនត្រូវឆាន់​លៀន​អណ្តាត​ចេញ​មកក្រៅ (ទទួលអាហារ) មិនត្រូវឆាន់ឲ្យឮផ្ចប់ៗ មិនត្រូវឆាន់ឲ្យឮគ្រូកៗ មិនត្រូវឆាន់លិទ្ធដៃ មិនត្រូវ​ឆាន់​លិទ្ធបាត្រ មិនត្រូវឆាន់លិទ្ធបបូរមាត់ មិនត្រូវទទួល​ភាជន៍ទឹកទាំងដៃ​ប្រឡាក់អាមិសៈ ភិក្ខុទាំង​ពួង មិនទាន់ឆាន់ហើយត្រឹមណា ភិក្ខុជាថេរៈ មិនគប្បីទទួលយកទឹក​ត្រឹមនោះ កាល​បើ​ទាយក​​ប្រគេន​ទឹក ត្រូវកាន់បាត្រដោយដៃ​ទាំងពីរ​ ហើយទទួលយកទឹក ត្រូវធ្វើបាត្រ​ឲ្យទាប កុំឲ្យទង្គិច (អ្វីៗ) ហើយ​លាងឲ្យស្អាត បើមានកន្ថោរទឹក ត្រូវធ្វើឲ្យទាប ហើយចាក់ទឹក​ទៅក្នុង​កន្ថោរ​ដាក់ទឹក​ ដោយ​តាំង​ចិត្តថា កុំឲ្យកន្ថោរដាក់ទឹកខ្ចាត់ខ្ចាយទឹកឡើយ កុំឲ្យពួកភិក្ខុជិតខាង​ទទឹក​ដោយ​ទឹកឡើយ កុំ​ឲ្យ​សង្ឃាដិ​ទទឹកដោយទឹកឡើយ បើមិនមានកន្ថោរទឹកទេ ត្រូវ​ធ្វើទឹកឲ្យ​ទាប ហើយចាក់​លើ​ផែនដី ដោយតាំងចិត្តថា កុំឲ្យពួកភិក្ខុជិតខាង ​ទទឹក​ដោយ​ទឹកឡើយ កុំឲ្យ​សង្ឃាដិ​ ទទឹកដោយទឹកឡើយ មិនត្រូវចាក់ទឹកលាងបាត្រមានទាំងគ្រាប់បាយក្នុងចន្លោះផ្ទះ កាល​បើត្រឡប់វិញ ត្រូវត្រឡប់ឲ្យ​បាន​មុនពួកភិក្ខុខ្ចី ត្រូវបិទបាំង​កាយឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះ​ក្រោយភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ ត្រូវ​សង្រួម​ប្រយ័ត្នឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹង​ចុះ​ក្រោម គឺក្រឡេក​មើល​ប្រមាណ​មួយ​ជួរនឹម ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើយចីវរ ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវ​សើចខ្លាំង​ដើរ​ទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានសំឡេងតិចៗ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិន​ត្រូវដើរ​គ្រលែងកាយ​ទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ មិនត្រូវបង់បោយ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវងេក​ងោក​​ក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវទទូរក្បាល​ដើរ​ទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវដើរចំអើត​ជើង​​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះហើយ​ជាវត្ត​របស់ភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែល​ភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បីប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃក្នុងរោងភត្ត។

ភាណវារៈ ទី១ ចប់។

[៩០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុអ្នកប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត ស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់មិនល្អ ប្រកប​ដោយមារយាទមិនសមគួរ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត មិនបានសង្កេត ហើយចូលទៅ​កាន់លំនៅ (ផ្ទះគេ) ខ្លះ មិនបានសង្កេត ហើយចេញមកខ្លះ ចូលទៅដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ ចេញមកដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ ឈរក្នុងទីឆ្ងាយពេកខ្លះ ឈរក្នុងទីជិតពេកខ្លះ ឈរយូរពេកខ្លះ ​ត្រឡប់មកវិញ​ដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ។ មានភិក្ខុអ្នកប្រព្រឹត្ត​បិណ្ឌបាតមួយរូប មិនបានសង្កេត ហើយដើរចូល​ទៅកាន់​លំនៅ (គេ)។ ភិក្ខុនោះ កាលសំគាល់នូវទ្វារ ដើរចូលទៅកាន់បន្ទប់តូចមួយ។ ក្នុងបន្ទប់​តូចនោះសោត មានស្រីអាក្រាតដេកផ្ងារ។ ភិក្ខុនោះ ក៏បានឃើញស្រីអាក្រាតដេកផ្ងារនោះ លុះ​ឃើញហើយ គិតថា នេះមិនមែនជាទ្វារទេ នេះជាបន្ទប់តូចទេតើ ហើយក៏ចេញចាក​បន្ទប់​តូច​នោះមក។ ស្វាមីរបស់ស្រីនោះ ក៏បាន​ឃើញស្រីជាប្រពន្ធនោះអាក្រាតដេកផ្ងារ លុះឃើញហើយ ក៏គិតថា ភិក្ខុនេះប្រទូស្ត​នឹងប្រពន្ធរបស់អញហើយតើ ហើយចាប់ទះតប់ភិក្ខុនោះ។ លំដាប់នោះ ស្រីនោះ ក៏ភ្ញាក់ឡើង ដោយសារឮសូរសន្ធឹកនោះ ហើយបានសួរបុរសនោះថា នែអ្នក ហេតុអ្វី​បាន​ជាអ្នកទះតប់ភិក្ខុនេះ។ ស្វាមីឆ្លើយថា ភិក្ខុនេះប្រទូស្តហងឯងហើយ។ ប្រពន្ធប្រាប់ថា នែអ្នក ភិក្ខុនេះ មិនបានប្រទូស្តខ្ញុំទេ ភិក្ខុនោះ ឥតបានធ្វើ (អំពើ​ដូច្នោះទេ) ថាហើយ ក៏ឲ្យប្តីលែង​ភិក្ខុ​នោះទៅ។ ខណៈនោះ ភិក្ខុនោះបានទៅកាន់អារាម ហើយប្រាប់ដំណើរនុ៎ះ​ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា ដែលមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកភិក្ខុអ្នកប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត មិនសមបើនឹងស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់មិនល្អ ប្រកប​ដោយ​មារយាទ​មិនសមគួរ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត មិនបានសង្កេត ហើយចូលទៅ​កាន់លំនៅ (គេ) ខ្លះ មិនបានសង្កេត ហើយចេញមកខ្លះ ចូលទៅដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ ចេញមកដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ ឈរក្នុងទីឆ្ងាយពេកខ្លះ ឈរក្នុងទីជិតពេកខ្លះ ឈរយូរពេកខ្លះ ​ត្រឡប់មក​ដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ (ដូច្នេះ)សោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឮថារឿងនោះពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោស​ហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹង​បញ្ញត្ត​វត្ត ដល់ពួកភិក្ខុ​អ្នកប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត តាមទំនង ដែល​ពួកភិក្ខុអ្នកប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត គប្បី​ប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃបាន។

[៩១] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បិណ្ឌចារិកភិក្ខុ (ភិក្ខុអ្នកប្រព្រឹត្តបិណ្ឌបាត) គិតថា អាត្មាអញ​នឹងចូលទៅកាន់ស្រុក ក្នុងកាលឥឡូវនេះ ហើយគប្បីបិទបាំងមណ្ឌលបី គឺស្លៀកឲ្យជា​បរិមណ្ឌល ក្រវាត់សម្ពត់កាយពន្ធន៍ (វត្ថពន្ធចង្កេះ) ហើយតម្រួតឧត្តរាសង្គ និងសង្ឃាដិ ពាក់ក្ឌុំហើយឃ្លុំ ជូត​បាត្រ​ឲ្យស្អាត កាន់ដើរចូលទៅកាន់ស្រុកដោយស្រួល មិនរលះរលាំង ត្រូវបិទបាំងកាយឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួមប្រយ័ត្នឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹងចុះក្រោម ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើយចីវរ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើចខ្លាំង​ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ ត្រូវមានសំឡេងតិចៗ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវ​គ្រលែងកាយ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវបង់បោយ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវងេកងោក​ក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវ​ស្ទឹម​ចង្កេះ​​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវទទូរក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវចំអើតជើង​ដើរទៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ កាលដែលនឹងចូលទៅកាន់លំនៅគេ ត្រូវកំណត់ថា អាត្មាអញនឹងចូលទៅ​តាម​ផ្លូវ​នេះ នឹងចេញ​មកវិញ​តាមផ្លូវនេះ មិនត្រូវដើរចូលទៅ​ដោយរហ័សពេក មិនត្រូវចេញមក​ដោយរហ័ស​ពេក មិនត្រូវឈរ​ក្នុងទីឆ្ងាយពេក មិនត្រូវឈរក្នុងទីជិតពេក មិនត្រូវ​ឈរយូរពេក មិនត្រូវ​ត្រឡប់​រហ័សពេក ត្រូវឈរសង្កេតថា គេមានបំណងនឹងឲ្យចង្ហាន់ ឬឥតមានបំណង​នឹងឲ្យទេ បើប្រសិន​ជាគេបញ្ឈប់ការងារ ឬគេក្រោកចាកអាសនៈ ឬចាប់​វែក ឬចាប់​ភាជន៍ ឬគេមានបំណង​នឹងឲ្យ ហើយនិមន្ត​ឲ្យរង់ចាំក្តី ដឹងដូច្នេះហើយ ត្រូវឈររង់ចាំ កាលបើគេប្រគេនចង្ហាន់ បិណ្ឌចារិក​ភិក្ខុ ត្រូវវែកសង្ឃាដិដោយដៃឆ្វេង បង្អោនបាត្រដោយដៃស្តាំ ហើយទ្របាត្រដោយដៃទាំងពីរ ទទួលយកចង្ហាន់ តែកុំសំឡឹងមើលមុខស្រីដែលប្រគេន [អដ្ឋកថា ថា ប្រុសក្តី ស្រីក្តី បិណ្ឌចារិកភិក្ខុ មិនគប្បីមើលមុខគេ ក្នុងខណៈ​ដែលគេប្រគេនចង្ហាន់។] ចង្ហាន់នោះឡើយ ត្រូវ​សង្កេតថា គេមានបំណងនឹងឲ្យសម្ល ឬមិនមានបំណង​នឹងឲ្យទេ បើប្រសិន​ជាគេ​ចាប់​វែកក្តី ចាប់​ភាជន៍ក្តី ឬគេមានបំណង​នឹងឲ្យ ហើយនិមន្ត​ឲ្យរង់ចាំក្តី បិណ្ឌចារិកភិក្ខុដឹងដូច្នេះហើយ ត្រូវ​ឈរ​រង់​ចាំ កាលបើគេបានប្រគេនចង្ហាន់ហើយ ត្រូវបិទបាំង​បាត្រដោយសង្ឃាដិ ដើរត្រឡប់មកដោយ​ស្រួល មិនរលះរលាំង ត្រូវបិទបាំង​កាយឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវ​សង្រួម​ប្រយ័ត្នដោយល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹងចុះក្រោម ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវសើយចីវរ ដើរ​ទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវ​សើចខ្លាំង​ដើរ​ទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវមានសំឡេងតិចៗ ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ មិនត្រូវ​គ្រលែងកាយ​ដើរទៅក្នុង​ចន្លោះ​ផ្ទះ មិនត្រូវបង់បោយ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវ​ងេក​ងោក​ក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវទទូរក្បាល​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ មិនត្រូវចំអើត​ជើង​​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ភិក្ខុណាត្រឡប់មកពីបិណ្ឌបាត​ក្នុងស្រុកមុនគេ ភិក្ខុនោះត្រូវក្រាលអាសនៈ (ទុកចាំ) ត្រូវដម្កល់ទុកនូវទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំង​សម្រាប់ទ្រាប់ជើង ដែលលាងហើយ ទ្រនាប់​សម្រាប់ជូតជើង ដែលមិនទាន់លាង ត្រូវលាងភាជន៍​សម្រាប់ផ្ទេរភោជន ហើយដម្កល់ទុក ត្រូវដម្កល់ទុកនូវទឹកសម្រាប់ឆាន់ និងទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ភិក្ខុណាត្រឡប់​មកពីបិណ្ឌបាតក្នុងស្រុកក្រោយគេ បើមានអាហារ ដែលសល់​អំពីបរិភោគ បើចង់​ឆាន់ គប្បីឆាន់ចុះ បើមិនចង់ឆាន់ទេ ត្រូវយកទៅចោល​ក្នុងទីដែល​គ្មានវត្ថុខៀវ (មានស្មៅជាដើម) ឬយកទៅចាក់ក្នុង​ទឹកដែល​គ្មានសត្វ ភិក្ខុនោះគប្បីសារអាសនៈ​ទុក ត្រូវទុកដាក់នូវទឹកសម្រាប់​លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រាប់ជើងដែលលាងហើយ ទ្រនាប់សម្រាប់​ជូតជើង​ដែលមិនទាន់លាង ត្រូវលាងភាជន៍​សម្រាប់ផ្ទេរ​ភោជន ហើយរៀបចំទុកដាក់ ត្រូវទុកដាក់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ និងទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវបោសរោងភត្ត ភិក្ខុណាឃើញក្អមសម្រាប់ដាក់ទឹកឆាន់ក្តី ក្អម​សម្រាប់​ដាក់ទឹកប្រើប្រាស់ក្តី ក្អមសម្រាប់ដាក់ទឹកលាងវច្ចៈក្តី ដែលទទេគ្មានទឹក ភិក្ខុនោះត្រូវរកទឹក​មក​ដម្កល់ទុក បើភិក្ខុនោះ មិនអាចនឹងលើក(ដោយដៃខ្លួន) រួចទេ ត្រូវហៅរកគេ ជាគំរប់ពីរនាក់ ដោយហត្ថវិការ (បោយដៃ) ហើយឲ្យគេជួយ​លើកដម្កល់​ទុក តែកុំបញ្ចេញវាចា ព្រោះហេតុតែ​កិច្ច​ប៉ុណ្ណោះឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះ ជាវត្តរបស់បិណ្ឌចារិកភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែល​បិណ្ឌចារិក​ភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ។

[៩២] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុច្រើនរូបនៅក្នុងព្រៃ។ ភិក្ខុទាំងនោះ មិនដងទឹកសម្រាប់​ឆាន់ទុក មិនដងទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ទុក មិនបានដម្កល់ទុកនូវភ្លើង មិនបានដម្កល់ទុកនូវ​ពំនួត​ភ្លើង មិនដឹងផ្កាយនក្ខត្តឫក្ស មិនដឹងចំណែកនៃទិស។ មានពួកចោរទៅក្នុងទីនោះ បានសួរ​ភិក្ខុ​ទាំងនោះថា មានទឹកផឹកឬទេ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រាប់ថា គ្មានទេ អាវុសោ។ ចោរ​សួរថា ចុះទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ មានឬទេ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រាប់ថា គ្មានទេ អាវុសោ។ ពួក​ចោរសួរថា ចុះភ្លើងមានឬទេ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​ប្រាប់ថា គ្មានទេអាវុសោ។ ពួក​ចោរ​សួរថា ចុះឈើពំនួតភ្លើង មានឬទេ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រាប់ថា គ្មានទេ អាវុសោ។ ពួកចោរ​សួរថា ចុះក្នុងថ្ងៃនេះ ប្រកបដោយផ្កាយ​នក្ខត្តឫក្សអ្វី។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​ប្រាប់ថា​ ម្នាល​អាវុសោ យើងទាំងឡាយមិនដឹងទេ។ ពួកចោរសួរថា នេះហៅថាទិសអ្វី លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​ប្រាប់ថា យើងទាំងឡាយមិនដឹងទេ អាវុសោ។ លំដាប់នោះ ចោរទាំងនោះ​និយាយ​ថា ទឹកសម្រាប់ផឹករបស់ភិក្ខុទាំងនេះក៏គ្មាន ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក៏គ្មាន ភ្លើងក៏គ្មាន ឈើពំនួត​ភ្លើង​ក៏គ្មាន ផ្កាយនក្ខត្តឫក្សក៏មិនដឹង ចំណែកនៃទិសក៏មិនស្គាល់ ពួកនេះ ជាចោរទេតើ ពួកនេះ មិនមែនជាភិក្ខុឡើយ ថាហើយ ក៏នាំគ្នាវាយ ហើយដើរចេញទៅ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងនោះ បានប្រាប់ដំណើរ​នុ៎ះ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ បានយកសេចក្តីនុ៎ះ ក្រាបបង្គំទូល ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមក ក្នុងពេលនោះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្ត​វត្ត ដល់​អារញ្ញកភិក្ខុទាំងឡាយ (ភិក្ខុអ្នកនៅក្នុងព្រៃ) តាមទំនងដែលអារញ្ញកភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បី​ប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃបាន។

[៩៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ (អារញ្ញកភិក្ខុ) ត្រូវក្រោកឡើងអំពី​ព្រឹកព្រហាម ហើយច្រក​បាត្រក្នុងស្លោក រួច​ស្ពាយលើស្មា ធ្វើចីពរឲ្យនៅលើ-ក ពាក់ស្បែកជើង ហើយរៀបចំទុកដាក់​គ្រឿងឈើ និងគ្រឿងដី បិទទ្វារ និងបង្អួច រួចហើយចុះពីទីសេនាសនៈ ដោយគិតថា អាត្មា​អញ នឹងចូលទៅកាន់ស្រុកក្នុងកាលឥឡូវនេះ ត្រូវដោះស្បែកជើង ហើយបន្ទាប​គោះ ច្រកដាក់ក្នុង​ស្លោកបាត្រ ហើយស្ពាយលើស្មា បិទបាំងកាយឲ្យមានមណ្ឌលបី ស្លៀកស្បង់​ឲ្យជាបរិមណ្ឌល ក្រវាត់សម្ពត់​កាយពន្ធន៍ តម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ហើយឃ្លុំពាក់ក្ឌុំ ហើយជូតបាត្រ កាន់​ដើរចូលទៅក្នុងស្រុក​ដោយស្រួល មិនរលះរលាំង អារញ្ញកភិក្ខុ ត្រូវបិទបាំងកាយឲ្យល្អ ដើរទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួម​ប្រយ័ត្ន​ដោយល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ។បេ។ មិនត្រូវចំអើតជើង ដើរទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ កាលបើនឹងចូលទៅកាន់លំនៅគេ ត្រូវកំណត់​ទុកក្នុងចិត្តថា អាត្មាអញនឹងចូលទៅ តាមផ្លូវនេះ នឹងចេញមកវិញតាមផ្លូវនេះ មិនត្រូវ​ចូលទៅដោយរហ័សពេក មិនត្រូវចេញ​មកវិញ​ដោយរហ័សពេក មិនត្រូវឈរក្នុងទីឆ្ងាយពេក មិនត្រូវឈរក្នុងទីជិតពេក មិនត្រូវឈរ​យូរពេក មិនត្រូវត្រឡប់មករហ័សពេក ត្រូវឈរសង្កេតមើលថា គេចង់ឲ្យចង្ហាន់ ឬមិនចង់ឲ្យទេ បើគេ​បញ្ឈប់ការងារក្តី ក្រោកអំពីអាសនៈក្តី ចាប់កាន់​វែកក្តី ចាប់កាន់​ភាជន៍ក្តី គេចង់ប្រគេនចង្ហាន់ ហើយនិមន្ត​ឲ្យរង់ចាំក្តី ភិក្ខុដឹងដូច្នេះហើយ ត្រូវរង់ចាំ កាលបើគេប្រគេនចង្ហាន់ ត្រូវ​យកដៃឆ្វេង​វែកសង្ឃាដិ យកដៃស្តាំបង្អោនបាត្រ ហើយទ្របាត្រដោយដៃទាំងពីរ ទទួលយកចង្ហាន់ តែកុំ​សំឡឹង​មើលមុខស្រី្តដែលប្រគេនចង្ហាន់ឡើយ ត្រូវ​សង្កេតពិនិត្យមើលថា គេចង់ប្រគេនសម្ល ឬមិនចង់ប្រគេនទេ បើគេ​ចាប់កាន់​វែកក្តី ចាប់កាន់​ភាជន៍ក្តី គេចង់ប្រគេន ហើយនិមន្ត​ឲ្យរង់ចាំក្តី ភិក្ខុដឹងដូច្នេះហើយ ត្រូវ​រង់​ចាំ កាលបើគេប្រគេនចង្ហាន់ហើយ ត្រូវយកសង្ឃាដិបិទបាំង​បាត្រ ដើរត្រឡប់ចេញមកដោយ​ស្រួល មិនរលះរលាំង ត្រូវបិទបាំង​កាយឲ្យល្អ ដើរទៅក្នុងចន្លោះ​ផ្ទះ។បេ។ មិនត្រូវចំអើត​ជើង​​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ កាលបើត្រឡប់ចេញមក​ពីស្រុកវិញហើយ ត្រូវច្រកបាត្រក្នុងស្លោក ហើយស្ពាយលើស្មា ហើយប្រមូលចីពរទូល លើក្បាល ហើយពាក់​ស្បែក​ជើង​ដើរទៅ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អារញ្ញកភិក្ខុ ត្រូវដងទឹកសម្រាប់ឆាន់ទុក ត្រូវដងទឹក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់ទុក ត្រូវកម្កល់ទុក​នូវ​ភ្លើង ត្រូវដម្កល់ទុកនូវឈើពំនួតភ្លើង ត្រូវដម្កល់ទុកនូវឈើច្រត់ ត្រូវរៀននូវផ្កាយនក្ខត្តឫក្សទាំងអស់ ឬ​ដោយឯកទេស គួរជាអ្នកឈ្លាសវៃ​ក្នុងទិស ម្នាលភិក្ខុទាំង​ឡាយ ទាំងនេះ ជាវត្តរបស់​អារញ្ញកភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែលអារញ្ញកភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​​ដោយប្រពៃ។

[៩៤] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុច្រើនរូបធ្វើចីវរកម្មក្នុងទីវាល។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ គោះ​គ្រឿងសេនាសនៈ ក្នុងទីធ្លាដែលជាទីច្រាសខ្យល់។ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រឡាក់ដោយធូលី។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មិនសមបើនឹងគោះគ្រឿងសេនាសនៈ ក្នុងទីធ្លាដែលជាទី​ច្រាស​ខ្យល់ ឲ្យ​ភិក្ខុទាំងឡាយប្រឡាក់ដោយធូលីសោះឡើយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ បានយកសេចក្តីនុ៎ះ ក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា  ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ គោះគ្រឿងសេនាសនៈ ក្នុងទីធ្លាដែលជាទី​ច្រាស​ខ្យល់ ឲ្យ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​ប្រឡាក់​ដោយធូលី ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់បន្ទោសហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តសេនាសនវត្ត ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែលភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ។

[៩៥] ភិក្ខុនៅក្នុងវិហារណា បើវិហារនោះមានសម្រាម បើអាច (សំអាតបាន) ក៏​ត្រូវសំអាត កាលដែលនឹងសំអាតវិហារ ត្រូវយកបាត្រ និងចីវរ​ទៅទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរជាមុន ហើយត្រូវយក​និសីទនៈ និងកម្រាល ទៅទុកក្នុង​ទីដ៏​សមគួរ ត្រូវនាំយកពូក និងខ្នើយ​ទៅទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវ​លើកបន្ទាបគ្រែឲ្យស្រួល កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកទៅទុក​ក្នុងទី​ដ៏​សម​គួរ ត្រូវលើកបន្ទាបតាំងឲ្យស្រួល កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្រប​ទ្វារ នាំយកទៅ​ទុកក្នុង​ទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកទ្រនាប់ជើងគ្រែទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយក​កន្ថោរ​សម្រាប់​ស្តោះ​ទឹក​មាត់​ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកក្តារសម្រាប់ផ្អែក ទៅទុកក្នុង​ទីដ៏​សម​គួរ ត្រូវកំណត់ទី​ដែល​គេ​ក្រាល​កម្រាលផែនដីយ៉ាងណា ហើយនាំយកទៅ​ទុកក្នុង​ទីដ៏សម​គួរ បើក្នុងវិហារស្មុកស្មាញ (មិនស្អាតដោយសរសៃពីងពាងជាដើម) ភិក្ខុត្រូវ​បោស​តាំងពី​ពិតាន​​ជា​មុន ចំណែក​ជ្រុងសន្ទះ​បង្អួច ត្រូវជូតសំអាត បើជញ្ជាំង​ដែលគេលាប​ដោយថ្នាំ មាន​សៅហ្មង​ពណ៌​សម្បុរ ត្រូវជ្រលក់​កំណាត់សម្ពត់ពូត ហើយសឹមជូត បើទីផ្ទៃ​ដែលគេធ្វើ​ដោយវត្ថុ​មានពណ៌ខ្មៅ មានសៅ​ហ្មង​ពណ៌​សម្បុរ ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សម្ពត់ពូត រួចសឹមជូត បើទីផ្ទៃ​គេមិនធ្វើទេ ភិក្ខុត្រូវប្រស់ដោយទឹក ហើយសឹមជូត ដោយគិតថា កុំឲ្យវិហារប្រឡាក់ដោយធូលីឡើយ ត្រូវ​ប្រមូល​សម្រាមទៅចោល ក្នុងទីដ៏សមគួរ មិនត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈ​ជិតភិក្ខុផងគ្នា មិនត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈ​ជិត​វិហារ មិនត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈជិតទឹក​សម្រាប់ឆាន់ មិនត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈជិតទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ មិនត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈ ក្នុងធ្លា​ដែល​ជាទីច្រាសខ្យល់ ត្រូវគោះគ្រឿង​សេនាសនៈ ក្នុងទីក្រោមខ្យល់ ត្រូវហាលកម្រាល​ផែនដី​ហើយ ជម្រះគោះក្នុងទីដ៏សមគួរ រួចសារ​យក​មកក្រាល​ដូចដើមវិញ ត្រូវហាល​ទ្រនាប់ជើង​គ្រែ​ហើយជូតសំអាតក្នុងទីដ៏សមគួរ រួច​នាំយក​មកដម្កល់ទុក​ដូចដែលវិញ ត្រូវហាល​​គ្រែ ហើយជម្រះ​គោះក្នុងទីដ៏សមគួរ ហើយ​លើកបន្ទាប​ឲ្យ​ស្រួល កុំឲ្យ​ទង្គិច​ កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ រួច​នាំ​យកទៅទុក​​ដូច​ដើមវិញ ត្រូវហាល​តាំង ហើយ​ជម្រះគោះក្នុងទីដ៏សមគួរ ហើយលើកបន្ទាបឲ្យ​ស្រួល កុំឲ្យ​ទង្គិច​ កុំឲ្យប៉ះ​សន្ទះ​ទ្វារ និង​ក្រប​ទ្វារ រួច​នាំយកមកទុក​​ដូចដើមវិញ ត្រូវហាល​ពូក​ខ្នើយ​ ហើយជម្រះគោះ ក្នុងទីដ៏សមគួរ រួចនាំ​យក​មករៀបចំទុកដូចដើមវិញ ត្រូវហាលកម្រាល​សម្រាប់​​អង្គុយ ​ហើយជម្រះគោះ ក្នុងទីដ៏សមគួរ រួចសារយកមកក្រាលទុកដូច​ដើមវិញ ត្រូវហាល​កន្ថោរ​សម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ហើយ​ជូត រួចនាំយកមកទុកដូច​ដែលវិញ ត្រូវ​ហាល​ផែនក្តារសម្រាប់ផ្អែក ក្នុងទីដ៏សមគួរ ហើយ​ជូត រួចនាំយកមកទុកដូច​ដែលវិញ ត្រូវទុកដាក់បាត្រ និងចីវរ កាលដែលទុកដាក់បាត្រ ត្រូវកាន់​បាត្រដោយដៃម្ខាង ហើយស្ទាបខាងក្រោមគ្រែ ឬខាងក្រោម​តាំង ដោយដៃម្ខាងសិន សឹមទុកដាក់​បាត្រ​ចុះ តែថាមិនត្រូវទុកដាក់បាត្រ ក្នុងទីដែលមិនស្អាត​ឡើយ កាលដែលនឹងទុកចីវរ ត្រូវកាន់​ចីវរ​ដោយដៃម្ខាង ហើយជូត​ស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀងដោយ​ដៃ​ម្ខាង ហើយធ្វើជាយខាងនាយ ឲ្យជា​ផ្នត់​មកខាងអាយសិន សឹមទុកចីវរចុះ បើមាន​ខ្យល់ប្រកប​ដោយ​ធូលី បក់មកអំពីទិសខាងកើត ភិក្ខុត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងកើត បើមាន​ខ្យល់​ប្រកបដោយ​ធូលី បក់មកពីទិសខាងលិច ត្រូវបិទ​បង្អួច​ទិសខាងលិច បើមានខ្យល់ប្រកប​ដោយ​ធូលី បក់មក​ពីទិសខាងជើង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិស​ខាងជើង បើមានខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់​មក​​ពីទិសខាងត្បូង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងត្បូង បើ​រដូវ​ត្រជាក់ ភិក្ខុត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បិទ​ក្នុង​វេលាយប់ បើរដូវក្តៅ ត្រូវបិទបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បើកបង្អួច​ក្នុងវេលាយប់ បើបរិវេណ​មាន​សម្រាម ត្រូវបោស​បរិវេណ​ចេញ បើបន្ទប់ទឹក​មាន​សម្រាម ត្រូវបោសបន្ទប់ទឹកចេញ បើ​ឧបដ្ឋាន​សាលា​មានសម្រាម ត្រូវ​បោស​ឧបដ្ឋានសាលាចេញ បើរោងភ្លើងមានសម្រាម ត្រូវបោសរោង​ភ្លើង​ចេញ បើបង្គន់​មាន​សម្រាម ត្រូវបោសបង្គន់ចេញ បើមិន​មានទឹកសម្រាប់ឆាន់ ត្រូវដង​ទឹក​សម្រាប់​ឆាន់ទុក បើ​មិនមានទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ភិក្ខុ​ត្រូវ​ដងទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ទុក បើមិនមានទឹក​ក្នុង​ឆ្នាំង​សម្រាប់​ជម្រះ ត្រូវចាក់ទឹកក្នុងឆ្នាំងសម្រាប់​ជម្រះទុក បើភិក្ខុខ្ចីនៅក្នុងវិហារមួយ ជាមួយ​នឹង​​ភិក្ខុចាស់ មិនទាន់បានអនុញ្ញាតពីភិក្ខុចាស់ទេ មិនត្រូវបង្រៀនបាលី មិនត្រូវបង្រៀន​អដ្ឋកថា មិនត្រូវ​ធ្វើស្វាធ្យាយ មិនត្រូវសំដែងធម៌ មិនត្រូវ​អុជចង្កៀង មិនត្រូវលត់ចង្កៀង មិនត្រូវបើក​បង្អួច មិនត្រូវបិទបង្អួចឡើយ បើភិក្ខុខ្ចីដើរចង្ក្រម ក្នុង​ទីចង្ក្រមមួយជាមួយ​នឹងភិក្ខុចាស់ ភិក្ខុចាស់ ចង្ក្រម​តាម​ផ្លូវណា ភិក្ខុខ្ចីត្រូវដើរចៀសពីផ្លូវនោះ តែ​កុំឲ្យជាយសង្ឃាដិប៉ះភិក្ខុចាស់ឡើយ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទាំង​នេះជាសេនាសនវត្ត​របស់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តាមទំនង ដែលភិក្ខុទាំងឡាយ​ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងសេនាសនៈ។

[៩៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ កាលដែលភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ ហាមប្រាម​ក្នុង​ផ្ទះ​​ជាទីរក្សាកាយ ក៏នៅតែមិនអើពើ នាំគ្នាគរឧសច្រើនបង្កាត់ភ្លើង ហើយបិទទ្វារ អង្គុយ​នៅ​ត្រង់​ទ្វារ។ ជួនជាភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ ត្រូវកំដៅបៀតបៀនខ្លាំងណាស់ ហើយរកទ្វារ​ចេញ​មកមិន​បាន ក៏ជ្រប់ដួលទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ​ ក៏​ពោល​ទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ កាលដែល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ជា​ថេរៈ ហាមឃាត់​ក្នុងផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ក៏នៅតែមិនអើពើ នាំគ្នាគរឧសជាច្រើន បង្កាត់ភ្លើង ហើយ​បិទទ្វារ អង្គុយ​នៅត្រង់ទ្វារសោះ ជួនជាភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ ត្រូវកំដៅបៀតបៀនខ្លាំងណាស់ ហើយ​រកទ្វារ​ចេញមកមិនបាន ក៏ជ្រប់ដួលទៅ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំ​ទូលដំណើរ​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បានឮថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ កាលដែលភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ ហាមឃាត់​ក្នុងផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ក៏នៅតែ​មិន​អើពើ នាំគ្នាមកគរឧសជាច្រើនបង្កាត់ភ្លើង ហើយបិទទ្វារ អង្គុយ​នៅត្រង់ទ្វារ ភិក្ខុទាំងឡាយ​ជាថេរៈ ត្រូវកំដៅបៀតបៀនខ្លាំងណាស់ រកទ្វារ​ចេញមកមិនបាន ក៏ជ្រប់ដួលទៅ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់បន្ទោស​រួចហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ (បើ) ភិក្ខុជាថេរៈ​ហាមឃាត់ក្នុងផ្ទះ ជាទីរក្សាកាយហើយ មិនត្រូវ​នាំគ្នាគរឧសជាច្រើន បង្កាត់ភ្លើង ​ព្រោះអាស្រ័យ​សេចក្តីមិនអើពើទេ ភិក្ខុណាបង្កាត់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ម្យ៉ាងទៀត ភិក្ខុ​មិនត្រូវ​បិទទ្វារ ហើយអង្គុយ​នៅត្រង់ទ្វារឡើយ ភិក្ខុណាអង្គុយ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្ត​ជន្តាឃរវត្ត ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនងដែលភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បី​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងផ្ទះជាទីរក្សាកាយ។

[៩៧] ភិក្ខុណាទៅកាន់ផ្ទះ ជាទីរក្សាកាយមុនគេ បើមានផេះនៅកកកុញ ភិក្ខុនោះ ត្រូវ​កើបផេះចោលចេញ បើផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយមានសម្រាម ត្រូវបោស​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយចេញ បើលាន​ខាងក្រៅ (ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ) មានសម្រាម ត្រូវបោស​លានខាងក្រៅចេញ បើបរិវេណ​មានសម្រាម ត្រូវបោសបរិវេណចេញ បើបន្ទប់មានសម្រាម ត្រូវបោស​បន្ទប់ចេញ បើរោង​នៃ​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយមានសម្រាម ត្រូវបោស​រោងនៃ​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយចេញ ត្រូវសូន្យគ្រឿងលំអិតទុក ត្រូវលាយដីស្អិតទុក ត្រូវចាក់ទឹកទុកក្នុងស្នូកទឹក កាលនឹងចូលទៅកាន់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ត្រូវ​លាបមុខដោយដីស្អិត ហើយបិទបាំងទាំងខាងមុខ ទាំងខាងក្រោយ ហើយសឹមចូលទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ មិនត្រូវអង្គុយជ្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវហាម​ឃាត់ពួក​ភិក្ខុថ្មីដោយ​អាសនៈ បើអាច (ធ្វើបរិកម្មបាន) ត្រូវធ្វើបរិកម្មដល់ភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ ក្នុង​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ កាលភិក្ខុនឹងចេញ​ពី​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយទៅ ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ហើយ​បិទបាំង​ទាំងខាងមុខ ទាំងខាងក្រោយ ហើយសឹមចេញពី​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ បើភិក្ខុអាច (ធ្វើ​បរិកម្ម​បាន) សូម្បីក្នុងទឹក ក៏ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ​បានដែរ​ មិនត្រូវងូតទឹកពី​ខាងមុខ​ពួកភិក្ខុ​ជាថេរៈ មិនត្រូវងូតទឹក​ពីខាងលើខ្សែទឹក កាលភិក្ខុងូតរួចហើយ ឡើងមកវិញ​ ត្រូវ​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយដែលកំពុងចុះទៅ ភិក្ខុណា ចេញពី​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយខាងក្រោយគេ បើ​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយមានភក់ ភិក្ខុនោះត្រូវលាងចេញ ត្រូវលាងស្នូកសម្រាប់ដាក់ដីស្អិត ហើយរៀប​ចំ​ទុកដាក់តាំងសម្រាប់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ រួចលត់ភ្លើង ហើយបិទទ្វារ​សឹមចេញមក ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះ ជាជន្តាឃរវត្តរបស់​ភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែលភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ។

[៩៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ១រូប ជាតិជាព្រាហ្មណ៍ បន្ទោបង់វច្ចៈហើយ មិនប្រាថ្នា​ដើម្បី​នឹង​ជម្រះចេញ ដោយគិតថា នរណានឹងហ៊ានប៉ះពាល់នូវរបស់អាក្រក់ មានក្លិនស្អុយនេះ។ ដង្កូវ​ក៏​តាំងនៅក្នុងវច្ចមគ្គ របស់ភិក្ខុនោះ។ ភិក្ខុនោះ ក៏ប្រាប់សេចក្តីនុ៎ះ​ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ​សួរថា ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ លោកបន្ទោបង់​វច្ចៈ ហើយមិនជម្រះចេញ​ទេដឹង។ ភិក្ខុនោះប្រាប់ថា ម្នាលលោកមានអាយុ យ៉ាងហ្នឹងហើយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា ជាអ្នក​មាន​សេចក្តី​ប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ​ភិក្ខុ​បន្ទោបង់វច្ចៈ ហើយមិនជម្រះ​ចេញសោះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា អ្នកបន្ទោបង់​វច្ចៈហើយ មិនជម្រះចេញ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់តិះដៀល ហើយធ្វើធម្មីកថា រួចត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុបន្ទោបង់វច្ចៈហើយ បើទឹកមាន​ [អដ្ឋកថា ថា បើមានទឹក តែគ្មាន​ទីកំបាំង ភិក្ខុត្រូវដងទឹកដោយភាជន៍យកមកជម្រះ (ក្នុង​ទីកំបាំង)។ បើគ្មានភាជន៍​សម្រាប់ដងទឹក ត្រូវដង​ដោយបាត្រ។ បើបាត្រក៏គ្មាន ទាំងវត្ថុឯទៀតក៏គ្មាន។ ភិក្ខុត្រូវតាំងចិត្ត​ថា ទីនេះស្រឡះណាស់ ខាងមុខគង់មានទឹក លុះទៅរក​ទឹកមិនបាន ក៏ដល់ពេល​ភិក្ខាចារ ភិក្ខុនោះនឹងជូត​ដោយឈើ ឬ​វត្ថុអ្វីមួយក៏បាន។] ភិក្ខុកុំគប្បីមិនជម្រះចេញ ភិក្ខុណាមិនជម្រះចេញ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[៩៩] សម័យនោះ ភិក្ខុទាំងឡាយបន្ទោបង់វច្ចៈ​ក្នុងវច្ចកុដិ តាមលំដាប់ចាស់ខ្ចី។ ភិក្ខុថ្មី​ទាំង​ឡាយ ដែលឈឺវច្ចៈ​មកដល់មុនហើយរង់ចាំ។ ភិក្ខុទាំងនោះខំអត់ទ្រាំវច្ចៈ ក៏ជ្រប់ដួលទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា ភិក្ខុទាំងឡាយបន្ទោបង់​វច្ចៈក្នុងវច្ចកុដិ តាមលំដាប់ចាស់ខ្ចី​ ភិក្ខុខ្ចីទាំង​ឡាយ ដែលឈឺវច្ចៈ​មកដល់មុនហើយរង់ចាំ ភិក្ខុទាំងនោះខំអត់ទ្រាំវច្ចៈ ក៏ជ្រប់ដួលទៅ ពិតមែន​ឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវបន្ទោបង់​វច្ចៈ ក្នុងវច្ចកុដិ តាមលំដាប់​ចាស់ខ្ចីទេ ភិក្ខុណាបន្ទោបង់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុបន្ទោបង់វច្ចៈ តាមលំដាប់​ដែល​មកដល់ [អដ្ឋកថា ថា វច្ចកុដិ១ ទីបន្ទោបង់បស្សាវៈ១ កំពង់សម្រាប់​ងូតទឹក១ ទាំង៣កន្លែងនេះ គួរ​ប្រកាន់​តាមលំដាប់​ភិក្ខុដែលទៅដល់ (មុនក្រោយ)។]

[១០០] សម័យនោះ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ចូលទៅកាន់វច្ចកុដិដោយរហ័សពេកខ្លះ សើយ​ស្បង់​ចូលទៅខ្លះ បន្ទោបង់វច្ចៈប្រឹងរមាត់ខ្លះ បន្ទោបង់វច្ចៈទាំងទំពាឈើស្ទន់ខ្លះ បន្ទោបង់​វច្ចៈខាងក្រៅ​ទវច្ចៈខ្លះ បន្ទោបង់បស្សាវៈខាងក្រៅទបស្សាវៈខ្លះ ស្តោះទឹកមាត់​ក្នុងទបស្សាវៈខ្លះ កិតដោយ​ឈើដ៏គ្រោតគ្រាតខ្លះ ចោលឈើសម្រាប់កិតក្នុងរណ្តៅវច្ចខ្លះ ចេញមកដោយរហ័សពេកខ្លះ សើយស្បង់ចេញមកខ្លះ ជម្រះធ្វើសំឡេងឮចបុចបុខ្លះ ទុកទឹកឲ្យសល់​នៅក្នុងភាជន៍សម្រាប់​ជម្រះខ្លះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ នឹងចូលទៅកាន់វច្ចកុដិដោយរហ័ស​ពេក​ខ្លះ សើយ​ស្បង់​ចូលទៅកាន់ខ្លះ ខំប្រឹងរមាត់បន្ទោបង់វច្ចៈខ្លះ បន្ទោបង់វច្ចៈទាំងទំពាឈើស្ទន់ខ្លះ បន្ទោបង់​វច្ចៈខាងក្រៅ​ទវច្ចៈខ្លះ បន្ទោបង់បស្សាវៈខាងក្រៅទបស្សាវៈខ្លះ ស្តោះទឹកមាត់​ក្នុង​ទបស្សាវៈខ្លះ កិតដោយ​ឈើដ៏គ្រោតគ្រាតខ្លះ ចោលឈើសម្រាប់កិតក្នុងរណ្តៅវច្ចៈខ្លះ ចេញមកដោយរហ័សពេកខ្លះ សើយស្បង់ចេញមកខ្លះ ជម្រះធ្វើឲ្យឮសំឡេងចបុចបុខ្លះ ទុកទឹកឲ្យសល់​នៅក្នុងភាជន៍សម្រាប់​ជម្រះខ្លះ ដូច្នេះសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំង​ឡាយ រឿងនុ៎ះពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់តិះដៀលហើយ ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តនូវវច្ចកុដិវត្ត ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែលភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងវច្ចកុដិចុះ។

[១០១] ភិក្ខុណាទៅកាន់វច្ចកុដិ ភិក្ខុនោះត្រូវឈរខាងក្រៅ ហើយគ្រហែម ទោះបី​ភិក្ខុ​ដែលអង្គុយ​នៅខាងក្នុង ក៏ត្រូវគ្រហែមតប ភិក្ខុនោះត្រូវពាក់ចីវរលើស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង រួច​កុំប្រញាប់​ប្រញាល់ ចូលទៅកាន់វច្ចកុដិដោយស្រួល កុំចូលទៅដោយប្រញាប់ពេក មិនត្រូវ​សើយ​ស្បង់ចូលទៅ ត្រូវឈរលើទ្រនាប់ជើងសម្រាប់បន្ទោបង់វច្ចៈ ហើយសឹមសើយស្បង់ មិនត្រូវ​ខំប្រឹង​រមាត់បន្ទោបង់វច្ចៈ មិនត្រូវបន្ទោបង់​វច្ចៈទាំងទំពាឈើស្ទន់ មិនត្រូវបន្ទោបង់​វច្ចៈខាងក្រៅទវច្ចៈ មិនត្រូវ​បន្ទោបង់បស្សាវៈខាងក្រៅទបស្សាវៈ មិនត្រូវស្តោះទឹកមាត់​ក្នុងទបស្សាវៈ មិនត្រូវកិត​ដោយ​ឈើគ្រោតគ្រាត មិនត្រូវចោល​ឈើសម្រាប់​កិតក្នុងរណ្តៅវច្ចៈ ត្រូវឈរ​លើទ្រនាប់​សម្រាប់​បន្ទោបង់​វច្ចៈ ហើយសឹមបិទបាំង (ស្បង់) មិនត្រូវចេញមកដោយរួសរាន់ពេក មិនត្រូវ​ចេញមក​ទាំង​សើយស្បង់ ត្រូវឈរលើទ្រនាប់​សម្រាប់ជម្រះ ហើយសឹមសើយស្បង់ មិនត្រូវជម្រះធ្វើ​សំឡេង​ឲ្យឮចបុចបុ មិនត្រូវទុកទឹកឲ្យសល់​នៅក្នុងភាជន៍សម្រាប់ជម្រះ ត្រូវឈរលើទ្រនាប់​សម្រាប់​ជម្រះ ហើយសឹមបិទបាំង បើវច្ចកុដិប្រឡាក់​ ត្រូវលាងចេញ បើកញ្ជើសម្រាប់ដាក់​ឈើ​សម្រាប់កិតពេញ ត្រូវចាក់ឈើសម្រាប់កិតចោលចេញ បើវច្ចកុដិមានសម្រាម ត្រូវ​បោស​វច្ចកុដិ​ចេញ បើលានវច្ចកុដិមានសម្រាម ត្រូវបោសលានវច្ចកុដិចេញ បើបរិវេណមានសម្រាម ត្រូវ​បោស​បរិវេណចេញ បើបន្ទប់មានសម្រាម ត្រូវបោស​បន្ទប់ចេញ បើទឹក​ក្នុងក្អម​សម្រាប់​ជម្រះ​គ្មាន​ទេ ត្រូវចាក់ទឹកដាក់ក្នុងក្អម​សម្រាប់ជម្រះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះ ជា វច្ចកុដិវត្ត របស់ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្ត ដោយប្រពៃក្នុងវច្ចកុដិចុះ។

[១០២] សម័យនោះឯង ពួកសទ្ធិវិហារិក មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា ជាអ្នកមានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើពួកសទ្ធិវិហារិក មិនប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា ពួកសទ្ធិវិហារិក មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។ ព្រះពុទ្ធ​ជាម្ចាស់ទ្រង់បន្ទោសថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនសមបើសទ្ធិវិហារិក មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុង​ឧបជ្ឈាយ៍​​ទាំងឡាយសោះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អំពើនេះ មិនមែននាំឲ្យកើត​សេចក្តីជ្រះថ្លា ដល់​ពួកជនដែលមិនទាន់ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់តិះដៀលហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្តនូវ ឧបជ្ឈាយវត្ត ដល់​សទ្ធិវិហារិកទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែល​សទ្ធិវិហារិកទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុង​ឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ។

[១០៣]  ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងឧបជ្ឈាយ៍។ ឯសេចក្តីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងឧបជ្ឈាយ៍នោះ ដូច្នេះ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវក្រោកអំពីព្រឹក ហើយ​ដោះស្បែកជើង រួចធ្វើសំពត់​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយប្រគេនឈើស្ទន់ ប្រគេនទឹកសម្រាប់លុបមុខ ក្រាលអាសនៈ បើមានបបរ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវលាងភាជន៍ ហើយ​បង្អោន​បបរចូលទៅប្រគេន កាលបើឧបជ្ឈាយ៍ហុតបបររួចហើយ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវ​ប្រគេន​ទឹក ហើយទទួលយកភាជន៍ លើកបន្ទាបឲ្យស្រួល កុំឲ្យទង្គិច (អ្វីៗ) ហើយលាងឲ្យស្អាត រួច​រៀបចំ​ទុក​ដាក់​ កាលបើឧបជ្ឈាយ៍ក្រោកចេញហើយ សទ្ធិវិហារិកត្រូវសារអាសនៈចេញ បើប្រទេស​នោះ​មាន​សម្រាម សទ្ធិវិហារិកត្រូវបោសប្រទេសនោះចេញ បើឧបជ្ឈាយ៍​ចង់ចូលទៅកាន់ស្រុក សទ្ធិវិហារិកត្រូវប្រគេនស្បង់ ហើយទទួលស្បង់បន្លាស់មកវិញ ត្រូវប្រគេនវត្ថពន្ធចង្កេះ ត្រូវតម្រួត​ឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ហើយប្រគេន ត្រូវជូតបាត្រដែលទទឹក រួចហើយ​សឹមប្រគេន បើ​ឧបជ្ឈាយ៍​ចង់បានសទ្ធិវិហារិកជាបច្ឆាសមណៈ (តាមក្រោយឧបជ្ឈាយ៍) សទ្ធិវិហារិក ត្រូវ​បិទបាំងមណ្ឌល៣ គឺស្លៀកស្បង់ឲ្យជាបរិមណ្ឌល ក្រវាត់វត្ថពន្ធចង្កេះ ហើយ​តម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ហើយឃ្លុំពាក់ក្ឌុំ ហើយជូតបាត្រ ហើយកាន់យកទៅ ធ្វើជាបច្ឆាសមណៈ មិន​ត្រូវ​ដើរ​ឆ្ងាយ​ពេក មិនត្រូវដើរជិតពេក ត្រូវចាំទទួលយកវត្ថុ ដែលគេដាក់ក្នុងបាត្រ កាលបើ​ឧបជ្ឈាយ៍​កំពុង​និយាយ សទ្ធិវិហារិកមិនត្រូវនិយាយស្កាត់ក្នុងចន្លោះៗឡើយ បើឧបជ្ឈាយ៍ កំពុង​និយាយ​ពាក្យ​ដែលជិតនឹងត្រូវអាបត្តិ សទ្ធិវិហារិកត្រូវឃាត់ កាលវិលត្រឡប់មកវិញ សទ្ធិវិហារិក​ត្រូវ​មកឲ្យបាន​មុន ហើយក្រាលអាសនៈចាំ រួចដម្កល់ទុកនូវទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំង​សម្រាប់​រង​ជើង​ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើងដែលមិនទាន់បានលាង ហើយត្រូវ​ក្រោកទៅ​ទទួល​បាត្រ និងចីវរ ត្រូវប្រគេនស្បង់បន្លាស់ ទទួលយកស្បង់ដែលស្លៀកមកវិញ បើចីវរ​ទទឹក សទ្ធិវិហារិក ត្រូវសំដិលក្នុងកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែមិនត្រូវទុកចីវរក្នុងកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) ត្រូវ​បត់ចីវរទុក កាលនឹងបត់ចីវរ ត្រូវលើកជាយឲ្យហួសពីគ្នាមានប្រមាណ៤ធ្នាប់ ហើយសឹមបត់ចីវរ ដោយ​គិតថា កុំឲ្យបាក់ផ្នត់ចីវរពាក់កណ្តាលឡើយ ត្រូវដាក់វត្ថពន្ធចង្កេះក្នុងផ្នត់ចីវរ បើមាន​អាហារ​បិណ្ឌបាត ហើយឧបជ្ឈាយ៍ចង់ឆាន់ សទ្ធិវិហារិកត្រូវប្រគេនទឹក ហើយបង្អោន​អាហារ​បិណ្ឌបាត​ចូលទៅប្រគេន ត្រូវសួរឧបជ្ឈាយ៍ដោយទឹកសម្រាប់ឆាន់ កាលបើឧបជ្ឈាយ៍​ឆាន់​រួច​ហើយ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវប្រគេនទឹក រួចទទួលយកបាត្រមកវិញ កាន់បន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច (អ្វីៗ) លាងឲ្យស្អាត ជូតឲ្យស្ងួតទឹកចេញ ហើយហាលក្នុងកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែកុំទុកបាត្រក្នុង​កំដៅថ្ងៃ (យូរពេក) សទ្ធិវិហារិក ត្រូវទុកបាត្រ និងចីវរ កាលដែល​ទុកបាត្រ ត្រូវ​យកដៃម្ខាង​ចាប់បាត្រ ដៃម្ខាងស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំងសិន ហើយសឹមទុកបាត្រ តែ​មិន​ត្រូវ​ទុកក្នុងទី​ដែលមិនស្អាតឡើយ កាលនឹងទុកចីវរ ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់ចីវរ ដៃម្ខាងជូតស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង រួចធ្វើជាយចីវរខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់មកខាងអាយ ហើយសឹមទុកចីវរចុះ កាលបើ​ឧបជ្ឈាយ៍​ក្រោកចេញហើយ សទ្ធិវិហារិកត្រូវសារអាសនៈចេញ ត្រូវទុកដាក់​ទឹក​សម្រាប់​លាង​ជើង តាំងសម្រាប់រងជើងដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់ជូតជើងដែលមិនទាន់បាន​លាង បើប្រទេសនោះមានសម្រាម សទ្ធិវិហារិកត្រូវបោសប្រទេសនោះចេញ បើឧបជ្ឈាយ៍​ចង់​ស្រង់ទឹក សទ្ធិវិហារិកត្រូវចាត់ចែងទឹកសម្រាប់ស្រង់ប្រគេន បើឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវការទឹកត្រជាក់ សទ្ធិវិហារិក​ត្រូវចាត់ចែងទឹកត្រជាក់ប្រគេន បើឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវការទឹកក្តៅ សទ្ធិវិហារិកត្រូវ​ចាត់ចែង​ទឹកក្តៅ​ប្រគេន បើឧបជ្ឈាយ៍ចង់ចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ  សទ្ធិវិហារិក ត្រូវសូន្យ​គ្រឿង​លំអិត​ត្រូវលាយដីស្អិត ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ហើយដើរតាម​ពី​ខាងក្រោយ​ៗ​ឧបជ្ឈាយ៍ ហើយប្រគេនតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ រួចទទួល​ចីវរមកទុកដាក់ ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវប្រគេនគ្រឿងលំអិត ត្រូវប្រគេនដីស្អិត បើសទ្ធិវិហារិកអាចចូលទៅបាន ក៏គប្បីចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ កាលនឹងចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ត្រូវ​លាប​មុខ​ដោយ​ដី​ស្អិត ហើយបិទបាំង(កាយ) ពីខាងមុខ ខាងក្រោយ រួចសឹមចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយចុះ មិនត្រូវអង្គុយច្រៀតបៀតភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ មិនត្រូវ​ហាមឃាត់​ភិក្ខុខ្ចី​ ដោយអាសនៈ ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ក្នុងផ្ទះជាទីរក្សាកាយ កាលឧបជ្ឈាយ៍​ដើរចេញពីផ្ទះជាទីរក្សាកាយ​ទៅ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ហើយបិទបាំង (កាយ) ពីខាងមុខ  ខាងក្រោយ រួចសឹមថយចេញពីផ្ទះជាទីរក្សាកាយ សូម្បីក្នុងទឹក សទ្ធិវិហារិក ក៏ត្រូវធ្វើ​បរិកម្ម​ដល់​ឧបជ្ឈាយ៍ លុះស្រង់ទឹករួចហើយ ត្រូវឡើងមកមុន ហើយជូតកាយរបស់ខ្លួនឲ្យស្ងួតទឹកចេញ រួច​ស្លៀកស្បង់ ហើយត្រូវជូតទឹកពីកាយរបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវប្រគេនស្បង់ ប្រគេនសង្ឃាដិ (ទៅ​ឧបជ្ឈាយ៍) សទ្ធិវិហារិក ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយដើរចេញមកមុន ហើយ​រៀបចំ​អាសនៈចាំ ត្រូវដំកល់ទុកនូវទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់រងជើងដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើងដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវសួរឧបជ្ឈាយ៍ដោយទឹកសម្រាប់​ឆាន់ បើ​សទ្ធិវិហារិកចង់រៀនបាលី គប្បីឲ្យឧបជ្ឈាយ៍​បង្រៀនចុះ បើសទ្ធិវិហារិក ចង់រៀនអដ្ឋកថា គប្បីរៀនអដ្ឋកថា (នឹងឧបជ្ឈាយ៍)ចុះ ឧបជ្ឈាយ៍នៅក្នុងវិហារណា បើវិហារនោះមានសម្រាម បើ​សទ្ធិវិហារិកអាច (នឹងបោសសំអាតបាន) ត្រូវបោសសំអាតចេញ កាលនឹងបោសសំអាតវិហារ ត្រូវនាំយកបាត្រ និងចីវរចេញមកមុន ទៅកម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ​ត្រូវ​នាំយក​កម្រាល​សម្រាប់​អង្គុយ ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកពូកនិងខ្នើយ ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវលើកគ្រែបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ ហើយនាំយក​ដោយស្រួល ទៅ​ទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវលើកតាំងបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ ហើយនាំ​យក​ឲ្យស្រួល ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកទ្រនាប់ជើងគ្រែ ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកកន្ថោរសម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ ទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកក្តារ​សម្រាប់​ផ្អែក​ ទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវចំណាំទុកនូវកម្រាលផែនដី ដែលគេក្រាលទុកនៅកន្លែងណា ហើយនាំយកទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ បើគ្រឿងស្មុកស្មាញ (មានសរសៃពីងពាងជាដើម) មាន​នៅ​ក្នុង​វិហារ សទ្ធិវិហារិកត្រូវបោសចេញពីពិតានជាមុន ត្រូវបោសចំណែកជ្រុងសន្លឹកបង្អួច បើជញ្ជាំងគេលាបដោយថ្នាំរួចហើយ ត្រឡប់ជាមានប្រឡាក់ដោយធូលីជាដើម សទ្ធិវិហារិក ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សំពត់ពូត ហើយសឹមជូត បើផ្ទៃ (ផែនដី) ដែលគេបរិកម្មដោយវត្ថុ​មានពណ៌ខ្មៅរួចហើយ ត្រឡប់ជាមានប្រឡាក់ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សំពត់ពូត ហើយសឹមជូត បើផ្ទៃ (ផែនដី) គេមិនបានធ្វើបរិកម្មទេ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវប្រស់ទឹករួច សឹមជូត ដោយគិតថា វិហារកុំប្រឡាក់ដោយធូលីឡើយ ត្រូវប្រមូលសម្រាមយកទៅចាក់ចោល ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ ត្រូវហាលកម្រាលផែនដី រួចហើយបោកជម្រះ គោះ (ដីចេញឲ្យស្អាត) រួចហើយ សឹមនាំយកទៅក្រាលទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាល​ទ្រនាប់ជើង​គ្រែ ហើយជូត (ឲ្យស្អាត) ហើយនាំយកទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដូចដែលវិញ ត្រូវហាលគ្រែ រួចហើយបោសជម្រះ គោះ (ឲ្យ​ស្អាត) រួចលើកបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកចេញដោយស្រួល ហើយតាំងទុកដូចដែលវិញ ត្រូវសំដិលហាលតាំង ហើយបោសជម្រះ គោះ (ឲ្យស្អាត) ហើយ​លើកបន្ទាប​ កុំឲ្យទង្គិច កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកដោយស្រួល ហើយរៀបចំ​ទុក​ដាក់​ដូច​ដែលវិញ ត្រូវសំដិលពូកនិងខ្នើយ រួចហើយបោសគោះហើ (ឲ្យស្អាត) រួចនាំយកទៅក្រាល​ទុកដូចដែលវិញ ត្រូវសំដិលកម្រាលសម្រាប់ទ្រាប់អង្គុយ ហើយបោសជម្រះគោះ (ឲ្យស្អាត) រួច​នាំយកទៅក្រាលទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាលកន្ថោរសម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ រួចជូត (ឲ្យស្អាត) ហើយ​នាំយកទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដូចដែលវិញ ត្រូវហាលក្តារសម្រាប់ផ្អែក រួចជូត ហើយនាំ​យក​ទៅទុក ក្នុងទីដូចដែលវិញ ត្រូវទុកបាត្រ និងចីវរ (ឲ្យល្អ) កាលដែលនឹងទុកបាត្រ ត្រូវ​យក​ដៃម្ខាង​ចាប់បាត្រ ដៃម្ខាងស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំង ហើយសឹមទុកបាត្រ តែ​មិនត្រូវ​ទុក​បាត្រ​លើទី​ដែល​មិនស្អាតឡើយ កាលដែលនឹងទុកចីវរ ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់ចីវរ ដៃម្ខាង​ជូត​ស្នួរ​ចីវរ​ ឬខ្សែ​ស្បៀង ហើយបត់ជាយខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់មកខាងអាយ រួចសឹម​ទុកចីវរចុះ បើខ្យល់​មាន​ទាំង​ធូលី បក់មកអំពីទិសខាងកើត សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងកើត បើខ្យល់មាន​ទាំងធូលី​បក់​មកពីទិសខាងលិច សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងលិច បើខ្យល់មានទាំង​ធូលីបក់មកពីទិស​ខាងជើង សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងជើង បើខ្យល់មានទាំងធូលីបក់មកពីទិសខាងត្បូង សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងត្បូង បើរដូវ​ត្រជាក់ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បិទបង្អួចក្នុងវេលាយប់ បើរដូវក្តៅ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបិទបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បើកបង្អួចក្នុងវេលាយប់ បើទីបរិវេណមានសម្រាម ត្រូវបោសបរិវេណ​ចេញ បើបន្ទប់មានសម្រាម ត្រូវបោសបន្ទប់ចេញ បើរោងឆាន់មានសម្រាម ត្រូវបោសរោង​ឆាន់​ចេញ បើរោងភ្លើងមានសម្រាម ត្រូវបោសរោងភ្លើង បើបង្គន់មានសម្រាម ត្រូវបោសបង្គន់ចេញ បើគ្មានទឹកសម្រាប់ឆាន់ទេ ត្រូវដងទឹកសម្រាប់​ឆាន់​ទុក បើគ្មានទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ទេ ត្រូវ​ដង​ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ទុក បើទឹកក្នុងក្អមសម្រាប់​ជម្រះ​មិនមាន សទ្ធិវិហារិក ត្រូវចាក់ទឹកទៅ​ក្នុង​ក្អម​សម្រាប់ជម្រះ បើសេចក្តីអផ្សុក​កើតឡើងដល់​ឧបជ្ឈាយ៍ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវរម្ងាប់ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយរម្ងាប់ ឬនិយាយ​ធម្មកថា ដល់​ឧបជ្ឈាយ៍​នោះ បើសេចក្តីសង្ស័យកើតឡើង ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ សទ្ធិវិហារិកត្រូវបន្ទោបង់​ដោយខ្លួន​ឯង ឬត្រូវរកគេឲ្យជួយបន្ទោបង់ ឬ​និយាយ​ធម្មកថា ដល់ឧបជ្ឈាយ៍នោះ បើទិដ្ឋិអាក្រក់ កើតឡើង​ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវ​ជួយ​ដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយដោះស្រាយ ឬនិយាយ​ធម្មកថា ដល់ឧបជ្ឈាយ៍​នោះ បើ​ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវគរុកាបត្តិ គួរនឹងចូលបរិវាស សទ្ធិវិហារិក​ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគួរឲ្យ​បរិវាស​ដល់ ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេច​ហ្ន៎ បើ​ឧបជ្ឈាយ៍​​គួរដល់មូលាយបដិកស្សនៈ គឺទាញ​មកដាក់​ក្នុងមូលាបត្តិ សទ្ធិវិហារិកត្រូវធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់​ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីទាញឧបជ្ឈាយ៍ មកដាក់​ក្នុងមូលាបត្តិ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​ឧបជ្ឈាយ៍​គួរដល់មានត្ត សទ្ធិវិហារិក ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់​ខ្វាយ​ថា សង្ឃគប្បីឲ្យមានត្ត ដល់​ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​ឧបជ្ឈាយ៍​គួរ​ដល់​អព្ភាន​កម្ម សទ្ធិវិហារិកត្រូវធ្វើសេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យអព្ភានកម្ម ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើសង្ឃប្រាថ្នានឹង​ធ្វើកម្ម គឺតជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដល់​ឧបជ្ឈាយ៍ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃមិនគប្បីធ្វើកម្ម ឬគប្បីបន្អោនទៅ​ដើម្បីកម្ម​ស្រាល ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ ប្រសិនបើសង្ឃបានធ្វើកម្ម គឺ តជ្ជនីយ​កម្ម​ក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដល់ឧបជ្ឈាយ៍​នោះ​រួចហើយ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ឧបជ្ឈាយ៍ គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ គប្បីសម្លប​រោម គប្បីប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់កិរិយារលាស់ខ្លួន ចេញចាកកម្ម សង្ឃគប្បីរម្ងាប់កម្មនោះ ដោយ​ឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍គួរនឹងលាង សទ្ធិវិហារិកត្រូវលាង ឬត្រូវធ្វើសេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយថា គួរនឹងលាងចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ជាសំពត់គួរធ្វើ សទ្ធិវិហារិកត្រូវធ្វើ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គួរនឹងធ្វើចីវរដល់ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើគ្រឿងជ្រលក់របស់ឧបជ្ឈាយ៍គួរស្ងោរ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវស្ងោរ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា នឹងគប្បីស្ងោរគ្រឿងជ្រលក់ របស់​ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍គួរជ្រលក់ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវជ្រលក់ ឬត្រូវ​ធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយថា នឹងគប្បី​ជ្រលក់​ចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ កាល​នឹង​ជ្រលក់​ចីវរ ត្រូវជ្រលក់ ប្រែត្រឡប់ឲ្យសព្វល្អ បើដំណក់ទឹកមិនទាន់ដាច់ទេ សទ្ធិវិហារិក មិន​ត្រូវ​ចៀស​ចេញទៅឡើយ សទ្ធិវិហារិកមិនទាន់ប្រាប់ឧបជ្ឈាយ៍ មិនត្រូវឲ្យបាត្រដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវទទួលយកបាត្រ​របស់​ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យចីវរ ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវទទួលចីវររបស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យ​គ្រឿងបរិក្ខារ ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវទទួលបរិក្ខាររបស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវ​កោរសក់ ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវ​ឲ្យភិក្ខុណាមួយកោរសក់ឲ្យ មិនត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យភិក្ខុណាមួយ ធ្វើបរិកម្ម (ដល់ខ្លួន) មិនត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វាល់ខ្វាយ ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យភិក្ខុណាមួយ ធ្វើសេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយ (ដល់ខ្លួន) មិនត្រូវធ្វើជា​បច្ឆាសមណៈ​របស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវយកភិក្ខុណាមួយ ជាបច្ឆាសមណៈ (របស់ខ្លួន) មិនត្រូវនាំ​ចង្ហាន់បិណ្ឌបាត ទៅឲ្យភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យ​ភិក្ខុណាមួយ នាំបិណ្ឌបាតមកឲ្យ (ខ្លួន) សទ្ធិវិហារិក​មិនបានលាឧបជ្ឈាយ៍ មិនត្រូវចូល​ទៅ​កាន់​ស្រុក​ មិនត្រូវទៅកាន់ព្រៃស្មសាន មិនត្រូវ​ចៀសចេញទៅកាន់ទិស បើឧបជ្ឈាយ៍មានជម្ងឺ សទ្ធិវិហារិក ត្រូវនៅបម្រើអស់កាល ដែល​លោក​មាន​ជីវិតរស់នៅ ត្រូវរង់ចាំ​លោក​ទាល់តែ​សះជារោគ  ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះជា ឧបជ្ឈាយ​វត្ត របស់សទ្ធិវិហារិកទាំងឡាយ តាម​ទំនង​ដែលសទ្ធិវិហារិក ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុង​ឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ។

[១០៤] សម័យនោះឯង ឧបជ្ឈាយ៍ទាំងឡាយ​ ​ពុំបាន​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុង​សទ្ធិវិហារិក​ទាំងឡាយឡើយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ មិនប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងសទ្ធិវិហារិក​ទាំងឡាយសោះ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា ឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុង​សទ្ធិវិហារិក​ទាំងឡាយ ពិតមែនឬ។ ពួកភិក្ខុក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោស​ហើយ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹង​បញ្ញត្ត​ សទ្ធិវិហារិកវត្ត ដល់ឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ តាម​ទំនង​ដែលឧបជ្ឈាយ៍ទាំងឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងពួកភិក្ខុជាសទ្ធិវិហារិក។

[១០៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងសទ្ធិវិហារិក។ ឯការដែលប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងសទ្ធិវិហារិកនោះ ដូច្នេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវ​សង្គ្រោះ និងអនុគ្រោះសទ្ធិវិហារិក ដោយបាលី ដោយអដ្ឋកថា ដោយដម្បូន្មាន ដោយការ​ប្រៀន​ប្រដៅ បើឧបជ្ឈាយ៍មានបាត្រ សទ្ធិវិហារិកគ្មានបាត្រ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យបាត្រទៅសទ្ធិវិហារិក ឬត្រូវ​ធ្វើ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា បាត្រគប្បីកើតដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​ឧបជ្ឈាយ៍​មានចីវរ សទ្ធិវិហារិកគ្មានចីវរ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យចីវរទៅសទ្ធិវិហារិក ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវរ​គប្បីកើតដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើឧបជ្ឈាយ៍មានគ្រឿងបរិក្ខារ សទ្ធិវិហារិក​គ្មាន​គ្រឿងបរិក្ខារ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យគ្រឿងបរិក្ខារទៅសទ្ធិវិហារិក ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គ្រឿងបរិក្ខារ គប្បីកើតឡើងដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើសទ្ធិវិហារិកមានជម្ងឺ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវក្រោកឡើងពីព្រឹក ហើយឲ្យឈើស្ទន់ ឲ្យទឹកលុបមុខ ក្រាលអាសនៈ បើមានបបរ ត្រូវឧបជ្ឈាយ៍លាងភាជន៍ ហើយបង្អោនបបរទៅឲ្យ កាលសទ្ធិវិហារិកហុតបបររួចហើយ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវឲ្យទឹក រួចទទួលភាជន៍យកមកវិញ កាន់បន្ទាប កុំឲ្យទង្គិច (នឹងអ្វីៗ) លាងរួច​ហើយ ទុក​ដាក់ឲ្យល្អ កាលបើសទ្ធិវិហារិកក្រោកចេញហើយ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវសារអាសនៈទុក បើប្រទេស​នោះ​មានសម្រាម ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវបោសប្រទេស​នោះ​ចេញ បើសទ្ធិវិហារិក មានប្រាថ្នា​នឹងចូល​ទៅ​កាន់​ស្រុក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យស្បង់សម្រាប់ស្លៀក ត្រូវ​ទទួលយកស្បង់បន្លាស់មកវិញ ត្រូវឲ្យ​វត្ថពន្ធចង្កេះ ត្រូវដម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ​ហើយ​ឲ្យ ត្រូវជូតបាត្រ​ដែលទទឹក​ ហើយសឹមឲ្យ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវក្រាលអាសនៈទុក ដោយគិតថា ពេល​ថ្មើនេះ សទ្ធិវិហារិក មុខជានឹង​ត្រឡប់​មកវិញ ត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រ​ជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់​ជូត​ជើង ដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវក្រោកឡើង ទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ ត្រូវឲ្យស្បង់បន្លាស់ ហើយទទួលយកស្បង់ ដែលស្លៀកមកវិញ បើចីវរសើម ឬជាំដាម (ដោយញើសក្អែល) ត្រូវ​សំដិល​ចីវរក្នុងកំដៅថ្ងៃ១ស្របក់ តែកុំទុកចីវរក្នុងកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) ត្រូវបត់ចីវរ (យកមកទុក) កាល​នឹងបត់ចីវរ ត្រូវលើកជាយចីវរឲ្យហួសពីគ្នាប្រមាណ៤ធ្នាប់ ហើយសឹមបត់ចីវរ ដោយគិតថា កុំឲ្យបាក់ផ្នត់ពាក់កណ្តាលឡើយ ត្រូវធ្វើវត្ថពន្ធចង្កេះក្នុងផ្នត់ចីវរ បើមានអាហារបិណ្ឌបាត សទ្ធិវិហារិកត្រូវការនឹងឆាន់ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យទឹក ហើយបង្អោនអាហារបិណ្ឌបាតចូលទៅឲ្យ ត្រូវសួរសទ្ធិវិហារិកដោយទឹកឆាន់ លុះសទ្ធិវិហារិកឆាន់រួចហើយ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវឲ្យទឹក ហើយ​ទទួលយកបាត្រមកវិញ កាន់បន្ទាប​ កុំឲ្យទង្គិច (នឹងអ្វីៗ) លាងឲ្យស្អាត ហើយជូតទឹកឲ្យស្ងួត ហើយហាលថ្ងៃ១ស្របក់ តែមិនត្រូវទុកបាត្រក្នុងកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេកឡើយ) ត្រូវទុកដាក់​បាត្រ និង​ចីវរ កាលនឹងរៀបទុកដាក់បាត្រ ដៃម្ខាងចាប់បាត្រ ដៃម្ខាងស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំង ហើយសឹមទុកដាក់បាត្រ តែមិនត្រូវទុកដាក់បាត្រលើទីដែលមិនស្អាតឡើយ កាល​នឹងរៀបចំ​ទុក​ដាក់​ចីវរ ដៃម្ខាងចាប់ចីវរ ដៃម្ខាងជូតស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង ហើយធ្វើជាយខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់​មកខាងអាយ រួចសឹមទុកដាក់ចីវរ កាលសទ្ធិវិហារិកក្រោកឡើង ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវសារអាសនៈ រៀប​ចំទុកដាក់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់​ជូត​ជើង ដែលមិនទាន់បានលាង បើប្រទេសនោះមានសម្រាម ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវបោសប្រទេស​នោះ​ចេញ បើសទ្ធិវិហារិកចង់ងូតទឹក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវចាត់ចែងទឹកសម្រាប់ងូតឲ្យ បើសទ្ធិវិហារិក​ត្រូវការ​ទឹក​ត្រជាក់ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវចាត់ចែងទឹកត្រជាក់ឲ្យ បើសទ្ធិវិហារិកត្រូវការទឹកក្តៅ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវ​ចាត់​ចែង​ទឹកក្តៅឲ្យ បើសទ្ធិវិហារិកចង់ចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវសូន្យ​គ្រឿង​លំអិត​ ត្រូវលាយដីស្អិត ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយទៅ ហើយ​ប្រគល់តាំង​សម្រាប់​ផ្ទះជា​ទី​រក្សា​កាយ ដល់(សទ្ធិវិហារិក) ហើយទទួលយកចីវរមកទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវ​ឲ្យ​គ្រឿង​លំអិត ត្រូវឲ្យដីស្អិតដល់ (សទ្ធិវិហារិក) បើឧបជ្ឈាយ៍អាចនឹងចូលទៅកាន់ (ផ្ទះជាទីរក្សា​កាយ​បាន) ត្រូវចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយចុះ កាលនឹងចូលទៅកាន់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ត្រូវយកដីស្អិតលាបមុខ រួចបិទបាំង (កាយ) ទាំងខាងមុខ ទាំងខាងក្រោយ ហើយ​សឹមចូល​ទៅ​កាន់​ផ្ទះជាទីរក្សាកាយ មិនត្រូវអង្គុយជ្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវហាម​ពួកភិក្ខុ​ខ្ចី​ដោយ​អាសនៈ ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់សទ្ធិវិហារិកក្នុងផ្ទះជាទីរក្សាកាយ កាលនឹងចេញពីផ្ទះជាទីរក្សា​កាយ ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយចេញ ហើយបិទបាំង (កាយ) ទាំងខាងមុខ ខាងក្រោយ រួចសឹមចេញពីផ្ទះជាទីរក្សាកាយ សូម្បីក្នុងទឹក ឧបជ្ឈាយ៍ ក៏ត្រូវតែធ្វើបរិកម្ម ដល់សទ្ធិវិហារិកដែរ ងូតរួចហើយ ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវឡើងមកមុន ជូតកាយរបស់ខ្លួនឲ្យស្ងួតទឹក ហើយស្លៀកស្បង់ រួចត្រូវជូតទឹកអំពីកាយរបស់សទ្ធិវិហារិក ហុចស្បង់សម្រាប់ស្លៀក ហុចសង្ឃាដិទៅឲ្យ (សទ្ធិវិហារិក) ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះជាទីរក្សាកាយចេញមកមុន ហើយក្រាល​អាសនៈ​ចាំ​ ត្រូវដម្កល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់​ជូត​ជើង ដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវសួរសទ្ធិវិហារិកដោយទឹកសម្រាប់ឆាន់ សទ្ធិវិហារិកនៅក្នុងវិហារណា បើវិហារនោះមានសម្រាម បើឧបជ្ឈាយ៍អាចនឹង (បោសសំអាតបាន) ត្រូវសំអាតចេញ កាល​នឹង​សំអាត​វិហារ ត្រូវនាំយកបាត្រ និងចីវរចេញជាមុន ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ។បេ។ បើទឹក​ក្នុង​ក្អម​សម្រាប់​ជម្រះគ្មាន ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវចាក់ទឹកទៅក្នុងក្អមសម្រាប់ជម្រះ បើសេចក្តីអផ្សុក កើតឡើង​ដល់​សទ្ធិវិហារិក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវរម្ងាប់​ ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយរម្ងាប់ ឬធ្វើធម្មកថា ដល់​សទ្ធិវិហារិក​នោះ បើសេចក្តីសង្ស័យកើតឡើង ដល់សទ្ធិវិហារិក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវបន្ទោបង់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ឬឲ្យគេជួយបន្ទោបង់ ឬធ្វើធម្មកថា ដល់សទ្ធិវិហារិកនោះ បើទិដ្ឋិ (អាក្រក់) កើតឡើងដល់​សទ្ធិវិហារិក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវដោះស្រាយ ដោយខ្លួនឯង ឬឲ្យគេជួយដោះស្រាយ ឬធ្វើធម្មកថា ដល់​សទ្ធិវិហារិកនោះ បើសទ្ធិវិហារិកត្រូវគរុកាបត្តិ គួរនឹងចូលបរិវាស ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់​ខ្វាយ​ថា សង្ឃគួរឲ្យបរិវាស ដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើសទ្ធិវិហារិក​គួរ​ដល់​មូលាយបដិកស្សនៈ គឺទាញមកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃ​គប្បី​ទាញសទ្ធិវិហារិក មកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើសទ្ធិវិហារិកគួរដល់មានត្ត ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យមានត្ត ដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយ​ដូច​ម្តេច​ហ្ន៎ បើសទ្ធិវិហារិក គួរដល់អព្ភានកម្ម ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវធ្វើនូវសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បី​ឲ្យ​អព្ភានកម្ម ដល់សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើសង្ឃចង់ធ្វើកម្ម គឺ តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដល់សទ្ធិវិហារិក ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សូមកុំឲ្យសង្ឃធ្វើកម្ម ឬបង្អោនទៅ ដើម្បី​កម្មស្រាល ដល់​សទ្ធិវិហារិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ ម្យ៉ាងទៀត តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី សង្ឃបានធ្វើ ដល់សទ្ធិវិហារិកនោះរួចហើយ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវ​ធ្វើ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សទ្ធិវិហារិក គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ គប្បីសម្លបរោម គប្បីប្រព្រឹត្តវត្ត គួរ​ដល់​កិរិយា​រលាស់ខ្លួន ចេញចាកកម្ម សង្ឃគប្បីរម្ងាប់នូវកម្មនោះ ដោយឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​ចីវរ​របស់​សទ្ធិវិហារិកគួរនឹងលាង ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវប្រាប់ថា អ្នកគប្បីលាងយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តី​ខ្វល់​ខ្វាយ​ថា ចីវររបស់សទ្ធិវិហារិកគួរនឹងលាង ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់​សទ្ធិវិហារិក​គួរ​នឹង​ធ្វើ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវប្រាប់ថា អ្នកគប្បីធ្វើចីវរយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវរ​របស់​សទ្ធិវិហារិក​គួរនឹងធ្វើដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើគ្រឿងជ្រលក់របស់សទ្ធិវិហារិក គួរនឹងស្ងោរ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវប្រាប់ថា អ្នកត្រូវស្ងោរយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គ្រឿងជ្រលក់​របស់​សទ្ធិវិហារិក គួរនឹងស្ងោរដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់សទ្ធិវិហារិកគួរនឹងជ្រលក់ ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវប្រាប់ថា អ្នកត្រូវជ្រលក់ចីវរយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវររបស់​សទ្ធិវិហារិក គួរនឹងជ្រលក់ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ កាលនឹងជ្រលក់ចីវរ ត្រូវជ្រលក់​ប្រែ​ត្រឡប់​ឲ្យ​សព្វ​ស្មើល្អ បើដំណក់ទឹកស្រក់មិនទាន់អស់ ឧបជ្ឈាយ៍កុំអាលដើរចេញ បើសទ្ធិវិហារិក មានជម្ងឺ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវថែទាំដរាបអស់កាលដែលមានជីវិតរស់នៅ ត្រូវរង់ចាំដរាបសទ្ធិវិហារិកសះ​ជាជម្ងឺ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះជា សទ្ធិវិហារិកវត្ត របស់ឧបជ្ឈាយ៍ តាមទំនង​ដែលឧបជ្ឈាយ៍​ទាំងឡាយ គប្បីប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងសទ្ធិវិហារិកទាំងឡាយ។

ចប់ ភាណវារៈជាគំរប់ពីរ។

[១០៦] សម័យនោះឯង ពួកអន្តេវាសិក មិនបានប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃក្នុងអាចារ្យ​ទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ ពួកអន្តេវាសិក មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអាចារ្យទាំង​ឡាយសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា ពួកអន្តេវាសិក មិនបានប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអាចារ្យទាំង​ឡាយ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែន ព្រះអង្គ។បេ។ ទ្រង់បន្ទោស ហើយធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្ត​ អាចរិយវត្ត ដល់ពួកភិក្ខុជាអន្តេវាសិក តាមទំនងដែលពួក​ភិក្ខុជាអន្តេវាសិក ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងអាចារ្យទាំងឡាយ។

[១០៧] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុជាអន្តេវាសិក ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃក្នុងអាចារ្យ។ ឯការប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអាចា្យនោះ ដូច្នេះ គឺអន្តេវាសិកត្រូវក្រោកអំពីព្រឹក ហើយ​ដោះ​ស្បែក​ជើង ធ្វើសំពត់ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយប្រគេនឈើស្ទន់ ប្រគេន​ទឹក​សម្រាប់​លាងមុខ ក្រាលអាសនៈទុក បើបបរមាន អន្តេវាសិកត្រូវលាងភាជន៍ ហើយបង្អោន​បបរ​ទៅ​ប្រគេន​ កាលបើអាចារ្យហុតបបររួចហើយ អន្តេវាសិកត្រូវប្រគេនទឹក ហើយទទួលភាជន៍មក​វិញ កាន់បន្ទាប កុំឲ្យទង្គិចនឹង (អ្វីៗ) ហើយលាងឲ្យស្អាត រួចរៀបចំទុកដាក់ កាលបើ​អាចារ្យ​ក្រោក​ចេញ​ហើយ អន្តេវាសិកត្រូវសារអាសនៈចេញ បើប្រទេសនោះមានសម្រាម អន្តេវាសិក ត្រូវ​បោស​ប្រទេស​នោះចេញ បើអាចារ្យចង់ចូលទៅកាន់ស្រុក អន្តេវាសិក ត្រូវប្រគេនស្បង់សម្រាប់ស្លៀក ហើយទទួលយកស្បង់បន្លាស់មកវិញ ត្រូវប្រគេនវត្ថពន្ធចង្កេះ តម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និង​សង្ឃាដិ​ហើយប្រគេន ត្រូវជូតបាត្រដែលទទឹក ហើយសឹមប្រគេន បើអាចារ្យ​ចង់បាន​ភិក្ខុ​ជាបច្ឆាសមណៈ អន្តេវាសិកត្រូវបិទបាំងមណ្ឌលបី គឺស្លៀកស្បង់ឲ្យជាបរិមណ្ឌល ក្រវាត់វត្ថពន្ធចង្កេះ ហើយតម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ហើយឃ្លុំ ពាក់ឡេវក្ឌុំ លាងបាត្រ ហើយកាន់យក​ទៅធ្វើ​ជាបច្ឆាសមណៈ នៃអាចារ្យ កុំដើរឆ្ងាយពេក កុំដើរជិតពេក ត្រូវចាំទទួល​យកវត្ថុ ដែល​គេដាក់​ចុះក្នុងបាត្រ កាលបើអាចារ្យកំពុងនិយាយ អន្តេវាសិក មិនត្រូវនិយាយស្កាត់ពាក្យក្នុងចន្លោះៗ​ឡើយ កាលបើអាចារ្យនិយាយពាក្យ ដែលជិតនឹងត្រូវអាបត្តិ អន្តេវាសិកត្រូវឃាត់ កាលនឹង​ត្រឡប់​មក អន្តេវាសិក ត្រូវស្រូតមកមុន ហើយក្រាលអាសនៈចាំ ត្រូវដម្កល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែលមិនទាន់បានលាង រួច​ក្រោកទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ ប្រគេនស្បង់បន្លាស់ ទទួលយកស្បង់ដែលស្លៀកមកវិញ បើ​ចីវរ​សើម ឬជាំដាម (ដោយញើស) អន្តេវាសិក ត្រូវសំដិលក្នុងទីមានកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែ​កុំទុក​ចីវរក្នុងទីមានកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) ត្រូវបត់ចីវរទុក កាលនឹងបត់ចីវរ ត្រូវលើកជាយ ឲ្យហួស​ពីគ្នា​ប្រមាណ៤ធ្នាប់ ហើយសឹមបត់ចីវរ ដោយគិតថា កុំឲ្យចីវរបាក់ផ្នត់ត្រង់ពាក់កណ្តាលឡើយ ត្រូវធ្វើវត្ថពន្ធចង្កេះក្នុងផ្នត់ចីវរ បើមានចង្ហាន់បិណ្ឌបាត ហើយអាចារ្យចង់ឆាន់ អន្តេវាសិក ត្រូវ​ប្រគេន​ទឹក ហើយបង្អោនបិណ្ឌបាតទៅប្រគេន ត្រូវសួរអាចារ្យដោយទឹកឆាន់ លុះអាចារ្យ​ឆាន់​រួច​ហើយ អន្តេវាសិកត្រូវប្រគេនទឹក ហើយទទួលយកបាត្រមកវិញ កាន់បន្ទាប កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក (នឹង​អ្វីៗ) ហើយលាងឲ្យស្អាត ជូតឲ្យស្ងួតទឹក រួចហាលក្នុងកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែកុំទុកបាត្រចោល​ក្នុង​កំដៅ​ថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) អន្តេវាសិក ត្រូវទុកបាត្រ និងចីវរ កាលនឹងទុកបាត្រ ដៃម្ខាង​ចាប់​បាត្រ ដៃម្ខាងស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំង ហើយសឹមទុកបាត្រ តែមិនត្រូវ​ទុក​បាត្រ​ ក្នុង​ទី​ដែល​មិន​ស្អាតឡើយ កាលនឹងទុកចីវរ ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់ចីវរ ដៃម្ខាងជូតស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង ធ្វើជាយ​ខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់មកខាងអាយ ហើយសឹមទុកចីវរចុះ កាលបើអាចារ្យ​ក្រោក​ចេញ​ អន្តេវាសិក ត្រូវសារអាសនៈចេញ ត្រូវទុកដាក់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រជើង ដែល​លាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែលមិនទាន់បានលាង បើប្រទេសនោះមានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសប្រទេសនោះចេញ បើអាចារ្យចង់ស្រង់ទឹក អន្តេវាសិក ត្រូវចាត់ចែង​ទឹក​សម្រាប់​ស្រង់ប្រគេន បើអាចារ្យត្រូវការទឹកត្រជាក់ អន្តេវាសិកត្រូវចាត់ចែងទឹកត្រជាក់ប្រគេន បើអាចារ្យត្រូវការទឹកក្តៅ អន្តេវាសិកត្រូវចាត់ចែងទឹកក្តៅប្រគេន បើ​អាចារ្យ​ចង់ចូល​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ អន្តេវាសិកត្រូវសូន្យគ្រឿងលំអិត ត្រូវលាយដីស្អិត ហើយកាន់យកតាំង សម្រាប់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ ដើរតាមក្រោយអាចារ្យ ហើយប្រគេនតាំងសម្រាប់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ រួចទទួល​យក​ចីវរមកទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវប្រគេនគ្រឿងលំអិត ត្រូវប្រគេនដីស្អិត បើអន្តេវាសិក​អាច​ (នឹងចូលទៅបាន) គប្បីចូលទៅកាន់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ កាលនឹងចូលទៅកាន់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ ត្រូវលាបមុខដោយដីស្អិត ហើយបិទបាំង (កាយ) ទាំងខាងមុខ ទាំងខាងក្រោយ រួចសឹម​ចូល​ទៅកាន់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ មិនត្រូវអង្គុយច្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវ​ហាម​ឃាត់​ពួក​ភិក្ខុខ្ចី ដោយអាសនៈ ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់អាចារ្យក្នុង​ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ កាលនឹងចេញពីផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ អន្តេវាសិក ត្រូវកាន់យកតាំងសម្រាប់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ ហើយបិទបាំង (កាយ) ទាំង​ខាង​មុខ ទាំងខាងក្រោយ រួចសឹមចេញពីផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ សូម្បីក្នុងទឹក អន្តេវាសិក ក៏ត្រូវតែធ្វើ​បរិកម្ម ដល់​អាចារ្យដែរ កាលអន្តេវាសិកងូតរួចហើយ ត្រូវឡើងមកមុន ហើយជូតកាយ​របស់​ខ្លួន​ឲ្យ​ស្ងួត​ទឹក ស្លៀកស្បង់ រួចត្រូវជូតទឹកពីកាយរបស់អាចារ្យ ត្រូវប្រគេនស្បង់ ប្រគេនសង្ឃាដិ ត្រូវកាន់​យក​តាំង​សម្រាប់ផ្ទះ​ជាទីរក្សា​កាយ ដើរចេញមកមុន ហើយក្រាលអាសនៈចាំ ត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់ទ្រជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់​ជូត​ជើង ដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវសួរអាចារ្យដោយទឹកសម្រាប់ឆាន់ បើអន្តេវាសិក ចង់ឲ្យអាចារ្យ​បង្រៀនបាលី ត្រូវឲ្យលោក​បង្រៀនចុះ បើអន្តេវាសិក ចង់រៀនអដ្ឋកថា គប្បី​រៀនអដ្ឋកថា​(នឹងអាចារ្យចុះ) អាចារ្យនៅក្នុងវិហារណា បើវិហារនោះមានសម្រាម បើអន្តេវាសិកអាច (នឹងបោសសំអាតបាន) ត្រូវបោសសំអាតចេញ កាលនឹងបោសសំអាតវិហារ ត្រូវនាំយក​បាត្រ និង​ចីវរ​​ចេញមកមុន ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយក​កម្រាល​សម្រាប់​អង្គុយ ទៅដម្កល់​ទុក​ក្នុង​ទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកពូក និងខ្នើយ ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវលើកគ្រែបន្ទាប កុំឲ្យ​ទង្គិច​ទង្គុក​ កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកឲ្យស្រួល ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវលើក​បន្ទាប​​តាំង កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកឲ្យស្រួល ទៅដម្កល់​ទុកក្នុង​ទី​ដ៏​សម​គួរ ត្រូវនាំយកទ្រនាប់ជើងគ្រែ ទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកកន្ថោរ សម្រាប់​ស្តោះ​ទឹក​មាត់ ទៅដំកល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវនាំយកក្តារ​សម្រាប់​ផ្អែក​ទៅដំកល់ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវកំណត់ចាំទុកនូវកម្រាលផែនដី ដែលគេក្រាលទុកនៅកន្លែង​ណា ហើយនាំយក​ទៅ​ទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ បើក្នុងវិហារ​មានគ្រឿងស្មុកស្មាញ (មានសរសៃពីងពាងជាដើម) អន្តេវាសិក ត្រូវ​បោស​ពីពិតានចុះមកជាមុន ត្រូវជូតចំណែកជ្រុងសន្លឹកបង្អួច បើជញ្ជាំង ដែលគេ​បរិកម្ម​ដោយថ្នាំរួចហើយ ត្រឡប់ជាមានប្រឡាក់ អន្តេវាសិកត្រូវជ្រលក់កំណាត់សំពត់ ពូតហើយ​សឹម​ជូត បើផ្ទៃផែនដី ដែលគេបរិកម្មដោយវត្ថុមានពណ៌ខ្មៅរួចហើយ ត្រឡប់ជាមានប្រឡាក់ អន្តេវាសិក ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សំពត់ ពូតចេញ រួចហើយសឹមជូត បើផ្ទៃគេមិនបានបរិកម្មទេ អន្តេវាសិក ត្រូវប្រស់ដោយទឹក រួចសឹមជូត ដោយគិតថា វិហារកុំប្រឡាក់ដោយធូលីឡើយ ត្រូវ​ប្រមូលសម្រាម​យកទៅចាក់ចោលក្នុងទីដ៏សមគួរ លុះអន្តេវាសិក ហាលកម្រាលផែនដី ហើយ ជម្រះគោះ (ដីចេញឲ្យស្អាត) រួចហើយសឹមនាំយកទៅក្រាលទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាល​ទ្រនាប់​ជើង​គ្រែ រួចហើយជូត (ឲ្យស្អាត) ហើយនាំយកទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដូចដែលវិញ ត្រូវ​ហាល​គ្រែ រួចហើយជម្រះគោះ (ឲ្យស្អាត) រួចលើកបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកទៅដោយស្រួល ហើយតាំងទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាលតាំង រួចហើយត្រូវ​ជម្រះគោះ (ឲ្យស្អាត) ហើយលើកបន្ទាប កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក កុំឲ្យប៉ះសន្ទះទ្វារ និងក្របទ្វារ នាំយកទៅ​ដោយ​ស្រួល តាំងទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាលពូក និងខ្នើយ ហើយជម្រះគោះ (ឲ្យស្អាត) ហើយនាំយកទៅរៀបចំទុកដាក់ដូចដែលវិញ ត្រូវសំដិល​កម្រាល​សម្រាប់​ទ្រាប់អង្គុយ ហើយជម្រះ​គោះ (ឲ្យស្អាត) រួចនាំយកទៅក្រាលទុកដូចដែលវិញ ត្រូវហាលកន្ថោរសម្រាប់​ស្តោះទឹកមាត់ រួចហើយជូត (ឲ្យស្អាត) ហើយនាំយកទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដូចដែលវិញ ត្រូវហាលផែន​ក្តារ​សម្រាប់​ផ្អែក រួចជូត (ឲ្យស្អាត) ហើយនាំយកទៅដម្កល់ទុកក្នុងទីដូចដែលវិញ អន្តេវាសិក ត្រូវ​ទុកដាក់​បាត្រ និងចីវរ កាលនឹងទុកបាត្រ ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់បាត្រ ដៃម្ខាងស្ទាបក្រោមគ្រែ ឬក្រោមតាំង រួចហើយសឹមទុកដាក់បាត្រ តែមិនត្រូវទុកបាត្រលើទីដែលមិនស្អាតឡើយ អន្តេវាសិក កាលនឹង​ទុក​ចីវរ ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់ចីវរ ដៃម្ខាងជូតស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង ហើយធ្វើជាយ​ខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់​មកខាងអាយ ហើយសឹមទុកចីវរ បើមានខ្យល់ទាំងធូលីបក់មកពីទិសខាងកើត អន្តេវាសិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងកើត បើខ្យល់មានទាំងធូលីបក់មកពីទិសខាងលិច អន្តេវាសិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងលិច បើខ្យល់មានទាំងធូលីបក់មកពីទិសខាងជើង អន្តេវាសិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងជើង បើខ្យល់មានទាំងធូលីបក់មកពីទិសខាងត្បូង អន្តេវាសិក ត្រូវបិទបង្អួចទិសខាងត្បូង បើរដូវត្រជាក់ អន្តេវាសិកត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បិទក្នុងវេលាយប់ បើរដូវក្តៅ អន្តេវាសិកត្រូវបិទបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បើកក្នុងវេលាយប់ បើទីបរិវេណមានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសបរិវេណចេញ បើបន្ទប់មានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសបន្ទប់ចេញ បើរោងឆាន់មានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសរោងឆាន់ចេញ បើរោងភ្លើងមានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសរោងភ្លើងចេញ បើវច្ចកុដិមានសម្រាម អន្តេវាសិកត្រូវបោសវច្ចកុដិចេញ បើគ្មានទឹកសម្រាប់ឆាន់ អន្តេវាសិក ត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ទុក បើគ្មានទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ អន្តេវាសិកត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ បើទឹកក្នុងក្អមសម្រាប់ជម្រះគ្មាន អន្តេវាសិក ត្រូវចាក់ទឹកក្នុងក្អមសម្រាប់ជម្រះ បើសេចក្តីអផ្សុកកើតឡើងដល់អាចារ្យ អន្តេវាសិក ត្រូវ​បំបាត់​ដោយ​ខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយបំបាត់ ឬធ្វើធម្មកថា ដល់អាចារ្យនោះ បើសេចក្តី​សង្ស័យ​កើត​ឡើង​ដល់​អាចារ្យ អន្តេវាសិកត្រូវបន្ទោបង់ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយបន្ទោបង់ ឬធ្វើធម្មកថា​ដល់​អាចារ្យ​នោះ បើទិដ្ឋិ (សេចក្តីយល់ខុស) កើតឡើងដល់អាចារ្យ អន្តេវាសិក ត្រូវដោះស្រាយ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយដោះស្រាយ ឬធ្វើធម្មកថាដល់អាចារ្យនោះ បើអាចារ្យត្រូវគរុកាបត្តិ គួរដល់​បរិវាសកម្ម អន្តេវាសិកត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យ​បរិវាសកម្ម​ដល់​អាចារ្យ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអាចារ្យគួរដល់មូលាយបដិកស្សនៈ (ទាញមកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ) អន្តេវាសិកត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីទាញអាចារ្យ មកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ ដោយ​ឧបាយ​ដូចម្តេចហ្ន៎ បើអាចារ្យគួរដល់មានត្ត អន្តេវាសិក ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យមានត្ត​ដល់​អាចារ្យ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអាចារ្យគួរដល់អព្ភានកម្ម អន្តេវាសិក​ត្រូវធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយ​ថា សង្ឃគប្បីធ្វើអព្ភានកម្ម ដល់អាចារ្យ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើសង្ឃ​មានប្រាថ្នា​ដើម្បី​ធ្វើកម្ម គឺតជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្ម​ក្តី ដល់អាចារ្យហើយ អន្តេវាសិកត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីធ្វើកម្មដល់អាចារ្យ ឬសង្ឃបង្អោនទៅ ដើម្បីកម្មដ៏ស្រាល ដល់អាចារ្យ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ មួយវិញទៀត បើកម្ម គឺ តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដែលសង្ឃបានធ្វើដល់អាចារ្យរួចហើយ អន្តេវាសិកត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា អាចារ្យគប្បី​ប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ គប្បីសម្លបរោម គប្បីប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់កិរិយារលាស់ខ្លួនចេញចាកកម្ម សង្ឃគប្បី​រម្ងាប់​នូវកម្មនោះ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់អាចារ្យគួរនឹងលាង អន្តេវាសិក​ត្រូវ​លាង​ប្រគេន ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវររបស់អាចារ្យគួរនឹងលាងដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​ចីវរ​របស់អាចារ្យគួរនឹងធ្វើ អន្តេវាសិកត្រូវធ្វើប្រគេន ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវរ​របស់​អាចារ្យ​គួរ​នឹងធ្វើ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើគ្រឿងជ្រលក់របស់អាចារ្យគួរនឹងស្ងោរ អន្តេវាសិកត្រូវស្ងោរ​ប្រគេន ឬធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គ្រឿងជ្រលក់របស់អាចារ្យគួរនឹងស្ងោរ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់អាចារ្យគួរនឹងជ្រលក់ អន្តេវាសិកត្រូវជ្រលក់ប្រគេន ឬធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវរ​របស់​អាចារ្យគួរនឹងជ្រលក់ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ អន្តេវាសិកកាលនឹងជ្រលក់ចីវរ ត្រូវ​ជ្រលក់ប្រែត្រឡប់ឲ្យសព្វល្អ មួយទៀត កាលបើដំណក់ទឹកស្រក់ពុំទាន់អស់ អន្តេវាសិក កុំអាល​ចៀស​ចេញទៅឡើយ អន្តេវាសិកមិនទាន់ប្រាប់អាចារ្យ មិនត្រូវឲ្យបាត្រដល់ភិក្ខុណាមួយ មិន​ត្រូវ​ទទួលបាត្ររបស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យចីវរដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវទទួលយកចីវរ​របស់ភិក្ខុ​ណាមួយ មិនត្រូវឲ្យបរិក្ខារដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវទទួលបរិក្ខាររបស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវកោរសក់ឲ្យភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យអ្នកណាមួយ មកកោរសក់ឲ្យខ្លួនឡើយ មិនត្រូវធ្វើបរិកម្ម (គក់ច្របាច់) ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យអ្នកណាមួយ ធ្វើបរិកម្មដល់ខ្លួន មិនត្រូវធ្វើវេយ្យាវច្ចៈ ដល់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យភិក្ខុណាមួយ ធ្វើវេយ្យាវច្ចៈ ដល់ខ្លួន មិនត្រូវធ្វើជាបច្ឆាសមណៈរបស់ភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវកាន់យកភិក្ខុណាមួយ (ធ្វើជា) បច្ឆាសមណៈរបស់ខ្លួន មិនត្រូវនាំបិណ្ឌបាតទៅឲ្យភិក្ខុណាមួយ មិនត្រូវឲ្យភិក្ខុណាមួយ នាំបិណ្ឌបាតមកឲ្យខ្លួន អន្តេវាសិកមិនទាន់លាអាចារ្យ មិនត្រូវចូលទៅកាន់ស្រុក មិនត្រូវ​ទៅកាន់​ព្រៃស្មសាន មិនត្រូវចៀសទៅកាន់ទិស បើអាចារ្យមានជម្ងឺ អន្តេវាសិកត្រូវថែទាំ​អស់កាល​ដែល​លោករស់នៅ អន្តេវាសិក ត្រូវរង់ចាំត្រាតែអាចារ្យសះជាជម្ងឺ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះ ជា អាចារិយវត្ត របស់អន្តេវាសិកទាំងឡាយ តាមទំនងដែលអន្តេវាសិក ត្រូវប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុង​អាចារ្យទាំងឡាយ។

[១០៨] សម័យនោះឯង ពួកអាចារ្យពុំបានប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិក​ទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើពួកអាចារ្យ​មិនប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិកទាំងឡាយសោះ។ ភិក្ខុទាំងនោះ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ឲ្យប្រជុំ​ភិក្ខុសង្ឃ ហើយត្រាស់សួរចំពោះ​ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងពេលនោះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឮថា ពួកអាចារ្យពុំបានប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុង​អន្តេវាសិក​ទាំងឡាយ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា ពិតមែនព្រះអង្គ។បេ។ ព្រះសព្វញ្ញូជា​ម្ចាស់ ទ្រង់បន្ទោស ហើយធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើដូច្នោះ តថាគតនឹងបញ្ញត្ត អន្តេវាសិកវត្ត ដល់អាចារ្យទាំងឡាយ តាមទំនង​ដែលអាចារ្យ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវប្រព្រឹត្ត​ដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិកទាំងឡាយ។

[១០៩] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អាចារ្យត្រូវប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិក។ ការដែលប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិកនោះ ដូច្នេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អាចារ្យត្រូវសង្គ្រោះ ត្រូវអនុគ្រោះអន្តេវាសិកដោយបាលី ដោយអដ្ឋកថា ដោយដម្បូន្មាន ដោយការប្រៀនប្រដៅ បើ​អាចារ្យមានបាត្រ អន្តេវាសិកគ្មានបាត្រ ត្រូវអាចារ្យឲ្យបាត្រទៅអន្តេវាសិក ឬត្រូវធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់​ខ្វាយ​ថា បាត្រគប្បីកើតឡើងដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអាចារ្យមានចីវរ អន្តេវាសិកគ្មានចីវរ ត្រូវអាចារ្យឲ្យចីវរទៅអន្តេវាសិក ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវរ​គប្បី​កើត​ឡើង​ដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអាចារ្យមានគ្រឿងបរិក្ខារ អន្តេវាសិក​គ្មាន​គ្រឿង​បរិក្ខារ ត្រូវអាចារ្យឲ្យគ្រឿងបរិក្ខារទៅអន្តេវាសិក ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គ្រឿងបរិក្ខារ គប្បី​កើត​ឡើងដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអន្តេវាសិកមានជម្ងឺ អាចារ្យត្រូវក្រោកពី​ព្រឹក ហើយឲ្យឈើស្ទន់ ឲ្យទឹកសម្រាប់លាងមុខ ក្រាលអាសនៈ បើមានបបរ អាចារ្យ ត្រូវលាង​ភាជន៍ ហើយបង្អោន​បបរឲ្យទៅ កាលអន្តេវាសិក ហុតបបររួចហើយ អាចារ្យ​ត្រូវ​ឲ្យ​ទឹក រួច​ទទួល​យក​ភាជន៍មកវិញ កាន់បន្ទាប​ កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក (អ្វី) ហើយ​រៀបចំទុកដាក់​ឲ្យល្អ កាល​បើ​អន្តេវាសិក​ក្រោកចេញឡើង អាចារ្យត្រូវសារអាសនៈចេញ បើប្រទេសនោះមានសម្រាម អាចារ្យត្រូវបោសប្រទេសនោះចេញ បើអន្តេវាសិកមានប្រាថ្នា ដើម្បីនឹងចូលទៅកាន់ស្រុក អាចារ្យត្រូវឲ្យស្បង់សម្រាប់ស្លៀក ហើយទទួលយកស្បង់បន្លាស់មកវិញ ត្រូវឲ្យវត្ថពន្ធចង្កេះ ត្រូវតម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិហើយឲ្យ ត្រូវជូតបាត្រដែលទទឹក ហើយសឹមឲ្យ អាចារ្យត្រូវក្រាលអាសនៈទុក ដោយគិតថា អន្តេវាសិកមុខជានឹង​ត្រឡប់មកវិញ ក្នុងវេលានេះ ត្រូវដំកល់​ទឹកលាងជើង តាំងសម្រាប់រងជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែល​មិនទាន់​បានលាង ត្រូវក្រោកទៅទទួលបាត្រ និងចីវរ ត្រូវឲ្យស្បង់បន្លាស់ ហើយទទួលយក​ស្បង់​ដែលស្លៀកមកវិញ បើចីវរសើម ឬជាំដាម (ដោយញើសក្អែល) ត្រូវសំដិលចីវរ​ក្នុង​កំដៅថ្ងៃ​មួយស្របក់ តែកុំទុកចីវរក្នុងកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) អាចារ្យ​ត្រូវបត់ចីវរ កាលនឹងបត់ចីវរ ត្រូវ​លើក​ជាយ​ចីវរឲ្យហួសពីគ្នាប្រមាណ៤ធ្នាប់ ហើយសឹមបត់ចីវរ ដោយគិតថា កុំឲ្យបាក់ផ្នត់​ពាក់​កណ្តាល​ឡើយ ត្រូវធ្វើវត្ថពន្ធចង្កេះក្នុងផ្នត់ចីវរ បើអាហារបិណ្ឌបាតមាន ហើយអន្តេវាសិក​ត្រូវការចង់ឆាន់ អាចារ្យត្រូវឲ្យទឹក ហើយបង្អោនអាហារបិណ្ឌបាតចូលទៅ អាចារ្យ​ត្រូវ​សួរ​អន្តេវាសិកដោយទឹកឆាន់ លុះអន្តេវាសិកឆាន់រួចហើយ អាចារ្យត្រូវឲ្យទឹក ហើយទទួលយក​បាត្រ​មកវិញ កាន់បន្ទាបកុំឲ្យទង្គិចទង្គុក ហើយលាងឲ្យស្អាត ជូតឲ្យស្ងួតទឹកចេញ ហើយ​ហាល​ថ្ងៃ​មួយ​ស្របក់ តែមិនត្រូវទុកបាត្រក្នុងកំដៅថ្ងៃ (ឲ្យយូរពេក) អាចារ្យ​ត្រូវទុកបាត្រ និងចីវរ កាល​ដែល​រៀបចំ​ទុកដាក់បាត្រ។បេ។ កាលដែលរៀបចំទុកចីវរ។បេ។ ត្រូវបត់ជាយ​ចីវរ​ខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់​មកខាងអាយ ហើយសឹមទុកចីវរចុះ កាលអន្តេវាសិកក្រោកចេញហើយ អាចារ្យត្រូវសារអាសនៈ​ចេញ ត្រូវរៀបចំទុកដាក់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់រងជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់​ជូតជើង ដែលមិនទាន់បានលាង បើប្រទេសនោះមានសម្រាម អាចារ្យ​ត្រូវ​បោស​ប្រទេស​នោះ​ចេញ បើអន្តេវាសិកចង់ងូតទឹក អាចារ្យត្រូវចាត់ចែងទឹកសម្រាប់ងូតឲ្យ បើអន្តេវាសិក​ត្រូវការ​ដោយ​ទឹកត្រជាក់ អាចារ្យត្រូវចាត់ចែងទឹកត្រជាក់ឲ្យ បើអន្តេវាសិកត្រូវការដោយទឹកក្តៅ អាចារ្យត្រូវចាត់ចែងទឹកក្តៅឲ្យ បើអន្តេវាសិកចង់ចូលទៅកាន់ផ្ទះ​ជាទី​រក្សា​កាយ អាចារ្យ​ត្រូវ​សូន្យ​គ្រឿង​លំអិត ត្រូវលាយដីស្អិត ត្រូវកាន់យកតាំងសម្រាប់ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយហើយទៅ ឲ្យតាំង​សម្រាប់​ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ រួច​ហើយ​ទទួល​យក​ចីវរមកទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវឲ្យគ្រឿងលំអិត ត្រូវឲ្យដីស្អិត បើអាចារ្យអាច (នឹងចូលទៅបាន) ត្រូវចូលទៅកាន់ផ្ទះ​ជា​ទី​រក្សា​កាយចុះ កាល​នឹង​ចូល​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ ត្រូវយកដីស្អិតលាបមុខ ហើយបិទបាំងទាំងខាងមុខ ទាំង​ខាង​ក្រោយ ហើយសឹមចូលទៅកាន់ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ មិនត្រូវអង្គុយជ្រៀតបៀតពួកភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវហាមឃាត់ពួកភិក្ខុខ្ចីដោយអាសនៈ អាចារ្យត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់អន្តេវាសិកក្នុងផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ កាលនឹងចេញពីផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ ត្រូវយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ ហើយ​បិទ​បាំង​ទាំងខាងមុខ ទាំងខាងក្រោយ ហើយសឹមចេញពីផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ សូម្បីក្នុងទឹក អាចារ្យក៏​ត្រូវតែ​ធ្វើបរិកម្ម ដល់អន្តេវាសិកដែរ លុះអាចារ្យងូតទឹករួចហើយ ត្រូវឡើងមកមុន ហើយ​ជូតខ្លួន​ឲ្យ​ស្ងួតទឹក រួចសឹមស្លៀកស្បង់ ហើយជូតទឹកអំពីខ្លួនរបស់អន្តេវាសិក ត្រូវឲ្យស្បង់សម្រាប់ស្លៀក ត្រូវ​ឲ្យ​សង្ឃាដិ ត្រូវនាំយកតាំងសម្រាប់ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយមកមុន ហើយក្រាលអាសនៈចាំ ត្រូវដំកល់​ទឹក​សម្រាប់លាងជើង តាំងសម្រាប់រងជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង ដែល​មិនទាន់បានលាង ត្រូវសួរអន្តេវាសិក ដោយទឹកសម្រាប់ឆាន់ អន្តេវាសិកនៅក្នុងវិហារណា បើវិហារនោះមានសម្រាម បើអាចារ្យអាច (នឹងសំអាតបាន) ត្រូវសំអាត កាលនឹងសំអាតវិហារ ត្រូវនាំយកបាត្រ និងចីវរចេញមុន ទៅទុកដាក់ក្នុងទីដ៏សមគួរ។បេ។ បើគ្មាន​ទឹក​ក្នុងក្អម​សម្រាប់​ជម្រះ អាចារ្យត្រូវចាក់ទឹកទៅក្នុងក្អមសម្រាប់ជម្រះ បើសេចក្តីអផ្សុក កើតឡើងដល់អន្តេវាសិក អាចារ្យត្រូវរម្ងាប់ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយរម្ងាប់ ឬធ្វើធម្មកថាដល់អន្តេវាសិកនោះ បើសេចក្តី​សង្ស័យ​ កើតឡើងដល់អន្តេវាសិក អាចារ្យត្រូវបន្ទោបង់ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវ​ឲ្យគេ​ជួយ​បន្ទោបង់​ ឬធ្វើធម្មកថាដល់អន្តេវាសិកនោះ បើទិដ្ឋិ (អាក្រក់) កើតឡើង ដល់អន្តេវាសិក អាចារ្យត្រូវ​ដោះ​ស្រាយ​ដោយខ្លួនឯង ឬត្រូវឲ្យគេជួយដោះស្រាយ ឬធ្វើធម្មកថាដល់អន្តេវាសិកនោះ បើ​អន្តេវាសិក​ត្រូវគរុកាបត្តិ គួរដល់បរិវាសកម្ម អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យបរិវាស​ដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអន្តេវាសិកគួរដល់​មូលាយបដិកស្សនៈ (ទាញមកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ) អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីទាញអន្តេវាសិក មកដាក់ក្នុងមូលាបត្តិ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើអន្តេវាសិក​គួរ​ដល់​មានត្ត អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យមានត្តដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយ​ដូចម្តេច​ហ្ន៎ បើអន្តេវាសិកគួរដល់អព្ភានកម្ម អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃគប្បីឲ្យអព្ភានកម្ម ដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើសង្ឃប្រាថ្នា​នឹង​ធ្វើកម្ម គឺ តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដល់​អន្តេវាសិក អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា សង្ឃកុំគប្បីធ្វើកម្ម ឬគប្បីបង្អោន​ទៅ ដើម្បី​កម្ម​ស្រាល ដល់អន្តេវាសិក ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ ម្យ៉ាងទៀត បើកម្ម គឺ តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី សង្ឃបានធ្វើដល់​អន្តេវាសិកនោះរួចហើយ អាចារ្យត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា អន្តេវាសិក គប្បីប្រព្រឹត្តដោយប្រពៃ គប្បីសម្លបរោម គប្បីប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់​កិរិយា​រលាស់​ខ្លួនចេញ​ចាក​កម្ម សង្ឃគប្បីរម្ងាប់កម្មនោះ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់​អន្តេវាសិក គួរនឹងលាង អាចារ្យ​ត្រូវ​ប្រាប់ថា អ្នកត្រូវលាងយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវររបស់អន្តេវាសិក​គួរនឹងលាង​ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់អន្តេវាសិក គួរនឹងធ្វើ អាចារ្យត្រូវប្រាប់ថា អ្នកត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​នេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា ចីវររបស់អន្តេវាសិក គួរនឹងធ្វើដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើ​គ្រឿងជ្រលក់​របស់អន្តេវាសិក គួរនឹងស្ងោរ អាចារ្យត្រូវប្រាប់ថា អ្នកត្រូវស្ងោរយ៉ាងនេះ ឬត្រូវ​ធ្វើ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គ្រឿងជ្រលក់របស់​អន្តេវាសិកគួរនឹងស្ងោរ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ បើចីវររបស់អន្តេវាសិក គួរនឹងជ្រលក់ អាចារ្យត្រូវប្រាប់ថា អ្នកត្រូវជ្រលក់ចីវរយ៉ាងនេះ ឬត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា បើចីវររបស់អន្តេវាសិកគួរនឹងជ្រលក់ ដោយឧបាយដូចម្តេចហ្ន៎ កាលនឹងជ្រលក់ចីវរ ត្រូវជ្រលក់ប្រែត្រឡប់ឲ្យសព្វល្អ បើដំណក់ទឹកស្រក់ពុំទាន់អស់ អាចារ្យ​កុំ​អាល​ចៀសចេញទៅ បើអន្តេវាសិកមានជម្ងឺ អាចារ្យត្រូវថែទាំ ដល់កាលដែល​អន្តេវាសិក​មានជីវិត​រស់នៅ ត្រូវរង់ចាំត្រាតែសះជាជម្ងឺ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទាំងនេះ ជាអន្តេវាសិកវត្ត របស់អាចារ្យ តាមទំនងដែលពួកអាចារ្យត្រូវប្រព្រឹត្ត ដោយប្រពៃ ក្នុងអន្តេវាសិកទាំងឡាយ។

ចប់ វត្តក្ខន្ធកៈ ជាគំរប់៨។

ក្នុងខន្ធកៈនេះ មានរឿង១៩ មានវត្ត១៤។

ឧទ្ទាននៃវត្តក្ខន្ធកៈនោះ

[១១០] រឿងអាគន្តុកភិក្ខុពាក់ស្បែកជើង បាំងឆត្រ ទទូរក្បាល ដាក់ចីវរលើក្បាល លាងជើងដោយទឹកឆាន់ មិនសំពះអាវាសិកភិក្ខុ ដែលចាស់ជាងខ្លួន និងមិនសួររកទី​សេនាសនៈ រឿងពស់ធ្លាក់លើភិក្ខុ ភិក្ខុទាំងឡាយមានសីលជាទីស្រឡាញ់ ក៏ពោលទោស (ក្នុងរឿង​អម្បាល​នេះ)។ រឿង​ព្រះអង្គទ្រង់អនុញ្ញាតថា អាគន្តុក​ភិក្ខុត្រូវដោះស្បែកជើង ដំឡោះឆត្រ ដាក់​ចីវរ​ឰដ៏​ស្មា ហើយសន្សឹមៗចូលទៅកាន់អារាម អាគន្តុកភិក្ខុត្រូវចូលទៅកាន់ទី​ដែលអាវាសិកភិក្ខុ​ប្រជុំគ្នា ត្រូវទុកបាត្រ និងចីវរ​ក្នុងទីសមគួរ ត្រូវកាន់​យកអាសនៈដ៏សមគួរមកអង្គុយ ត្រូវសួររកទឹកឆាន់ និងទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវចាក់ទឹកដោយដៃម្ខាង លាងជើងដោយដៃម្ខាង ត្រូវជូត​ស្បែកជើង ដោយសំពត់ស្ងួតមុន រួចសឹមជូតដោយសំពត់ទទឹកជាខាងក្រោយ អាវាសិកភិក្ខុចាស់ជាង អាគន្តុកភិក្ខុត្រូវសំពះ បើក្មេងជាង អាគន្តុកភិក្ខុត្រូវឲ្យ​អាវាសិកភិក្ខុសំពះវិញ អាគន្តុកភិក្ខុត្រូវ​សួររក​សេនាសនៈ ត្រូវសួររក​សេនាសនៈ ដែលមានគេនៅ ឬឥតគេនៅ ត្រូវសួររកគោចរគ្រាម និង​អគោចរគ្រាម ត្រូវសួររកសេក្ខត្រកូល ដែលសង្ឃសន្មត ត្រូវសួររកទីសម្រាប់​បន្ទោបង់​វច្ចៈ និង​បស្សាវៈ ត្រូវសួររកទឹកសម្រាប់ឆាន់ ទឹកសម្រាប់​ប្រើប្រាស់ ត្រូវសួររកឈើច្រត់ ត្រូវសួរអំពី​របៀប​នៃកតិការបស់សង្ឃ បើវិហារគ្មានគេនៅ ត្រូវគោះសន្ទះទ្វារ រួចឈររង់ចាំមួយស្របក់សិន បើវិហារ​មានសម្រាម ត្រូវបោសជម្រះចេញ ត្រូវជញ្ជូនយកកម្រាល​ផែនដី ទ្រនាប់ជើងគ្រែ ពូក ខ្នើយ គ្រែ តាំង កន្ថោរ និងផែនក្តារសម្រាប់​ផ្អែក ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ បើវិហារមានគ្រឿង​ស្មុកស្មាញ ភិក្ខុត្រូវ​បោសអំពីពិតានចុះមកជាមុន ត្រូវជូតចំណែក​ជ្រុងបង្អួច បើជញ្ជាំងគេបរិកម្មដោយ​ថ្នាំ មានសម្បុរសៅហ្មង បើផ្ទៃផែនដីដែលគេបរិកម្មដោយពណ៌ខ្មៅ ភិក្ខុត្រូវជ្រលក់​សំពត់ រួចពូត​ចេញហើយសឹមជូត បើផ្ទៃដែលគេមិនបានធ្វើបរិកម្ម ភិក្ខុត្រូវប្រស់ហើយសឹមជូត ត្រូវជញ្ជូន​សម្រាមទៅចាក់ចោល ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវជញ្ជូន​យកកម្រាល​ផែនដី ទ្រនាប់​ជើងគ្រែ គ្រែ តាំង ពូក ខ្នើយ កម្រាល​សម្រាប់អង្គុយ កន្ថោរ និងក្តារសម្រាប់​ផ្អែក ទៅទុកក្នុងទីដដែលវិញ ត្រូវ​ទុក​ដាក់បាត្រ និងចីវរ មិនត្រូវទុកបាត្រ ក្នុងទីដែលមិនស្អាត ត្រូវបត់ចីវរធ្វើជាយខាងនាយ ឲ្យមាន​ផ្នត់​មកខាងអាយ បើខ្យល់​ប្រកបដោយ​ធូលីបក់មកពីទិស​ខាងកើត ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងកើត បក់មកពីទិសខាងលិច ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងលិច បក់មកពីទិសខាងជើង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិស​ខាង​ជើង បក់​មក​ពីទិសខាងត្បូង ត្រូវបិទបង្អួច​ទិសខាងត្បូង បើរដូវត្រជាក់ ត្រូវបើកបង្អួចវេលាថ្ងៃ បិទ​វេលាយប់ បើរដូវក្តៅ ត្រូវបិទបង្អួចវេលាថ្ងៃ បើកវេលាយប់ បរិវេណ បន្ទប់ រោងឆាន់ រោងភ្លើង វច្ចកុដិ (បើមានសម្រាម ភិក្ខុត្រូវបោសចេញ) ត្រូវ​ដម្កល់​ទឹកសម្រាប់ឆាន់ ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវចាក់​ទឹកក្នុងក្អមសម្រាប់ជម្រះ ព្រះតថាគតមិនមានបុគ្គល​ប្រៀបផ្ទឹម បានទ្រង់បញ្ញត្តវត្ត ដែលអាគន្តុក​ភិក្ខុទាំងឡាយ (ត្រូវប្រព្រឹត្ត)។ រឿង​ភិក្ខុម្ចាស់អាវាសមិនក្រាលអាសនៈ​ទទួលអាគន្តុកៈ មិនដំកល់​ទឹក​ទុក មិនក្រោកទទួលបាត្រ​ និងចីវរ មិនសួរដោយទឹកសម្រាប់ឆាន់ ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ មិនថ្វាយ​បង្គំ​អាគន្តុកភិក្ខុ ដែលមានវស្សាចាស់ជាង មិនរៀបចំសេនាសនៈ​ឲ្យអាគន្តុកភិក្ខុ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយមានសីលជាទីស្រឡាញ់ ក៏ពោលទោសឡើង (ក្នុង​រឿងនោះ)។ (ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្តថា) អាវាសិកភិក្ខុ​ ត្រូវក្រាលអាសនៈដល់អាគន្តុកភិក្ខុដែលចាស់ជាង ត្រូវដំកល់​ទឹកសម្រាប់​លាងជើង ត្រូវក្រោកទៅទទួល (បាត្រនិងចីវរ) ត្រូវសួររកទឹកសម្រាប់ឆាន់ និងទឹកសម្រាប់​ប្រើប្រាស់ ត្រូវជូត​ស្បែកជើង ដោយសំពត់ស្ងួតមុន រួចជូតដោយសំពត់​ទទឹកជាខាង​ក្រោយ ត្រូវលាង​កំណាត់​សំពត់​សម្រាប់​ជូតស្បែកជើង ពូតហើយហាលទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវថ្វាយបង្គំ​ភិក្ខុ​អាគន្តុកៈ ដែលចាស់ជាង ត្រូវចាត់ចែង​សេនាសនៈ ឲ្យភិក្ខុអាគន្តុកៈ ត្រូវប្រាប់សេនាសនៈដែលមាន​ភិក្ខុនៅ​ហើយ ឬមិនមានភិក្ខុនៅ ត្រូវប្រាប់គោចរគ្រាម និង​អគោចរគ្រាម ត្រូវប្រាប់សេក្ខត្រកូល ដែល​សង្ឃ​សន្មត ត្រូវប្រាប់ទីសម្រាប់​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ និង​បស្សាវៈ ត្រូវប្រាប់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ និងទឹក​សម្រាប់​​ប្រើប្រាស់ ត្រូវប្រាប់ឈើច្រត់ ត្រូវប្រាប់កតិការបស់សង្ឃថា កាលនេះ​ត្រូវចូល កាលនេះ​ត្រូវចេញ បើភិក្ខុជាអាគន្តុកៈខ្ចីវស្សាជាង អាវាសិកភិក្ខុគ្រាន់តែអង្គុយ​ប្រាប់ក៏បាន ត្រូវ​ឲ្យ​ថ្វាយបង្គំ ត្រូវ​ប្រាប់សេនាសនៈ (តអំពីនេះទៅ) បណ្ឌិតគប្បីដឹងតាមន័យ​ដែលបាន​ពោល​រួច​មកហើយចុះ។ ព្រះតថាគត​ជានាយកនៃពពួកសត្វ បានសំដែងវត្ត ដែល​អាវាសិកភិក្ខុទាំងឡាយ (ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​ប្រពៃ)។ រឿងភិក្ខុជាអ្នកដំណើរ​មិនរៀបចំទុកដាក់គ្រឿង​ឈើ និងគ្រឿង​ដី បើកទ្វារ​ និង​បង្អួច​ចំហចោល មិនអើពើនឹងសេនាសនៈ ហើយចៀសចេញទៅ ឯគ្រឿងឈើ គ្រឿងដី ក៏ខូច​ខាត​អស់ទៅ សេនាសនៈ ក៏គ្មានអ្នករក្សា ទើបភិក្ខុមានសីលជាទីស្រឡាញ់ ក៏ពោលទោសឡើង។ រឿង​ភិក្ខុអ្នកដំណើរ ត្រូវរៀបចំទុកដាក់​គ្រឿងឈើ និងគ្រឿងដី ហើយបិទទ្វារ បង្អួច អើពើនឹង​សេនាសនៈ រួចហើយសឹមចៀសចេញទៅ។ បើគ្មានភិក្ខុ ឬសាមណេរ ឬអ្នករក្សាវត្ត ឬឧបាសកទេ ភិក្ខុអ្នកដំណើរ ត្រូវរៀបចំគ្រែ លើថ្ម៤ដុំ ហើយធ្វើសេនាសនៈឲ្យគរលើគ្នា រួចសឹមទុកដាក់​គ្រឿង​ឈើ និងគ្រឿងដី បិទទ្វារបង្អួចរួចហើយ សឹមចៀសចេញទៅ បើវិហារលេច អាគន្តុកភិក្ខុ​អាច​នឹង​ប្រក់បាន ត្រូវប្រក់ ឬធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយ ទីណាភ្លៀងមិនលេច អាគន្តុកភិក្ខុរៀបចំគ្រែ លើថ្ម៤ដុំ ដូចន័យមុន បើវិហារភ្លៀងលេចគ្មានសល់ ត្រូវនាំយកគ្រឿង​សេនាសនៈ​ទៅផ្ញើ​នឹងមនុស្សអ្នក​ស្រុក បើមិនដូច្នោះ ត្រូវរៀបចំគ្រែលើថ្ម៤ដុំក្នុងទីវាល ហើយត្រូវប្រតិបត្តិដូចន័យមុន ហើយ​ចៀស​ចេញទៅ ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ ចំណែកផ្សេងៗនៃគ្រឿងឈើ និងគ្រឿងដីគប្បីសល់នៅខ្លះ នេះជាវត្តដែលភិក្ខុអ្នកដំណើរ (ត្រូវប្រព្រឹត្ត)។ រឿងភិក្ខុមិនអនុមោទនា ក្នុងរោងភត្ត ព្រះអង្គ​ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុជាថេរៈ ធ្វើអនុមោទនា រឿងភិក្ខុទាំងឡាយ​លះបង់​ព្រះសារីបុត្ត ទ្រង់អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុជាថេរៈបួនប្រាំរូបរង់ចាំក្នុងរោងភត្ត រឿង​ព្រះថេរៈមួយរូបឈឺបន្ទោបង់វច្ចៈ ខំអត់ទ្រាំទាល់​តែ​ជ្រប់ដួលទៅ នេះជាវត្តដែលព្រះតថាគត បានអនុញ្ញាត​ទុកក្នុង​អនុមោទនាវិធី។ រឿង​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុស្លៀកមិនល្អ ដណ្តប់​មិនល្អ មានមារយាទមិនសមគួរ ហើយដើរទៅ​ខាងមុខ​ភិក្ខុ​ជាថេរៈ អង្គុយជ្រៀតបៀតភិក្ខុជាថេរៈ ហាមឃាត់ភិក្ខុថ្មី ដោយអាសនៈ អង្គុយសង្កត់​សង្ឃាដិ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ ភិក្ខុទាំងឡាយមានសីល​ជាទីស្រឡាញ់ ក៏ពោលទោសឡើង។ (រឿង​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​បញ្ញត្តវត្តក្នុងរោងភត្តថា) ភិក្ខុត្រូវបិទបាំងមណ្ឌលបី គឺស្លៀកឲ្យជាបរិមណ្ឌល ក្រវាត់​វត្ថពន្ធចង្កេះ ហើយតម្រួត​ឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ហើយឃ្លុំ ពាក់ក្ឌុំហើយសឹមដើរចូលទៅកាន់ស្រុក មិនត្រូវ​ដើរ​ទៅអំពីខាងមុខ​ភិក្ខុជាថេរៈ ត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ ត្រូវសង្រួម​ដោយប្រពៃ ត្រូវមាន​ភ្នែក​សំឡឹងចុះក្រោម មិនត្រូវសើយចីវរ មិនត្រូវសើចឮខ្លាំង ត្រូវមានសំឡេង​តិចៗ ការកំរើក​៣យ៉ាង គឺ (ឃ្លោងកាយ បង់បោយ ងេកងោកក្បាល) មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ មិនត្រូវទទូរក្បាល មិនត្រូវចំអើត​ជើង ភិក្ខុត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ អង្គុយនៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួម​ដោយល្អ ត្រូវមាន​ភ្នែក​សម្លឹង​ចុះក្រោម មិនត្រូវសើយចីវរ មិនត្រូវសើចខ្លាំង ត្រូវមានសំឡេង​តិចៗ ការកំរើក​៣យ៉ាង (ឃ្លោងកាយ បង់បោយ ងេកងោកក្បាល) មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ មិនត្រូវទទូរក្បាល មិនត្រូវត្របោម​ក្បាលជង្គង់ មិនត្រូវអង្គុយ​ជ្រៀតបៀតភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវហាមឃាត់ភិក្ខុថ្មីដោយអាសនៈ មិនត្រូវ​អង្គុយសង្កត់សង្ឃាដិ បើទាយក​ប្រគេនទឹក ត្រូវទ្របាត្រដោយដៃទាំងពីរ ហើយទទួលទឹក ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យទាប ហើយលាងបាត្រឲ្យស្អាត ត្រូវចាក់ទៅក្នុងកន្ថោរទឹក ដោយគិតថា អ្នកជិតខាង កុំទទឹក​ដោយ​ទឹកឡើយ សង្ឃាដិ កុំទទឹកដោយទឹកឡើយ។ បើទាយកប្រគេនបាយ ភិក្ខុត្រូវ​ទ្របាត្រដោយ​ដៃទាំងពីរ ហើយទទួលយកបាយ ត្រូវទុកឱកាស​ដល់សម្ល បើមានសម្លឧត្តរិភង្គជាដើម ព្រះថេរៈ​ត្រូវប្រាប់ទាយកថា អ្នកចូរចាត់ចែងដល់ភិក្ខុគ្រប់រូបឲ្យស្មើៗគ្នា ត្រូវទទួលបិណ្ឌបាតដោយគោរព ត្រូវធ្វើសេចក្តី​សំគាល់​តែក្នុងបាត្រ ត្រូវទទួល​បិណ្ឌបាត ឲ្យមានសម្លសមគួរដល់បាយ ត្រូវទទួល​បិណ្ឌបាតស្មើត្រឹមកណ្តាប់មាត់បាត្រ បើបាយមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ ព្រះថេរៈកុំអាលឆាន់មុន ត្រូវ​ឆាន់បិណ្ឌបាតដោយគោរព ត្រូវមានសេចក្តី​សំគាល់តែក្នុងបាត្រ ត្រូវឆាន់​បិណ្ឌបាតវាចឲ្យស្មើ ត្រូវឆាន់បិណ្ឌបាត​ឲ្យមានសម្ល និងម្ហូបស្មើគ្នា មិនត្រូវឆាន់បិណ្ឌបាត​ច្រមចុះពីកំពូលបាយ មិនត្រូវកកាយបាយលុបសម្ល ឬម្ហូបដើម្បីឲ្យបានច្រើនជាងគេ ភិក្ខុមិនឈឺ មិនត្រូវសូមសម្ល ឬម្ហូប​ ឬបាយដើម្បីខ្លួន មិនត្រូវសំគាល់ក្នុងបាត្រភិក្ខុដទៃ ដើម្បីលើកទោស មិនត្រូវធ្វើពំនូតបាយ​ឲ្យធំ​ហួសប្រមាណ ត្រូវធ្វើ​ពំនូតបាយឲ្យជាបរិមណ្ឌល កាលពំនូតបាយ​នៅមិនទាន់​ដល់មាត់ កុំហា​មាត់ចាំ កុំឆាន់ញាត់ម្រាមដៃទាំងអស់​ទៅក្នុងមាត់ មិនត្រូវនិយាយទាំង​បាយនៅក្នុងមាត់ មិនត្រូវ​ឆាន់​បោះដុំបាយ​ទៅក្នុងមាត់ មិនត្រូវឆាន់​ខាំកាត់ពំនូតបាយមួយកំណាត់ម្តង មិនត្រូវឆាន់បៀម​ពំនូតបាយទុលថ្ពាល់ឡើង មិនត្រូវឆាន់រលាស់ដៃបណ្តើរ មិនត្រូវឆាន់ឲ្យជ្រុះគ្រាប់បាយ មិនត្រូវ​ឆាន់លៀនអណ្តាត មិនត្រូវឆាន់ឲ្យឮផ្ចប់ៗ មិនត្រូវឆាន់ឲ្យឮគ្រូកៗ មិនត្រូវឆាន់​លិទ្ធដៃ លិទ្ធបាត្រ លិទ្ធបបូរមាត់ មិនត្រូវយក​ដៃប្រឡាក់​អាមិសៈ ទទួលចាប់កាន់​ភាជន៍ទឹក ភិក្ខុទាំងពួង​ឆាន់មិន​ទាន់រួច ព្រះថេរៈកុំអាលទទួលទឹក បើគេប្រគេនទឹក ត្រូវទទួល​ទឹកធ្វើឲ្យទាប កុំឲ្យទង្គិចទង្គុក​អ្វី ហើយលាងបាត្រឲ្យស្អាត ត្រូវចាក់ទឹកទៅក្នុងកន្ថោរទឹក ដោយគិតថា ភិក្ខុជិតខាង​កុំទទឹក​ដោយទឹក​ឡើយ សង្ឃាដិកុំទទឹក​ដោយទឹកឡើយ បើកន្ថោរទឹកមិនមាន ត្រូវបន្ទាប​ភាជន៍ទឹក​ឲ្យទាប ហើយសឹមចាក់ទៅលើផែនដី មិនត្រូវ​ចាក់ទឹកលាងបាត្រទាំងគ្រាប់បាយក្នុងចន្លោះផ្ទះ ភិក្ខុថ្មីត្រូវត្រឡប់​ស្រូតមកមុន ដើរក្នុងចន្លោះផ្ទះ​ ត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ មិនត្រូវ​ចំអើត​ជើង​ដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ភត្តគ្គវត្តនេះ ព្រះតថាគតជាធម្មរាជ បានបញ្ញត្តទុកហើយ។ រឿង​បិណ្ឌចារិកភិក្ខុស្លៀកមិនល្អ មានកិរិយាមិនសមគួរ ត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាត មិនបានពិនិត្យ ហើយចូល​ទៅកាន់​ទីលំនៅគេខ្លះ ចេញមកខ្លះ ចូលដោយរហ័សពេកខ្លះ ចេញមកដោយរហ័សពេកខ្លះ ឈរ​ឆ្ងាយពេកខ្លះ ឈរជិតពេកខ្លះ ឈរយូរ​ពេកខ្លះ ត្រឡប់មករហ័ស​ពេកខ្លះ រឿង​បិណ្ឌចារិកភិក្ខុ១​រូប​ទៀត បានប្រព្រឹត្តដូច្នោះដែរ (ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្តថា) បិណ្ឌចារិកភិក្ខុ ត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ ហើយសឹមដើរទៅក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួម​ដោយល្អ ត្រូវមានភ្នែកសម្លឹង​ចុះក្រោម មិនត្រូវសើយ​ចីវរ មិនត្រូវសើចខ្លាំង ត្រូវមានសំឡេងតិចៗ ការកម្រើក៣យ៉ាង (គឺគ្រលែងកាយ បង់បោយ ងេកងោកក្បាល) មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ មិនត្រូវទទូរក្បាល មិនត្រូវដើរចំអើតជើង ត្រូវកំណត់​ផ្លូវ​ចេញ​ផ្លូវចូល មិនត្រូវចូលទៅដោយរហ័សពេក មិនត្រូវចេញ​មកដោយរហ័ស​ពេក មិនត្រូវឈរ​ឆ្ងាយពេក ជិតពេក យូរពេក ឆាប់ពេក មិនត្រូវត្រឡប់រហ័សពេក ត្រូវកំណត់អាការ​របស់ទាយក ដែលគេប្រគេនបាយ បើគេបញ្ឈប់ការងារក្តី ក្រោកចាកអាសនៈក្តី ចាប់វែកក្តី ចាប់ភាជន៍ក្តី និមន្ត​ឲ្យរង់ចាំក្តី កាលគេប្រគេនបាយ ត្រូវវែកសង្ឃាដិដោយដៃឆ្វេង បង្អោន​បាត្រដោយដៃស្តាំ ហើយទទួល​យកបាយ មិនត្រូវមើលមុខទាយក ទុកជាសម្ល ឬម្ហូបក្រៀម ក៏ត្រូវកំណត់​អាការ​របស់​ទាយក​ដូចគ្នាដែរ ភិក្ខុត្រូវបិទបាំងបាត្រដោយសង្ឃាដិ ត្រូវបិទបាំងកាយដោយល្អ ហើយសឹម​ដើរទៅ​ក្នុងចន្លោះផ្ទះ ត្រូវសង្រួមដោយល្អ ត្រូវមានភ្នែកសំឡឹងចុះក្រោម មិនត្រូវសើយចីវរ មិន​ត្រូវសើចខ្លាំង ត្រូវមានសំឡេងតិចៗ ការកម្រើក៣យ៉ាង (គឺគ្រលែងកាយ បង់បោយ ងេកងោកក្បាល) មិនត្រូវស្ទឹមចង្កេះ មិនត្រូវទទូរក្បាល មិនត្រូវចំអើតជើង ភិក្ខុណាដែល​ត្រឡប់​មកពីបិណ្ឌបាត​មុនគេ ភិក្ខុនោះត្រូវក្រាលអាសនៈ ត្រូវលាងបាត្រ​សម្រាប់ផ្ទេរ​ភោជន ហើយដំកល់​ទុក ត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់ឆាន់ សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ភិក្ខុដែលត្រឡប់​ពីបិណ្ឌបាត​ក្រោយ​គេ បើមានភោជនសល់នៅ ត្រូវការនឹងឆាន់ ក៏គប្បីឆាន់ចុះ បើមិនត្រូវការឆាន់ទេ ត្រូវ​យក​ទៅចាក់​ចោលក្នុងទីដែលគ្មានវត្ថុ​ខៀវស្រស់ ឬ​ក្នុងទីដែលគ្មាន​សត្វ ត្រូវសារអាសនៈចេញ ត្រូវ​រៀបចំទុកដាក់​ទឹកសម្រាប់​លាងជើងជាដើម ត្រូវបោសច្រាសរោងភត្ត បើឃើញក្អមទឹកសម្រាប់​ឆាន់ក្តី ក្អមទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្តី ក្អម​វច្ចៈក្តី គ្មានទឹកទេ ត្រូវដងដំកល់ទុក ត្រូវបោយដៃហៅគ្នា ឲ្យមកជួយលើកទឹកទៅដំកល់ទុក តែមិនត្រូវបញ្ចេញវាចា នេះជា បិណ្ឌបាតិកវត្ត ។ រឿង​ភិក្ខុនៅ​ព្រៃ មិនដំកល់ទុកនូវទឹក​សម្រាប់ឆាន់ ទឹកសម្រាប់​ប្រើប្រាស់ ភ្លើង ពំនួតភ្លើង មិនស្គាល់ផ្កាយ​នក្ខត្តឫក្ស មិនស្គាល់ទិស ចោរទាំងឡាយ ក៏ទះតប់​នូវភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលនៅព្រៃ ព្រោះឆ្លើយថា មិនមានរបស់ទាំងអម្បាលនេះ (ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្តថា) ភិក្ខុនៅព្រៃ ត្រូវក្រោកពីព្រឹក ច្រកបាត្រ​ក្នុងស្លោក រួចស្ពាយ ពាក់ចីវរលើស្មា ពាក់ស្បែកជើង ទុកដាក់គ្រឿងឈើ គ្រឿងដី បិទទ្វារបង្អួច ហើយចុះពីសេនាសនៈទៅ ដោយគិតថា អាត្មាអញនឹងចូលទៅកាន់ស្រុក​ក្នុងកាលឥឡូវនេះ ត្រូវ​ដោះស្បែកជើង ហើយច្រកក្នុងថង់ ស្ពាយ ហើយបិទបាំងមណ្ឌលបី ស្លៀកដណ្តប់​ឲ្យជាបរិមណ្ឌល ក្នុងអារញ្ញកវត្តនេះ បណ្ឌិតគប្បីដឹងសេចក្តី ដូចជាបិណ្ឌចារិកវត្ត ដូច្នោះ ភិក្ខុ​អ្នកនៅ​ក្នុងព្រៃ លុះចេញពីស្រុកហើយ ត្រូវច្រកបាត្រ​ក្នុងស្លោក ហើយស្ពាយ បត់ចីវរ​ដាក់លើ​ក្បាល ពាក់ស្បែកជើង ហើយទើបដើរចេញទៅ ភិក្ខុអ្នកនៅព្រៃត្រូវដំកល់​ទឹក​សម្រាប់ឆាន់ ទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ភ្លើង ឈើពំនួតភ្លើង ឈើច្រត់ ត្រូវរៀនផ្កាយនក្ខត្តឫក្សទាំងអស់ ឬដោយ​ឯកទេស ត្រូវឈ្លាសក្នុងទិស។ អារញ្ញកវត្ត ព្រះតថាគត ជាបុគ្គលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងសត្វ បានបញ្ញត្ត​ទុកហើយ រឿងភិក្ខុច្រើនរូបធ្វើ​ចីវរក្នុងទីវាល ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ គោះសេនាសនៈ​ក្នុងទីធ្លា ជាទី​ច្រាសខ្យល់ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏ប្រឡាក់​ដោយធូលី ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសីលជាទីស្រឡាញ់ ក៏​ពោលទោសឡើង។ (ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្តថា) បើវិហារមានសម្រាម ភិក្ខុត្រូវបោសជម្រះចេញ កាល​នឹងបោសសំអាតវិហារ ត្រូវជញ្ជូនយកបាត្រ និងចីវរចេញជាមុន ទៅទុកដាក់​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ត្រូវ​នាំយកពូក ខ្នើយ គ្រែ តាំង កន្ថោរ​សម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ ក្តារបង្អែក (ទៅដំកល់​ទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ) ត្រូវបោសអីពីពិតានជាមុន ហើយសឹមបោសជ្រុងបង្អួច បើជញ្ជាំង​ដែលគេបរិកម្មដោយថ្នាំ មាន​ពណ៌សម្បុរសៅហ្មង បើផ្ទៃដែលគេធ្វើដោយវត្ថុមានពណ៌ខ្មៅសៅហ្មង ត្រូវជ្រលក់កំណាត់​សំពត់​ ហើយសឹមជូត បើផ្ទៃគេមិនបានធ្វើទេ ត្រូវប្រស់ ហើយសឹមជូត ត្រូវប្រមូល​សម្រាមទៅចាក់ចោល មិនត្រូវគោះសេនាសនៈជិត​ភិក្ខុ ជិតវិហារ ជិតទឹក​សម្រាប់ឆាន់ ជិតទឹក​សម្រាប់ប្រើប្រាស់ ក្នុងទីធ្លា​ជាទីច្រាសខ្យល់ ត្រូវគោះសេនាសនៈ​ក្នុងទីក្រោមខ្យល់ កម្រាលផែនដី ទ្រនាប់ជើងគ្រែ គ្រែ តាំង ពូក ខ្នើយ កម្រាលសម្រាប់អង្គុយ កន្ថោរសម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ និងក្តារ​បង្អែក (បើហាលរួចហើយ ត្រូវជញ្ជូន​យកទៅទុក​ក្នុងទីដដែលវិញ) ត្រូវទុកដាក់បាត្រចីវរ តែមិនត្រូវ​ទុកដាក់បាត្រ​ក្នុងទីដែល​មិន​ស្អាត ត្រូវបត់ចីវរ ធ្វើជាយខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់មកខាងអាយ បើខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់មក​ពី​ទិសខាងកើត ពីទិសខាងលិច ពីទិសខាងជើង ពីទិសខាងត្បូង ត្រូវបិទបង្អួច​ការពារខ្យល់ បើរដូវ​ត្រជាក់ ត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បិទក្នុងវេលាយប់ បើរដូវក្តៅ ត្រូវបិទបង្អួច​ក្នុងវេលាថ្ងៃ បើក​ក្នុង​វេលាយប់ បើបរិវេណ បន្ទប់ រោងឆាន់ រោងភ្លើង បង្គន់ (មានសម្រាម ត្រូវបោសចេញ) ត្រូវដំកល់​ទឹកសម្រាប់ឆាន់ និងទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវចាក់ទឹកក្នុងក្អមសម្រាប់​ជម្រះ បើនៅជាមួយនឹង​ភិក្ខុចាស់ជាង មិនទាន់ប្រាប់​លោកជាមុន កុំបង្រៀនបាលី កុំបង្រៀនអដ្ឋកថា កុំស្វាធ្យាយធម៌ កុំ​សំដែងធម៌ កុំអុជប្រទីប កុំលត់ប្រទីប កុំបើកបង្អួច កុំបិទបង្អួច បើចង្ក្រមជាមួយនឹងភិក្ខុចាស់ ភិក្ខុចាស់ ចង្ក្រមក្នុងទីណា ភិក្ខុត្រូវផ្លាស់ទីចង្ក្រម កុំឲ្យប៉ះជាយសង្ឃាដិភិក្ខុចាស់ឡើយ ព្រះសម្មា​សម្ពុទ្ធ​មានព្យាយាមធំ បានបញ្ញត្តវត្តនោះ ក្នុងសេនាសនៈ​ទាំងឡាយ (យ៉ាងនេះ)។ រឿង​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុទាំងឡាយ គរឧសជាច្រើន ក្នុងផ្ទះជាទីរក្សាកាយ ដុត ហើយអង្គុយ​រាំងមាត់ទ្វារ ព្រះថេរៈទាំងឡាយត្រូវកំដៅខ្លាំងណាស់ មិនបានទ្វារចេញមក ក៏ជ្រប់ដួលទៅ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសីលជាទីស្រឡាញ់ ក៏ពោលទោសឡើង។ (ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្តថា) បើផេះកកកុញច្រើន ក្នុងផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ភិក្ខុត្រូវចាក់ផេះចោល បើផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ទីលានខាងក្រៅបរិវេណ បន្ទប់ និងរោងនៃ​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ (មានសម្រាម ត្រូវបោសចេញ) ត្រូវសូន្យគ្រឿងលំអិត ត្រូវ​លាយដីស្អិត ត្រូវចាក់ទឹកក្នុងស្នូក ត្រូវលាបមុខដោយដីស្អិត ហើយបិទបាំងពីមុខពីក្រោយ ហើយសឹមចូលទៅកាន់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ មិនត្រូវអង្គុយជ្រៀតបៀតព្រះថេរៈ មិនត្រូវហាម​ឃាត់​ភិក្ខុខ្ចីដោយអាសនៈ បើអាចធ្វើបរិកម្មបាន ត្រូវធ្វើបរិកម្មដល់ព្រះថេរៈ មិនត្រូវងូតទឹកពីខាង​មុខ​ព្រះថេរៈ មិនត្រូវងូតទឹកពីលើខ្សែទឹក ត្រូវបើកផ្លូវ​ឲ្យភិក្ខុដែល​ចុះទៅងូតទឹក ត្រូវលាង​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ដែលប្រឡាក់​ដោយភក់ ត្រូវលាងស្នូកសម្រាប់ដាក់ដីស្អិត ហើយទុកដាក់​តាំង​សម្រាប់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ លត់ភ្លើង បិទទ្វារ ហើយសឹមដើរចៀសចេញទៅ នេះជាវត្ត​ដែល​ព្រះ​តថាគតបានបញ្ញត្តទុកហើយ ក្នុង​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយទាំងឡាយ។ រឿងភិក្ខុបន្ទោបង់ឧច្ចារៈ ហើយមិន​ជម្រះចេញ រឿងភិក្ខុបន្ទោបង់​ឧច្ចារៈតាមលំដាប់ចាស់ខ្ចី ទើបព្រះអង្គទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យបន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ​តាមលំដាប់​ដែលមកដល់ រឿង​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ចូលទៅកាន់វច្ចកុដិ​ដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ សើយស្បង់​ចូលទៅខ្លះ បន្ទោបង់ឧច្ចារៈ​រមាត់ខ្លះ ទំពាឈើស្ទន់​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈខ្លះ បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ​ខាងក្រៅទឧច្ចារៈ​ខ្លះ បន្ទោបង់បស្សាវៈ​ខាងក្រៅទបស្សាវៈខ្លះ ស្តោះទឹកមាត់ក្នុង​ទបស្សាវៈ​ខ្លះ កិតដោយឈើគគ្រាតខ្លះ ចោលឈើសម្រាប់កិត ក្នុងរណ្តៅឧច្ចារៈខ្លះ ចេញពីវច្ចកុដិ​ដោយរហ័ស​ពេកខ្លះ សើយស្បង់ចេញមកខ្លះ ជម្រះឲ្យឮ​ចបុចបុខ្លះ ឲ្យសល់ទឹកនៅក្នុងបំពង់​សម្រាប់​ជម្រះខ្លះ (ទើបព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្ត​ថា) ភិក្ខុណាទៅកាន់វច្ចកុដិ ភិក្ខុនោះ ត្រូវឈរគ្រហែម​ពីខាងក្រៅ ឯភិក្ខុដែលអង្គុយ​នៅខាងក្នុង ត្រូវគ្រហែមតប រឿង​ពាក់ចីវរ​លើស្នួរចីវរ ឬខ្សែស្បៀង​ចីវរ ហើយសឹមចូលទៅដោយសន្សឹមៗ មិនត្រូវចូលទៅដោយរហ័សពេក មិនត្រូវសើយស្បង់​ចូលទៅ ត្រូវឈរលើទ្រនាប់សម្រាប់បន្ទោបង់ឧច្ចារៈ ហើយសឹមសើយស្បង់ មិនត្រូវប្រឹង​រមាត់​បន្ទោបង់ឧច្ចារៈ មិនត្រូវ​ទំពាឈើស្ទន់​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ មិនត្រូវបន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ​ខាងក្រៅទ មិនត្រូវ​បន្ទោបង់បស្សាវៈ​ខាងក្រៅទបស្សាវៈ មិនត្រូវស្តោះទឹកមាត់ក្នុង​ទបស្សាវៈ​ មិនត្រូវ​កិតដោយ​ឈើ​គគ្រាត មិនត្រូវចោលឈើសម្រាប់កិត ក្នុងរណ្តៅឧច្ចារៈ ត្រូវឈរ​លើទ្រនាប់​សម្រាប់​បន្ទោបង់​ឧច្ចារៈ រួចសឹមបិទបាំងស្បង់ មិនត្រូវចេញមក​ដោយរហ័ស​ពេក មិនត្រូវសើយស្បង់ចេញមក ត្រូវឈរលើទ្រនាប់សម្រាប់ជម្រះ ហើយសឹមសើយស្បង់ មិនត្រូវជម្រះឲ្យឮ​ចបុចបុ មិនត្រូវ​ទុក​ទឹក​ឲ្យសល់នៅក្នុងបំពង់​សម្រាប់​ជម្រះ ត្រូវឈរលើទ្រនាប់សម្រាប់ជម្រះ ហើយសឹមបិទបាំង ត្រូវ​លាងវច្ចកុដិដែលប្រឡាក់ បើកញ្ជើសម្រាប់ដាក់​ឈើសម្រាប់កិតពេញហើយ ត្រូវនាំយកទៅ​ចាក់​ចោល បើវច្ចកុដិ លានវច្ចកុដិ បរិវេណ និង​បន្ទប់ មានសម្រាម ត្រូវបោសសំអាត​ចេញ ត្រូវចាក់​ទឹកក្នុងក្អម​សម្រាប់ជម្រះ (នេះ) ជាវត្តដែល​ព្រះតថាគត បានបញ្ញត្ត​ទុក​ក្នុងវច្ចកុដិទាំងឡាយ។ (រឿង​ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្ត​ឧបជ្ឈាយវត្តថា) សទ្ធិវិហារិក ត្រូវក្រោកអំពីព្រឹក ហើយដោះស្បែកជើង ធ្វើសំពត់ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយប្រគេនឈើស្ទន់ ប្រគេនទឹកលាងមុខ ក្រាលអាសនៈ ប្រគេន​បបរ ប្រគេនទឹក ហើយទទួលយកភាជន៍​ ហើយលាងទុកដាក់ ត្រូវសារអាសនៈចេញ បើទីនោះ​មាន​សម្រាម ត្រូវបោសចេញ បើឧបជ្ឈាយ៍​ចង់ចូលទៅកាន់ស្រុក សទ្ធិវិហារិក​ត្រូវប្រគេន​ស្បង់ទៅ​លោក ត្រូវប្រគេន​វត្ថពន្ធចង្កេះ តម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ​ប្រគេន ត្រូវជូតបាត្រ​ដែលទទឹក រួច​ហើយសឹមប្រគេន បើឧបជ្ឈាយ៍ចង់​បានជាបច្ឆាសមណៈ ត្រូវបិទបាំងមណ្ឌលបី គឺស្លៀកឲ្យជា​បរិមណ្ឌល ក្រវាត់វត្ថពន្ធចង្កេះ ឃ្លុំតម្រួតឧត្តរាសង្គៈ និងសង្ឃាដិ ពាក់ក្ឌុំ លាងបាត្រ ហើយកាន់​យកទៅ ធ្វើជាបច្ឆាសមណៈចុះ មិនត្រូវដើរឆ្ងាយពេក មិនត្រូវដើរជិតពេក ត្រូវចាំ​ទទួល​​របស់ដែលគេដាក់ក្នុងបាត្ររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ បើឧបជ្ឈាយ៍​កំពុងនិយាយ មិនត្រូវនិយាយ​ស្កាត់ បើឧបជ្ឈាយ៍​និយាយពាក្យដែលជិតនឹងត្រូវអាបត្តិ ត្រូវហាម ត្រូវត្រឡប់ស្រូតមកមុន ហើយ​ក្រាលអាសនៈចាំ ត្រូវដំកល់ទឹកសម្រាប់លាងជើង តាំងរងជើងដែលលាងហើយ និង​ទ្រនាប់​សម្រាប់​ជូតជើង ដែលមិនទាន់បានលាង ត្រូវក្រោកទទួលបាត្រ និងចីវរ ត្រូវប្រគេន​ស្បង់​បន្លាស់ ហើយទទួលយកស្បង់ដែលស្លៀកមកវិញ ត្រូវសំដិលចីវរ​ក្នុងកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែ​កុំទុក​ចីវរ​យូរពេក ត្រូវបត់ចីវរកុំឲ្យបាក់ពាក់កណ្តាល ធ្វើវត្ថពន្ធក្នុងផ្នត់ចីវរ​ បើឧបជ្ឈាយ៍​ចង់ឆាន់ ត្រូវ​បង្អោន​បិណ្ឌបាតចូលទៅប្រគេន ត្រូវសួរទឹកឆាន់ ត្រូវប្រគេនទឹក ហើយទទួលបាត្រ កាន់​ឲ្យទាប​ស្រួល លាង ហើយហាលក្នុងកំដៅថ្ងៃមួយស្របក់ តែកុំទុកយូរពេក ត្រូវទុកដាក់​បាត្រ និងចីវរ មិនត្រូវទុកបាត្រក្នុងទីមិនស្អាត ត្រូវធ្វើជាយចីវរ​ខាងនាយ ឲ្យជាផ្នត់​មកខាងអាយ ហើយ​សឹម​ទុក​ដាក់ កាល​ឧបជ្ឈាយ៍ក្រោកឡើងហើយ ត្រូវសារអាសនៈចេញ ហើយរៀបទុកដាក់ទឹក​ត្រជាក់ ទឹកក្តៅ បើឧបជ្ឈាយ៍ចង់ស្រង់ទឹក ត្រូវចាត់ចែងទឹកស្រង់ បើឧបជ្ឈាយ៍​ចង់ចូល​ទៅកាន់​ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ ត្រូវសូន្យគ្រឿងលំអិតទុក ត្រូវលាយដីស្អិត ត្រូវកាន់យកតាំង​សម្រាប់​​ផ្ទះ​ជាទី​រក្សា​កាយ ដើរទៅពីខាងក្រោយ​ឧបជ្ឈាយ៍ ប្រគេនតាំងហើយ ទទួលយក​ចីវរមកដាក់​ក្នុងទីសមគួរ ត្រូវ​ប្រគេនគ្រឿងលំអិត ត្រូវប្រគេនដីស្អិត បើសទ្ធិវិហារិក​អាចនឹងចូលទៅកាន់​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ ត្រូវ​លាបមុខដោយដីស្អិត ហើយបិទបាំងពីមុខ ពីក្រោយ ហើយសឹមចូលទៅ​ មិនត្រូវអង្គុយ​ជ្រៀត​បៀត​​ភិក្ខុជាថេរៈ មិនត្រូវហាម​ឃាត់​ភិក្ខុខ្ចីដោយ​អាសនៈ ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់​ឧបជ្ឈាយ៍ ក្នុង​ផ្ទះ​ជាទីរក្សាកាយ កាលនឹងចេញមកវិញ ត្រូវបិទបាំងពីមុខ ពីក្រោយ រួចសឹមចេញមកពី​ផ្ទះ​ជាទី​រក្សាកាយ សូម្បីក្នុងទឹក ក៏ត្រូវធ្វើបរិកម្ម ដល់ឧបជ្ឈាយ៍ កាលសទ្ធិវិហារិកងូតរួចហើយ ត្រូវឡើង​មកមុន ជូតខ្លួនឲ្យស្ងួតទឹក ហើយស្លៀកស្បង់ រួចសឹមជូតទឹកអំពីខ្លួនរបស់​ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវ​ប្រគេន​ស្បង់​សម្រាប់ស្លៀក ត្រូវប្រគេនសង្ឃាដិ ត្រូវនាំយកតាំងមកមុន ហើយក្រាលអាសនៈ ត្រូវដំកល់​ទឹក​លាងជើង តាំងរងជើង ដែលលាងហើយ និងទ្រនាប់​សម្រាប់ជូតជើង ដែល​មិនទាន់​បានលាង សទ្ធិវិហារិក​ត្រូវសួរឧបជ្ឈាយ៍ ដោយទឹកឆាន់ ត្រូវឲ្យឧបជ្ឈាយ៍បង្រៀនបាលី ត្រូវ​ឲ្យ​ឧបជ្ឈាយ៍​បង្រៀន​​អដ្ឋកថា បើវិហារ​មានសម្រាម ត្រូវបោសសម្រាមចេញ កាលនឹង​សំអាតវិហារ ត្រូវនាំយក​បាត្រ និងចីវរចេញជាមុន ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ កម្រាលសម្រាប់អង្គុយ ពូកនិងខ្នើយ គ្រែ តាំង ទ្រនាប់ជើងគ្រែ កន្ថោរសម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ ក្តារសម្រាប់ផ្អែក កម្រាលផែនដី សទ្ធិវិហារិក ត្រូវ​នាំ​យក​ទៅទុកក្នុងទីដ៏សមគួរ បើវិហារ​មានគ្រឿងស្មុកស្មាញ មានសរសៃពីងពាង​ជាដើម ត្រូវបោស​អំពីពិតានមកមុន ត្រូវជូតជ្រុងបង្អួច បើជញ្ជាំង​ដែលគេបរិកម្មដោយថ្នាំរួច​ហើយ ត្រឡប់ជាមាន​សៅហ្មង ត្រូវជ្រលក់កំណាត់សំពត់ពូត ហើយសឹមជូត ត្រូវជូត​ផ្ទៃ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ដោយវត្ថុ​មានពណ៌​ខ្មៅ បើផ្ទៃ​ដែលគេមិនបានធ្វើ ត្រូវប្រស់ទឹក ហើយសឹមជូត កម្រាលផែនដី ទ្រនាប់ជើង​គ្រែ គ្រែ តាំង ពូក ខ្នើយ កម្រាលសម្រាប់អង្គុយ កន្ថោរសម្រាប់ស្តោះទឹកមាត់ និង​ក្តារ​សម្រាប់​ផ្អែក លុះ​សទ្ធិវិហារិកហាលរួចហើយ ត្រូវនាំ​យកទៅទុក ក្នុងទីដដែលវិញ ត្រូវទុកដាក់​បាត្រ និងចីវរ បើខ្យល់ប្រកបដោយធូលី បក់មកពីទិសខាងកើត ពីទិសខាងលិច ពីទិសខាងជើង ពីទិសខាង​ត្បូង (ត្រូវបិទបង្អួចការពារខ្យល់) បើរដូវ​ត្រជាក់ ត្រូវបើកបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បិទក្នុង​វេលា​យប់ បើរដូវក្តៅ ត្រូវបិទបង្អួចក្នុងវេលាថ្ងៃ បើកក្នុងវេលាយប់ បរិវេណ បន្ទប់ រោងឆាន់​ រោងភ្លើង និងវច្ចកុដិ បើមានសម្រាម សទ្ធិវិហារិក ត្រូវបោសសម្រាមចេញ ត្រូវដំកល់​ទឹកសម្រាប់​ឆាន់​ ដំកល់ទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ត្រូវចាក់ទឹក​ក្នុង​ក្អម​សម្រាប់ជម្រះ បើឧបជ្ឈាយ៍ កើត​សេចក្តី​អផ្សុក ត្រូវជួយរម្ងាប់សេចក្តីអផ្សុករបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវជួយបន្ទោបង់សេចក្តីសង្ស័យ​របស់​ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវ​ជួយ​ដោះទិដ្ឋិរបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយដល់ឧបជ្ឈាយ៍ ដែលត្រូវ​គរុកាបត្តិ ដែលគួរ​ដល់​មូលាយបដិកស្សនៈ ដែលគួរដល់មានត្ត ដែលគួរដល់អព្ភាន បើសង្ឃ​ធ្វើ​តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី សទ្ធិវិហារិក ត្រូវធ្វើ​សេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយថា ត្រូវលាងចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវធ្វើចីវររបស់ឧបជ្ឈាយ៍ ត្រូវស្ងោរ​គ្រឿង​ជ្រលក់ ត្រូវ​ជ្រលក់​ចីវរ ប្រែត្រឡប់ឲ្យសព្វល្អ មិនត្រូវទទួលបាត្រ ចីវរ បរិក្ខារ កោរសក់ ធ្វើ​បរិកម្ម ធ្វើ​វេយ្យាវច្ចៈ ធ្វើជាបច្ឆាសមណៈរបស់ភិក្ខុឯទៀត មិនត្រូវឲ្យបិណ្ឌបាត ដល់ភិក្ខុណានី​មួយឡើយ មិនទាន់លាឧបជ្ឈាយ៍ មិនត្រូវចូល​ទៅ​កាន់​ស្រុក​ មិនត្រូវចូលទៅកាន់ព្រៃស្មសាន មិនត្រូវចៀស​ចេញ​ទៅកាន់ទិស បើឧបជ្ឈាយ៍អាពាធ ត្រូវបម្រើត្រាតែអស់ជីវិត នេះជា ឧបជ្ឈាយវត្ត ដែល​ព្រះតថាគតបានបញ្ញត្តទុក ចំពោះសទ្ធិវិហារិកទាំងឡាយ។ (រឿង​ព្រះអង្គទ្រង់​បញ្ញត្ត​សទ្ធិវិហារិកវត្តថា) ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវសង្គ្រោះ អនុគ្រោះសទ្ធិវិហារិក ដោយដម្បូន្មាន ដោយពាក្យ​ប្រដៅ ដោយបាលី ដោយអដ្ឋកថា ត្រូវឲ្យបាត្រ ឲ្យចីវរ ឲ្យបរិក្ខារ បើសទ្ធិវិហារិក​មាន​ជម្ងឺ ឧបជ្ឈាយ៍ត្រូវថែទាំ ឧបជ្ឈាយ៍​មិនត្រូវធ្វើជាបច្ឆាសមណៈរបស់សទ្ធិវិហារិក ក្នុង​ឧបជ្ឈាយ៍វត្ត សទ្ធិវិហារិក ត្រូវប្រព្រឹត្តយ៉ាងណា សូម្បីក្នុងអាចរិយវត្ត អន្តេវាសិក ក៏ត្រូវប្រព្រឹត្ត​យ៉ាងនោះដែរ​ សទ្ធិវិហារិកវត្ត ឧបជ្ឈាយ៍​ត្រូវប្រព្រឹត្តយ៉ាងណា អន្តេវាសិកវត្ត អាចារ្យត្រូវ​ប្រព្រឹត្តយ៉ាងនោះដែរ។ ក្នុងខន្ធកៈនេះ មានរឿង១៩ មានវត្ត​១៤ គឺ អាគន្តុកវត្ត១ អាវាសិកវត្ត១ គមិកវត្ត១ អនុមោទនាវត្ត១ ភត្តគ្គវត្ត១ បិណ្ឌបាតិកវត្ត១ អារញ្ញកវត្ត១ សេនាសនវត្ត១ ជន្តាឃរវត្ត១ វច្ចកុដិវត្ត១ ឧបជ្ឈាយវត្ត១ សទ្ធិវិហារិកវត្ត១ អាចរិយវត្ត១ អន្តេវាសិកវត្ត១ ភិក្ខុណា​មិនបាន​ញុំាងវត្ត​ឲ្យ​ពេញ​បរិបូណ៌ទេ សីលរបស់ភិក្ខុនោះក៏មិនពេញបរិបូណ៌ដែរ ភិក្ខុណាមាន​សីល​មិន​បរិសុទ្ធ ខ្សត់​ប្រាជ្ញា ភិក្ខុនោះក៏មិនបាននូវ​ឯកគ្គតាចិត្តឡើយ ភិក្ខុណាមានចិត្តរវើរវាយ មាន​អារម្មណ៍រាយមាយ ភិក្ខុនោះ នឹងមិនបានឃើញ​ព្រះសទ្ធម្មដោយប្រពៃ កាលបើភិក្ខុណា មិនបានឃើញ​ព្រះសទ្ធម្ម​ហើយ ភិក្ខុនោះនឹងមិនបានរួចផុតចាកទុក្ខ។ ភិក្ខុណា បានញុំាង​វត្ត​ណានីមួយ ឲ្យពេញបរិបូណ៌​ហើយ សីលរបស់ភិក្ខុនោះក៏ពេញបរិបូណ៌ ភិក្ខុណាមាន​សីល​បរិសុទ្ធ ប្រកបដោយ​ប្រាជ្ញា ភិក្ខុនោះរមែងបាន​ឯកគ្គតាចិត្ត ភិក្ខុណាមានចិត្តមិនរវើរវាយ មានអារម្មណ៍តែមួយ ភិក្ខុនោះ នឹងបានឃើញច្បាស់នូវធម៌ដោយប្រពៃ កាលបើឃើញច្បាស់នូវ​ព្រះសទ្ធម្ម (ដោយប្រពៃ​ហើយ) ភិក្ខុនោះនឹងបានផុតចាកសេចក្តីទុក្ខ។ ព្រោះហេតុនោះ ភិក្ខុដែលជាបុត្តនៃ​ព្រះជិនស្រី ជាអ្នកមាន​ប្រាជ្ញា ពិចារណាឃើញច្បាស់​នូវឱវាទ នៃព្រះពុទ្ធ​ដ៏ប្រសើរ គប្បីបំពេញវត្ត​ឲ្យពេញលេញ នឹង​បាន​សម្រេច​នូវព្រះនិព្វាន ក្នុងលំដាប់នោះឯង។

បាតិមោក្ខដ្ឋបនក្ខន្ធកៈ

[១១១] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងប្រាសាទ​មិគារមាតា ក្នុងបុព្វារាម ទៀបក្រុងសាវត្ថី។ សម័យនោះឯង នាថ្ងៃបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់​ (ក្នុង​រោងឧបោសថ) មានភិក្ខុសង្ឃចោមរោម។ លុះវេលារាត្រីបឋមយាមកន្លងទៅហើយ ព្រះអានន្ទ​ដ៏មាន​អាយុ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង លើកអញ្ជលី​ប្រណម្យ​ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន វេលារាត្រីបឋមយាម​កន្លងទៅហើយ ភិក្ខុសង្ឃអង្គុយចាំយូរហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែង បាតិមោក្ខ ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ។ កាល​ដែល​ព្រះអានន្ទ​ដ៏​មាន​អាយុ​ក្រាបបង្គំទូល​យ៉ាងនេះហើយ ព្រះមានព្រះភាគ ក៏គង់ស្ងៀម។ កាល​បើវេលា​រាត្រី​មជ្ឈិមយាម​កន្លងទៅហើយ ព្រះអានន្ទ​ដ៏មាន​អាយុ ក្រោកចាកអាសនៈ ធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មា​ម្ខាង លើកអញ្ជលី​ប្រណម្យ​ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ អស់វារៈ​ ជាគំរប់ពីរដងទៀតថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វេលារាត្រីមជ្ឈិមយាម​កន្លងទៅហើយ ភិក្ខុសង្ឃអង្គុយចាំយូរហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែង បាតិមោក្ខ ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ស្ងៀម អស់​វារៈ ជាគំរប់ពីរ​ដង។ លុះវេលារាត្រីបច្ឆិមយាមកន្លងទៅហើយ រាត្រីក៏ប្រាកដដូចជាមាន​មុខស្រស់ (បំព្រង) ក្នុង​ពេល​ដែលអរុណរះឡើង ព្រះអានន្ទ​ដ៏មាន​អាយុ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ហើយធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀង​ស្មាម្ខាង លើកអញ្ជលី​ប្រណម្យ​ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាប​បង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ជាគំរប់បីដងទៀតថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវ​នេះ រាត្រីបច្ឆិមយាម​កន្លង​ទៅហើយ អរុណក៏រះហើយ រាត្រីក៏ប្រាកដដូចជា​មានមុខស្រស់ហើយ ភិក្ខុសង្ឃអង្គុយ​ចាំ​យូរហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែង បាតិមោក្ខ ដល់​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ បរិសទ្យមិនបរិសុទ្ធទេ។

[១១២] គ្រានោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ ទ្រង់សំដៅយកបុគ្គលណាហ្ន៎ បានជាទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ បរិសទ្យ​មិន​បរិសុទ្ធ​ទេ​យ៉ាង​នេះ។ គ្រានោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ស្ទង់មើលចិត្ត (របស់សង្ឃ) ដោយ​ចិត្ត (របស់​លោក) ហើយធ្វើទុកក្នុងចិត្តចំពោះ​ភិក្ខុសង្ឃទាំងអស់នោះ។ ព្រះមហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏​មាន​អាយុ បានឃើញបុគ្គលទ្រុស្តសីលនោះ មានធម៌លាមក មាន​មារយាទ​មិនល្អ គួរឲ្យគេរង្កៀស មាន​អំពើអាក្រក់បិទបាំងទុក មិនមែនជាសមណៈ តែប្តេជ្ញាថាខ្លួន​ជាសមណៈ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ធម៌​ដ៏​ប្រសើរ តែប្តេជ្ញាខ្លួនថា ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដ៏ប្រសើរ ស្អុយក្នុង មានចិត្ត​ជោកដោយរាគៈ កខ្វក់​ដូច​សម្រាម អង្គុយនៅក្នុងកណ្តាលភិក្ខុសង្ឃ លុះឃើញហើយ ក៏​ចូលទៅរកបុគ្គលនោះ លុះចូល​ទៅជិត​ហើយ ក៏ពោលពាក្យនេះ ចំពោះបុគ្គលនោះថា នែអាវុសោ អ្នកចូរក្រោកចេញ ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានឃើញអ្នកឯងច្បាស់ហើយ អ្នកលែងបាន​នៅរួម​ជាមួយ​នឹងភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ហើយ។ កាលដែល​ព្រះមហាមោគ្គល្លាន ពោលយ៉ាងនេះ បុគ្គល​នោះក៏នៅស្ងៀម។ ព្រះ​មហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងបុគ្គលនោះ ជាគំរប់​ពីរដងទៀតថា នែ​អាវុសោ អ្នកចូរក្រោកចេញ ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានឃើញ​អ្នក​ច្បាស់​ហើយ អ្នកលែងបាន​នៅរួម​​ជាមួយនឹងភិក្ខុទាំងឡាយហើយ។ បុគ្គល​នោះ ក៏នៅស្ងៀម អស់​វារៈ​ពីរដងទៀត។ ព្រះ​មហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងបុគ្គលនោះ ជា​គំរប់​បីដងទៀតថា នែអាវុសោ អ្នកចូរ​ក្រោកចេញ ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានឃើញ​អ្នកឯង​ច្បាស់​ហើយ អ្នកលែងបាន​នៅរួម​ជាមួយនឹងភិក្ខុទាំងឡាយហើយ។ ឯបុគ្គល​នោះ ក៏នៅស្ងៀម អស់​វារៈ​ជាគំរប់​បីដងទៀត។ តពីនោះមក ព្រះមហាមោគ្គល្លានដ៏មានអាយុ ក៏ចាប់ដៃបុគ្គលនោះ ទាញចេញ​ទៅខាង​ក្រៅ​ស៊ុំ​ទ្វារ ហើយស៊កខ្ទាស់គន្លឹះ និងរនុកទ្វារ រួចចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ បាន​ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន បុគ្គល (ទ្រុស្ត​សីល) នោះ ខ្ញុំព្រះអង្គ បានបណ្តេញ​ឲ្យដើរចេញ​ទៅហើយ ឥឡូវនេះ បរិសទ្យបរិសុទ្ធហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះអង្គ ទ្រង់សំដែង​បាតិមោក្ខ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលមោគ្គល្លាន (ហេតុនេះ) អស្ចារ្យណាស់ មិនធ្លាប់កើតមានទេ ម្នាលមោគ្គល្លាន មោឃបុរសនោះ មិនសមបើនឹង​មក ដរាប​តែ​គេចាប់ទាញដៃ (បណ្តេញចេញដូច្នេះ) សោះ។

[១១៣] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ មានធម្មតា មិនដែលកើតគួរអស្ចារ្យ​៨យ៉ាងនេះ ដែល​ពួក​អសុរ​ឃើញ​ហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។ ធម្មតាគួរអស្ចារ្យ៨យ៉ាង ដូចម្តេចខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ មានទំនាបដោយលំដាប់ មានទីជម្រាលដោយលំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយលំដាប់ មិនមែន​ចោតជ្រៅទៅតែម្តង ដូចជាអណ្តូងទេ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឯ​មហាសមុទ្រ ដែលមាន​ទំនាប​ដោយ​លំដាប់ មានទីជម្រាល​ដោយលំដាប់ មានទីទេរ​ទៅដោយលំដាប់ មិនមែន​ចោតជ្រៅ​ទៅ​តែម្តង ដូចអណ្តូងទេ ដោយធម្មតាណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យ​ទី១ ក្នុងមហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១១៤] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត មហាសមុទ្រ មានទឹកតាំងនៅ​នឹង​ជាធម្មតា មិនដែលឡើង ឬជោរហួសច្រាំងទៅបានទេ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ តែង​មានទឹក​តាំងនៅនឹង ជាធម្មតា មិនដែលឡើង ឬជោរ​ហួសច្រាំងបានឡើយ ដោយធម្មតាណា ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើតមាន គួរអស្ចារ្យទី២ ក្នុងមហាសមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១១៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត មហាសមុទ្រ មិនដែល​មាន​សាកសពស្លាប់​នៅរួមបានទេ បើសាកសពស្លាប់ណាមាននៅក្នុងមហាសមុទ្រ រលកតែង​បន្សាត់​សាកសព​​ស្លាប់នោះ ទៅរកច្រាំង ផាត់ឡើងទៅលើគោកមួយរំពេច ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឯមហា​សមុទ្រ មិនដែល​មានសាកសព​ស្លាប់នៅរួមបាន បើសាកសពណា មានក្នុងមហាសមុទ្រ រលក​តែង​បន្សាត់​សាកសព​ស្លាប់នោះ ទៅរកច្រាំង ផាត់ឡើងទៅលើគោក​មួយ​រំពេច ដោយធម្មតាណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៣ ក្នុងមហា​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១១៦] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត ទន្លេធំៗទាំងឡាយ​ណា​នីមួយ ដូចជាទន្លេគង្គា យមុនា អចិរវតី សរភូ មហី ទន្លេទាំងនោះ កាលបើហូរទៅដល់​មហាសមុទ្រ​ហើយ តែងលះបង់នាម និងគោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់នូវកិរិយារាប់បញ្ចូលថា មហា​សមុទ្រ​តែម្យ៉ាង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទន្លេធំទាំងឡាយ​ណា​នីមួយ ដូចជាទន្លេគង្គា យមុនា អចិរវតី សរភូ មហី ទន្លេទាំងនោះ កាលបើហូរទៅដល់​មហាសមុទ្រ​ហើយ តែងលះបង់នាម និងគោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់នូវកិរិយារាប់បញ្ចូលថា មហាសមុទ្រតែម្យ៉ាង ដោយ​ធម្មតា​ណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៤ ក្នុងមហា​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១១៧] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត ទឹកទន្លេទាំងឡាយ​ណា​នីមួយ​ក្នុងលោក ដែលហូរស្រោចទៅរក​មហាសមុទ្រក្តី ទ-ទឹកភ្លៀងទាំងឡាយណា ដែលហូរ​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ពីអាកាសក្តី មហាសមុទ្រ ក៏មិនប្រាកដជាស្រក ឬពេញដោយទឹកទន្លេ និងទ ទឹកភ្លៀង​នោះឡើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទឹកទន្លេទាំងឡាយ​ណា​នីមួយ​ក្នុងលោក ដែលហូរទៅរក​មហាសមុទ្រក្តី ទ-ទឹកភ្លៀងទាំងឡាយណា ដែលហូរ​ធ្លាក់​ចុះមកពីអាកាសក្តី មហាសមុទ្រ ក៏មិន​ប្រាកដជាស្រក ឬ​ពេញ​ដោយទឹកទន្លេ និងទ-ទឹកភ្លៀងទាំង​នោះ ដោយ​ធម្មតា​ណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ជា​ធម្មតា​​មិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៥ ក្នុងមហា​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញ​ហើយ តែងរីករាយ ក្នុង​មហាសមុទ្រ។

[១១៨] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត មហាសមុទ្រមានរស​តែមួយ គឺរសប្រៃ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មហាសមុទ្រតែងមានរសតែមួយ គឺរសប្រៃ ដោយ​ធម្មតា​ណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៦ ក្នុងមហា​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញ​ហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១១៩] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត មហាសមុទ្រ មានរតនៈ (ទ្រព្យ​ជាគ្រឿង​ពេញចិត្ត) ច្រើនយ៉ាង មិនមែនមានតែរតនៈម្យ៉ាងទេ ឯរតនៈទាំងនេះ ដែល​មានក្នុង​មហា​សមុទ្រនោះ គឺកែវមុក្តា កែវមណី កែវពិទូរ្យ ស័ង្ខ សិលា កែវ​ប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវក្រហម (ត្បូង​ទទឹម) និងកែវមរកត ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ មានរតនៈច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មាន​តែ​រតនៈ​ម្យ៉ាង​ទេ ឯរតនៈទាំងនេះ ដែល​មាននៅក្នុងមហាសមុទ្រនោះ គឺកែវមុក្តា កែវមណី កែវពិទូរ្យ ស័ង្ខ សិលា កែវ​ប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវក្រហម និងកែវមរកត ដោយ​ធម្មតា​ណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះ​ជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៧ ក្នុងមហា​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញ​ហើយ តែងរីក​រាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១២០] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ហេតុដទៃនៅមានតទៅទៀត មហាសមុទ្រ ជាទីនៅអាស្រ័យ​នៃពួកសត្វធំៗជាច្រើន ពួកសត្វធំៗទាំងនេះ (តែងនៅ) ក្នុងមហាសមុទ្រនោះ គឺត្រីឈ្មោះតិមិ ឈ្មោះ​​តិមិង្គល ឈ្មោះតិមិតិមិង្គល ឈ្មោះមហាតិមិង្គល និងពួកអសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែល​មាន​អត្តភាព១រយយោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព២រយយោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព៣រយយោជន៍ខ្លះ មាន​អត្តភាព​៤រយយោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព៥រយយោជន៍ខ្លះ តែងនៅក្នុងមហាសមុទ្រ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មហាសមុទ្រ ជាទីនៅអាស្រ័យ​នៃពួកសត្វធំៗជាច្រើន ពួកសត្វធំៗទាំងនេះ ក្នុងមហា​សមុទ្រ​នោះ គឺត្រីឈ្មោះតិមិ ឈ្មោះ​តិមិង្គល ឈ្មោះតិមិតិមិង្គល ឈ្មោះមហាតិមិង្គល និងពួកអសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែល​មានអត្តភាព១រយយោជន៍ខ្លះ។បេ។ មានអត្តភាព៥រយយោជន៍ខ្លះ តែងនៅ​ក្នុង​មហា​សមុទ្រ ដោយ​ធម្មតា​ណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ នេះជាធម្មតាមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៨ ក្នុងមហា​​សមុទ្រ ដែលពួក​អសុរ​ឃើញ​ហើយ តែងរីករាយ ក្នុងមហាសមុទ្រ។

[១២១] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ មានសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យ​៨​ប្រការ ដែលភិក្ខុទាំងឡាយឃើញហើយ តែងត្រេកអរ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ ដូចមហាសមុទ្រ​ដែរ។ សភាព​គួរអស្ចារ្យ៨ប្រការ​នោះ ដូចម្តេចខ្លះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ មាន​ការ​សិក្សា​​ដោយលំដាប់ មានកិច្ចដែលត្រូវធ្វើដោយលំដាប់ មានសេចក្តីប្រតិបត្តិដោយលំដាប់ មិន​មែន​​បានត្រាស់ដឹងព្រះអរហត្តផលតែម្តងទេ ដូចមហាសមុទ្រ ដែលមានទំនាបដោយលំដាប់ មាន​ទី​ជម្រាលដោយលំដាប់ មានទីទេរ​ដោយលំដាប់ មិនមែនចោតជ្រៅទៅតែម្តង ដូច​អណ្តូង​ទេ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ តែង​មាន​ការសិក្សា​ដោយលំដាប់ មានកិច្ចដែល​ត្រូវធ្វើ​ដោយ​​លំដាប់ មានសេចក្តីប្រតិបត្តិដោយលំដាប់ មិនមែន​បានត្រាស់ដឹងព្រះអរហត្តផលតែម្តង ដោយ​​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យ​ទី១ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ភិក្ខុទាំងឡាយឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២២] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សិក្ខាបទណា ដែលតថាគតបានបញ្ញត្ត​ដល់សាវ័ក​ទាំងឡាយ​ហើយ ពួកសាវ័កនៃតថាគត សូម្បីមានហេតុដល់ជីវិត ក៏មិនហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​កន្លង​សិក្ខាបទ​នោះ​ឡើយ ដូចមហាសមុទ្រ​ ដែលមានទឹកតាំងនៅនឹងជាធម្មតា មិនដែលឡើង ឬជោរ​ហួស​ច្រាំងទៅបាន ដូច្នោះ​ឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សិក្ខាបទណា ដែលតថាគតបានបញ្ញត្ត​ដល់សាវ័ក​ទាំងឡាយ​ហើយ ពួកសាវ័កនៃតថាគត សូម្បីមានហេតុដល់ជីវិត ក៏មិនហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​កន្លង​សិក្ខាបទ​នោះ​ ដោយ​សភាពណា នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី​២ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួក​ភិក្ខុ​ឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៣] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលណា ជាអ្នកទ្រុស្តសីល មានធម៌អាក្រក់ មានមារយាទ​មិនល្អ គួរឲ្យគេរង្កៀស មានអំពើអាក្រក់បិទបាំងទុក មិនមែនជាសមណៈ តែប្តេជ្ញា​ខ្លួនថា ជា​សមណៈ មិនមែន​ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដ៏ប្រសើរ តែប្តេជ្ញាខ្លួនថា ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌​ដ៏ប្រសើរ ស្អុយ​ក្នុង មាន​ចិត្តជោកដោយរាគៈ កខ្វក់ដូចសម្រាម សង្ឃនៅរួម​ជាមួយនឹងបុគ្គល​នោះមិនបាន សង្ឃ​ប្រជុំ​គ្នា នាំយកបុគ្គលនោះចេញមួយរំពេច បុគ្គលនោះ បើទុកជាអង្គុយនៅ​ក្នុងកណ្តាលភិក្ខុសង្ឃ​ពិត​មែន បុគ្គលនោះ ក៏ឈ្មោះថា​នៅឆ្ងាយអំពីសង្ឃ ចំណែក​ខាងសង្ឃ ក៏ឈ្មោះថា នៅឆ្ងាយ​អំពី​បុគ្គល​នោះ ដូចមហាសមុទ្រ មិនដែលមានសាកសពស្លាប់នៅរួមបាន បើសាកសព​ស្លាប់ណា​នី​មួយ ដែលមានក្នុងមហាសមុទ្រ មហាសមុទ្រ​តែងបន្សាត់សាកសពនោះទៅរកច្រាំង ផាត់ឡើង​ទៅ​លើគោកមួយរំពេច ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បុគ្គលណា ជាអ្នកទ្រុស្តសីល មានធម៌​អាក្រក់ មានមារយាទ​មិនល្អ គួរឲ្យគេរង្កៀស បិទបាំងអំពើអាក្រក់ទុក មិនមែនជា​សមណៈ តែ​ប្តេជ្ញា​ខ្លួនថា ជាសមណៈ មិនមែន​ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌ដ៏ប្រសើរ តែប្តេជ្ញាខ្លួនថា ជាអ្នកប្រព្រឹត្តធម៌​ដ៏​ប្រសើរ ស្អុយ​ក្នុង មានចិត្តជោកដោយរាគៈ កខ្វក់ដូចសម្រាម សង្ឃនៅរួម​ជាមួយនឹងបុគ្គល​នោះ​មិន​បាន សង្ឃ​តែងប្រជុំគ្នា នាំយកបុគ្គលនោះចេញមួយរំពេច បុគ្គលនោះ បើទុកជាអង្គុយនៅ​ក្នុង​កណ្តាល​ភិក្ខុសង្ឃ​ដោយពិត បុគ្គលនោះ ក៏ឈ្មោះថា​នៅឆ្ងាយអំពីសង្ឃ ចំណែក​ខាងសង្ឃ ក៏​ឈ្មោះ​ថា នៅឆ្ងាយ​អំពី​បុគ្គលនោះ ដោយ​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជា​សភាព​មិន​ដែល​កើត គួរអស្ចារ្យទី៣ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​​ក្នុង​ធម៌វិន័យ​នេះ។

[១២៤] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ វណ្ណៈ៤ពួកនេះ គឺខត្តិយៈ១ ព្រាហ្មណ៍១ វេស្សៈ១ សុទ្ទៈ១ វណ្ណៈទាំងនោះ ចេញចាកផ្ទះមកបួសក្នុងធម៌វិន័យ ដែលតថាគតសំដែងហើយ រមែងលះបង់​នាម និង​គោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់នូវកិរិយារាប់បញ្ចូល ថាជាសមណសក្យបុត្តិយ៍តែម្យ៉ាង ដូច​ទន្លធំៗ​ទាំងឡាយ គឺទន្លេគង្គា យមុនា អចិរវតី សរភូ មហី ទន្លេទាំងនោះ កាលបើហូរ​ទៅដល់​មហា​សមុទ្រ​ហើយ តែលះបង់​នាម និងគោត្រ​ដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់នូវកិរិយារាប់ថា ជាមហា​សមុទ្រ​​តែម្យ៉ាង ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ វណ្ណៈ៤ពួកនេះ គឺខត្តិយៈ១ ព្រាហ្មណ៍១ វេស្សៈ១ សុទ្ទៈ១ វណ្ណៈទាំងនោះ ចេញចាកផ្ទះ មកបួសក្នុងធម៌វិន័យ ដែលតថាគតសំដែងហើយ ក៏រមែង​លះ​បង់​​នាម និងគោត្រដើម (របស់ខ្លួន) ហើយដល់នូវកិរិយារាប់បញ្ចូល ថាជា​សមណសក្យបុត្តិយ៍​តែម្យ៉ាង ដោយ​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៤ ក្នុងធម៌​វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ រមែងត្រេកអរ​​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទោះបីពួកភិក្ខុច្រើនរូប បរិនិព្វាន ដោយអនុបាទិសេស​និព្វានធាតុ និព្វានធាតុ ក៏មិនប្រាកដថា ខ្វះ ឬពេញដោយភិក្ខុទាំងនោះឡើយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ដូច​ទឹក​ទន្លេ​ទាំងឡាយណានីមួយក្នុងលោក ដែលហូរស្រោច ចុះទៅកាន់មហា​សមុទ្រក្តី ទ-ទឹកភ្លៀងទាំងឡាយណា ដែលហូរចុះមកពីអាកាសក្តី មហាសមុទ្រ ក៏មិនប្រាកដ​ថា​ស្រក ឬពេញដោយទឹក​នោះ ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយទុកជា​ពួកភិក្ខុច្រើនរូប បរិនិព្វាន ដោយ​អនុបាទិសេស​និព្វានធាតុ និព្វានធាតុ ក៏មិនប្រាកដថា ខ្វះ ឬពេញ ដោយភិក្ខុទាំងនោះ ដោយ​​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៥ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៦] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌វិន័យនេះ មានរសតែមួយ គឺ វិមុត្តិរស ដូចមហា​សមុទ្រ ដែល​មានរសតែមួយ គឺរសប្រៃ ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ។បេ។ គឺវិមុត្តិរស ដោយ​សភាព​ណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៦ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៧] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌វិន័យនេះ មានរតនៈ (ធម៌ជាទី​រីករាយ) ច្រើនយ៉ាង មិន​មែន​​មានត្រឹមតែ​មួយប៉ុណ្ណោះទេ រតនៈ​នេះ ក្នុងធម៌វិន័យនោះ គឺ សតិប្បដ្ឋាន៤ សម្មប្បធាន៤ ឥទ្ធិបាទ៤ ឥន្ទ្រិយ៥ ពលៈ៥ ពោជ្ឈង្គ៧ និងមគ្គប្រកបដោយអង្គ៨ ដែលជាផ្លូវ​ដ៏ប្រសើរ ដូចមហា​សមុទ្រ មានរតនៈ (ទ្រព្យជាគ្រឿង​រីករាយ) ច្រើនយ៉ាង មិនមែនមានតែមួយទេ រតនៈ​ទាំង​នេះ ក្នុងមហាសមុទ្រ​នោះ គឺ​កែវមុក្តា កែវមណី កែវពិទូរ្យ ស័ង្ខ សិលា កែវប្រពាឡ ប្រាក់ មាស កែវ​ក្រហម (ត្បូងទទឹម) និងកែវមរកត ដូច្នោះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌វិន័យនេះ មានរតនៈ ច្រើនយ៉ាង មិនមែន​មានត្រឹមតែ​មួយប៉ុណ្ណោះទេ រតនៈ​ទាំងនេះ ក្នុងធម៌វិន័យនោះ គឺ សតិប្បដ្ឋាន៤។បេ។ និងមគ្គប្រកបដោយអង្គ៨ ដែលជាផ្លូវ​ដ៏ប្រសើរ ដោយ​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៧ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៨] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ធម៌វិន័យនេះ ជាទីនៅអាស្រ័យនៃពួក​បុគ្គលធំៗ​ជាច្រើន បុគ្គល​ទាំងនេះ ក្នុងធម៌វិន័យនោះ គឺ សោតាបន្នបុគ្គល និងបុគ្គលដែលកំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវសោតាបត្តិផល សកទាគាមិបុគ្គល និងបុគ្គលដែលកំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវសកទាគាមិផល អនាគាមិបុគ្គល និងបុគ្គលដែលកំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវអនាគាមិផល អរហន្ត និងបុគ្គលដែលកំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី (​ធ្វើ​ឲ្យជាក់ច្បាស់) ​នូវ​អរហត្តផល ដូចមហាសមុទ្រ ដែលជាទីនៅអាស្រ័យ​នៃពួក​សត្វធំៗជាច្រើន ឯពួកសត្វទាំង​នេះ ក្នុង​មហាសមុទ្រ​នោះ គឺ ត្រីឈ្មោះតិមិ។បេ។ និងពួកអសុរ នាគ គន្ធព្វ ដែលមានអត្តភាព​១រយ​យោជន៍ខ្លះ​ មានអត្តភាព​២រយ​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព​៣រយ​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព​៤រយ​យោជន៍ខ្លះ មានអត្តភាព​៥រយ​យោជន៍ខ្លះ ដែលមាននៅក្នុងមហាសមុទ្រដូច្នោះឯង ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ធម៌វិន័យនេះ ជាទីនៅអាស្រ័យនៃពួក​បុគ្គលធំៗ​ជាច្រើន ពួកបុគ្គល​ទាំងនេះ ក្នុងធម៌វិន័យនោះ គឺ សោតាបន្នបុគ្គល។បេ។ និងបុគ្គលដែលកំពុងប្រតិបត្តិ ដើម្បី (​ធ្វើ​ឲ្យជាក់​ច្បាស់) ​នូវ​អរហត្តផល ដោយ​សភាពណា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះជាសភាពមិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យទី៨ ក្នុងធម៌វិន័យ​នេះ ដែល​ពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ​​ក្នុងធម៌វិន័យនេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ នេះឯងហើយ ដែលហៅថា សភាព​មិនដែលកើត គួរអស្ចារ្យ​៨ប្រការ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ ដែលពួកភិក្ខុឃើញហើយ តែងត្រេកអរ ក្នុងធម៌វិន័យនេះ។

[១២៩] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់សេចក្តីនុ៎ះហើយ ទ្រង់បន្លឺនូវ​ឧទាន​វាចានេះ ក្នុងវេលានោះថា

ភិក្ខុត្រូវអាបត្តិហើយ បិទបាំងអាបត្តិទុក រមែងត្រូវអាបត្តិថ្មីដទៃទៀត ភិក្ខុត្រូវអាបត្តិ​ហើយ បើកអាបត្តិ មិនត្រូវអាបត្តិដទៃទៀតទេ ព្រោះហេតុនោះ កាលបើភិក្ខុ (ណាមួយ) ត្រូវ​អាបត្តិហើយ បិទបាំង​អាបត្តិទុក ភិក្ខុ (នោះ) ត្រូវបើកអាបត្តិចេញ ធ្វើយ៉ាងនេះ ទើប​មិនត្រូវ​អាបត្តិ​នោះទៀតឡើយ។

[១៣០] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងកាលឥឡូវនេះ តាំងអំពីថ្ងៃនេះតទៅមុខ តថាគតនឹងមិនធ្វើឧបោសថ មិនសំដែងបាតិមោក្ខទេ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងកាលឥឡូវនេះ ចាប់ដើម​អំពីថ្ងៃនេះតទៅមុខ ចូរអ្នកទាំងឡាយ នាំគ្នាធ្វើឧបោសថ សំដែងបាតិមោក្ខចុះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតនឹង​​ធ្វើ​ឧបោសថ សំដែងបាតិមោក្ខជាមួយនឹង​បរិសទ្យ​មិនបរិសុទ្ធ​ដោយហេតុណា ហេតុនុ៎ះ​មិនមែន​ជាទី​តាំង មិនមែនជា​ឱកាស (ល្មមនឹងធ្វើបានទេ) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មួយវិញទៀត ភិក្ខុដែលមាន​អាបត្តិ មិនត្រូវស្តាប់​បាតិមោក្ខទេ ភិក្ខុណាស្តាប់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់​ភិក្ខុដែលមានអាបត្តិ​ហើយ មកស្តាប់​បាតិមោក្ខ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុត្រូវបញ្ឈប់ (បាតិមោក្ខ) យ៉ាងនេះឯង។ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសី​ឧបោសថនោះ កាលបើមានបុគ្គល គឺភិក្ខុនោះមក ក្នុងទីចំពោះមុខ ភិក្ខុគប្បីប្រកាសកណ្តាលជំនុំ​សង្ឃថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតបុគ្គលឈ្មោះនេះ ជាអ្នកមានអាបត្តិ ខ្ញុំនឹង​បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះ នៅក្នុងទីចំពោះមុខ សង្ឃមិនគួរសំដែង​បាតិមោក្ខទេ។ សង្ឃឈ្មោះថា បញ្ឈប់បាតិមោក្ខហើយ។

[១៣១] ក្នុងសម័យនោះ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ សុទ្ធតែជាអ្នកមានអាបត្តិ នាំគ្នាមកស្តាប់​បាតិមោក្ខ ដោយគិតថា មិនមាននរណាស្គាល់ពួក​យើងទេ។ ពួកភិក្ខុជាថេរៈ ដែលជ្រាបច្បាស់​នូវវារៈចិត្ត​នៃបុគ្គលដទៃ ក៏ប្រាប់ភិក្ខុទាំងឡាយថា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុឈ្មោះ​នេះមួយ ឈ្មោះនេះមួយ សុទ្ធតែជាអ្នកមានអាបត្តិ ហើយនាំគ្នាមកស្តាប់បាតិមោក្ខ ដោយគិតថា មិនមាននរណាស្គាល់​ពួកយើងទេ។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បានឮដំណឹងថា ពួកភិក្ខុជាថេរៈ ដែល​លោក​ជ្រាបច្បាស់នូវវារៈចិត្ត នៃបុគ្គល​ដទៃប្រាប់ (រឿង) យើងដល់ភិក្ខុទាំងឡាយថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុឈ្មោះ​នេះមួយ ឈ្មោះនេះមួយ សុទ្ធតែជាអ្នកមានអាបត្តិ ហើយ​នាំគ្នាមកស្តាប់បាតិមោក្ខ ដោយគិតថា មិនមាននរណាស្គាល់​ពួកយើងទេ។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុទាំងនោះគិតគ្នាថា កាលពីមុន ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលមានសីលជាទីស្រឡាញ់ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខចំពោះពួកយើង ហើយប្រញាប់បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែល​បរិសុទ្ធ មិនមានអាបត្តិ ដោយឥតមានរឿង​ ឥតមានហេតុ។ ពួកភិក្ខុណា មានសេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ មិនសមបើនឹង​បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់​ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលបរិសុទ្ធមិនមានអាបត្តិ ដោយឥតមាន​រឿង ឥតមាន​ហេតុ​សោះឡើយ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បានឮថា ពួកឆព្វគ្គិយ​បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលបរិសុទ្ធ មិនមានអាបត្តិ ដោយឥតមានរឿង ឥតមានហេតុ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោស ហើយទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវ​បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​ ដល់ពួកភិក្ខុ ដែលបរិសុទ្ធ មិនមានអាបត្តិ ដោយឥតមានរឿង ឥតមានហេតុទេ ភិក្ខុណាបញ្ឈប់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[១៣២] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌១ ប្រកបដោយធម៌​១ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិន​ប្រកប​ដោយធម៌៤យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៤យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិន​ប្រកបដោយធម៌​៥យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៦យ៉ាង ប្រកប​ដោយ​ធម៌​៦យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង។ ការ​បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិន​ប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង។ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌​១០​យ៉ាង ប្រកបដោយធម៌១០យ៉ាង។

[១៣៣] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌១យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិន​ប្រកប​ដោយ​ធម៌​១យ៉ាង។

[១៣៤] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌១យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​ប្រកបដោយធម៌១យ៉ាង។

[១៣៥] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង។

[១៣៦] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌២យ៉ាង។

[១៣៧]  ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង។

[១៣៨] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​ប្រកបដោយធម៌៣យ៉ាង។

[១៣៩] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៤យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាជីវវិបត្តិ​មិនមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៤យ៉ាង។

[១៤០] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៤យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាជីវវិបត្តិ​មានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៤យ៉ាង។

[១៤១] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបារាជិកាបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសង្ឃាទិសេសាបត្តិ​មិន​មាន​មូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះបាចិត្តិយាបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបាដិទេសនីយាបត្តិ​មិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុក្កដាបត្តិមិនមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង។

[១៤២] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបារាជិកាបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសង្ឃាទិសេសាបត្តិ​​មាន​មូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះបាចិត្តិយាបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបាដិទេសនីយាបត្តិ​មានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុក្កដាបត្តិមានមូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​ប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង។

[១៤៣] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៦យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិ​មិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៦យ៉ាង។

[១៤៤] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៦យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិ​មាន​មូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិនបាន​ធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៦យ៉ាង។

[១៤៥] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបារាជិកាបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសង្ឃាទិសេសាបត្តិ​មិន​មាន​មូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះថុល្លច្ចយាបត្តិ​មិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះ​បាចិត្តិយាបត្តិ​មិនមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបាដិទេសនីយាបត្តិ​មិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុក្កដាបត្តិមិនមានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុព្ភាសិតាបត្តិ​មិនមាន​មូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​មិនប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង។

[១៤៦] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបារាជិកាបត្តិមានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសង្ឃាទិសេសាបត្តិ​មាន​មូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះថុល្លច្ចយាបត្តិ​មានមូល១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះ​បាចិត្តិយាបត្តិ​មាន​មូល​១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះបាដិទេសនីយាបត្តិ​មានមូល១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុក្កដាបត្តិ​មាន​មូល​១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទុព្ភាសិតាបត្តិ​មាន​មូល១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​ប្រកបដោយធម៌៧យ៉ាង។

[១៤៧] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិ​មិន​មានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិន​បាន​ធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិ​មិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះ​អាជីវវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាជីវវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​​មិនប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង។

[១៤៨] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិ​​មានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិន​បាន​ធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិ​មានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះ​អាជីវវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាជីវវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​​ប្រកបដោយធម៌៨យ៉ាង។

[១៤៩] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិ​មិន​មានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិន​បាន​ធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិ​មិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមិនមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ​​មិនប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង។

[១៥០] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង។ ភិក្ខុបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិនបានធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិ​មានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះសីលវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុ​មិន​បាន​ធ្វើ១ បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាចារវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុមិន​បានធ្វើ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះ​ទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែល​ភិក្ខុធ្វើហើយ១ បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះទិដ្ឋិវិបត្តិមានមូល ដែលភិក្ខុធ្វើហើយ និងមិនធ្វើហើយ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌៩យ៉ាង។

[១៥១] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌១០យ៉ាង។ មិនមានភិក្ខុ​ត្រូវបារាជិក អង្គុយក្នុងបរិសទ្យនោះ១ មិនមានពាក្យពណ៌នា អំពីភិក្ខុត្រូវបារាជិក ដែលសង្ឃ​ធ្វើ​មិនទាន់​ស្រេច១ មិនមានភិក្ខុអ្នកពោលលាសិក្ខា អង្គុយ​ក្នុងបរិសទ្យនោះ១ មិនមានពាក្យពណ៌នា អំពីភិក្ខុអ្នកពោលលាសិក្ខា ដែលសង្ឃ​ធ្វើ​មិនទាន់​ស្រេច១ ភិក្ខុចូលមកព្រមព្រៀងគ្នា ប្រកបដោយ​ធម៌១ ភិក្ខុមិនត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ដែលប្រកបដោយធម៌១ មានពាក្យពណ៌នា អំពី​ការ​ត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀងប្រកបដោយធម៌ ដែលសង្ឃ​ធ្វើស្រេចហើយ១ មិនមានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយសីលវិបត្តិ១ មិនមានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយអាចារវិបត្តិ១ មិនមានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ មិនប្រកបដោយធម៌១០យ៉ាង។

[១៥២] ដូចម្តេចហៅថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ប្រកបដោយធម៌១០យ៉ាង។ មានភិក្ខុ​ត្រូវ​បារាជិក អង្គុយក្នុងបរិសទ្យនោះ១ មានពាក្យពណ៌នា អំពីភិក្ខុត្រូវបារាជិក ដែលសង្ឃ​ធ្វើ​មិនទាន់​ស្រេច១ មានភិក្ខុអ្នកពោលលាសិក្ខា អង្គុយ​ក្នុងបរិសទ្យ១ មានពាក្យពណ៌នា អំពីភិក្ខុ​អ្នក​ពោល​លា​សិក្ខា ដែលសង្ឃ​ធ្វើ​មិនទាន់​ស្រេច១ ភិក្ខុមិនចូលមកព្រមព្រៀងគ្នាប្រកបដោយ​ធម៌១ ភិក្ខុ​ត្រឡប់​សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ដែលប្រកបដោយធម៌១ មានពាក្យពណ៌នា អំពី​ការ​ត្រឡប់​សើរើ​សេចក្តីព្រមព្រៀងប្រកបដោយធម៌ ដែលសង្ឃបាន​ធ្វើស្រេចហើយ១ មានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយសីលវិបត្តិ១ មានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយអាចារវិបត្តិ១ មានភិក្ខុដែល​សង្ឃ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ១ នេះហៅថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ប្រកបដោយធម៌១០យ៉ាង។

[១៥៣] ដូចម្តេចហៅថា ភិក្ខុត្រូវបារាជិក អង្គុយក្នុងបរិសទ្យនោះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្នុងសាសនានេះ រមែងមានការត្រូវអាបត្តិបារាជិក ដោយអាការណា ដោយភេទណា ដោយនិមិត្តណា ឯភិក្ខុរមែងឃើញភិក្ខុដែល​ត្រូវអាបត្តិបារាជិក ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះ បើភិក្ខុមិនបានឃើញភិក្ខុដែលត្រូវអាបត្តិបារាជិក (នោះ) ទេ ក៏គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ដល់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ត្រូវអាបត្តិបារាជិកហើយ ប្រសិនបើ​ភិក្ខុមិនឃើញភិក្ខុដែលត្រូវអាបត្តិបារាជិកនោះទេ ទាំងភិក្ខុឯទៀត ក៏មិនបានប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ត្រូវអាបត្តិបារាជិកហើយ ដូច្នេះទេ ក៏ភិក្ខុនោះឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំត្រូវអាបត្តិបារាជិកហើយ ដូច្នេះ (មិនខាន) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើភិក្ខុមានប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល គឺភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក ដែលនៅក្នុងទីចំពោះមុខនោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ដោយ​ការឃើញនោះ ដោយការឮនោះ ដោយការរង្កៀសនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតបុគ្គលឈ្មោះនេះ ត្រូវអាបត្តិបារាជិកហើយ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខដល់បុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះមកនៅក្នុងទី​ចំពោះមុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខនេះ ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៤] កាលបើសង្ឃបញ្ឈប់បាតិមោក្ខដល់ភិក្ខុហើយ បរិសទ្យក្រោកឡើង ព្រោះ​បណ្តា​អន្តរាយទាំង១០យ៉ាង អន្តរាយណាមួយ ទោះបីអន្តរាយអំពីព្រះរាជាក្តី អន្តរាយអំពីចោរក្តី អន្តរាយអំពីភ្លើងក្តី អន្តរាយអំពីទឹកក្តី អន្តរាយអំពីមនុស្សក្តី អន្តរាយអំពីអមនុស្សក្តី អន្តរាយអំពី​សត្វសាហាវក្តី អន្តរាយអំពីសត្វពស់តូច និងពស់ធំក្តី អន្តរាយអំពីជីវិតក្តី អន្តរាយព្រហ្មចរិយធម៌​ក្តី ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុកាលបើប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅក្នុងទីចំពោះមុខនោះ ក្នុងអាវាសនោះ ឬក្នុងអាវាសណាមួយបានថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពីបារាជិក របស់បុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើមិនទាន់ស្រេច​នៅឡើយ​ទេ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃមិនទាន់វិនិច្ឆ័យដាច់ស្រេច បើកម្មមានកាលគួរ ដល់​សង្ឃ​ហើយ សង្ឃគប្បីវិនិច្ឆ័យរឿង​នោះចុះ។ បើសង្ឃបានវិនិច្ឆ័យ​រឿងនោះដាច់ស្រេច នេះជាការល្អ បើបែរជាវិនិច្ឆ័យ​មិនបានវិញ ភិក្ខុត្រូវសូត្រក្នុងកណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល​ដែលនៅក្នុង​ទី​ចំពោះមុខនោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពីបារាជិក របស់បុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើមិនទាន់ស្រេច​នៅឡើយ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃមិនទាន់វិនិច្ឆ័យដាច់ស្រេច ឥឡូវ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គល​នោះ​ កាលបើបុគ្គលនោះ នៅក្នុងទីចំពោះមុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែងបាតិមោក្ខទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៥] ភិក្ខុអ្នកពោលលាសិក្ខា អង្គុយនៅក្នុងបរិសទ្យនោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ ជាអ្នកពោលលាសិក្ខា ដោយអាការណា ដោយភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុឃើញភិក្ខុកំពុងពោលលាសិក្ខា ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះ បើភិក្ខុ​មិនបានឃើញភិក្ខុកំពុងពោលលាសិក្ខា (នោះ) ទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ពោលលាសិក្ខាហើយ បើ​ភិក្ខុមិនឃើញ​ភិក្ខុកំពុងពោលលាសិក្ខា ទាំងភិក្ខុឯទៀត ក៏មិនប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ពោលលាសិក្ខាហើយ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំពោលលាសិក្ខាហើយ ដូច្នេះ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើភិក្ខុប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ដោយ​ការឃើញនោះ ដោយការ​ឮ​នោះ ដោយការរង្កៀសនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បុគ្គលឈ្មោះនេះ ពោលលាសិក្ខាហើយ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខដល់បុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះនៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៦] កាលបើសង្ឃបញ្ឈប់បាតិមោក្ខដល់ភិក្ខុហើយ បរិសទ្យក្រោកឡើង ព្រោះ​អន្តរាយ​ទាំង១០យ៉ាង អន្តរាយណាមួយ ទោះបីអន្តរាយអំពីព្រះរាជាក្តី។បេ។ អន្តរាយព្រហ្មចរិយធម៌​ក្តី ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើភិក្ខុប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅក្នុងទីចំពោះមុខនោះ ក្នុងអាវាសនោះ ឬក្នុងអាវាសណាមួយថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពីភិក្ខុអ្នកពោលលាសិក្ខា នៃបុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើ​មិន​ទាន់​ស្រេច​​ទេ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃកាត់សេចក្តីមិនទាន់ដាច់ស្រេចនៅឡើយ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់​សង្ឃ​ហើយ សង្ឃគប្បីវិនិច្ឆ័យរឿង​នោះចុះ។ បើសង្ឃបានវិនិច្ឆ័យ​រឿងនោះដាច់ស្រេច នេះ​ជាការល្អ បើបែរជាវិនិច្ឆ័យ​មិនបានវិញ ភិក្ខុត្រូវសូត្រក្នុងកណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល​ដែល​នៅ​ក្នុង​​ទី​ចំពោះមុខនោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពីភិក្ខុអ្នក​ពោលលាសិក្ខា នៃបុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើ​មិន​ទាន់​ស្រេច​​ទេ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃកាត់សេចក្តីមិនទាន់ដាច់ស្រេចនៅឡើយ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គល​នោះ​ កាលបើបុគ្គលនោះ នៅក្នុងទីចំពោះមុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខ​ទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៧] ភិក្ខុមិនបានចូលមកព្រមព្រៀងគ្នា ប្រកបដោយធម៌ (នោះ) តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុងសាសនានេះ មានកិរិយាមិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ​ណា ដោយភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុឃើញភិក្ខុដែលមិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀងគ្នា ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះ បើភិក្ខុ​មិន​ឃើញ​ភិក្ខុដែលមិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ (នោះ) ទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ មិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយ​ធម៌​ទេ ប្រសិនបើ​ភិក្ខុ ក៏មិនបានឃើញ​ភិក្ខុដែល​មិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយ​ធម៌ ទាំងភិក្ខុ​ឯទៀត ក៏មិនបានប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ មិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំមិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ទេ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើភិក្ខុ​ប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ដោយ​ការឃើញនោះ ដោយការ​ឮ​នោះ ដោយការរង្កៀសនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ (ដ្បិត) បុគ្គល គឺភិក្ខុឈ្មោះនេះ មិនដល់សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ទេ ឥឡូវ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះនៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៨] ភិក្ខុត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ (នោះ) តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុងសាសនានេះ រមែងមានការត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ​ណា ដោយភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុឃើញភិក្ខុ​ដែលត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះ បើភិក្ខុ​មិន​ឃើញ​ភិក្ខុដែលត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ដល់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ហើយ ប្រសិនបើ​ភិក្ខុ ក៏មិនឃើញ​ភិក្ខុដែល​ត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ ទាំងភិក្ខុ​ឯទៀត ក៏មិនបានប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ហើយ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះ ប្រាប់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើភិក្ខុ​ប្រាថ្នា គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខនោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ដោយ​ការឃើញនោះ ដោយការ​ឮ​នោះ ដោយការរង្កៀសនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បុគ្គលឈ្មោះនេះ ត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកបដោយធម៌ហើយ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះនៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខ​ទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៥៩] កាលបើសង្ឃបានបញ្ឈប់បាតិមោក្ខដល់ភិក្ខុនោះហើយ បរិសទ្យក៏ក្រោកចេញ ព្រោះ​បណ្តាអន្តរាយ​ទាំង១០យ៉ាង អន្តរាយណាមួយ ទោះបីអន្តរាយអំពីព្រះរាជាក្តី។បេ។ អន្តរាយ​ព្រហ្មចរិយធម៌​ក្តី ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុកាលបើប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងកណ្តាល​ជំនុំ​សង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅក្នុងទីចំពោះមុខនោះ ក្នុងអាវាសនោះ ឬក្នុងអាវាសណាមួយថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពីការត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកប​ដោយធម៌ នៃបុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើ​មិន​ទាន់​ស្រេចនៅឡើយ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃ​វិនិច្ឆ័យមិនទាន់ដាច់ស្រេច បើកម្មមានកាលគួរ ដល់​សង្ឃ​ហើយ សង្ឃគប្បីវិនិច្ឆ័យរឿង​នោះចុះ។ បើ​សង្ឃបានវិនិច្ឆ័យ​រឿងនោះដាច់ស្រេច នេះ​ក៏ជាការប្រពៃ បើបែរជាវិនិច្ឆ័យ​មិន​បាន​វិញ ក្នុង​ថ្ងៃ​ចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះ ភិក្ខុត្រូវសូត្រក្នុងកណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល​ដែល​នៅ​ក្នុង​​​ទី​ចំពោះមុខនោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ពាក្យពណ៌នាអំពី​ការត្រឡប់​សើរើ​សេចក្តីព្រមព្រៀង ប្រកប​ដោយធម៌ នៃបុគ្គលឈ្មោះនេះ សង្ឃធ្វើ​មិន​ទាន់​ស្រេចនៅឡើយ​​ទេ (ព្រោះ) រឿងនោះ សង្ឃវិនិច្ឆ័យមិនទាន់ដាច់ស្រេច ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ឈប់​​បាតិមោក្ខ ដល់បុគ្គល​នោះ​ កាលបើបុគ្គលនោះ នៅក្នុងទីចំពោះមុខ សង្ឃមិនត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខ​ទេ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៦០] ភិក្ខុដែលគេបានឃើញ ឮ រង្កៀសដោយសីលវិបត្តិ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ ដែលគេបានឃើញ ឮ រង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិ ដោយអាការ​ណា ដោយភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុក៏ឃើញភិក្ខុ​ដែលគេបានឃើញ ឮ រង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិ ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះ បើភិក្ខុ​មិន​ឃើញ​ភិក្ខុដែលគេឃើញ ឮ រង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិនោះទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ដល់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ រង្កៀសដោយសីលវិបត្តិ (ប្រសិនបើ) ភិក្ខុ​មិនឃើញភិក្ខុ​ដែលមាន​គេ​ឃើញ ឮ រង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិ ទាំងភិក្ខុ​ឯទៀត ក៏មិនប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ រង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះ​ឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្លួនខ្ញុំមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិដូច្នេះ (មិនលែង) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលបើភិក្ខុមាន​ប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខនោះ ដោយការឃើញនោះ ដោយការឮ​នោះ​ ដោយការរង្កៀស​នោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថនោះថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ  (ដ្បិត) បុគ្គលឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​​បាតិមោក្ខ ចំពោះ​បុគ្គល​នោះ កាលបើបុគ្គលនោះនៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខសង្ឃ​ សង្ឃ​មិន​ត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខឡើយ។ ការ​បញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៦១] ភិក្ខុដែលគេឃើញ ឮ រង្កៀសដោយអាចារវិបត្តិ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ រមែងមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិ ដោយអាការ​ណា ដោយ​ភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុក៏ឃើញភិក្ខុ​ដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀសហើយ ដោយ​អាចារ​វិបត្តិ ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះដែរ បើភិក្ខុ​មិនបាន​ឃើញ​ភិក្ខុ​ដែលមាន​គេ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិនោះទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ថា ម្នាល​អាវុសោ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិ​ដូច្នេះដែរ (ប្រសិនបើ) ភិក្ខុក៏​មិន​បានឃើញភិក្ខុ​ដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិទេ ទាំង​ភិក្ខុ​​ឯទៀត ក៏មិន​បានប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយ​អាចារ​វិបត្តិ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះ​ឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្លួនខ្ញុំមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុ​កាលបើ​​ប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខនោះ ដោយការ​ឃើញ​នោះ ដោយ​ការឮ​​នោះ​ ដោយការរង្កៀស​នោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសី​ឧបោសថ​នោះ​ថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ  (ដ្បិត) បុគ្គលឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយអាចារវិបត្តិ​ហើយ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ចំពោះបុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះនៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខ​ សង្ឃ​មិន​ត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខឡើយ។ ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ (នេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[១៦២] ភិក្ខុដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុក្នុងសាសនានេះ រមែងមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ ដោយអាការ​ណា ដោយភេទណា ដោយ​និមិត្ត​ណា ភិក្ខុផងគ្នាក៏ឃើញភិក្ខុ​ដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ ដោយអាការនោះ ដោយភេទ​នោះ ដោយនិមិត្តនោះដែរ បើភិក្ខុផងគ្នា​មិន​ឃើញ​ភិក្ខុដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិទេ គង់​មានភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រាប់ដល់ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយទិដ្ឋិវិបត្តិដូច្នេះដែរ (ប្រសិនបើ) ភិក្ខុ​ក៏មិនឃើញភិក្ខុ​ដែលមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយសីលវិបត្តិទេ ទាំងភិក្ខុ​ឯទៀត ក៏មិនប្រាប់ដល់ភិក្ខុ​ផង​គ្នា​ថា ម្នាលអាវុសោ ភិក្ខុឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀសហើយ ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិ ដូច្នេះទេ ក៏គង់ភិក្ខុនោះ​ឯង ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុផងគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ ខ្លួនខ្ញុំ​មាន​គេ​ឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិហើយ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុកាលបើ​ប្រាថ្នា ក៏គប្បីសូត្រក្នុងទី​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ចំពោះបុគ្គល ដែល​នៅ​ក្នុង​ទីចំពោះមុខនោះ ដោយការឃើញនោះ ដោយការ​ឮ​នោះ​ ដោយការរង្កៀស​នោះ ក្នុងថ្ងៃចាតុទ្ទសី ឬបណ្ណរសីឧបោសថថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ  (ដ្បិត) បុគ្គលឈ្មោះនេះ មានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀស ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិហើយ ខ្ញុំនឹងបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ចំពោះបុគ្គលនោះ កាលបើបុគ្គលនោះ នៅក្នុងទី​ចំពោះ​មុខ​ សង្ឃ​មិន​ត្រូវសំដែង​បាតិមោក្ខទេ។ (នេះ) ឈ្មោះថា ការបញ្ឈប់​បាតិមោក្ខ ប្រកបដោយធម៌។ ទាំង១០​នេះ ឈ្មោះថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខប្រកបដោយធម៌។

ភាណវារៈ ជាបឋម។

[១៦៣] គ្រានោះឯង ព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុ ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ រួចហើយអង្គុយ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះឧបាលិដ៏​មានអាយុ លុះ​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏​ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុដែលមានប្រាថ្នានឹងកាន់យកនូវអត្តាទាន [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ភិក្ខុមាន​ប្រាថ្នានឹងជម្រះនូវ​សាសនា ហើយកាន់យកអធិករណ៍ណា ដោយខ្លួនឯង អធិករណ៍នោះ ហៅថា អត្តាទាន គឺជាឈ្មោះនៃអធិករណ៍ម្យ៉ាង ដែលមានភិក្ខុរ៉ាប់រងដោយខ្លួនឯង។] (ការទទួលរ៉ាងរង​អធិករណ៍​ដោយខ្លួនឯង) តើត្រូវកាន់យកនូវអត្តាទាន ប្រកបដោយអង្គប៉ុន្មាន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ (បើ) ភិក្ខុមានសេចក្តីប៉ុនប៉ង​នឹងកាន់យក​នូវអត្តាទាន ត្រូវកាន់យក​នូវអត្តាទាន ដែលប្រកបដោយអង្គ៥ ម្នាលឧបាលិ ឯភិក្ខុដែលមានសេចក្តីប៉ុនប៉ងនឹង​កាន់យក​នូវ​អត្តាទាន (នោះ) ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញមានបំណងនឹងកាន់​យកនូវអត្តាទាននេះ ចុះ​កាលនេះ ជាកាលគួរនឹងកាន់​យកនូវអត្តាទាននេះ ឬមិនគួរទេ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនបើភិក្ខុ​ពិចារណាទៅ បានដឹងយ៉ាងនេះថា កាលនេះជាកាលមិនគួរ ជាកាលមិនទំនងនឹង​កាន់​យកនូវអត្តាទាននេះទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុមិនត្រូវ​កាន់​យកនូវអត្តាទាននោះឡើយ។ ម្នាល​ឧបាលិ ប្រសិនជាភិក្ខុពិចារណាទៅបានដឹងយ៉ាងនេះថា កាលនេះជាកាលគួរ មិនមែន​ជាកាល​មិនគួរ​នឹង​កាន់​យកនូវអត្តាទាននេះទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុនោះ ត្រូវពិចារណាតទៅទៀតថា អាត្មាអញ មានបំណង​នឹង​កាន់​យកនូវអត្តាទាននេះ តើអត្តាទាននេះពិតឬទេ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុពិចារណា​ទៅដឹងយ៉ាងនេះថា អត្តាទាននេះ មិនពិត មិនប្រាកដទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុ​មិនត្រូវ​កាន់​យកនូវអត្តាទាននោះឡើយ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនជាភិក្ខុពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា អត្តាទាននេះ ពិតប្រាកដហើយ មិនមែន​មិនពិតទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុនោះត្រូវ​ពិចារណា​តទៅទៀតថា អាត្មាអញ មានបំណង​នឹងកាន់យកនូវអត្តាទាននេះ អត្តាទាននេះ តើ​ប្រកប​ដោយប្រយោជន៍ ឬមិនប្រកបដោយប្រយោជន៍​ទេ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនបើ​ភិក្ខុ​ពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា អត្តាទាននេះ មិនប្រកបដោយប្រយោជន៍ ជាអំពើ​ឥត​ប្រយោជន៍ទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុមិនត្រូវកាន់យកនូវអត្តាទាននោះឡើយ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនជាភិក្ខុពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា អត្តាទាននេះ ប្រកបដោយប្រយោជន៍ មិនមែន​ជាអំពើ​ឥត​ប្រយោជន៍ទេ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុនោះ ត្រូវពិចារណាតទៅទៀតថា កាលបើអាត្មាអញ​ កាន់យកនូវអត្តាទាននេះទៅ តើនឹងបានពួកភិក្ខុជាមិត្តសម្លាញ់​គ្រាន់តែជួបគ្នា ឬជាមិត្តសម្លាញ់​ តែងនៅរួមជាមួយគ្នា ជាពួក​ខាងធម៌ ខាងវិន័យ ឬមិនបានទេ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនជា​ភិក្ខុ​ពិចារណា​ទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា កាលបើអាត្មាអញ កាន់យកនូវអត្តាទាននេះទៅហើយ នឹងមិន​បានពួកភិក្ខុជាមិត្តសម្លាញ់គ្រាន់តែជួបគ្នា ឬជាមិត្តសម្លាញ់តែងនៅរួមជាមួយគ្នា ជាពួក​ខាងធម៌ ខាងវិន័យ (ទាំងនោះទេ) ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុមិនត្រូវកាន់យកនូវអត្តាទាននោះឡើយ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនជាភិក្ខុពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា កាលបើអាត្មាអញ កាន់យក​នូវ​អត្តាទាននេះទៅ នឹងបានពួកភិក្ខុ ជាមិត្តសម្លាញ់គ្រាន់តែជួបគ្នា ឬជាមិត្ត​សម្លាញ់​តែង​នៅ​រួម​ជា​មួយ​គ្នា ដែលជាពួក​ខាងធម៌ ខាងវិន័យ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុនោះ ត្រូវពិចារណា​តទៅទៀតថា កាល​បើ​អាត្មាអញ កាន់យក​នូវ​អត្តាទាននេះទៅ ក្រែងមានការប្រកួតប្រកាន់ ការឈ្លោះ ការប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែង ការបែកធ្លាយនៃសង្ឃ ការប្រេះឆានៃសង្ឃ ការកំណត់ផ្សេងនៃ​សង្ឃ ការធ្វើផ្សេងៗនៃសង្ឃ នឹងកើតមានដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនៃអត្តាទាននោះ ឬមិនមានទេ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា កាលបើអាត្មាអញ កាន់យក​នូវ​អត្តាទាន​ទៅហើយ ការប្រកួតប្រកាន់ ការឈ្លោះ ការប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែង ការបែកធ្លាយនៃសង្ឃ ការប្រេះឆានៃសង្ឃ ការកំណត់ផ្សេងនៃ​សង្ឃ ការធ្វើផ្សេងៗនៃសង្ឃ នឹងកើតមានដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនៃអត្តាទាននោះ (ជាប្រាកដ) ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុមិនត្រូវកាន់យក​នូវ​អត្តាទាននោះ​ឡើយ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុពិចារណាទៅ បានដឹង​យ៉ាងនេះថា កាលបើអាត្មាអញ កាន់យក​នូវ​អត្តាទាននេះ​ទៅ ការប្រកួតប្រកាន់ ការឈ្លោះ ការប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែង ការបែកធ្លាយ​នៃ​សង្ឃ ការប្រេះឆានៃសង្ឃ ការកំណត់ផ្សេងនៃ​សង្ឃ និងការធ្វើផ្សេងៗនៃសង្ឃ មិនកើតមាន​ដល់​សង្ឃ ព្រោះហេតុនៃអត្តាទាននោះឡើយ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុត្រូវកាន់យក​នូវ​អត្តាទាននោះចុះ​ ម្នាលឧបាលិ អត្តាទានប្រកបដោយអង្គ៥ប្រការ ដូចបានសំដែង​មកនេះឯង កាលបើ​ភិក្ខុកាន់យក​ហើយ នឹងមិនធ្វើ​ឲ្យកើត​សេចក្តី​ក្តៅក្រហាយចិត្ត ក្នុងកាលជាខាងក្រោយឡើយ។

[១៦៤] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុអ្នកចោទ មានបំណង​នឹងចោទភិក្ខុដទៃ តើត្រូវពិចារណាធម៌ចំពោះខ្លួនឯង មានប៉ុន្មានសិន ទើបគួរនឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ​បាន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ ឯភិក្ខុអ្នកចោទមានបំណង​នឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវ​ពិចារណាធម៌​៥ប្រការ ចំពោះ​ខ្លួនឯងសិន រួចសឹម​ចោទភិក្ខុដទៃ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកចោទមាន​បំណង​នឹងចោទភិក្ខុដទៃ ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ មានកាយសមាចារបរិសុទ្ធឬហ្ន៎ អាត្មាអញ ជាអ្នកប្រកបដោយកាយសមាចារបរិសុទ្ធ មិនធ្លុះធ្លាយ មិនមានទំនងគួរឲ្យ​គេចាប់ថ្នាក់​បាន ធម៌នុ៎ះមានគ្រប់គ្រាន់ដល់អាត្មាអញ ឬមិនមានទេ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុមានកាយសមាចារ​មិន​បរិសុទ្ធទេ (តែហាក់ដូច) ជាអ្នកប្រកបដោយកាយសមាចារបរិសុទ្ធ មិនធ្លុះធ្លាយ មិនមាន​ទំនងគួរ​ឲ្យគេចាប់ថ្នាក់បាន ភិក្ខុនោះឯងគង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿនថា នែលោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​លោកសិក្សានូវសមាចារផ្លូវកាយជាមុនសិន ភិក្ខុនោះគង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿន ដូច​សំដែង​មកនេះឯង។

[១៦៥] ម្នាលឧបាលិ ពាក្យខាងមុខ​នៅមានទៀត ភិក្ខុអ្នកចោទមានបំណង​នឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ មានវចីសមាចារបរិសុទ្ធឬហ្ន៎ អាត្មាអញ ប្រកប​ដោយ​វចីសមាចារបរិសុទ្ធ មិនធ្លុះធ្លាយ មិនមានទំនងគួរឲ្យ​គេចាប់ថ្នាក់​បាន ធម៌នោះ មាន​គ្រប់​គ្រាន់​ដល់អាត្មាអញ ឬមិនមានទេ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុមានវចីសមាចារ​មិន​បរិសុទ្ធទេ (តែ​ហាក់​ដូច) ជាអ្នកប្រកបដោយវចីសមាចារបរិសុទ្ធ មិនធ្លុះធ្លាយ មិនមាន​ទំនងគួរ​ឲ្យគេចាប់ថ្នាក់បាន ភិក្ខុនោះ គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿនថា នែលោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​លោកសិក្សា​នូវ​សមាចារ​ផ្លូវ​វាចាជាមុនសិន ភិក្ខុនោះ គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿន ដូច​សំដែង​មកនេះឯង។

[១៦៦] ម្នាលឧបាលិ ពាក្យខាងមុខ​នៅមានទៀត ភិក្ខុអ្នកចោទមានបំណង​នឹងចោទ​ភិក្ខុ​ដទៃ ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា ចិត្តរបស់អាត្មាអញ មានមេត្តាតាំងមាំ ទាំង​មិនចង្អៀតចង្អល់​ក្នុង​សព្រហ្មចារីបុគ្គលទេឬហ្ន៎ ធម៌នោះ មាន​គ្រប់​គ្រាន់​ដល់អាត្មាអញ ឬមិនមានទេ។ ម្នាលឧបាលិ បើភិក្ខុមិនមានមេត្តាចិត្តតាំងមាំ មានចិត្តចង្អៀតចង្អល់ ក្នុងសព្រហ្មចារីបុគ្គល ភិក្ខុនោះ គង់​មាន​អ្នក​ផងស្តីដាស់តឿនថា នែលោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​លោកតាំងមេត្តាចិត្តឲ្យ (មាំ) ក្នុងសព្រហ្មចារី​បុគ្គល​ចុះ ភិក្ខុនោះ គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿន ដូច​សំដែង​មកនេះឯង។

[១៦៧] ម្នាលឧបាលិ ពាក្យខាងមុខ​នៅមានទៀត ភិក្ខុអ្នកចោទ មានបំណង​នឹងចោទ​ភិក្ខុ​ដទៃ ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ ជាពហុស្សូត ទ្រទ្រង់ព្រះសូត្រ សន្សំ​ព្រះសូត្រ​ឬហ្ន៎ (មួយទៀត) ធម៌ទាំងឡាយណា មានលំអបទដើម លំអបទកណ្តាល លំអបទចុង ប្រកាសនូវ​ព្រហ្មចរិយធម៌ ព្រមទាំងអត្ថ ទាំងព្យញ្ជនៈ ពេញបរិបូណ៌ បរិសុទ្ធទាំងអស់ ធម៌ទាំងនោះ ជាធម៌​ដែល​អាត្មាអញ​បានស្តាប់​ច្រើន បានទ្រទ្រង់ បានសន្សំដោយពាក្យ បានពិចារណា (មុតមាំ) ហើយក្នុងចិត្ត បានយល់ត្រឹមត្រូវ​ហើយដោយទិដ្ឋិ ធម៌នោះមាន​គ្រប់​គ្រាន់​ដល់អាត្មាអញ ឬមិនទាន់មានទេ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនជាភិក្ខុមិនមែន​ជាពហុស្សូត មិនទ្រទ្រង់ព្រះសូត្រ មិនសន្សំ​ព្រះសូត្រ​សោះទេ បើធម៌ទាំងឡាយណា មានលំអបទដើម លំអបទកណ្តាល លំអបទចុង ប្រកាស​ព្រហ្មចរិយធម៌ ព្រមទាំងអត្ថ ទាំងព្យញ្ជនៈពេញបរិបូណ៌ បរិសុទ្ធទាំងអស់ ធម៌​ទាំងឡាយ​មានសភាពដូច្នោះ គឺភិក្ខុនោះ​មិនបានចេះដឹងច្រើន មិនបានទ្រទ្រង់ មិនបានសន្សំ​ដោយពាក្យ មិនបានពិចារណា (មុតមាំ) ក្នុងចិត្ត មិនបានយល់ត្រឹមត្រូវដោយទិដ្ឋិទេ ភិក្ខុនោះឯង គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿនថា ម្នាលលោកដ៏​មានអាយុ សូមនិមន្ត​លោករៀន​ព្រះបរិយត្តិធម៌​សិន​ទៅ ភិក្ខុនោះគង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿន ដូចសំដែង​មកនេះឯង។

[១៦៨] ម្នាលឧបាលិ ពាក្យខាងមុខ​នៅមានទៀត ភិក្ខុអ្នកចោទ មានបំណង​នឹងចោទ​ភិក្ខុ​ដទៃ ត្រូវពិចារណាយ៉ាងនេះថា បាតិមោក្ខទាំងពីរ អញក៏ចេះចាំដោយសេចក្តីពិស្តារ ចែកចេញ​បានដោយប្រពៃ ចាំស្ទាត់រត់មាត់ កាត់សេចក្តីបានដោយល្អ តាមសូត្រ គឺខន្ធកៈ និងបរិវារៈ តាម​អនុព្យញ្ជនៈដែរឬ ធម៌នុ៎ះមាន​គ្រប់​គ្រាន់​ដល់អាត្មាអញ ឬមិនមានទេ។ ម្នាលឧបាលិ ប្រសិនបើ​បាតិមោក្ខទាំងពីរ ភិក្ខុមិនបានចេះចាំដោយសេចក្តីពិស្តារ មិនបានចែកចេញ​ដោយប្រពៃ មិនបាន​ចាំស្ទាត់​រត់មាត់ មិនបានកាត់សេចក្តី​ដោយល្អ តាមសូត្រ តាមអនុព្យញ្ជនៈទេ ភិក្ខុនោះឯង បើមាន​គេសួរថា ម្នាលោកដ៏មានអាយុ ចុះសិក្ខាបទនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សំដែងក្នុងនគរ​ណា ភិក្ខុនោះមុខជាឆ្លើយប្រាប់ទៅវិញមិនរួច ភិក្ខុនោះឯង គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿនថា ម្នាលលោកដ៏​មានអាយុ សូមនិមន្ត​លោករៀនវិន័យ​សិន​ទៅ ភិក្ខុនោះឯង គង់មានអ្នកផងស្តីដាស់តឿន ដូចសំដែង​មកនេះឯង ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកចោទ មានប្រាថ្នា​នឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវពិចារណាធម៌៥ប្រការនេះ ក្នុងខ្លួនឯងសិន ហើយសឹមចោទភិក្ខុដទៃ។

[១៦៩] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំ​ទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន បើភិក្ខុអ្នកចោទ មានប្រាថ្នា​នឹងចោទភិក្ខុដទៃ តើត្រូវតាំងធម៌ប៉ុន្មានប្រការក្នុងខ្លួនឯង ហើយទើបគួរចោទភិក្ខុដទៃបាន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកចោទ បើមានប្រាថ្នា​នឹងចោទ​ភិក្ខុ​ដទៃ លុះតែតាំង​ធម៌៥ប្រការក្នុងខ្លួនឯង ទើបគួរចោទភិក្ខុដទៃបាន (ធម៌៥ប្រការនោះគឺ) អាត្មាអញ នឹងនិយាយ​ត្រូវ​តាមកាលគួរ មិននិយាយខុសកាល១ អាត្មាអញ នឹងនិយាយពាក្យពិត មិននិយាយពាក្យមិន​ពិត១ អាត្មាអញ​នឹងនិយាយពាក្យផ្អែមល្ហែម មិននិយាយពាក្យអាក្រក់១ អាត្មាអញ​នឹងនិយាយ​ពាក្យប្រកបដោយប្រយោជន៍ មិននិយាយ​ពាក្យឥតប្រយោជន៍១ អាត្មាអញនឹងតាំង​មេត្តាចិត្ត​ហើយសឹមនិយាយ មិននិយាយ​ទាំងទោសចិត្ត១ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកចោទ មានប្រាថ្នា​នឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវតាំងធម៌​៥ប្រការ​ទុកក្នុងខ្លួនឯង ហើយសឹមចោទភិក្ខុដទៃ។

[១៧០] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សង្ឃត្រូវតាំង​វិប្បដិសារៈ (សេចក្តីក្តៅក្រហាយស្តាយក្រោយ) ទុកចំពោះភិក្ខុអ្នកចោទ ដែលមិនប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ​ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់តបថា ម្នាលឧបាលិ សង្ឃត្រូវ​តាំងវិប្បដិសារៈ ទុក​ចំពោះភិក្ខុអ្នកចោទដែល​មិនប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងដូច្នេះថា នែលោកដ៏​មានអាយុ លោកចោទខុសកាល មិនមែន​ចោទត្រូវតាមកាលទេ លោកគួរដល់វិប្បដិសារៈហើយ១ នែ​លោក​ដ៏មានអាយុ លោកចោទ​ដោយពាក្យ​មិនពិត មិនមែន​ចោទដោយពាក្យ​ពិតទេ លោក​គួរ​ដល់​វិប្បដិសារៈហើយ១ នែលោក​ដ៏​មានអាយុ លោកចោទដោយពាក្យអាក្រក់ មិនមែន​ចោទ​ដោយ​ពាក្យ​ពីរោះទេ លោកគួរ​ដល់​វិប្បដិសារៈហើយ១ នែលោកដ៏​មានអាយុ លោកចោទប្រកបដោយ​កម្ម​ឥតប្រយោជន៍ មិនមែន​ចោទប្រកបដោយកម្មមានប្រយោជន៍​ទេ លោកគួរដល់វិប្បដិសារៈ​ហើយ១ នែលោកដ៏​មានអាយុ លោកជាអ្នកចោទ (គេ) ទាំងទោសចិត្ត មិនមែន​ចោទដោយ​មេត្តា​ចិត្តទេ លោកគួរដល់​វិប្បដិសារៈ​ហើយ១ ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បីតាំងវិប្បដិសារៈទុក ចំពោះ​ភិក្ខុ​អ្នក​ចោទ ដែលមិនប្រកប​ដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងនេះឯង។ សេចក្តីនោះ ព្រោះហេតុអ្វី។ ព្រោះថា ភិក្ខុដទៃ មិនត្រូវសំគាល់​ភិក្ខុផងគ្នា ដែលត្រូវ​គេចោទដោយពាក្យមិនពិត (នោះទេ)។

[១៧១] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះសង្ឃគប្បីតាំង​អវិប្បដិសារៈ (សេចក្តីមិនក្តៅក្រហាយ) ទុក ចំពោះភិក្ខុដែលគេចោទ មិនប្រកបដោយធម៌ ដោយ​អាការ​​ប៉ុន្មាន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បី​តាំងអវិប្បដិសារៈទុក​ ចំពោះ​ភិក្ខុ​ដែល​គេ​ចោទ ​មិនប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងដូច្នេះថា នែលោកដ៏​មានអាយុ គេចោទ​លោក​ខុសកាល មិនមែន​ត្រូវតាមកាលទេ លោកគួរដល់អវិប្បដិសារៈ១ នែលោក​ដ៏​មានអាយុ គេចោទ​លោកដោយពាក្យមិនពិត មិនមែនតាមពិតទេ លោកគួរ​ដល់​អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏​មានអាយុ គេចោទលោក ដោយពាក្យអាក្រក់ មិនមែនដោយពាក្យ​ពីរោះទេ លោកគួរ​ដល់​អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏មានអាយុ គេចោទ​លោកដោយពាក្យ​មិនប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍ មិនមែនដោយពាក្យប្រកបដោយប្រយោជន៍​ទេ លោកគួរដល់អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏​មាន​អាយុ គេចោទលោកដោយទោសចិត្ត មិនមែន​ដោយមេត្តាចិត្តទេ លោកគួរដល់អ​វិប្បដិសារៈ​១ ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បីតាំងអវិប្បដិសារៈទុក ចំពោះ​ភិក្ខុ ដែលគេចោទមិនប្រកប​ដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងនេះឯង។

[១៧២] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សង្ឃគប្បីតាំង​អវិប្បដិសារៈ​ទុក ចំពោះភិក្ខុអ្នកចោទ ដែលប្រកបដោយធម៌ ដោយ​អាការ​​ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះអង្គ ត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បី​តាំងអវិប្បដិសារៈទុក​ ចំពោះ​ភិក្ខុអ្នក​ចោទ ដែល​ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងដូច្នេះថា នែលោកដ៏​មានអាយុ លោកចោទគេត្រូវតាមកាល​គួរហើយ មិន​មែន​ចោទខុសកាលទេ លោកគួរដល់អវិប្បដិសារៈ១ នែលោក​ដ៏​មានអាយុ លោកចោទ​គេដោយ​ពាក្យ​ពិតហើយ មិនមែនចោទដោយពាក្យ​មិនពិតទេ លោកគួរ​ដល់​អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏​មានអាយុ លោកចោទគេ ដោយពាក្យពីរោះហើយ មិនមែនចោទ ដោយពាក្យ​អាក្រក់ទេ លោក​គួរ​ដល់អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏មានអាយុ លោក​ចោទគេ​ដោយ​ពាក្យ​ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍ មិនមែនចោទដោយពាក្យមិនប្រកបដោយប្រយោជន៍​ទេ លោក​គួរ​ដល់​អវិប្បដិសារៈ១ នែលោកដ៏​មាន​អាយុ លោកជាអ្នកតាំងមេត្តាចិត្ត ហើយទើបចោទ មិនមែន​ចោទ​ទាំងទោសចិត្តទេ លោកគួរ​ដល់អ​វិប្បដិសារៈ​១ ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បីតាំងអវិប្បដិសារៈទុក ចំពោះ​ភិក្ខុ អ្នកចោទ ដែល​ប្រកប​​ដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងនេះឯង។ សេចក្តីនោះ ព្រោះ​ហេតុអ្វី។ ព្រោះថា ភិក្ខុដទៃ គប្បីសំគាល់​ភិក្ខុផងគ្នា ដែលគេចោទដោយពាក្យពិត។

[១៧៣] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សង្ឃគប្បីតាំង​វិប្បដិសារៈទុក ចំពោះភិក្ខុដែលគេចោទ ប្រកបដោយធម៌ ដោយ​អាការ​​ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់​ថា ម្នាលឧបាលិ សង្ឃគប្បី​តាំងវិប្បដិសារៈទុក​ ចំពោះ​ភិក្ខុដែលគេ​ចោទ​ប្រកប​ដោយ​ធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងដូច្នេះថា ម្នាលលោកដ៏​មានអាយុ គេចោទលោកត្រូវតាមកាលហើយ មិនមែនចោទដោយខុសកាលទេ លោកគួរដល់វិប្បដិសារៈហើយ១ នែលោក​ដ៏​មានអាយុ គេចោទលោកដោយពាក្យពិតហើយ មិនមែនចោទដោយពាក្យ​មិនពិតទេ លោកគួរ​ដល់​វិប្បដិសារៈហើយ១ ម្នាលលោកដ៏​មានអាយុ គេចោទលោកដោយពាក្យពីរោះហើយ មិនមែន​ចោទដោយពាក្យ​អាក្រក់ទេ លោកគួរ​ដល់វិប្បដិសារៈហើយ១ ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ គេចោទលោក​ដោយ​ពាក្យ​ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍ហើយ មិនមែន​ចោទ​ដោយ​ពាក្យ​មិន​ប្រកប​ដោយ​ប្រយោជន៍​ទេ លោក​គួរ​ដល់វិប្បដិសារៈហើយ១ ម្នាលលោកដ៏​មាន​អាយុ គេចោទ​លោក​ដោយមេត្តាចិត្តហើយ មិនមែន​ចោទដោយទោសចិត្តទេ លោកគួរដល់​វិប្បដិសារៈហើយ​១ ម្នាល​ឧបាលិ សង្ឃគប្បីតាំងវិប្បដិសារៈទុក ចំពោះ​ភិក្ខុ ដែលគេចោទប្រកប​ដោយធម៌ ដោយអាការ​៥យ៉ាងនេះឯង។

[១៧៤] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ភិក្ខុអ្នកចោទ មានប្រាថ្នានឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវធ្វើទុក​ក្នុងចិត្តនូវធម៌មានប៉ុន្មានក្នុងខ្លួនឯងហើយ ទើបចោទ​ភិក្ខុដទៃបាន។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់តប​ថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នក​ចោទ មានប្រាថ្នានឹងចោទភិក្ខុដទៃ​ត្រូវ​ធ្វើទុកក្នុងចិត្ត​នូវធម៌​៥យ៉ាងក្នុងខ្លួនឯងសិន ទើបចោទ​ភិក្ខុដទៃបាន (ធម៌៥យ៉ាងនោះគឺ) ជាអ្នក​មានចិត្តករុណា១ អ្នកស្វែងរកប្រយោជន៍១ អ្នកទំនុកបម្រុង (ដោយប្រយោជន៍​នោះ)១ អ្នកប៉ង​ឲ្យភិក្ខុដទៃ​រួចចាកអាបត្តិ១ យកវិន័យជាប្រធាន១ ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុអ្នកចោទ មាន​ប្រាថ្នា​នឹងចោទ​ភិក្ខុដទៃ ត្រូវធ្វើទុកក្នុងចិត្តនូវ​ធម៌៥យ៉ាងនេះឯង ក្នុងខ្លួនឯងសិន ទើបចោទភិក្ខុដទៃបាន។

[១៧៥] ព្រះឧបាលិក្រាបបង្គំទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះភិក្ខុដែលគេចោទវិញ ត្រូវតាំងនៅក្នុងធម៌ប៉ុន្មានយ៉ាង។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា ម្នាលឧបាលិ ភិក្ខុដែលគេចោទត្រូវតាំង​នៅក្នុង​ធម៌២យ៉ាង គឺ សេចក្តីពិតត្រង់១ សេចក្តី​មិនក្រោធ១។

ចប់ បាតិមោក្ខដ្ឋបនក្ខន្ធកៈ ទី៩។

ក្នុងខន្ធកៈនេះ មានរឿង​៣។

ចប់ ភាណវារៈ ២ប្រការ។

ឧទ្ទាននៃ​បាតិមោក្ខដ្ឋបនក្ខន្ធកៈ​នោះដូច្នេះ

[១៧៦] រឿង​ព្រះមានព្រះភាគ គង់ក្នុងរោងឧបោសថ១ រឿងព្រះអានន្ទក្រាបបង្គំទូល​អស់​វារៈ៣ដង១​ រឿងភិក្ខុបាបមិនចេញពីរោងឧបោសថ១ រឿងព្រះមោគ្គល្លានបណ្តេញ​ភិក្ខុបាប​ចេញ១ រឿងក្នុងសាសនារបស់ព្រះជិនស្រី មាន អច្ឆរិយព្ភូតធម៌ (៨យ៉ាងគឺ) មានសិក្ខាជាលំដាប់ ដូចមហាសមុត្រមានទំនាប​ជាលំដាប់ ពួកសាវ័ក មិនប្រព្រឹត្តកន្លងសិក្ខាបទ ដូច​មហាសមុទ្រ មានទឹក​តាំងនៅនឹងជាធម្មតា សង្ឃរមែងលើកបុគ្គលអាក្រក់ចេញ ដូចរលកសមុទ្រ ដែល​ផាត់​សាកសពស្លាប់ទៅលើគោក​ (វណ្ណៈ៤ពួក) ដែលចេញ​បួសហើយ តែងលះបង់នាម និងគោត្រ​ដើម ដូចទន្លេធំៗ តែងលះបង់នាម និងគោត្រដើម ពួកភិក្ខុដែលបរិនិព្វាន ព្រះនិព្វាន ក៏មិនប្រាកដ​ជាខ្វះ ឬពេញ ព្រះធម៌វិន័យមានរសតែមួយ គឺវិមុត្តិរស ដូច​មហាសមុទ្រ មានរសតែមួយ គឺ​រសប្រៃ ព្រះធម៌វិន័យមានគុណសម្បត្តិជាគ្រឿងត្រេកអរច្រើន ដូច​មហាសមុទ្រ មានរតនៈ​ច្រើនយ៉ាង ព្រះធម៌វិន័យ ជាទីអាស្រ័យនៅ​នៃព្រះ​អរិយបុគ្គល៨ពួក ដូច​មហាសមុទ្រជាទី​អាស្រ័យ​នៃសត្វធំៗ១ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើសេចក្តីប្រៀបផ្ទឹមនឹង​​មហាសមុទ្រ ហើយទ្រង់​តម្កល់​គុណទុកក្នុងសាសនា១។ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាត​ឲ្យសំដែងបាតិមោក្ខ ក្នុងថ្ងៃ​ឧបោសថ១ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាត​ឲ្យបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ១ រឿង​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ ត្រូវ​អាបត្តិហើយ ចូលទៅស្តាប់បាតិមោក្ខ ដោយប្តេជ្ញាខ្លួនថា គ្មាននរណាមួយស្គាល់យើងឡើយ១ រឿង​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ដោយប្រញាប់ប្រញាល់១ រឿង​ពួកភិក្ខុពោលទោស (ព្រោះ​បញ្ឈប់បាតិមោក្ខ)១ រឿងបញ្ឈប់បាតិមោក្ខមិនប្រកបដោយធម៌ និងប្រកបដោយធម៌ មាន១,​២,​៣,​៤,៥,៦,៧,៨,៩,១០យ៉ាងក៏មាន១។ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះវិបត្តិមានចំណែក​៤ប្រការ​ គឺ សីលវិបត្តិ អាចារវិបត្តិ ទិដ្ឋិវិបត្តិ អាជីវវិបត្តិ១។ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះវិបត្តិ​មាន​ចំណែក៥​ប្រការ​ គឺ បារាជិកាបត្តិ សង្ឃាទិសេសាបត្តិ បាចិត្តិយាបត្តិ បាដិទេសនីយាបត្តិ ទុក្កដាបត្តិ១ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះវិបត្តិមានចំណែក៦ប្រការ​ គឺ សីលវិបត្តិ អាចារវិបត្តិ (ទិដ្ឋិវិបត្តិ) ក្នុងមួយៗ ចែកជាពីរ គឺចែកទៅជាភិក្ខុមិនធ្វើ និងធ្វើ១។ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះអាបត្តិ (មានចំណែក​៧យ៉ាង)​ គឺ បារាជិកាបត្តិ សង្ឃាទិសេសាបត្តិ ថុល្លច្ចយាបត្តិ បាចិត្តិយាបត្តិ បាដិទេសនីយាបត្តិ ទុក្កដាបត្តិ ទុព្ភាសិតាបត្តិ១ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះវិបត្តិមានចំណែក​៨យ៉ាង​ គឺ សីលវិបត្តិ អាចារវិបត្តិ (ទិដ្ឋិវិបត្តិ) អាជីវវិបត្តិ (ក្នុងមួយៗ ចែក​ជា២ គឺចែកជា) ភិក្ខុមិនធ្វើ និងធ្វើ១ រឿងភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ព្រោះវិបត្តិ​៩យ៉ាង ដែល​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ជ្រាបពិតហើយ ទ្រង់ត្រាស់​ដូច្នេះថា សីលវិបត្តិ អាចារវិបត្តិ ទិដ្ឋិវិបត្តិ (ក្នុង​មួយៗ ចែក​ជា៣ គឺចែកជា) ភិក្ខុមិនធ្វើ និងធ្វើ ទាំងធ្វើនិងមិនធ្វើ១។ រឿងអ្នកប្រាជ្ញត្រូវដឹងថា ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខនោះ ដោយហេតុ១០យ៉ាងគឺ មានភិក្ខុត្រូវបារាជិក (អង្គុយក្នុងបរិសទ្យនោះ) បារាជិកកថា សង្ឃធ្វើមិនទាន់ស្រេច ភិក្ខុពោលលាសិក្ខា អង្គុយក្នុងបរិសទ្យនោះ បច្ចក្ខាតកថា សង្ឃ​ធ្វើមិនទាន់ស្រេច ភិក្ខុព្រមព្រៀងគ្នា ភិក្ខុត្រឡប់សើរើសេចក្តីព្រមព្រៀងវិញ បច្ចាទានកថា សង្ឃ​ធ្វើ​មិនទាន់ស្រេច ភិក្ខុមានគេឃើញ ឮ ឬរង្កៀសដោយសីលវិបត្តិ ដោយអាចារវិបត្តិ ដោយ​ទិដ្ឋិវិបត្តិ១។ រឿង (ភិក្ខុត្រូវអាបត្តិបារាជិក អង្គុយ​ក្នុងបរិសទ្យ) ថានឹងមានភិក្ខុផងគ្នាឃើញ​ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក (នោះ) បើមិនដូច្នោះ គង់មានភិក្ខុឯទៀតប្រាប់ដំណើរនោះ ដល់ភិក្ខុផងគ្នា ឬ​ភិក្ខុ​នោះ ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុបរិសុទ្ធដោយខ្លួនឯង១ រឿង​ភិក្ខុបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ ចំពោះភិក្ខុនោះ១។ រឿង​បរិសទ្យក្រោកដើរចេញ ព្រោះអន្តរាយ១០យ៉ាង អន្តរាយណាមួយ គឺអន្តរាយ​អំពីព្រះរាជា ចោរ ភ្លើង ទឹក មនុស្ស អមនុស្ស សត្វសាហាវ ពស់តូចធំ ជីវិត និងព្រហ្មចរិយ១ ការបញ្ឈប់បាតិមោក្ខ​ប្រកបដោយធម៌ និងមិនប្រកបដោយធម៌ (នេះ) ភិក្ខុគប្បីដឹងតាមសមគួរដល់​ឧបាយចុះ។ រឿង (ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា បើមានភិក្ខុប៉ងនឹងកាន់យកនូវ​អត្តាទាន ត្រូវកាន់យកអត្តាទាន ដែល​ប្រកបដោយអង្គ៥ប្រការ) គឺ កាលគួរ អធិករណ៍ពិតប្រាកដ អធិករណ៍ប្រកបដោយ​ប្រយោជន៍ បានភិក្ខុដែលជាប៉ែកខាងធម៌វិន័យមកជាមិត្តសម្លាញ់ មិនមានហេតុ មានសេចក្តី​ប្រកាន់​ជាដើម១ រឿង (ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា ភិក្ខុអ្នកចោទ ប្រាថ្នានឹងចោទភិក្ខុ​ដទៃ ត្រូវ​ពិចារណា​ធម៌​៥យ៉ាង ចំពោះ​ខ្លួនឯងជាមុន) ថា អាត្មាអញមានកាយ​សមាចារ​បរិសុទ្ធដែរឬទេ មាន​វចីសមាចារ​បរិសុទ្ធដែរឬទេ មានមេត្តាចិត្តតាំង​មាំដែរឬទេ ជាពហុស្សូតដែរឬទេ ជាអ្នក​ស្ទាត់​ជំនាញក្នុងបាតិមោក្ខទាំងពីរ​ដែរឬទេ១។ រឿង (ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា ភិក្ខុអ្នកចោទ ប្រាថ្នានឹង​ចោទភិក្ខុដទៃ ត្រូវតាំងខ្លួន​ឲ្យមាំក្នុងធម៌៥យ៉ាងគឺ ជាអ្នកនិយាយត្រូវតាមកាលគួរ និយាយ​ពាក្យពិត និយាយពាក្យពីរោះ និយាយពាក្យប្រកបដោយប្រយោជន៍ ចោទដោយ​មេត្តាចិត្ត)១ រឿង (ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា ភិក្ខុគួរតាំងនៅ​វិប្បដិសារៈទុក ចំពោះ​ភិក្ខុ​អ្នកចោទមិនប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាង)១ រឿងសង្ឃគួរបន្ទោបង់វិប្បដិសារៈ ចំពោះ​ភិក្ខុដែល​ចោទ​ប្រកបដោយធម៌៥យ៉ាងដូចគ្នា១ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា ភិក្ខុគួរតាំង​អវិប្បដិសារៈ ចំពោះ​ភិក្ខុដែលគេចោទប្រកបដោយធម៌ ដោយអាការ៥យ៉ាង១ រឿងព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងថា ភិក្ខុអ្នក​ចោទ ប្រាថ្នានឹងចោទភិក្ខុដទៃ ត្រូវតាំងធម៌៥យ៉ាងទុកក្នុងចិត្ត គឺ ជាអ្នក​មានសេចក្តីករុណា ស្វែងរក​ប្រយោជន៍ មានសេចក្តីអនុគ្រោះ (ដោយប្រយោជន៍នោះ) ប៉ុនប៉ង​ឲ្យភិក្ខុដទៃរួច​ចាកអាបត្តិ យកវិន័យ​ជាប្រធាន១ រឿង​ព្រះសម្ពុទ្ធ ទ្រង់សំដែងសេចក្តីប្រតិបត្តិ របស់​ភិក្ខុអ្នកត្រូវចោទ តាំងខ្លួនក្នុងធម៌២យ៉ាងគឺ ពាក្យពិតត្រង់ និងសេចក្តីមិនក្រោធ១ នេះជាធម្មតា របស់​ភិក្ខុដែលត្រូវគេចោទ។

ភិក្ខុនីខន្ធកៈ

[១៧៧] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធ​មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងនិគ្រោធារាម ក្បែរក្រុងកបិលព័ស្តុ ក្នុងដែនសក្កៈ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយឋិតនៅ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី ឋិតនៅក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបក្រាបបង្គំទូល​ពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំម្ចាស់សូមអង្វរ មាតុគ្រាមគួរនឹងបានចេញចាកផ្ទះ ចូលទៅកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ហើយ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​ឃាត់ថា កុំឡើយ ព្រះនាងគោតមី ព្រះនាងកុំគាប់ព្រះទ័យ ឲ្យមាតុគ្រាមចេញចាកផ្ទះ ចូលមក​កាន់​ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែលតថាគត ជ្រាបច្បាស់ហើយ (នោះ) ឡើយ។ ព្រះនាងមហា​បជាបតីគោតមី បានក្រាបបង្គំទូលសូម អស់វារៈជាគំរប់ពីរដងផង។បេ។ ព្រះនាងមហាបជាបតី​គោតមី បានក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ អស់វារៈជាគំរប់បីដងផង យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំម្ចាស់សូមអង្វរ មាតុគ្រាមគួរនឹងបានចេញចាកផ្ទះ ចូលទៅកាន់​ផ្នួស​ក្នុង​ធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ហើយ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​ឃាត់ថា កុំឡើយ ព្រះនាងគោតមី ព្រះនាងកុំគាប់ព្រះទ័យ ឲ្យមាតុគ្រាមចេញចាកផ្ទះ ចូលមក​កាន់​ផ្នួស​ក្នុង​ធម្ម​វិន័យ ដែលតថាគត ជ្រាបច្បាស់ហើយ (នោះ) ឡើយ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះនាងមហាបជាបតី​គោតមី បាន(ជ្រាបថា) ព្រះមានព្រះភាគ មិនទ្រង់អនុញ្ញាត​ឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញ​ចាកផ្ទះ ចូលមក​កាន់ផ្នួស​ ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត​ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ហើយ (ដូច្នោះ) ក៏ជាទុក្ខ តូចព្រះទ័យ ស្រក់ទឹកព្រះនេត្រ ទ្រង់ព្រះកន្សែង ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំ​លា​ព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ រួចចៀសចេញទៅ។

[១៧៨] លំដាប់នោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងក្រុងកបិលព័ស្តុ តាមគួរដល់​ពុទ្ធ​អធ្យាស្រ័យ ហើយយាងចេញទៅកាន់ចារិកនគរវេសាលី លុះយាងទៅកាន់ចារិក​ដោយលំដាប់ ក៏បានទៅដល់នគរវេសាលីនោះឯង។ មានសេចក្តីដំណាលថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់​ក្នុង​កូដាគារសាលា នាព្រៃមហាវ័ន ទៀតក្រុងវេសាលីនោះ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះនាងមហា​បជាបតីគោតមី ឲ្យគេកោរព្រះកេសា ហើយស្លៀកសំពត់ជ្រលក់​ដោយទឹក​អម្ចត់ ក៏ទ្រង់យាង​សំដៅទៅនគរវេសាលី ចូលទៅកាន់កូដាគារសាលា នាព្រៃមហាវ័ន ទៀបក្រុង​វេសាលីនោះតាមលំដាប់ ជាមួយនឹងពួកនាងសាកិយានីជាច្រើន។ លំដាប់នោះឯង ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី មានព្រះបាទទាំងពីរពុរពង មានព្រះអង្គប្រឡាក់ដោយធូលី ជាទុក្ខ តូចព្រះទ័យ ស្រក់ទឹកព្រះនេត្រ ឈរទ្រង់ព្រះកន្សែង ទៀបក្លោងទ្វារខាងក្រៅ។ ព្រះអានន្ទ​ដ៏​មានអាយុ​បានឃើញ​ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី មានព្រះបាទទាំងគូពុរពង មានព្រះអង្គ​ប្រឡាក់​ដោយធូលី ជាទុក្ខ តូចព្រះទ័យ ស្រក់ទឹកព្រះនេត្រ កំពុងតែឈរទ្រង់ព្រះកន្សែង ទៀបក្លោងទ្វារខាងក្រៅ លុះបានឃើញហើយ ក៏ពោលពាក្យនេះ នឹងព្រះនាង​មហា​បជាបតី​គោតមីថា បពិត្រព្រះនាងគោតមី ហេតុអ្វីបានជាព្រះនាង មានព្រះបាទទាំងគូពុរពង មានព្រះអង្គ​ប្រឡាក់​ដោយធូលី ជាទុក្ខ តូចព្រះទ័យ ស្រក់ទឹកព្រះនេត្រ ឈរទ្រង់ព្រះកន្សែង ទៀបក្លោងទ្វារ​ខាងក្រៅដូច្នេះ។ ព្រះនាង​មហា​បជាបតី​គោតមីឆ្លើយតបថា បពិត្រ​ព្រះអានន្ទដ៏ចំរើន បានជាដូច្នោះ ព្រោះតែ​ព្រះមានព្រះភាគ មិនទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញ​ចាកផ្ទះ មកកាន់​ផ្នួស​ ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះមានព្រះភាគ ​ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ហើយផងសោះ។ ព្រះអានន្ទដ៏មាន​អាយុ មានវាចាថា បពិត្រព្រះនាងគោតមី បើដូច្នោះ សូមព្រះនាងទ្រង់ចាំអាត្មាភាព ក្នុងទីនេះមួយ​រំពេច​សិនចុះ ទម្រាំ​អាត្មាភាព ទៅក្រាប​បង្គំទូលសុំ​ព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យមាតុគ្រាម​បាន​ចេញ​ចាកផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស​ ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត​ជ្រាបច្បាស់ហើយ។

[១៧៩] លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចគង់ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះ​ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ គង់​ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមីនេះ មានព្រះបាទ​ទាំងគូ​ពុរពង មានព្រះ​អង្គប្រឡាក់​ដោយធូលី ជាទុក្ខ តូចព្រះទ័យ ស្រក់ទឹកព្រះនេត្រ ឈរទ្រង់ព្រះកន្សែងទៀប​ក្លោង​ទ្វារខាងក្រៅ (ព្រោះ​ជ្រាបថា) ព្រះមានព្រះភាគ មិនទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យមាតុគ្រាម ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ឲ្យមាតុគ្រាមបានចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយផង។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ឃាត់ថា កុំឡើយ អានន្ទ អ្នកកុំចូល​ចិត្ត​ឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែលតថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយ (នោះ) ឡើយ។ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគ ជាគំរប់​ពីរដងផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ឲ្យមាតុគ្រាមបានចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយផងចុះ។ ព្រះសម្មា​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ឃាត់ថា កុំឡើយ អានន្ទ អ្នកកុំចូល​ចិត្ត​ឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស​ក្នុង​ធម្ម​វិន័យ ដែលតថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយ (នោះ) ឡើយ។ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានក្រាបបង្គំ​ទូល​ពាក្យ​នេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគ ជាគំរប់​បីដងផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមទ្រង់ព្រះ​មេត្តា​ប្រោស ឲ្យមាតុគ្រាមបានចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយផងចុះ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ឃាត់ថា កុំឡើយ អានន្ទ អ្នកកុំចូល​ចិត្ត​ឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែលតថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយ (នោះ) ឡើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុត្រិះរិះថា ឥឡូវនេះ ព្រះមានព្រះភាគ មិនទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យមាតុគ្រាមចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់​ជ្រាប​ច្បាស់​​ហើយទេ បើដូច្នេះ គួរតែអាត្មាអញ ក្រាបបង្គំទូល​សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ដោយ​បរិយាយ​ផ្សេងៗទៀត ដើម្បី​​ឲ្យមាតុគ្រាម​ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត​ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះ​មាន​ព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន (បើ) មាតុគ្រាមចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់​ផ្នួសក្នុង​ធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយ តើអាច​ដើម្បី​ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ នូវ​សោតាបត្តិផលខ្លះ សកិទាគាមិផលខ្លះ អនាគាមិផលខ្លះ អរហត្តផលខ្លះ​ បានដែរឬទេ។ ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ (បើ) មាតុគ្រាម​ចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស​ក្នុង​ធម្ម​វិន័យ ដែលតថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយ ក៏អាចដើម្បី​ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ នូវសោតាបត្តិផលខ្លះ សកិទាគាមិផលខ្លះ អនាគាមិផលខ្លះ អរហត្តផលខ្លះបាន។​ ព្រះអានន្ទ​ក្រាបបង្គំ​ទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន បើ​មាតុគ្រាមចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់​ហើយ អាចដើម្បី​ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ នូវ​សោតាបត្តិផលខ្លះ សកិទាគាមិផលខ្លះ អនាគាមិផលខ្លះ អរហត្តផលខ្លះ​ បានដែរ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី មានឧបការៈច្រើន ជាព្រះមាតុច្ឆានៃ​ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះនាង​បាន​ទ្រាំ​ទ្រ​ថែរក្សា ថ្វាយទឹកក្សីរ កាលព្រះមាតា​ទ្រង់ទិវង្គតទៅ ព្រះនាងបានបំបៅ​ព្រះអង្គ (តរៀងមក) បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ​ឲ្យមាតុគ្រាម​បានចេញចាក​ផ្ទះ ចូលមកកាន់​ផ្នួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយផងចុះ។

[១៨០] ព្រះសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ បើព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ទទួល​ប្រតិបត្តិ​តាម គរុធម៌ ទាំង​៨បាន ឧបសម្បទា​នោះ ចូរ​សម្រេច​ដល់ព្រះនាងចុះ (ឯគរុធម៌៨នោះ) គឺ​ភិក្ខុនីសូម្បី​ឧបសម្បទា​បានមួយរយវស្សាហើយ ក៏ត្រូវតែថ្វាយបង្គំ ក្រោកទទួល ធ្វើអញ្ជលីកម្ម សាមីចិកម្ម ចំពោះភិក្ខុ ដែលទើបនឹងបានឧបសម្បទាក្នុងថ្ងៃនោះ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរពរាប់អានបូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​នៅចាំវស្សា ក្នុង​អាវាស​ដែល​គ្មានភិក្ខុឡើយ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង​ដរាប​អស់​ជីវិត១ ភិក្ខុនីត្រូវប្រាថ្នាធម៌ពីរប្រការ គឺសួរឧបោសថ ចូលទៅស្តាប់ឱវាទ អំពីសំណាក់​ភិក្ខុ​សង្ឃ​រាល់​កន្លះ​ខែ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរពរាប់អានបូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង​ដរាប​អស់​ជីវិត១ ភិក្ខុនី ​នៅចាំវស្សារួចហើយ ត្រូវបវារណា ក្នុងសំណាក់​សង្ឃទាំង២ពួក ដោយស្ថានទាំង​៣ គឺឃើញក្តី ឮក្តី រង្កៀសក្តី ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាប​អស់​ជីវិត១ ភិក្ខុនីត្រូវគរុកាបត្តិហើយ គប្បីប្រព្រឹត្តបក្ខមានត្ត​ ក្នុងសំណាក់សង្ឃទាំង២ពួក ធម៌នេះ ភិក្ខុនី​ត្រូវ​ធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនី ត្រូវជួយ​ស្វែងរកឧបសម្បទា ក្នុងសំណាក់សង្ឃទាំង២ពួក ដល់សិក្ខមានា ដែល​បានសិក្សាសិក្ខា​ក្នុងធម៌ទាំង៦ប្រការ​គ្រប់២ឆ្នាំហើយ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្ត​កន្លង​ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវជេរ មិនត្រូវ​ប្រទេច​​ភិក្ខុ ​ដោយបរិយាយណាមួយឡើយ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លងដរាបអស់ជីវិត១ តាំងពីថ្ងៃ (ដែលបានឧបសម្បទា​នេះទៅ) ភិក្ខុនី ត្រូវតែស្តាប់បង្គាប់​ភិក្ខុ ឯភិក្ខុ មិនត្រូវស្តាប់​បង្គាប់​ភិក្ខុនី​វិញទេ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លងដរាបអស់ជីវិត១ ម្នាលអានន្ទ បើ​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ទទួលប្រតិបត្តិ​តាម គរុធម៌ ទាំង៨នេះបាន ឧបសម្បទានោះ ចូរសម្រេច​ដល់ព្រះនាងចុះ។

[១៨១] លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ បានរៀនគរុធម៌ទាំង៨ ក្នុងសំណាក់​ព្រះមាន​ព្រះភាគ (ចាំស្ទាត់ហើយ) ក៏ចូលទៅរក​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី លុះចូលទៅដល់ហើយ ពោល​ពាក្យនេះ នឹងព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមីថា បពិត្រព្រះនាង​គោតមី បើព្រះនាងទទួល​ប្រតិបត្តិ​តាមគរុធម៌ទាំង៨បាន ឧបសម្បទានោះ ទើបបានសម្រេច​ដល់​ព្រះនាង (ឯគរុធម៌​ទាំង៨នោះគឺ) ភិក្ខុនី សូម្បី​បានឧបសម្បទាមួយរយវស្សាហើយ ក៏ត្រូវតែ​ថ្វាយ​បង្គំ ក្រោកទទួល ធ្វើអញ្ជលីកម្ម សាមីចិកម្ម ចំពោះភិក្ខុ ដែលទើបនឹងបួស​ក្នុងថ្ងៃនោះ ធម៌នេះ ភិក្ខុនី ត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​នៅចាំវស្សា ក្នុង​អាវាស ​ដែល​គ្មានភិក្ខុទេ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង​ដរាប​អស់​​ជីវិត១ ភិក្ខុនី ត្រូវប្រាថ្នាធម៌ពីរប្រការ គឺសួរបាតិមោក្ខ ចូលទៅស្តាប់ឱវាទ អំពីសំណាក់​ភិក្ខុ​សង្ឃ​ រាល់កន្លះខែ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ​ដរាប​អស់​​ជីវិត១ ភិក្ខុនី ​នៅចាំវស្សារួចហើយ ត្រូវបវារណាក្នុងសំណាក់​សង្ឃទាំង២ពួក ដោយស្ថានទាំង​៣ គឺឃើញក្តី ឮក្តី រង្កៀសក្តី ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លងដរាប​អស់​ជីវិត១ ភិក្ខុនីត្រូវគរុកាបត្តិហើយ គប្បីប្រព្រឹត្តបក្ខមានត្ត​ ក្នុងសំណាក់សង្ឃទាំង២ពួក ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនី ត្រូវជួយ​ស្វែងរកឧបសម្បទា ក្នុងសំណាក់សង្ឃទាំង២ពួក ដល់សិក្ខមានា ដែល​បានសិក្សាសិក្ខា​ក្នុងធម៌ទាំង៦ប្រការ គ្រប់២ឆ្នាំហើយ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្ត​កន្លង ​ដរាបអស់ជីវិត១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវជេរ មិនត្រូវ​ប្រទេច​​ភិក្ខុ ​ដោយ​បរិយាយ​ណាមួយឡើយ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ តាំងពីថ្ងៃ (ដែលបានឧបសម្បទា​នេះទៅ) ភិក្ខុនីត្រូវស្តាប់បង្គាប់​ភិក្ខុ ឯភិក្ខុ មិនត្រូវស្តាប់​បង្គាប់​ភិក្ខុនី​វិញទេ ធម៌នេះ ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា កុំប្រព្រឹត្ត​កន្លង ដរាបអស់ជីវិត១ បពិត្រ​ព្រះនាង​គោតមី បើព្រះនាងទទួលប្រព្រឹត្តិគរុធម៌ ទាំង៨នេះបាន ឧបសម្បទា​នោះ នឹងសម្រេច​ដល់ព្រះនាងមិនខាន។ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី​ឆ្លើយតប​ថា បពិត្រព្រះអានន្ទដ៏ចំរើន ស្ត្រី ឬបុរសនៅក្រមុំកំឡោះ តែងចូលចិត្តស្អិតស្អាងខ្លួន សិតសក់ស្អាត​ហើយ បានកម្រងផ្កាឧប្បលក្តី ផ្កាម្លិះក្តី ផ្កាដែលមានក្លិនក្រអូបណាស់ក្តី ហើយទទួលយក​ដោយ​ដៃទាំងពីរ តម្កល់ទុក​លើអវយវៈ​ដ៏ឧត្តម គឺត្បូង យ៉ាងណាមិញ បពិត្រព្រះអានន្ទដ៏ចំរើន ខ្ញុំនឹង​ទទួល​ប្រតិបត្តិ​តាមគរុធម៌​ទាំង៨នេះ (ដោយសេចក្តីពេញចិត្ត) ហើយមិនប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាប​អស់​ជីវិត ដូច្នោះដែរ។

[១៨២] លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយគង់ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះ​អានន្ទ​មាន​អាយុ លុះគង់ក្នុងទីសមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន គរុធម៌ទាំង៨យ៉ាង ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី បានទទួលហើយ ព្រះ​មាតុច្ឆា​នៃព្រះមានព្រះភាគ បានឧបសម្បទារួចហើយ។ ព្រះសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ បើប្រសិន​ណា​ជាមាតុគ្រាម មិនបានចេញចាកផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​តថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយទេ ម្នាលអានន្ទ ព្រហ្មចារ្យ នឹងបានតាំងនៅជាអង្វែង ព្រះសទ្ធម្ម គឺអរហត្តផល ក៏​នឹងបានតាំងនៅអស់១ពាន់ឆ្នាំ ម្នាលអានន្ទ តែកាលណាមាតុគ្រាម​ចេញចាកផ្ទះ ចូល​មក​កាន់​ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ ដែល​តថាគត​ជ្រាបច្បាស់​ហើយ ម្នាលអានន្ទ ឥឡូវនេះ ព្រហ្មចារ្យ មិនបាន​តាំង​នៅយូរអង្វែងទេ ម្នាលអានន្ទ ឥឡូវនេះ ព្រះសទ្ធម្ម ​នឹងឋិតនៅបានត្រឹមតែ​ប្រាំរយឆ្នាំវិញ ម្នាលអានន្ទ មាតុគ្រាម បានចេញចាកផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ គឺព្រហ្មចារ្យណា ព្រហ្មចារ្យនោះ មិនបានតាំងនៅយូរ​អង្វែងទេ ម្នាលអានន្ទ ប្រៀបដូចត្រកូល​ទាំងឡាយ​ណានី​មួយ ដែលមានស្ត្រីច្រើន មានប្រុសតិច ត្រកូលទាំងនោះ ពួកចោរលួចក្អមឆ្នាំង ក៏អាចចូល​មក​បំផ្លាញ​បានដោយងាយ ម្នាលអានន្ទ មាតុគ្រាម បានចេញចាកផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ គឺព្រហ្មចារ្យណា ព្រហ្មចារ្យនោះ មិនតាំងនៅយូរអង្វែងទេ ម្នាលអានន្ទ ប្រៀបដូចជារោគជាតិ ឈ្មោះ​សេតដ្ឋិកា (ក្រារ) ធ្លាក់ចុះក្នុងស្រែស្រូវណា ដែលកំពុង​តែ​លូត​លាស់ល្អ ស្រែស្រូវនោះ មិនបានតាំងនៅយូរអង្វែង ដោយប្រការដូច្នេះ ម្នាលអានន្ទ មាតុគ្រាម បានចេញចាកផ្ទះ ចូលមកកាន់ផ្នួស ក្នុងធម្មវិន័យ គឺព្រហ្មចារ្យណា ព្រហ្មចារ្យនោះ មិនបាន​តាំង​នៅ​យូរអង្វែងទេ ម្នាលអានន្ទ ប្រៀបដូចរោគជាតិ ឈ្មោះ​មញ្ជេដ្ឋិកា (ដង្កូវក្រារ) ធ្លាក់ចុះ​ក្នុងច្បារ​អំពៅណា ដែលកំពុងតែ​លូតលាស់ល្អ ច្បារអំពៅនោះ មិនបានតាំងនៅអង្វែង ដោយប្រការ​ដូច្នេះ ម្នាលអានន្ទ គរុធម៌៨ប្រការ ដែលតថាគត​បានបញ្ញត្តហើយ ចំពោះ​ភិក្ខុនីជាតម្បូង ដើម្បី​មិនឲ្យ (ភិក្ខុនី) ប្រព្រឹត្តកន្លង ដរាប​ដល់អស់ជីវិត ម្នាលអានន្ទ ប្រៀបដូចជាបុរស ប្រញាប់​លើកទំនប់ទប់​ទឹកស្រះដ៏ធំ ដើម្បីនឹងទប់ទឹក​មិនឲ្យ​ហូរចេញទៅជាដរាប។

ចប់ គរុធម៌ ទាំង៨ របស់ពួក​ភិក្ខុនី។

[១៨៣] លំដាប់នោះ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួច​ក៏គង់ក្នុងទីសមគួរ។ លុះ​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី គង់ក្នុងទីសមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​នឹងប្រតិបត្តិដូចម្តេច ក្នុងនាង​សាកិយានី​ទាំងនេះ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ពន្យល់​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ឲ្យឃើញ​តាម ឲ្យកាន់យកតាម ឲ្យអាចហ៊ាន ឲ្យរីករាយ ដោយធម្មីកថា។ ឯ​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ដែល​ព្រះមានព្រះភាគ បានពន្យល់ ឲ្យឃើញ​តាម ឲ្យកាន់យកតាម ឲ្យអាចហ៊ាន ឲ្យរីករាយ ដោយធម្មីកថារួច ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​លាព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយចៀសចេញទៅ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើប​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយ ឲ្យឧបសម្បទា ដល់ពួក​ភិក្ខុនី​បាន។

[១៨៤] លំដាប់នោះ ភិក្ខុនីទាំងនោះ បាននិយាយពាក្យនេះនឹង​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមីថា ព្រះនាងជាម្ចាស់ ជាអនុបសម្បន្នា (មិនបានឧបសម្បទាទេ) យើងខ្ញុំទាំងឡាយ ទើប​ជាឧបសម្បន្នា (បាន​ឧបសម្បទា) ដ្បិតព្រះមានព្រះភាគ បានទ្រង់​បញ្ញត្ត​ដូច្នេះថា ភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវឲ្យឧបសម្បទា ដល់​ភិក្ខុនីទាំងឡាយ។ គ្រានោះ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ចូលទៅរក​ព្រះអានន្ទមានអាយុ លុះចូលទៅដល់ហើយ  ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអានន្ទមានអាយុ រួច​អង្គុយក្នុងទី​សមគួរ។  លុះ​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ បាន​និយាយ​ពាក្យនេះនឹង​ព្រះអានន្ទមានអាយុថា បពិត្រព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើន ភិក្ខុនីទាំងនេះ នាំគ្នាមក​និយាយ​នឹងខ្ញុំ យ៉ាងនេះថា ព្រះនាងជាម្ចាស់ ជាអនុបសម្បន្នា យើងខ្ញុំ​ទាំងឡាយ ទើបជាឧបសម្បន្នា ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគ បានទ្រង់បញ្ញត្តិ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវឲ្យ​ឧបសម្បទាដល់​ពួកភិក្ខុនី។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ក៏ចូល​ទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចគង់​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ លុះគង់​ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ​ហើយ ក៏​ក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី បានមកនិយាយនឹងខ្ញុំព្រះអង្គ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើន ភិក្ខុនីទាំងនេះ មក​និយាយ​នឹងខ្ញុំថា ព្រះនាងជាម្ចាស់ ជាអនុបសម្បន្នា យើងខ្ញុំ​ទាំងឡាយ ទើបជាឧបសម្បន្នា ដ្បិត​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បានបញ្ញត្តិ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវឲ្យ​ឧបសម្បទាដល់​ពួកភិក្ខុនី។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ គរុធម៌ទាំង៨យ៉ាង ដែល​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមីបានទទួលហើយ ដោយចំណែកណា ចំណែកនោះឯង ជាឧបសម្បទារបស់​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមីនោះ។

[១៨៥] គ្រានោះ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ចូលទៅរក​ព្រះអានន្ទមានអាយុ លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអានន្ទមានអាយុ ហើយគង់​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះនាង​មហា​បជាបតី​គោតមី លុះគង់​ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ បានពោលពាក្យនេះ នឹងព្រះអានន្ទមានអាយុ​ថា បពិត្រព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើន ខ្ញុំម្ចាស់តែម្នាក់ឯង នឹងសូមពរព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំម្ចាស់សូមអង្វរ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាត​ការថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល ការធ្វើ​អញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ដល់ពួកភិក្ខុផង ដល់ពួកភិក្ខុនីផង តាមលំដាប់​វស្សាចាស់ខ្ចី។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏​ក្រាបថ្វាយបង្គំចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចគង់​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ លុះ​គង់​ក្នុងទីដ៏​សមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ពោល (នឹងខ្ញុំព្រះអង្គ) យ៉ាងនេះថា បពិត្រ​ព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើន ខ្ញុំម្ចាស់តែម្នាក់ឯង នឹងសូម​ពរ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំម្ចាស់​សូមអង្វរ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាត នូវ​ការថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល ការធ្វើ​អញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ដល់ពួកភិក្ខុផង ដល់ពួកភិក្ខុនីផង តាមលំដាប់​វស្សាចាស់ខ្ចី។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ ការសូមនេះ មិនមែន​ជាហេតុ ជាបច្ច័យទេ ត្រង់ពាក្យដែលថា ឲ្យតថាគត​អនុញ្ញាត នូវការ​ថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល ការធ្វើ​អញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ដល់មាតុគ្រាម (នោះ) ម្នាល​អានន្ទ អម្បាល​ដូចជាពួក​តិរ្ថិយដទៃអស់នេះ ដែលជាអ្នកពោលធម៌​អាក្រក់ ម្តេចគង់​តែមិនធ្វើ​នូវការថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល ការធ្វើអញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ចំពោះ​មាតុគ្រាមដែរ ចំណង់​បើតថាគត នឹងអនុញ្ញាត នូវ​ការថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល ការធ្វើ​អញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ដល់​មាតុគ្រាម ដូចម្តេចបាន។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ធ្វើ​ធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវធ្វើ នូវការថ្វាយបង្គំ ការក្រោក​ទទួល ការធ្វើ​អញ្ជលី និងសាមីចិកម្ម ចំពោះ​មាតុគ្រាមឡើយ ភិក្ខុណាធ្វើ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[១៨៦] គ្រានោះ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ រួច​គង់ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ។ លុះ​ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី គង់ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើប​ក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សិក្ខាបទទាំងឡាយណា ជារបស់​ពួកភិក្ខុនី ដែលទួទៅ​ដល់ពួក​ភិក្ខុផង​ តើខ្ញុំម្ចាស់នឹងប្រតិបត្តិក្នុងសិក្ខាបទទាំងនោះដូចម្តេច។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលព្រះនាង​គោតមី សិក្ខាបទទាំងឡាយណា ជារបស់ពួកភិក្ខុនី ដែលទួទៅ​ដល់ពួកភិក្ខុផង ពួកភិក្ខុសិក្សា​យ៉ាងណា ពួកភិក្ខុនី ក៏ត្រូវសិក្សាក្នុងសិក្ខាបទទាំងនោះ យ៉ាងនោះដែរ។ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ក្រាបបង្គំទូលសួរ​ទៀតថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន មួយវិញទៀត សិក្ខាបទទាំងឡាយ​ណា សម្រាប់ពួកភិក្ខុនី មិនទួទៅដល់ពួកភិក្ខុផង បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំម្ចាស់​នឹងប្រតិបត្តិក្នុងសិក្ខា​បទ​ទាំងនោះដូចម្តេច។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលព្រះនាងគោតមី សិក្ខាបទទាំងឡាយណា សម្រាប់ភិក្ខុនី មិនទួទៅ​ដល់ពួក​ភិក្ខុផង ពួកភិក្ខុនីត្រូវសិក្សាក្នុងសិក្ខាបទទាំងឡាយ ដូច​តថាគត​បានបញ្ញត្តទុកមកហើយចុះ។

[១៨៧] គ្រានោះ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចគង់ក្នុងទីសមគួរ។ ព្រះនាង​មហាបជាបតី​គោតមី លុះគង់ក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូលពាក្យនេះ នឹង​ព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គសូមអង្វរ ខ្ញុំព្រះអង្គតែម្នាក់ឯង ចៀសចេញអំពីពួក (ហើយ​ទៅនៅក្នុងទីស្ងាត់) មិនមានសេចក្តីប្រមាទ មានតែសេចក្តីព្យាយាម​កម្តៅកិលេស (ឲ្យ​រីងស្ងួត) មានចិត្តបញ្ជូន​ទៅក្នុងកម្មដ្ឋាន ព្រោះស្តាប់ធម៌ណារបស់​ព្រះមានព្រះភាគ សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងធម៌ (នោះ) ដោយសង្ខេប (ដល់​ខ្ញុំម្ចាស់)។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលព្រះនាង​គោតមី ព្រះនាង​គប្បីដឹងនូវធម៌​ទាំងឡាយណាថា ធម៌ទាំងនេះ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការ​ប្រកបដោយតម្រេក មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការ​ប្រាសចាកតម្រេក ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការ​ប្រកបក្នុងវដ្តៈ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ការ​ប្រាសចាកការប្រកបក្នុងវដ្តៈ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ មិនប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​​ប្រាសចាកការសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តី​ប្រាថ្នាច្រើន មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តី​ប្រាថ្នាតិច ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តី​មិនសន្តោស មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តីសន្តោស ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ការច្រឡូកច្រឡំដោយពួក មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការស្ងប់ស្ងាត់ចាកពួក​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​សេចក្តី​ខ្ជិលច្រអូស មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីប្រារព្ធសេចក្តីព្យាយាម ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីឲ្យ​គេចិញ្ចឹម​បាន​ដោយ​ក្រ មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីឲ្យគេចិញ្ចឹម​បានដោយងាយ ម្នាល​ព្រះនាងគោតមី ព្រះនាងគប្បី​ចាំទុកដោយចំណែក​មួយថា នេះមិនមែនជាធម៌ នេះមិនមែនជាវិន័យ នេះមិនមែន​ជាពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តាទេ ម្នាលព្រះនាងគោតមី មួយវិញទៀត ព្រះនាងគប្បីដឹងនូវ​ធម៌ណា ថា ធម៌ទាំងនេះ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការប្រាសចាកតម្រេក មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការ​ប្រកប​ដោយតម្រេក ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការ​ប្រាសចាកការប្រកបក្នុងវដ្តៈ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ការ​ប្រកប​ក្នុងវដ្តៈ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការមិនសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ មិនប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បីការសន្សំ​កិលេសវដ្តៈ ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តី​ប្រាថ្នាតិច មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តី​ប្រាថ្នាច្រើន ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បី​សេចក្តី​សន្តោស មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីសេចក្តីមិនសន្តោស ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ការស្ងប់ស្ងាត់ចាក​ពួក មិនប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីការច្រឡូកច្រឡំដោយពួក ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បី​ការប្រារព្ធសេចក្តីព្យាយាម​ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅដើម្បីសេចក្តី​ខ្ជិលច្រអូស ប្រព្រឹត្តទៅដើម្បីឲ្យ​គេចិញ្ចឹម​បាន​ដោយងាយ មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ដើម្បី​ឲ្យគេចិញ្ចឹម​បានដោយក្រ ម្នាល​ព្រះនាងគោតមី ព្រះនាងគប្បី​ចាំទុក ដោយចំណែក​មួយថា នេះជាធម៌ នេះជាវិន័យ នេះ​ជាពាក្យ​​ប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តាហើយ។

[១៨៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយមិនបានសម្តែង​បាតិមោក្ខ ដល់ពួក​ភិក្ខុនី។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យសម្តែង​បាតិមោក្ខដល់ពួកភិក្ខុនី។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា អ្នកណាហ្ន៎ គួរសម្តែង​បាតិមោក្ខដល់​ពួកភិក្ខុនី។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយសម្តែង​បាតិមោក្ខ ដល់ពួកភិក្ខុនី។

[១៨៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយទៅកាន់លំនៅរបស់​ភិក្ខុនី ហើយសំដែង​បាតិមោក្ខ ដល់ពួក​ភិក្ខុនី។ មនុស្សទាំងឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជា​ប្រពន្ធរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាសហាយរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ឥឡូវនេះ ភិក្ខុទាំងនោះ មុខជានឹងត្រេកអរជាមួយនឹងភិក្ខុនីទាំងនេះ (ទៀត)។ កាលដែលមនុស្សទាំងនោះ កំពុង​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏បានឮច្បាស់។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ពួកភិក្ខុមិនត្រូវសម្តែង​បាតិមោក្ខ ដល់ពួកភិក្ខុនីឡើយ ភិក្ខុណាសម្តែង ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីសម្តែងបាតិមោក្ខ ដល់ភិក្ខុនីផងគ្នាចុះ។ ភិក្ខុនីទាំង​ឡាយ មិនបានដឹងថា ភិក្ខុនីត្រូវ​សម្តែង​បាតិមោក្ខយ៉ាងនេះ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុប្រាប់ដល់ភិក្ខុនីថា នាងទាំងឡាយត្រូវសម្តែង​បាតិមោក្ខយ៉ាងនេះ។

[១៩០] ក្នុងសម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនបានសម្តែង​អាបត្តិចេញ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនមែន​មិនត្រូវសម្តែង​អាបត្តិចេញទេ ភិក្ខុនីណាមិនសម្តែង ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនបានដឹងថា ភិក្ខុនីត្រូវសម្តែងអាបត្តិយ៉ាងនេះ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយប្រាប់ដល់ភិក្ខុនីថា នាងទាំងឡាយ​ត្រូវ​សម្តែង​អាបត្តិយ៉ាងនេះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អ្នកណាហ្ន៎ គួរ​នឹងទទួលអាបត្តិ របស់ពួកភិក្ខុនី។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុទទួល​អាបត្តិ​របស់​ភិក្ខុនី។

[១៩១] សម័យនោះ ភិក្ខុនីទាំងឡាយបានឃើញភិក្ខុ (កំពុងដើរ) ក្នុងច្រករហូតខ្លះ ក្នុងច្រក​ទាល់ខ្លះ ក្នុងផ្លូវ​បែកជាបីខ្លះ ក៏ដាក់បាត្រលើផែនដី ហើយធ្វើចីពរ ឆៀងស្មាម្ខាង អង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលី សម្តែងអាបត្តិ។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ភិក្ខុនីទាំង​នេះ ជាភរិយារបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាសហាយរបស់​ភិក្ខុទាំងនេះ ក្នុងវេលាយប់​ប្រទូស្តគ្នា គឺរួមដំណេកជាមួយគ្នា ឥឡូវនេះ មកខមាទោសនឹងគ្នា។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុ​មិនត្រូវទទួលអាបត្តិ​របស់ភិក្ខុនីទេ ភិក្ខុណាទទួល ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យតែ​ភិក្ខុនីទទួលអាបត្តិ​របស់ពួក​ភិក្ខុនីផងគ្នា។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនបាន​ដឹងថា ភិក្ខុនីត្រូវទទួល​អាបត្តិយ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុ​ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុនីទាំងឡាយថា នាងទាំងឡាយ​ ត្រូវទទួលអាបត្តិយ៉ាងនេះ។

[១៩២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ មិនបានធ្វើកម្ម (មានតជ្ជនីយកម្ម ជាដើម) ដល់​ភិក្ខុនី។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើកម្ម ដល់​ភិក្ខុនីទាំងឡាយ។ លំដាប់​នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អ្នកណាហ្ន៎ គួរនឹងធ្វើកម្មដល់ភិក្ខុនី។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ  តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យភិក្ខុធ្វើកម្មដល់ពួកភិក្ខុនី។

[១៩៣] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុនី ដែលភិក្ខុបានធ្វើកម្មរួចហើយ លុះឃើញ​ភិក្ខុ (កំពុងដើរ) ក្នុងច្រករហូតខ្លះ ក្នុងច្រក​ទាល់ខ្លះ ក្នុងផ្លូវ​បែកជាបីខ្លះ ក៏ដាក់បាត្រលើផែនដី ហើយធ្វើចីពរ ឆៀងស្មាម្ខាង អង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីខមាទោសថា សូមលោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ សំគាល់ថា យើងលែងធ្វើយ៉ាងនេះទៀតហើយ។ មនុស្សទាំងឡាយ (បានឃើញ) ដូច្នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ភិក្ខុនីទាំង​នេះ ជាប្រពន្ធរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាសហាយរបស់​ភិក្ខុទាំងនេះ ក្នុងពេលយប់​ប្រទូស្តគ្នា គឺរួមដំណេកជាមួយគ្នា ឥឡូវនេះ មកខមាទោសនឹងគ្នា។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុ​មិនត្រូវធ្វើកម្ម​ ដល់ភិក្ខុនីឡើយ ភិក្ខុណាធ្វើ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុនី ធ្វើកម្ម​ដល់​ភិក្ខុនីផងគ្នា។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនបាន​ដឹងថា ភិក្ខុនីត្រូវធ្វើកម្មយ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុ​​ប្រាប់ដល់​ភិក្ខុនីទាំងឡាយថា នាងទាំងឡាយ​ ត្រូវធ្វើកម្មយ៉ាងនេះ។

[១៩៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ បង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែង ជជែកគ្នា​កណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ពោលចាក់ដោតគ្នាដោយលំពែង គឺមាត់ មិនមានអ្នកណាអាចរម្ងាប់​នូវអធិករណ៍នោះ​បានឡើយ។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុរម្ងាប់​អធិករណ៍របស់ពួកភិក្ខុនី។

[១៩៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ តែងរម្ងាប់អធិករណ៍របស់ពួកភិក្ខុនី។ កាល​បើ​ភិក្ខុ​បានវិនិច្ឆ័យ​អធិករណ៍នោះហើយ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ គួរដល់កម្មខ្លះ គួរដល់អាបត្តិខ្លះ។ ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ និយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ មេត្តា​ធ្វើកម្មដល់ភិក្ខុនីចុះ សូមលោកម្ចាស់ទទួលអាបត្តិ​របស់ភិក្ខុនីចុះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្ត​យ៉ាង​នេះថា ភិក្ខុត្រូវរម្ងាប់​អធិករណ៍របស់ពួកភិក្ខុនី។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ លើកកម្មរបស់ពួកភិក្ខុនី ហើយប្រគល់ឲ្យភិក្ខុនី ឲ្យភិក្ខុនី​ធ្វើកម្មដល់​ភិក្ខុនីផងគ្នា ឲ្យភិក្ខុលើក​អាបត្តិរបស់ភិក្ខុនី ហើយប្រគល់ឲ្យភិក្ខុនីទទួលអាបត្តិរបស់​ភិក្ខុនីផងគ្នា។

[១៩៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីជាសិស្សរបស់ឧប្បលវណ្ណាភិក្ខុនី ទៅតាម​ព្រះមានព្រះភាគ រៀនវិន័យអស់៧ឆ្នាំ។ ភិក្ខុនីនោះច្រើនភ្លេចស្មារតី វិន័យដែល​បានរៀនមកហើយ ក៏ចេះតែ​ភ្លេច​ទៅវិញ។ ភិក្ខុនីនោះ ឮដំណឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់មានបំណង​នឹងស្តេចទៅកាន់នគរ​សាវត្ថី។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនីនោះ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាត្មាអញនេះ បានទៅតាម​ព្រះមានព្រះភាគ រៀនវិន័យ​អស់៧ឆ្នាំហើយ អាត្មាអញនេះ ជាមនុស្ស​ភ្លេចច្រើន វិន័យ​ដែល​បាន​រៀនហើយ ចេះតែ​ភ្លេចទៅវិញ ធម្មតា មាតុគ្រាមនឹងដើរតាមព្រះសាស្តាអស់មួយជីវិត ក៏លំបាក​ពេកណាស់ បើដូច្នោះ អាត្មាអញនឹងប្រតិបត្តិ​យ៉ាងណា។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនីនោះ ប្រាប់​រឿង​នុ៎ះ​ ដល់​ភិក្ខុនីទាំងឡាយ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ដំណាលរឿងនុ៎ះប្រាប់ពួកភិក្ខុ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ពួកភិក្ខុបង្ហាញវិន័យ​ ដល់ពួកភិក្ខុនីបាន។

ភាណវារៈ ទី១។

[១៩៧] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងក្រុងវេសាលី គួរតាមពុទ្ធ​អធ្យាស្រ័យហើយ ក៏ស្តេច​ទៅកាន់ចារិក​នគរសាវត្ថី កាលត្រាច់ទៅកាន់ចារិកតាមលំដាប់ ទ្រង់​ឆ្ពោះ​ទៅកាន់​នគរសាវត្ថីនោះ។ មានសេចក្តីដំណាលថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងវត្តជេតពន របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបនគរសាវត្ថីនោះ។ សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ សាចភក់ និងទឹក​ទៅលើពួកភិក្ខុនី ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ នឹងបានពួកភិក្ខុនីត្រេកអរ​ក្នុងពួក​យើង។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវ​សាចភក់ និងទឹកទៅលើពួកភិក្ខុនីទេ ភិក្ខុណាសាច ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុសង្ឃ) ធ្វើទណ្ឌកម្មដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុសង្ឃត្រូវធ្វើទណ្ឌកម្មដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីសង្ឃ គប្បីធ្វើភិក្ខុនោះឲ្យជាអវន្ទិយបុគ្គល (បុគ្គល​ដែលមិនគួរ​ឲ្យភិក្ខុនីសំពះ)។

[១៩៨] សម័យនោះ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ បើកកាយបង្ហាញពួកភិក្ខុនី លាត់ភ្លៅបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុនី បើកអង្គជាតបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុនី ចំអកចំអន់​ពួកភិក្ខុនី (ដោយ​អសទ្ធម្ម) ផ្សំផ្គុំ (ពួក​បុរសលេង) ជាមួយនឹងពួកភិក្ខុនី ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ នឹងបានពួក​ភិក្ខុនីត្រេកអរ​ក្នុង​ពួក​យើង។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវបើកកាយបង្ហាញពួកភិក្ខុនី មិនត្រូវលាត់ភ្លៅបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុនី មិនត្រូវបើកអង្គជាតបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុនី មិនត្រូវចំអកចំអន់​ពួកភិក្ខុនី (ដោយ​អសទ្ធម្ម) មិនត្រូវផ្សំផ្គុំ (ពួក​បុរសលេង) ជាមួយនឹងពួកភិក្ខុនីទេ ភិក្ខុណាផ្សំផ្គុំលេង ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុសង្ឃ) ធ្វើទណ្ឌកម្ម ដល់ភិក្ខុនោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុសង្ឃ​ ត្រូវធ្វើទណ្ឌកម្ម ដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីសង្ឃ គប្បី​ធ្វើភិក្ខុនោះ ឲ្យជាអវន្ទិយបុគ្គល។

[១៩៩] សម័យនោះឯង ឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី សាចភក់ និងទឹកទៅលើពួកភិក្ខុ ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ នឹងបានពួកភិក្ខុត្រេកអរមករកពួកយើង។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវសាច​ភក់ និងទឹក​ទៅលើពួកភិក្ខុទេ ភិក្ខុនីណាសាច ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) ធ្វើទណ្ឌកម្ម ដល់ភិក្ខុនីនោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុនីសង្ឃ ត្រូវធ្វើទណ្ឌកម្មដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) ធ្វើអាវរណកម្ម គឺហាមប្រាម។ លុះហាមប្រាមហើយ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនទទួល​យកដោយស្រុះស្រួល។ ភិក្ខុទាំងឡាយនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) បញ្ឈប់ឱវាទ។

[២០០] សម័យនោះឯង ឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី បើកកាយបង្ហាញពួកភិក្ខុ បើកដោះបង្ហាញ​ពួក​ភិក្ខុ បើកភ្លៅបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុ បើកអង្គជាតបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុ ចំអកចំអន់​ពួកភិក្ខុ (ដោយ​អសទ្ធម្ម) ផ្សំផ្គុំ (ពួកភិក្ខុនីលេង) ជាមួយនឹងពួកភិក្ខុ ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្តេចហ្ន៎ នឹងបានពួក​ភិក្ខុត្រេកអរ​មករក​ពួក​យើង។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវបើកកាយបង្ហាញពួកភិក្ខុ មិនត្រូវ​បើក​ដោះបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុ មិនត្រូវបើកភ្លៅបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុ មិនត្រូវបើកអង្គជាតបង្ហាញ​ពួកភិក្ខុ មិនត្រូវ​ចំអកចំអន់​ពួកភិក្ខុ (ដោយ​អសទ្ធម្ម) មិនត្រូវផ្សំផ្គុំ (ពួកភិក្ខុនីលេង) ជាមួយនឹងពួកភិក្ខុទេ ភិក្ខុនី​ណា​ផ្សំផ្គុំលេង ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) ធ្វើ​ទណ្ឌកម្ម ដល់ភិក្ខុនីនោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ភិក្ខុនីសង្ឃ​ ត្រូវ​ធ្វើ​ទណ្ឌកម្ម ដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) ធ្វើអាវរណកម្ម (ដល់ភិក្ខុនីទាំងឡាយ)។ លុះធ្វើអាវរណកម្មហើយ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ក៏មិនទទួល​ដោយស្រុះ​ស្រួល។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនីសង្ឃ) បញ្ឈប់ឱវាទ។

[២០១] លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះ​ដូច្នេះថា ការធ្វើឧបោសថកម្ម​ជាមួយនឹងភិក្ខុនី ដែលភិក្ខុនីសង្ឃបញ្ឈប់​ឱវាទហើយ គួរដែរ ឬមិនគួរទេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីសង្ឃ មិនត្រូវធ្វើ​ឧបោសថកម្មជាមួយនឹងភិក្ខុនី ដែលភិក្ខុនី​សង្ឃបញ្ឈប់​ឱវាទទេ ដ្បិតអធិករណ៍នោះ មិនទាន់រម្ងាប់នៅឡើយ។

[២០២] សម័យនោះ ឧទាយីដ៏មានអាយុ បញ្ឈប់ឱវាទ​ ហើយចេញទៅកាន់ទីចារិក។ ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា លោកម្ចាស់ឧទាយី មិនសមបើនឹង​បញ្ឈប់​ឱវាទ​ ហើយចេញទៅកាន់ទីចារិកសោះ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវបញ្ឈប់​ឱវាទ ហើយចេញ​ទៅកាន់ទីចារិកទេ ភិក្ខុណាចៀសចេញទៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២០៣] សម័យនោះ មានពួកភិក្ខុល្ងង់ មិនឈ្លាសបញ្ឈប់ឱវាទ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុល្ងង់ មិនឈ្លាស មិនត្រូវ​បញ្ឈប់ឱវាទទេ ភិក្ខុណាបញ្ឈប់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២០៤] សម័យនោះ ពួកភិក្ខុបញ្ឈប់ឱវាទ ក្នុងទីដែលមិនមានរឿង មិនមានហេតុ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវបញ្ឈប់ឱវាទ ក្នុងទីដែលឥតរឿង ឥតហេតុទេ ភិក្ខុណាបញ្ឈប់​ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២០៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ បញ្ឈប់ឱវាទហើយ មិនឲ្យវិនិច្ឆ័យ (មិនជំនុំ​ជម្រះ)។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវបញ្ឈប់ឱវាទ ហើយមិនឲ្យវិនិច្ឆ័យទេ ភិក្ខុណា​មិនឲ្យ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២០៦] សម័យនោះ ភិក្ខុនីទាំងឡាយមិនទៅទទួលឱវាទ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវមិនទៅទទួលឱវាទទេ ភិក្ខុនីណាមិនទៅទទួល វិន័យធរត្រូវវិនិច្ឆ័យតាមអាបត្តិ។

[២០៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីសង្ឃទាំងអស់ នាំគ្នាទៅទទួលឱវាទ។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាប្រពន្ធរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាសហាយរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ឥឡូវនេះ ភិក្ខុទាំងនេះ នឹងត្រេកត្រអាល ជាមួយនឹង​ភិក្ខុនី​ទាំងនេះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីសង្ឃ មិនត្រូវទៅទទួល​ឱវាទ (ព្រមគ្នា) ទាំងអស់ទេ បើទៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី បួន ឬប្រាំរូប ទៅទទួល​ឱវាទ (ម្តងៗបាន)។

[២០៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីបួនប្រាំរូប នាំគ្នាទៅទទួលឱវាទ។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ដូច្នោះទៀតថា ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាប្រពន្ធរបស់ភិក្ខុទាំង​នេះ ភិក្ខុនីទាំងនេះ ជាសហាយរបស់ភិក្ខុទាំងនេះ ឥឡូវនេះ ភិក្ខុទាំងនេះមកត្រេកត្រអាល ជាមួយ​នឹង​ភិក្ខុនីទាំងឡាយនេះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីបួនប្រាំរូប មិនត្រូវទៅទទួល​ឱវាទទេ បើទៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុនីពីរ ឬបីរូប ទៅទទួល​ឱវាទ។ ភិក្ខុនីសង្ឃ ត្រូវចូលទៅរកភិក្ខុ១រូប ធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ក្រាបថ្វាយបង្គំបាទា ហើយអង្គុយ​ច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង ពោលយ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ ភិក្ខុនីសង្ឃ ថ្វាយ​បង្គំបាទានៃភិក្ខុសង្ឃផង សូមចូលមកទទួលយកឱវាទផង បពិត្រលោកម្ចាស់ ឮថាភិក្ខុនីសង្ឃ ត្រូវបានចូលមកទទួលយកឱវាទ។ ភិក្ខុនោះ គប្បីចូលទៅរកភិក្ខុអ្នកសម្តែងបាតិមោក្ខ ហើយពោល​យ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ ភិក្ខុនីសង្ឃថ្វាយបង្គំបាទានៃភិក្ខុសង្ឃផង ចូលមក​ទទួលឱវាទផង បពិត្រលោកម្ចាស់ ឮថាភិក្ខុនីសង្ឃ ត្រូវបាន​ចូលមកទទួលឱវាទ។ ភិក្ខុសម្តែង​បាតិមោក្ខ គប្បីពោលថា មានភិក្ខុណាមួយ ដែលសង្ឃបានសន្មតឲ្យជាអ្នកឲ្យឱវាទ ដល់​ភិក្ខុដែរឬ។ បើមានភិក្ខុណាមួយ ដែលសង្ឃបានសន្មតឲ្យជាអ្នកឲ្យឱវាទដល់ភិក្ខុនី ត្រូវភិក្ខុ​អ្នក​សម្តែងបាតិមោក្ខនិយាយថា ភិក្ខុឈ្មោះនេះ ដែលសង្ឃបានសន្មតឲ្យជាអ្នកឲ្យឱវាទ​ដល់ភិក្ខុនី ភិក្ខុនីសង្ឃ ចូរចូលទៅរកភិក្ខុនោះចុះ។ បើមិនមានភិក្ខុណាមួយ ដែលសង្ឃសន្មតឲ្យជា​អ្នកឲ្យ​ឱវាទ ដល់ភិក្ខុនីទេ ត្រូវភិក្ខុអ្នកសម្តែងបាតិមោក្ខនិយាយថា លោកដ៏មានអាយុ​អង្គណា អាច​ទូន្មានភិក្ខុនីបាន។ បើភិក្ខុណាមួយអាចទូន្មានភិក្ខុនីបាន ទាំងភិក្ខុនោះ ក៏ប្រកបដោយ​អង្គ៨​ប្រការ​ផង ដែលសង្ឃ​ត្រូវសន្មតថា ភិក្ខុឈ្មោះនេះ សង្ឃបានសន្មតឲ្យជាអ្នកឲ្យឱវាទ ដល់ភិក្ខុនីហើយ ភិក្ខុនីសង្ឃ ត្រូវចូល​ទៅរកភិក្ខុនោះចុះ។ បើមិនមានភិក្ខុណាមួយ អាចនឹងទូន្មានភិក្ខុនីបានទេ ភិក្ខុ​អ្នកសម្តែងបាតិមោក្ខ គប្បី​ប្រាប់ថា ភិក្ខុណាមួយដែល​សង្ឃសន្មត ឲ្យជា​អ្នកទូន្មានភិក្ខុនីនោះ មិនមានទេ ចូរភិក្ខុនីសង្ឃសម្រេច​ប្រយោជន៍ ដោយសេចក្តីជ្រះថ្លាចុះ។

[២០៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ មិនព្រមទទួលឲ្យឱវាទ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវប្រកែកមិនព្រមទទួលឲ្យឱវាទទេ ភិក្ខុណាមិនព្រមទទួល ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១០] សម័យនោះ មានភិក្ខុ១រូបល្ងង់។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយនាំគ្នាចូលទៅរក​ភិក្ខុនោះ ហើយពោល​ពាក្យនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់ទទួល​ឲ្យឱវាទចុះ។ ភិក្ខុនោះ​ឆ្លើយថា ម្នាលនាង យើងជាមនុស្សល្ងង់ យើងទទួលឲ្យឱវាទដូចម្តេចបាន។ ពួកភិក្ខុនីពោលថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោក​ទទួលឲ្យឱវាទចុះ ដ្បិតហេតុនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្ត​ថា ត្រូវភិក្ខុទទួល​ឲ្យឱវាទ ដល់ភិក្ខុនី។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បញ្ឈប់ភិក្ខុល្ងង់ ឲ្យភិក្ខុ​ក្រៅ​ពី​នេះ ទទួលឲ្យឱវាទបាន។

[២១១] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ១រូបមានជម្ងឺ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ នាំគ្នាចូលទៅ​រកភិក្ខុនោះ ហើយនិយាយពាក្យនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់ទទួល​ឲ្យឱវាទ។ ភិក្ខុនោះឆ្លើយថា ម្នាលនាង យើងជាមនុស្សមានជម្ងឺ យើងទទួល​ឲ្យឱវាទដូចម្តេចបាន។ ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយនិយាយ​ថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមលោកម្ចាស់ទទួលឲ្យ​ឱវាទ ដ្បិតហេតុនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បញ្ញត្ត​ថា ឲ្យបញ្ឈប់ភិក្ខុល្ងង់ ឲ្យភិក្ខុក្រៅពីនេះទទួលឲ្យឱវាទបាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត​ឲ្យបញ្ឈប់ភិក្ខុល្ងង់ និងភិក្ខុឈឺ ឲ្យភិក្ខុក្រៅពីនេះ ទទួល​ឲ្យឱវាទបាន។

[២១២] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ១រូប ជាអ្នកដំណើរ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ចូលទៅ​រកភិក្ខុ​នោះ ហើយនិយាយពាក្យនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមមេត្តាទទួល​ឲ្យឱវាទ។ ភិក្ខុនោះ​ឆ្លើយថា ម្នាលនាង យើងជាអ្នកដំណើរ យើងទទួល​ឲ្យឱវាទដូចម្តេចបាន។ ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយពោលថា បពិត្រ​លោកម្ចាស់ សូមមេត្តាទទួលឲ្យ​ឱវាទ ដ្បិតហេតុនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តថា លើកលែងតែភិក្ខុល្ងង់ លើកលែងតែភិក្ខុឈឺចេញ ត្រូវឲ្យភិក្ខុក្រៅពីនេះទទួលឲ្យឱវាទបាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាប​បង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាតឲ្យលើកលែងភិក្ខុល្ងង់ លើកលែងភិក្ខុឈឺ និងភិក្ខុអ្នក​ដំណើរ ឲ្យភិក្ខុដែលក្រៅពីនេះ ទទួល​ឲ្យឱវាទបាន។

[២១៣] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ១រូបជាអ្នកនៅក្នុងព្រៃ។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ចូលទៅ​រក​ភិក្ខុ​នោះ ហើយនិយាយពាក្យនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមមេត្តាទទួល​ឲ្យឱវាទ។ ភិក្ខុនោះឆ្លើយថា ម្នាលនាង ដ្បិតយើងជាអ្នកនៅក្នុងព្រៃ យើងនឹងទទួល​ឲ្យឱវាទដូចម្តេចបាន។ ភិក្ខុនី​ទាំងឡាយ​និយាយ​ថា បពិត្រលោកម្ចាស់ សូមមេត្តាទទួលឲ្យ​ឱវាទ ដ្បិតហេតុនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តឲ្យលើកលែងតែភិក្ខុល្ងង់ លើកលែងតែភិក្ខុឈឺ និងលើកលែង​តែភិក្ខុអ្នកដំណើរ​ចេញ ឲ្យភិក្ខុក្រៅពីនេះទទួលឲ្យឱវាទបាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុ​អ្នកនៅ​ក្នុងព្រៃ ទទួល​ឲ្យឱវាទផង ឲ្យធ្វើសង្កេត (សេចក្តីកំណត់)ផងថា អាត្មាអញ នឹងផ្លាស់ទៅក្នុងទីនោះ។

[២១៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយទទួលឲ្យឱវាទ ហើយមិនបានប្រាប់​ដល់ (ភិក្ខុ​អ្នកសំដែងបាតិមោក្ខ)។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនត្រូវ​ភិក្ខុមិនប្រាប់ឱវាទ (ដល់ភិក្ខុនី)ទេ ភិក្ខុណាមិនប្រាប់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ ទទួលឲ្យឱវាទហើយ មិនផ្លាស់ទី (តាមសង្កេត)។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវមិនផ្លាស់ទី (តាមសង្កេត)ទេ ភិក្ខុណាមិនផ្លាស់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ មិនទៅកាន់ទីដែលសង្ឃកំណត់ហើយ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវខានទៅកាន់ទីដែលសង្ឃ​កំណត់​ហើយទេ ភិក្ខុនី​ណាមិនទៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយទ្រទ្រង់វត្ថពន្ធចង្កេះវែងៗ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយវត្ថពន្ធចង្កេះនោះ [អដ្ឋកថាពន្យល់ថា ចងរឹងឆ្អឹងជំនីរឲ្យទន់ដោយវត្ថពន្ធចង្កេះ ហាក់ដូច​ជានាងទារិកា ជាគ្រហស្ថ រុំដោយសំពត់ចោមពុង គឺសំពត់បិទដោះ។]។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកស្រីគ្រហស្ថអ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវទ្រទ្រង់វត្ថពន្ធចង្កេះវែងទេ ភិក្ខុនីណាទ្រទ្រង់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតវត្ថពន្ធចង្កេះល្មមព័ទ្ធតែ១ជុំបាន មិនត្រូវចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយវត្ថពន្ធចង្កេះ​នោះទេ ភិក្ខុនីណាចងរឹត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងដែលធ្វើអំពី​បន្ទោះឫស្សី ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងស្បែក ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងសំពត់ស ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំសំពត់ស ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយខ្មាញ់សំពត់ស ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងសំពត់មានពណ៌ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំសំពត់​មានពណ៌ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយខ្មាញ់សំពត់មានពណ៌ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំសំពត់​សូត្រ ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយខ្មាញ់សំពត់សូត្រ។ មនុស្សទាំងឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាពួកស្រីគ្រហស្ថអ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំង ដែលធ្វើ​ដោយបន្ទោះឫស្សី មិនត្រូវចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងស្បែក មិនត្រូវចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងសំពត់ស មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំសំពត់ស មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយខ្មាញ់​សំពត់ស មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងសំពត់មានពណ៌ មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំ​សំពត់មានពណ៌ មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយខ្មាញ់សំពត់​មានពណ៌ មិនត្រូវ​ចងរឹតឆ្អឹងជំនីរ ដោយសំណុំសំពត់សូត្រទេ ភិក្ខុនីណាចងរឹត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២១៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយឲ្យគេដំត្រគាក ដោយឈើមានសណ្ឋាន​ដូច​ឆ្អឹង​ស្មងគោ ឲ្យគេដំត្រគាក ឲ្យគេដំដៃ ឲ្យគេដំខ្នងដៃ ឲ្យគេដំជើង ឲ្យគេដំខ្នងជើង ឲ្យគេដំភ្លៅ ឲ្យ​គេដំ​មុខ ឲ្យគេដំសាច់ជើងធ្មេញ ដោយឈើមានសណ្ឋានដូចឆ្អឹងចង្កាគោ។ មនុស្សទាំងឡាយ ក៏​ពោល​ទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវ​ឲ្យគេដំត្រគាកដោយឈើមានសណ្ឋាន​ដូចឆ្អឹងស្មងគោ មិនត្រូវឲ្យគេ​ដំត្រគាក មិនត្រូវ​ឲ្យគេដំដៃ មិនត្រូវឲ្យគេដំខ្នងដៃ មិនត្រូវឲ្យគេដំជើង មិនត្រូវឲ្យគេដំខ្នងជើង មិនត្រូវ​ឲ្យគេដំភ្លៅ មិនត្រូវឲ្យ​គេដំ​មុខ មិនត្រូវឲ្យគេដំសាច់ជើងធ្មេញ ដោយឈើ​មាន​សណ្ឋាន​ដូចឆ្អឹង​ចង្កាគោទេ ភិក្ខុនីណាឲ្យគេដំ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២០] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី លាបមុខ ប្រស់មុខ ខាត់មុខ ចឹមមុខ ស្រឡាប​ខ្លួន ស្រឡាបមុខ ស្រឡាបទាំងខ្លួន ទាំងមុខ ដោយគ្រឿងលាប លាយដោយមនោសិលា (ម្សៅលាម)។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាពួកស្រី​គ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវលាបមុខ មិនត្រូវប្រស់មុខ មិនត្រូវ​ខាត់មុខ មិនត្រូវចឹមមុខ មិនត្រូវស្រឡាប​ខ្លួន មិនត្រូវស្រឡាបមុខ មិនត្រូវស្រឡាបទាំងខ្លួន ទាំងមុខ ដោយគ្រឿងលាបលាយដោយមនោសិលាទេ ភិក្ខុនីណាធ្វើ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២១] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ធ្វើនូវគំនូសខាងក្រោមមាត់ [អដ្ឋកថា ពន្យល់​ថា ពួកភិក្ខុនី​យកថ្នាំបន្តក់ភ្នែក ទៅធ្វើជាគំនូសខាងក្រោមមាត់ត្រង់កន្លែងណាដែលវៀចៗ ឬខូងៗ។] ធ្វើ​គំនូសប្លែកៗត្រង់ថ្ពាល់ ក្រឡេកមើលតាមបង្អួច ឈរត្រង់ទ្វារ បង្ហាញកាយពាក់​កណ្តាល ប្រើ​ឲ្យ​គេលេងមហោស្រព បំបួសស្រីផ្កាមាស តាំងរោងសុរោ តាំងរោងលក់សាច់ បើក​រានផ្សារ ដំឡើង​ថ្លៃ (ទំនិញ) ប្រកបជំនួញ ឲ្យខ្ញុំប្រុសបំរើ ឲ្យខ្ញុំស្រីបម្រើ ឲ្យកូនឈ្នួលប្រុសបំរើ ឲ្យ​កូន​​ឈ្នួល​ស្រីបំរើ ឲ្យសត្វតិរច្ឆានបំរើ លក់វត្ថុខ្ចី និងវត្ថុទុំ (តាំងរានផ្សារលក់ដូររបស់រាយរង) ទ្រ​ទ្រង់​កំរាលស្មាច់ដោយរោមចៀម។ មនុស្សទាំងឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាពួកស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវ​ធ្វើគំនូស​ក្រោមមាត់ មិនត្រូវធ្វើ​គំនូសប្លែកៗត្រង់ថ្ពាល់ មិនត្រូវក្រឡេកមើលតាមបង្អួច មិនត្រូវឈរត្រង់​មាត់​ទ្វារ  បង្ហាញកាយពាក់កណ្តាល មិនត្រូវប្រើគេ​ឲ្យលេងមហោស្រព មិនត្រូវបំបួសស្រីផ្កាមាស មិនត្រូវ​តាំងរោងសុរោ មិនត្រូវតាំងរោងលក់សាច់ មិនត្រូវបើករានផ្សារ មិនត្រូវដំឡើង​ថ្លៃ (ទំនិញ) មិនត្រូវ​ប្រកបជំនួញ មិនត្រូវឲ្យខ្ញុំប្រុសបំរើ មិនត្រូវឲ្យខ្ញុំស្រីបម្រើ មិនត្រូវឲ្យកូនឈ្នួលប្រុសបំរើ មិនត្រូវឲ្យកូន​ឈ្នួល​ស្រីបំរើ មិនត្រូវឲ្យសត្វតិរច្ឆានបំរើ មិនត្រូវលក់វត្ថុខ្ចី និងវត្ថុទុំ (តាំងរាន​ផ្សារ​លក់​ដូររបស់រាយរង) មិនត្រូវទ្រទ្រង់កំរាលស្មាច់ដោយរោមចៀមទេ ភិក្ខុនីណាទ្រទ្រង់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ទ្រទ្រង់ចីវរខៀវសុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរលឿងខ្ចី​សុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរក្រហមសុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរហង្សបាទសុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរខ្មៅសុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរក្រហមក្រមៅ​សុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរលឿងទុំសុទ្ធ ទ្រទ្រង់ចីវរមានជាយ​មិនបានកាត់ដាច់ ទ្រទ្រង់ចីវរ​មានជាយវែង ទ្រទ្រង់ចីវរមានជាយវិចិត្រដោយផ្កាឈើ ទ្រទ្រង់ចីវរមានជាយ​វិ​ចិត្រដោយផ្លែឈើ ទ្រទ្រង់អាវ​បំពង់វែង ទ្រទ្រង់មួក។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាពួកស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះ​មាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវ​ទ្រទ្រង់ចីវរខៀវសុទ្ធ មិនត្រូវ​ទ្រទ្រង់ចីវរលឿងខ្ចី​សុទ្ធ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរក្រហមសុទ្ធ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរហង្សបាទសុទ្ធ មិនត្រូវ​ទ្រទ្រង់ចីវរខ្មៅសុទ្ធ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរក្រហមក្រមៅ​សុទ្ធ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរលឿងទុំសុទ្ធ មិនត្រូវ​ទ្រទ្រង់ចីវរមានជាយ​មិនបានកាត់ដាច់ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរ​មានជាយវែង មិនត្រូវ​ទ្រទ្រង់ចីវរ​មាន​ជាយ​វិចិត្រដោយផ្កាឈើ មិនត្រូវទ្រទ្រង់ចីវរមានជាយ​វិ​ចិត្រដោយផ្លែឈើ មិនត្រូវទ្រទ្រង់អាវ​បំពង់​វែង មិនត្រូវទ្រទ្រង់មួកទេ ភិក្ខុនីណាទ្រទ្រង់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២៣] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូប កាលដែលទៀបនឹងធ្វើមរណកាល បាន​ផ្តាំ​យ៉ាងនេះថា អំណឹះអំពីខ្ញុំទៅ បរិក្ខាររបស់ខ្ញុំ ចូរបានទៅជារបស់​សង្ឃចុះ។ ភិក្ខុ និងភិក្ខុនី​ទាំង​ឡាយ ក្នុងទីនោះ ជជែកគ្នាថា បរិក្ខារនេះត្រូវបានយើង បរិក្ខារនេះ ត្រូវបានយើង។ ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បើភិក្ខុនី កាលដែលទៀបនឹងធ្វើមរណកាល បានផ្តាំយ៉ាងនេះថា អំណឹះអំពីខ្ញុំទៅ បរិក្ខារ​របស់ខ្ញុំ ចូរបានទៅជារបស់​សង្ឃចុះ ដូច្នេះ ភិក្ខុសង្ឃមិនជាឥស្សរៈ​ លើបរិក្ខារ​នោះទេ បរិក្ខារ​នុ៎ះ ត្រូវបានជារបស់ភិក្ខុនីសង្ឃ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើសិក្ខមានា។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ បើសាមណេរី កាលដែលទៀបនឹងមរណកាល បាន​ផ្តាំ​យ៉ាងនេះថា អំណឹះអំពីខ្ញុំទៅ បរិក្ខាររបស់ខ្ញុំ ចូរបានទៅជារបស់​សង្ឃចុះ យ៉ាងនេះ ភិក្ខុសង្ឃមិនជាធំ ក្នុងបរិក្ខារ​នោះទេ បរិក្ខារ​នុ៎ះ ត្រូវបានជារបស់ភិក្ខុនីសង្ឃ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើភិក្ខុ កាលដែលទៀបនឹង​មរណកាល​ហើយ បាន​ផ្តាំ​យ៉ាងនេះថា អំណឹះអំពីខ្ញុំទៅ បរិក្ខាររបស់ខ្ញុំ ចូរបានទៅជារបស់​សង្ឃចុះ យ៉ាងនេះ ភិក្ខុនីសង្ឃមិនជាធំ លើបរិក្ខារ​នោះទេ បរិក្ខារនុ៎ះ ត្រូវបានជា​របស់ភិក្ខុសង្ឃ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើសាមណេរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើ​ឧបាសក។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើ​ឧបាសិកា។បេ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ បើនរណាៗដទៃ កាលដែលទៀបនឹងមរណកាលហើយ បាន​ផ្តាំ​យ៉ាងនេះថា អំណឹះអំពីខ្ញុំទៅ បរិក្ខាររបស់ខ្ញុំ ចូរបានទៅជារបស់​សង្ឃចុះ យ៉ាងនេះ ភិក្ខុនី​សង្ឃ​មិនជាធំ លើបរិក្ខារ​នោះទេ បរិក្ខារនុ៎ះ ត្រូវបានជារបស់ភិក្ខុសង្ឃ។

[២២៤] សម័យនោះឯង មានស្ត្រីម្នាក់ ជាភរិយាចាស់របស់ស្តេច​មល្លៈ ចូលមកបួសក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុនី។ ភិក្ខុនី (បួសថ្មី) នោះបានឃើញភិក្ខុ១រូប មានកម្លាំងថយ ដើរទៅតាមច្រក ប៉ះដោយចង្កួយ​ស្មា ភិក្ខុនោះក៏ដួលចុះទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ​ភិក្ខុនី​ នឹងដើរទៅប៉ះភិក្ខុទេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី មិនត្រូវឲ្យប៉ះភិក្ខុឡើយ ភិក្ខុនីណាឲ្យប៉ះ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ដែលឃើញ​ភិក្ខុហើយ ត្រូវ​ចៀសចេញអំពីចម្ងាយ បើកផ្លូវឲ្យ។

[២២៥] សម័យនោះ មានស្ត្រីម្នាក់ ជាស្រីប្តីលែង ហើយមានផ្ទៃដោយសហាយ។ ស្រី​នោះ រំលូតកូនចេញហើយ បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងភិក្ខុនីជាកុលុបកីថា បពិត្រលោកម្ចាស់ លោក​ម្ចាស់សូមដាក់កូនខ្ចីនេះ ក្នុងបាត្រយកទៅចុះ។ ភិក្ខុនីនោះ ដាក់កូនខ្ចីនោះក្នុងបាត្រ ហើយបិទ​បាំង​នឹងសង្ឃាដិដើរទៅ។ សម័យនោះឯង មានបិណ្ឌចារិកភិក្ខុ១រូប សមាទានថា បើអាត្មាអញ​បាន​ចង្ហាន់​ជាដម្បូងណា ហើយមិនទាន់បាន​ឲ្យចង្ហាន់​នោះដល់ភិក្ខុក្តី ភិក្ខុនីក្តី អាត្មាអញ​ក៏​មិនបរិភោគ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនោះ បានឃើញភិក្ខុនីនោះហើយ និយាយពាក្យនេះថា ហ៏​នាង នាងទទួលយកចង្ហាន់ចុះ។ ភិក្ខុនីឆ្លើយថា ណ្ហើយ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុនោះ និយាយពាក្យនេះនឹង​ភិក្ខុនី​នោះ អស់វារៈពីរដងថា ហ៏​នាង ចូរនាងទទួលយកចង្ហាន់ទៅចុះ។ ភិក្ខុនីឆ្លើយថា ណ្ហើយ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុនោះ និយាយពាក្យនេះនឹង​ភិក្ខុនី​នោះ អស់វារៈបីដងថា ហ៏​នាង ចូរនាង​ទទួល​យក​ចង្ហាន់ទៅចុះ។ ភិក្ខុនីឆ្លើយថា ណ្ហើយ លោកម្ចាស់។ ភិក្ខុប្រាប់ថា ម្នាលនាង យើងបាន​សមាទាន​ថា (បើ) អាត្មាអញបាន​ចង្ហាន់ណា​ជាដម្បូង ហើយមិនទាន់បាន​ឲ្យចង្ហាន់​នោះ ដល់ភិក្ខុក្តី ដល់ភិក្ខុនីក្តី អាត្មាអញ​ក៏​មិនឆាន់ចង្ហាន់នោះទេ ម្នាលនាង ហ៏ចូរនាងទទួលយក​ចង្ហាន់​នេះទៅចុះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុនីនោះ កាលបើភិក្ខុនោះបង្ខំ (ឲ្យទទួល) ក៏បង្ហាញបាត្រថា បពិត្រ​លោកម្ចាស់ សូមនិមន្តមើលកូនខ្ចីក្នុងបាត្រ (តែ) សូមលោកម្ចាស់កុំប្រាប់នរណាឡើយ។ លំដាប់​នោះ ភិក្ខុនោះ​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើភិក្ខុនីដាក់កូនខ្ចីក្នុងបាត្រសោះ។ ទើបភិក្ខុនោះ ប្រាប់រឿងនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ភិក្ខុណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុទាំងនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើភិក្ខុនី ដាក់កូនខ្ចី​ក្នុង​បាត្រ​សោះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី មិនត្រូវដាក់កូនខ្ចីក្នុងបាត្រទេ ភិក្ខុនីណាដាក់យកទៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ឃើញភិក្ខុហើយ ត្រូវបើក​បាត្រ​បង្ហាញ។

[២២៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី បានឃើញ​ភិក្ខុហើយ ផ្តូរបាត្រប្រាប់ថ្លៃ​បាត្រ។ ​​ភិក្ខុទាំងនោះពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើ ពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ឃើញ​ភិក្ខុ​ហើយផ្តូរបាត្រ រួចប្រាប់ថ្លៃបាត្រសោះ។ ទើបភិក្ខុទាំងនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវឃើញ​ភិក្ខុហើយផ្តូរបាត្រ រួចប្រាប់ថ្លៃបាត្រទេ ភិក្ខុនីណាប្រាប់ថ្លៃ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី​ឃើញភិក្ខុហើយបើកបាត្របង្ហាញ ប្រសិន​បើមាន​អាមិសៈណា​នៅក្នុងបាត្រ ត្រូវនិមន្ត​ភិក្ខុ ដោយអាមិសៈនោះចុះ។

[២២៧] សម័យនោះឯង មាននិមិត្តរបស់បុរសដែលគេចោលក្នុងច្រកក្នុងក្រុងសាវត្ថី។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ចូលទៅគយគន់និមិត្តនោះដោយផ្ចិតផ្ចង់។ មនុស្សទាំងឡាយធ្វើសម្លេងហ៊ោ។ ភិក្ខុនីទាំងនោះ ក៏មានសេចក្តីអៀនខ្មាស។ ទើបភិក្ខុនីទាំងអម្បាលនោះ ចូលទៅកាន់​លំនៅ (ភិក្ខុនី) ប្រាប់សេចក្តីនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុនីផងគ្នា។ ភិក្ខុនីណា មានសេចក្តី​ប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុនីទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើភិក្ខុនីទាំងឡាយ ចូលទៅគយគន់និមិត្ត របស់​បុរសសោះ។ ភិក្ខុនីទាំងនោះ ក៏ប្រាប់រឿងនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវគយគន់មើលនិមិត្តរបស់បុរស ភិក្ខុនីណាចូលទៅគយគន់មើល ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២៨] សម័យនោះឯង មនុស្សទាំងឡាយឲ្យអាមិសៈ ដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ។ ពួកភិក្ខុ ក៏ឲ្យ​អាមិសៈ (នោះ) ទៅពួកភិក្ខុនី។ មនុស្សទាំងឡាយនាំគ្នាពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសមបើលោកម្ចាស់ទាំងនេះឲ្យ (អាមិសៈ) ដែលគេឲ្យសម្រាប់ឆាន់ខ្លួនឯង ទៅអ្នកឯទៀត​ទេ យើងទាំងឡាយមិនចេះឲ្យទានឬ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវឲ្យ (អាមិសៈ) ដែលគេ​ឲ្យសម្រាប់ឆាន់ ទៅអ្នកឯទៀតទេ ភិក្ខុណាឲ្យ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២២៩] សម័យនោះឯង អាមិសៈរបស់ពួកភិក្ខុ ក៏សម្បូណ៌ច្រើនឡើង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យៗ (អាមិសៈ) ដល់សង្ឃ។ អាមិសៈ ក៏កាន់តែសម្បូណ៌ច្រើនណាស់ទៅទៀត។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យៗអាមិសៈ ទៅជារបស់បុគ្គលក៏បាន។

[២៣០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុធ្វើការសន្សំអាមិសៈជាច្រើន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ឬភិក្ខុឲ្យគេទទួលការសន្សំរបស់ភិក្ខុទាំងឡាយបរិភោគចុះ។

[២៣១] សម័យនោះឯង មនុស្សទាំងឡាយឲ្យអាមិសៈ ដល់ពួកភិក្ខុនី។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ឲ្យ​(អាមិសៈ) នោះ ដល់ពួកភិក្ខុ។ មនុស្សទាំងឡាយពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា មិនសម​បើភិក្ខុនីទាំងឡាយ ឲ្យអាមិសៈ ដែលគេឲ្យ​សម្រាប់បរិភោគខ្លួនឯង ដល់ភិក្ខុ​ឯទៀត​សោះ យើងរាល់គ្នាមិនចេះឲ្យទានឬ។ ពួកភិក្ខុ​ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវឲ្យអាមិសៈ ដែលគេឲ្យសម្រាប់​បរិភោគ​ខ្លួនឯង ដល់ភិក្ខុឯទៀតទេ ភិក្ខុនីណាឲ្យ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៣២] សម័យនោះឯង អាមិសៈរបស់ភិក្ខុនីសម្បូណ៌ច្រើនឡើង ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនី) ឲ្យអាមិសៈដល់សង្ឃ (អាមិសៈ) ក៏កាន់តែសម្បូណ៌ច្រើនឡើង​ទៀត។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យៗអាមិសៈទៅជារបស់បុគ្គលក៏បាន។

[២៣៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីធ្វើការសន្សំ​អាមិសៈ ដែលកាន់តែ​សម្បូណ៌ឡើង។ ពួកភិក្ខុ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុ ឬភិក្ខុនី ឲ្យទទួលការសន្សំរបស់ភិក្ខុនីបរិភោគចុះ។

[២៣៤] សម័យនោះឯង សេនាសនៈសម្បូណ៌ឡើង ដល់ពួកភិក្ខុ។ សេនាសនៈ មិនកើតឡើងដល់ពួកភិក្ខុនី។ ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ក៏បញ្ជូនទូត​ទៅកាន់សំណាក់​ពួកភិក្ខុថា បពិត្រ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ សូមលោកម្ចាស់ឲ្យសេនាសនៈ ដល់យើងឲ្យជារបស់ខ្ចី។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ដើម្បី​ឲ្យនូវសេនាសនៈ ដល់ពួកភិក្ខុនី ជារបស់ខ្ចីបាន។

[២៣៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ​មានរដូវ អង្គុយសង្កត់ខ្លះ ដេកសង្កត់ខ្លះ នូវគ្រែ​ដែលគេញាត់ភ្ជាប់ និងតាំងដែលគេញាត់ភ្ជាប់។ សេនាសនៈ ក៏ប្រឡាក់ដោយឈាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវអង្គុយសង្កត់ ដេកសង្កត់ នូវគ្រែ​ដែលគេញាត់ភ្ជាប់ នូវតាំងដែលគេញាត់ភ្ជាប់ទេ ភិក្ខុនីណាអង្គុយសង្កត់ក្តី ដេកសង្កត់ក្តី ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវចីវរក្នុងរោងទាន។ ចីវរក្នុងរោងទាន ក៏ប្រឡាក់ដោយឈាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត នូវសំពត់ទ្រនាប់។ សំពត់​ទ្រនាប់ក៏របូតចុះ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យចង (សំពត់​ទ្រនាប់) ដោយសរសៃអំបោះ ហើយចងភ្ជាប់​នឹងភ្លៅចុះ។ សរសៃអំបោះ​ក៏ដាច់ទៅ។ ពួកភិក្ខុ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ខ្សែក្រវាត់សម្រាប់ចងឆ្នុកក្បិន។

[២៣៦] សម័យនោះឯង ឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ទ្រទ្រង់ខ្សែក្រវាត់សព្វកាល។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាពួកស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវប្រើខ្សែក្រវាត់សព្វកាលទេ ភិក្ខុនីណាប្រើ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែក្រវាត់ ដល់ភិក្ខុនីដែលមានរដូវ។

ចប់ ភាណវារៈ ទី២។

[២៣៧] សម័យនោះឯង ឧបសម្បន្នាភិក្ខុនីទាំងឡាយ គ្មាននិមិត្តខ្លះ មានហេតុ​គ្រាន់​តែជានិមិត្តខ្លះ មិនមានឈាមរដូវខ្លះ មានឈាមរដូវជានិច្ចខ្លះ មានសំពត់ទ្រនាប់ជានិច្ចខ្លះ មានឈាម​រដូវហូរខ្លះ ជាសិខរិណីខ្លះ ជាស្រីខ្ទើយខ្លះ មានរូបដូចប្រុសខ្លះ ទ្វារមគ្គ (ទាំង២) រលាយចូលគ្នាខ្លះ ជាឧភតោព្យញ្ជនកាខ្លះ។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ (ភិក្ខុនី) សួរនូវ​អន្តរាយិកធម៌២៤ប្រការ ចំពោះស្ត្រីដែលមកសូមឧបសម្បទា។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវភិក្ខុសួរភិក្ខុនីយ៉ាងនេះថា នាងមិនមែនឥតនិមិត្តទេឬ នាងមិនមែន​មានហេតុគ្រាន់តែ​ជានិមិត្ត​ទេឬ នាងមិនមែន​មិនមានឈាមទេឬ នាងមិនមានឈាមជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែនមានសំពត់​ទ្រនាប់​ជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែនមានឈាម​រដូវហូរជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែន​ជាសិខរិណីទេឬ នាង​មិនមែនជាស្រី្តខ្ទើយទេឬ នាង​មិនមែន​ជាស្រ្តីមានរូបដូចប្រុសទេឬ នាងឥតមានទ្វារមគ្គ​រលាយ​ចូលគ្នា​ទេឬ នាង​មិនមែន​ជា​ឧភតោព្យញ្ជនកាទេឬ (ម្យ៉ាងទៀត) អាពាធយ៉ាងនេះ គឺ ឃ្លង់ ពក ស្រែង ស្រកីអណ្តែង ឆ្កួត​ជ្រូក នាងមានឬទេ នាងជាមនុស្សឬ នាងជាស្ត្រីឬ នាងជាអ្នកជាឬ នាង​មិនមាន​ជំពាក់បំណុល​គេទេឬ នាងមិនមែនជាអ្នកបំរើព្រះរាជាទេឬ មាតាបិតា និងប្តី (របស់នាង) បានអនុញ្ញាត​ហើយឬ នាង​មានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយឬ នាងមានបាត្រ និងចីវរគ្រប់គ្រាន់​ហើយ​ឬ នាងឈ្មោះអ្វី បវត្តិនី (ឧបជ្ឈាយ៍) របស់នាងឈ្មោះអ្វី។

[២៣៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយសួរ អន្តរាយិកធម៌ ចំពោះពួកភិក្ខុនី។ ឧបសម្បទាបេក្ខាទាំងឡាយអៀនខ្មាស មានមុខឱនចុះ មិនអាចនឹងឆ្លើយប្រាប់បាន។ ពួកភិក្ខុ​ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ដើម្បីឲ្យឧបសម្បទា ក្នុងសំណាក់ភិក្ខុសង្ឃ ដល់ភិក្ខុនី ដែលបានឧបសម្បទា ដោយចំណែកម្ខាងដ៏បរិសុទ្ធ ក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃរួច (ម្តង)ហើយ។

[២៣៩] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុនី មិនបានប្រៀនប្រដៅឧបសម្បទាបេក្ខាសោះទេ គ្រាន់តែ​សាកសួរអន្តរាយិកធម៌។ ឧបសម្បទាបេក្ខា ក៏អៀនខ្មាស មានមុខឱនចុះ មិនអាចនឹង​ឆ្លើយប្រាប់បាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ​ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យប្រៀនប្រដៅ​ជាមុនសិន ហើយសឹមសួរ​អន្តរាយិកធម៌ជាក្រោយ។ ពួកភិក្ខុក៏ប្រៀនប្រដៅ (ឧបសម្បទាបេក្ខា) ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ​នោះ។ ឧបសម្បទាបេក្ខា នៅតែអៀនខ្មាស មានមុខឱនចុះ មិនអាច​ឆ្លើយប្រាប់បានដូច្នោះទៀត។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យប្រៀនប្រដៅក្នុងទីដ៏សមគួរ ហើយសឹមសួរ​អន្តរាយិកធម៌ ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ (ភិក្ខុនី) ត្រូវប្រៀនប្រដៅ​ឧបសម្បទាបេក្ខាយ៉ាងនេះ។ មុនដំបូង ត្រូវភិក្ខុនីឲ្យឧបសម្បទាបេក្ខា កាន់យកឧបជ្ឈាយ៍ លុះឲ្យកាន់យក​ឧបជ្ឈាយ៍ហើយ គប្បី​ប្រាប់បាត្រ និងចីវរថា នេះជាបាត្រ នេះជាសង្ឃាដី នេះជាចីពរ នេះជាស្បង់ នេះជាសំពត់​ពុង [តាមទំនងពាក្យខ្មែរខ្លះ គួរប្រែថា អៀម។] នេះជាសំពត់ងូតទឹករបស់នាង នាងចូរទៅឈរ ក្នុងទី​ឱកាសឯណោះ (វេលានោះ) ភិក្ខុនីល្ងង់ មិនឆ្លាសទៅប្រដៅ។ ឧបសម្បទាបេក្ខាទាំងឡាយ ដែល​ភិក្ខុនីមិនឆ្លាស ប្រដៅមិនស្រួល ក៏នៅតែរឹងខ្លួន អៀនខ្មាស មិនអាចនឹងឆ្លើយប្រាប់បាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីដែលល្ងង់ មិនឆ្លាស មិនត្រូវប្រដៅឧបសម្បទាបេក្ខាទេ ភិក្ខុនីណា​ប្រដៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ដែលឆ្លាសប្រតិពល ប្រដៅ (ឧបសម្បទាបេក្ខា)បាន។ ភិក្ខុនីដែលសង្ឃមិនបានសន្មត ក៏ទៅប្រៀនប្រដៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីដែលសង្ឃមិនបានសន្មត មិនត្រូវ​ប្រៀនប្រដៅឧបសម្បទាបេក្ខាទេ ភិក្ខុនីណាប្រៀនប្រដៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ដែល​សង្ឃសន្មតហើយ (នោះ) ប្រៀនប្រដៅបាន។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សង្ឃគប្បីសន្មតយ៉ាងនេះ។ ខ្លួនឯងគប្បី​សន្មតខ្លួនឯងក៏បាន ភិក្ខុនីដទៃគប្បីសន្មតភិក្ខុនីដទៃក៏បាន។

[២៤០] ខ្លួនឯង គប្បីសន្មតខ្លួនឯងយ៉ាងណា។ ភិក្ខុនីដែលឆ្លាស ប្រតិពល ត្រូវប្រកាស​សង្ឃថា បពិត្រព្រះនាងជាម្ចាស់ សូមព្រះសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ (ដ្បិត) ឧបសម្បទាបេក្ខា (ជាសិស្ស) របស់​នាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ។ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំម្ចាស់គប្បីប្រៀនប្រដៅ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ។ ខ្លួនឯងគប្បីសន្មតខ្លួនឯងយ៉ាងនេះ។

[២៤១] ភិក្ខុនីដទៃគប្បីសន្មតភិក្ខុនីដទៃយ៉ាងណា។ ភិក្ខុនីដែលឆ្លាស ប្រតិពល គប្បី​ញុំាង​សង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រព្រះនាងជាម្ចាស់ សូមព្រះសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ លោកម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ។ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ ភិក្ខុនីឈ្មោះ​នេះ គប្បីប្រៀនប្រដៅ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ។ ភិក្ខុនីដទៃ គប្បីសន្មតភិក្ខុនីដទៃ ដោយអាការ​យ៉ាងនេះ។

[២៤២] ភិក្ខុនីដែលសង្ឃសន្មតហើយនោះ គប្បីចូលទៅរកឧបសម្បទាបេក្ខា ហើយពោល​យ៉ាងនេះថា នែនាងឈ្មោះនេះ នាងស្តាប់ហ្ន៏ កាលនេះជាកាលពិត ជាកាលមែនរបស់នាងហើយ របស់ណាដែលកើតហើយ ខ្ញុំសួររបស់នោះចំពោះ​នាងក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ហេតុដែលមាន នាងត្រូវនិយាយថាមាន ហេតុដែលមិនមាន នាងត្រូវនិយាយថាមិនមាន នាងកុំរឹងខ្លួនឡើយ កុំអៀនខ្មាសឡើយ ខ្ញុំនឹងសួរនាងយ៉ាងនេះថា នាងមិនមែនឥតនិមិត្តទេឬ នាងមិនមែន​មាន​ហេតុ​គ្រាន់​តែ​ជានិមិត្ត​ទេឬ នាងមិនមែន​ឥតឈាមទេឬ នាងមិនមានឈាមជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែន​មាន​សំពត់ទ្រនាប់ជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែន​មានឈាម​រដូវហូរ​ជានិច្ចទេឬ នាងមិនមែន​ជា​សិខរិណី​ទេឬ នាង​មិនមែនជាស្រី្តខ្ទើយទេឬ នាង​មិនមែនមានរូបដូចប្រុសទេឬ នាងមិនមានទ្វារមគ្គរលាយចូលគ្នាទេឬ នាង​មិនមែន​ជា​ឧភតោព្យញ្ជនកាទេឬ នាង​មាន​អាពាធ​យ៉ាងនេះ គឺ ឃ្លង់ ពក ស្រែង រីងរៃ ឆ្កួត​ជ្រូកដែរឬ នាងជាមនុស្សឬ នាងជាស្ត្រីឬ នាងជាអ្នកជាឬ នាងជាស្ត្រី​ឥតចំពាក់បំណុល​គេទេឬ នាងមិនមែនជាអ្នកបំរើព្រះរាជាទេឬ មាតាបិតា និងប្តី របស់នាង បានអនុញ្ញាត​ហើយឬ នាង​មានអាយុគ្រប់២០ឆ្នាំហើយឬ នាងមានបាត្រ និង​ចីវរ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយឬ នាងឈ្មោះអ្វី បវត្តិនីរបស់នាងឈ្មោះអ្វី។ ភិក្ខុនីជាអ្នកប្រៀនប្រដៅ និង​ឧបសម្បទាបេក្ខា មកជាមួយគ្នា។បេ។ មិនគប្បីមកជាមួយគ្នាទេ។ ភិក្ខុនីជាអ្នក​ប្រៀន​ប្រដៅ​ គប្បី​មកមុនបង្អស់ ហើយផ្តៀងសង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រព្រះនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិត​នាង​សិក្ខមានា ឈ្មោះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខារបស់នាង​ជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ខ្ញុំម្ចាស់បានប្រៀនប្រដៅ​ហើយ។ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ គប្បីមក។ ភិក្ខុនី​អ្នកប្រៀនប្រដៅគប្បីពោលថា នាងចូរមក។ ត្រូវភិក្ខុនីអ្នកប្រៀនប្រដៅឲ្យ​ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ ធ្វើចីពរឆៀងស្មាម្ខាង ឲ្យថ្វាយបង្គំបាទាភិក្ខុនីទាំងឡាយ ឲ្យអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើយ ហើយឲ្យសូម​ឧបសម្បទាថា បពិត្រនាងជាម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់សូមឧបសម្បទានឹងសង្ឃ បពិត្រនាង​ជាម្ចាស់ សូមសង្ឃអាស្រ័យសេចក្តីអនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់ខ្ញុំផង បពិត្រនាងជាម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់​សូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ អស់វារៈពីរដងផង បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃអាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់ខ្ញុំផង បពិត្រនាងជាម្ចាស់ ខ្ញុំម្ចាស់​សូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ អស់វារៈបីដងផង បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃអាស្រ័យ​សេចក្តីអនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់​ខ្ញុំផង។ ភិក្ខុនីដែលឆ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀង​សង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូមព្រះសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតនាងឈ្មោះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់នាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំគួរ​សួរ​អន្តរាយិកធម៌នឹងឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ។ នែនាងឈ្មោះនេះ នាងស្តាប់ហ្ន៏ កាលនេះ ជាកាលពិត ជាកាលមែនរបស់នាងហើយ ហេតុណាដែលកើត​ហើយ ខ្ញុំសួរចំពោះហេតុនោះ ហេតុដែលមាន នាងគប្បី​ឆ្លើយថាមាន ហេតុដែលគ្មាន ​នាងគប្បីឆ្លើយថាគ្មាន នាងមិនមែន​ឥត​និមិត្តទេឬ នាងមិនមែន​មាន​ហេតុ​គ្រាន់​តែ​ជានិមិត្ត​ទេឬ។បេ។ នាងឈ្មោះអ្វី បវត្តិនីរបស់នាងឈ្មោះអ្វី។ ភិក្ខុនី ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រ​នាង​ជា​ម្ចាស់ សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិត​នាងឈ្មោះនេះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខារបស់នាង​ជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ បរិសុទ្ធចាកអន្តរាយិកធម៌ទាំងឡាយហើយ។ បាត្រ និងចីវររបស់នាងនេះ មានគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី មកសូម​ឧបសម្បទា​នឹងសង្ឃ។ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីញុំាង​ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រ​នាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតនាងឈ្មោះនេះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់នាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ បរិសុទ្ធចាកអន្តរាយិកធម៌ទាំងឡាយហើយ។ បាត្រនិងចីវររបស់នាងនេះ មានគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ឥឡូវឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី មកសូម​ឧបសម្បទា​នឹងសង្ឃ។ ឥឡូវសង្ឃញុំាងឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី​ឲ្យបានឧបសម្បទា។ ឧបសម្បទា របស់ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះ​នេះ ជាបវត្តិនី គួរដល់នាងជាម្ចាស់អង្គណា នាងជាម្ចាស់អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់នាង​ជាម្ចាស់​អង្គ​ណា នាងជាម្ចាស់អង្គនោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះអស់វារៈពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះអស់វារៈបីដងផងថា បពិត្រ​នាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ នាងឈ្មោះនេះ​នេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់នាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ បរិសុទ្ធចាក​អន្តរាយិកធម៌​ទាំងឡាយ​ហើយ។ បាត្រនិងចីវររបស់នាងនេះ មានគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ឥឡូវឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី មកសូម​ឧបសម្បទា​នឹងសង្ឃ។ ឥឡូវសង្ឃ​ញុំាង​ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ របស់នាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី​ឲ្យបានឧបសម្បទា។ ឧបសម្បទារបស់ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះ​នេះ ជាបវត្តិនី គួរ​ដល់​នាង​ជាម្ចាស់អង្គណា នាងជាម្ចាស់អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់នាង​ជាម្ចាស់​អង្គ​ណា នាងជាម្ចាស់​អង្គ​នោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មាននាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី សង្ឃ​បានឲ្យឧបសម្បទាហើយ។ ការឲ្យឧបសម្បទានេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំម្ចាស់សូមចាំទុកនូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៤៣] ភិក្ខុនីអ្នកប្រៀនប្រដៅ គប្បីនាំយកឧបសម្បទាបេក្ខានោះ ចូលទៅរកភិក្ខុសង្ឃ ឲ្យ​ធ្វើចីពរឆៀងស្មាម្ខាង ឲ្យក្រាបបង្គំបាទាភិក្ខុទាំងឡាយ ឲ្យអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង ហើយ​ឲ្យសូមឧបសម្បទា ក្នុងខណៈនោះថា បពិត្រលោកជាម្ចាស់ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជា​ឧបសម្បទាបេក្ខា របស់នាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា ដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃហើយ បពិត្រ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់​មកសូម​ឧបសម្បទា នឹងភិក្ខុសង្ឃ (ម្តងទៀត) បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមសង្ឃអាស្រ័យសេចក្តីអនុគ្រោះ  ហើយស្រោចស្រង់ខ្ញុំផង។ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា​របស់​នាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ បាន​ឧបសម្បទាដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃ​ហើយ បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់មកសូម​ឧបសម្បទានឹងភិក្ខុសង្ឃ (ម្តងទៀត) អស់វារៈពីរដងផង បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមសង្ឃអាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ហើយ​ស្រោចស្រង់ខ្ញុំផង។ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់ឈ្មោះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា​របស់​នាងជាម្ចាស់ឈ្មោះនេះ បាន​ឧបសម្បទាដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃ​ហើយ បពិត្រលោកជាម្ចាស់​ទាំងឡាយ ខ្ញុំម្ចាស់មកសូម​ឧបសម្បទានឹងភិក្ខុសង្ឃ (ម្តងទៀត) អស់វារៈ​បី​ដង​ផង បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមសង្ឃអាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់ខ្ញុំផង។

[២៤៤] ភិក្ខុដែលឆ្លាស ប្រតិពល គប្បីប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ (ដ្បិត) ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា ដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃហើយ ឥឡូវ​ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី (ឧបជ្ឈាយ៍) ​មកសូម​ឧបសម្បទា នឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត)។ បើកម្មមានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីញុំាង​ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា ដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃហើយ ឥឡូវ​ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី ​មកសូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត)។ សង្ឃញុំាងឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។ ឧបសម្បទា របស់ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជា​បវត្តិនី គួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់​លោក​ដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះ អស់វារៈពីដងផង។បេ។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះ អស់វារៈបីដងផងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះនេះ ជាឧបសម្បទាបេក្ខា របស់​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា ដោយចំណែកម្ខាងហើយ បរិសុទ្ធក្នុងភិក្ខុនីសង្ឃហើយ ឥឡូវ​ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះ​នេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី មកសូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត)។ សង្ឃញុំាង​ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។ ឧបសម្បទា របស់ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជា​បវត្តិនី គួរដល់លោក​ដ៏មានអាយុ​អង្គ​ណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរដល់​លោក​ដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មាន​អាយុអង្គនោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ជា​បវត្តិនី សង្ឃ​បានឲ្យឧបសម្បទាហើយ។ កម្មនេះសមគួរដល់សង្ឃហើយ ហេតុនោះបានជាសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំសេចក្តីនេះទុក​ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៤៥] ឧបជ្ឈាយ៍ គប្បីវាស់ស្រមោល គប្បីប្រាប់ប្រមាណនៃរដូវ គប្បីប្រាប់ចំណែកថ្ងៃ គប្បីប្រាប់​សង្គីតិ គប្បីប្រាប់ពួកភិក្ខុនីថា នាងទាំងឡាយ ចូរប្រាប់និស្ស័យ​៣យ៉ាងផង ប្រាប់​អករណីកិច្ច៨យ៉ាងផង ដល់ភិក្ខុនីថ្មីនេះ។

[២៤៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយរវល់រៀបចំអាសនៈ [ក្នុងអដ្ឋកថា ប្រាប់​សេចក្តី​ថា រវល់​រៀបចំអាសនៈ ត្រូវប្រាប់ឲ្យភិក្ខុនីដទៃក្រោកចេញ ហើយឲ្យភិក្ខុនីឯទៀតអង្គុយ ត្រង់កន្លែង​នោះយ៉ាងនេះ ទាល់តែហួសពេលឆាន់។] ក្នុងរោងភត្ត ធ្វើភត្តកាលឲ្យកន្លងហួសទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតលំដាប់​ទីចាស់ខ្ចី ដល់ភិក្ខុនីទាំងឡាយ៨រូប និងទីសមគួរ​តាម​ដំណើរមុនក្រោយ ដល់ភិក្ខុនីទាំងឡាយក្រៅពីនោះ។

[២៤៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយដឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាត​លំដាប់​ទីចាស់ខ្ចី ដល់ភិក្ខុនី៨រូប និងទីសមគួរ​តាម​ដំណើរមុនក្រោយ ដល់ភិក្ខុនីទាំងឡាយក្រៅពីនោះ ដូច្នេះហើយ ក៏ឃាត់​លំដាប់ទីចាស់ខ្ចីចំពោះ​ភិក្ខុនី៨រូប ឃាត់នូវ​ទីដ៏សមគួរតាមដំណើរ​មុនក្រោយ ចំពោះ​ភិក្ខុនីទាំងឡាយក្រៅពីនោះគ្រប់កន្លែង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវ​លំដាប់​​ទី​ចាស់​ខ្ចី ចំពោះភិក្ខុនី៨រូប និងទី​តាមលំដាប់មុនក្រោយ ដល់ភិក្ខុនីទាំងឡាយក្រៅពីនោះ ក្នុង​រោងឆាន់ កន្លែងដទៃទៀត ភិក្ខុនីមិនត្រូវឃាត់​លំដាប់ទី​ចាស់ខ្ចីទេ ភិក្ខុនីណាឃាត់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៤៨] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុនីមិនបានបវារណា។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនី មិនត្រូវ​មិន​បវារណាទេ ភិក្ខុនីណាមិនបវារណា វិន័យធរ ត្រូវវិនិច្ឆ័យតាមអាបត្តិ។

[២៤៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ បវារណាដោយខ្លួនឯង មិនបវារណា​នឹងភិក្ខុ​សង្ឃ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនទាន់បវារណាដោយខ្លួនឯង មិនត្រូវបវារណា​នឹងភិក្ខុសង្ឃទេ ភិក្ខុនី​ណាមិនបវារណា វិន័យធរត្រូវវិនិច្ឆ័យតាមអាបត្តិ។

[២៥០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ បវារណាក្នុងទីមួយជាមួយនឹងពួកភិក្ខុ ហើយធ្វើ​កោលាហល។ ពួកភិក្ខុ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវបវារណា ក្នុងទីមួយជាមួយនឹងពួកភិក្ខុទេ ភិក្ខុនី​ណា​បវារណា ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៥១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ បវារណាមុនភត្ត ធ្វើភត្ត​កាលឲ្យ​កន្លងហួស​ទៅ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុ​​ទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីបវារណាក្រោយភត្តវិញ។ ភិក្ខុនីក៏​បវារណា​ក្រោយភត្ត ក្នុងវេលាវិកាល។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីបវារណានឹងភិក្ខុនីសង្ឃក្នុង​ថ្ងៃនេះ ហើយបវារណា​នឹងភិក្ខុសង្ឃ ក្នុងថ្ងៃស្អែកទៀត។

[២៥២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីសង្ឃទាំងអស់ នាំគ្នាបវារណាហើយ ធ្វើឲ្យកើត​កោលាហល។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យសន្មតភិក្ខុនី១រូប ដែលឆ្លាស ប្រតិពល ឲ្យ​បវារណា​នឹងភិក្ខុសង្ឃ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ភិក្ខុនីសង្ឃ (ជំនួសភិក្ខុនីសង្ឃ)។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីត្រូវសន្មតយ៉ាងនេះ គប្បីសូមភិក្ខុនីជាមុន លុះសូមរួចហើយ ត្រូវ​ភិក្ខុនី​ដែលឆ្លាស ប្រតិពល ប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យជាអ្នកបវារណានឹងភិក្ខុសង្ឃ ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់ភិក្ខុនី​សង្ឃ។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃនឹង​សន្មតភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ជា​អ្នក​បវារណានឹងភិក្ខុសង្ឃ ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់ភិក្ខុនី​សង្ឃ។ ការសន្មតិភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យជា​អ្នក​បវារណានឹងភិក្ខុសង្ឃ ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់ភិក្ខុនី​សង្ឃ សមគួរដល់នាងជាម្ចាស់អង្គណា នាងជា​ម្ចាស់​​អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនសមគួរដល់នាងជាម្ចាស់​អង្គ​ណា នាងជាម្ចាស់​អង្គនោះ គប្បី​ឆ្លើយ​មក។ ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ សង្ឃ​បាន​សន្មត ឲ្យជា​អ្នក​បវារណា​នឹងភិក្ខុ​សង្ឃ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​​ដល់​ភិក្ខុនី​សង្ឃហើយ។ ការសន្មតិ សមគួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុ​នោះ បានជា​សង្ឃ​ស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំទុក នូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៥៣] ភិក្ខុនីដែលសង្ឃសន្មតហើយនោះ គប្បីនាំភិក្ខុនីសង្ឃចូលទៅរកភិក្ខុសង្ឃ ធ្វើចីពរ ឆៀងស្មាម្ខាង ថ្វាយបង្គំបាទានៃ​ភិក្ខុទាំងឡាយ ហើយអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើយ ពោល​យ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ឥឡូវនេះ ភិក្ខុនីសង្ឃបវារណានឹងភិក្ខុសង្ឃ ដោយ​ឃើញ​​ក្តី ដោយឮក្តី ដោយរង្កៀសក្តី បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមភិក្ខុសង្ឃ អាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ពោលដាស់តឿនភិក្ខុនីសង្ឃ កាលបើឃើញច្បាស់ហើយ នឹងសម្តែង​ចេញ។ បពិត្រ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ។បេ។ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ភិក្ខុនីសង្ឃ សូម​បវារណា​នឹងភិក្ខុសង្ឃ ដោយឃើញ​ក្តី ដោយឮក្តី ដោយរង្កៀសក្តី បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមភិក្ខុ​សង្ឃ អាស្រ័យ​សេចក្តីអនុគ្រោះ ពោលដាស់តឿនភិក្ខុនីសង្ឃ កាលបើឃើញច្បាស់ហើយ នឹង​សម្តែង​​ចេញ។

[២៥៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយឃាត់ឧបោសថ ឃាត់បវារណារបស់ពួកភិក្ខុ ធ្វើ​ជាអ្នកមានមាត់ពាក្យ (ក្នុងអធិរណ៍) ផ្តើមអនុវាទាធិរណ៍ ឲ្យភិក្ខុធ្វើឱកាស (ដើម្បីចោទ) ចោទ (ភិក្ខុ) រំលឹក (ភិក្ខុ)។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវឃាត់ឧបោសថរបស់ភិក្ខុ សូម្បីឃាត់​ហើយ ក៏ឈ្មោះថា មិនបានឃាត់ឡើយ កាលបើឃាត់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ  ភិក្ខុនីមិន​ត្រូវឃាត់​បវារណា​ សូម្បីឃាត់​ហើយ ក៏ឈ្មោះថា មិនបានឃាត់ កាលបើឃាត់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ភិក្ខុនី​មិន​ត្រូវ​​ធ្វើជាអ្នកមានមាត់ពាក្យ (ក្នុងអធិករណ៍) សូម្បីធ្វើ​ហើយ ក៏ឈ្មោះថា មិនបានធ្វើ កាល​បើ​ធ្វើ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ភិក្ខុនី​មិនត្រូវផ្តើមអនុវាទាធិករណ៌ សូម្បីផ្តើមហើ ក៏​ឈ្មោះថា មិន​បានផ្តើម កាល​បើ​ផ្តើម ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ភិក្ខុនី មិនត្រូវ​ឲ្យគេធ្វើ​ឱកាស (ដើម្បីចោទ) បើទុក​ជា​ឲ្យគេ​ធ្វើ​ហើយ ក៏ឈ្មោះ​ថា មិនបានឲ្យធ្វើ កាលបើឲ្យធ្វើ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​ចោទភិក្ខុទេ បើទុក​ជា​ចោទ​ហើយ ក៏ឈ្មោះថាមិនបានចោទ កាលបើចោទ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ភិក្ខុនីមិនត្រូវរំលឹក​ពួកភិក្ខុទេ ទោះ​បីរំលឹកហើយ ក៏ឈ្មោះថាមិនបានរំលឹក កាលបើរំលឹក ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៥៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ ឃាត់ឧបោសថ ឃាត់បវារណារបស់ពួក​ភិក្ខុនី ធ្វើជាអ្នកមានមាត់ពាក្យ (ក្នុងអធិករណ៍) ផ្តើមអនុវាទាធិករណ៍ ឲ្យភិក្ខុនីធ្វើឱកាស (ដើម្បីចោទ) ចោទ (ភិក្ខុនី) រំលឹក (ភិក្ខុនី)។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យភិក្ខុឃាត់ឧបោសថ​ដល់​ភិក្ខុនី ឧបោសថដែលឃាត់​ហើយ ក៏ឈ្មោះថាឃាត់ដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​ឃាត់ មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុឃាត់បវារណា បវារណាដែលឃាត់​ហើយ ក៏ឈ្មោះថា​ឃាត់​ដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​ឃាត់ មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុធ្វើជាអ្នកមានមាត់ពាក្យ (ក្នុងអធិករណ៍) ទោះបី​ភិក្ខុធ្វើហើយ ក៏ឈ្មោះថាធ្វើដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​ធ្វើ មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុផ្តើម​អនុវាទាធិករណ៍ ទោះបី​ភិក្ខុផ្តើម​ហើយ ក៏ឈ្មោះថាផ្តើមឡើងដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​ផ្តើម មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុបើកឱកាស (ដើម្បីចោទ) ទោះបីភិក្ខុបើកហើយ ក៏ឈ្មោះថាបើកដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​បើក មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុចោទ(ភិក្ខុនី) ទោះបីភិក្ខុចោទហើយ ក៏ឈ្មោះថាចោទដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែល​ចោទ មិនត្រូវអាបត្តិ ឲ្យភិក្ខុរំលឹក (ភិក្ខុនី) ទោះបីភិក្ខុរំលឹកហើយ ក៏ឈ្មោះថារំលឹកដោយប្រពៃ ភិក្ខុដែលរំលឹក មិនត្រូវអាបត្តិឡើយ។

[២៥៦] សម័យនោះឯង ឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនីទៅដោយយានដែលទឹមគោញី មានប្រុស​ជាអ្នកបរខ្លះ ដែលទឹមគោឈ្មោល មានស្រី​ជាអ្នកបរខ្លះ។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាស្រីអ្នកលេងទឹកក្នុងទន្លេគង្គា និងទន្លេមហី។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​ទៅដោយយានទេ ភិក្ខុនីណាទៅ វិន័យធរត្រូវវិនិច្ឆ័យ​តាមអាបត្តិ។

[២៥៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនី១រូប មានជម្ងឺ មិនអាចនឹងដើរទៅដោយជើងបាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ដែលមានជម្ងឺទៅដោយយានបាន។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនីទាំងឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា (ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់​អនុញ្ញាតយាន) ដែលទឹមគោញី ឬយានដែល​ទឹមគោឈ្មោលហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតយានដែលទឹមគោញី ដែលទឹម​គោឈ្មោល និងយានដែលអូស​ដោយដៃ (មានស្រី ឬប្រុស ​ជាអ្នកអូស)។

[២៥៨] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូប កើតសេចក្តីមិនសប្បាយជាខ្លាំង ដោយសារ​រទេះ​ទង្គិច។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែស្នែង និងអង្រឹងស្នែង។

[២៥៩] សម័យនោះឯង មានស្រីផ្កាមាសឈ្មោះអឌ្ឍកាសី មកបួសក្នុងសំណាក់​ពួកភិក្ខុនី។ នាងអឌ្ឍកាសីនោះ ចង់ទៅនគរសាវត្ថី ដោយគិតថា អាត្មាអញនឹងបានឧបសម្បទា ក្នុងសំណាក់​នៃព្រះមានព្រះភាគ។ ពួកអ្នកលេងបានឮដំណឹងថា នាងអឌ្ឍកាសីស្រីផ្កាមាស ចង់ទៅ​នគរ​សាវត្ថី។ ពួកអ្នកលេងទាំងនោះ ក៏ចាំស្កាត់ត្រង់កណ្តាលផ្លូវ។ នាងអឌ្ឍកាសីស្រីផ្កាមាស បានឮ​ដំណឹងថា ពួកអ្នកលេងចាំស្កាត់ត្រង់កណ្តាលផ្លូវដូច្នោះ ក៏បញ្ជូនទូតទៅក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមាន​ព្រះភាគថា ដ្បិតខ្ញុំម្ចាស់​ចង់ឧបសម្បទា តើខ្ញុំម្ចាស់នឹង​ប្រតិបត្តិយ៉ាងណា។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរ​នេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មកថា ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យឲ្យឧបសម្បទា សូម្បីដោយទូតក៏បាន។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏​ឲ្យ​ឧបសម្បទា (ដល់ភិក្ខុនី) ដោយភិក្ខុទូត។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវឲ្យ​ឧបសម្បទា​ (ដល់​ភិក្ខុនី) ដោយ​ភិក្ខុទូតទេ ភិក្ខុណាឲ្យឧបសម្បទា ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក៏​ឲ្យឧបសម្បទា (ដល់ភិក្ខុនី) ដោយសិក្ខមានាទូត។បេ។ ឲ្យឧបសម្បទា ដោយសាមណេរទូត។បេ។ ឲ្យឧបសម្បទា ដោយសាមណេរីទូត។បេ។ ឲ្យឧបសម្បទាដល់​ឧបសម្បទាបេក្ខា ដែលល្ងង់ មិនឆ្លាសដោយទូត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនត្រូវ​ឲ្យឧបសម្បទាដល់​ឧបសម្បទាបេក្ខា ដែល​ល្ងង់ មិនឆ្លាសដោយទូតទេ ភិក្ខុណាឲ្យឧបសម្បទា ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត​ឲ្យឲ្យឧបសម្បទាដល់ភិក្ខុនី ដែលឆ្លាស ប្រតិពល ដោយទូតបាន។ ភិក្ខុនីជាទូតនោះ គប្បី​ចូលទៅរកសង្ឃ ធ្វើចីពរ ឆៀងស្មាម្ខាង ក្រាបថ្វាយ​បង្គំ​បាទានៃ​ភិក្ខុទាំងឡាយ ហើយអង្គុយ​ច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង ពោល​យ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ឧបសម្បទាបេក្ខា​ឈ្មោះ​នេះ របស់ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា​ ដោយចំណែកម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុងភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ មកពុំបាន ព្រោះ​មានអន្តរាយណាមួយ បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ សូម​ឧបសម្បទា​នឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត) បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ សូមព្រះសង្ឃ​អាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ។ បពិត្រ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ របស់នាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ បាន​ឧបសម្បទា​ ដោយចំណែកម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុង​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ មកពុំ​បាន ព្រោះ​មានអន្តរាយណាមួយ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ សូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត) បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមព្រះសង្ឃ​អាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់នូវ​ឧបសម្បទាបេក្ខា​នោះ អស់វារៈពីរដងផង។ បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ របស់នាងជាម្ចាស់​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា​ ដោយ​ចំណែក​ម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុង​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ មកពុំបាន ព្រោះ​មាន​អន្តរាយ​ណាមួយ បពិត្រ​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ សូមឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត) បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ សូមព្រះសង្ឃ​អាស្រ័យ​សេចក្តី​អនុគ្រោះ ស្រោចស្រង់​ឧបសម្បទា​បេក្ខា​នោះ អស់វារៈបីដងផង។

[២៦០] ភិក្ខុដែលឆ្លាស ប្រតិពល គប្បីប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ របស់ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា​ ដោយចំណែក​ម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ មកពុំបាន ព្រោះ​មាន​អន្តរាយណាមួយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី សូមឧបសម្បទា​នឹង​សង្ឃ (ម្តងទៀត)។ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​ញុំាង​ ឧបសម្បទាបេក្ខា​​ឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ របស់ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បានឧបសម្បទា​ ដោយចំណែកម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឥឡូវ ឧបសម្បទាបេក្ខានោះ មកពុំបាន ព្រោះ​មានអន្តរាយណាមួយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី សូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត) ឥឡូវនេះ សង្ឃញុំាង​ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។​ ឧបសម្បទា នៃឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះ​នេះជាបវត្តិនី សមគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុ​អង្គនោះ គប្បី​ស្ងៀម មិនសមគួរ ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ខ្ញុំប្រកាស​សេចក្តីនេះ អស់វារៈពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំប្រកាស​សេចក្តីនេះ អស់វារៈ​បីដងផងថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះនេះ របស់ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ បាន​ឧបសម្បទា​ ដោយចំណែកម្ខាង បរិសុទ្ធ​ក្នុងសំណាក់​នៃភិក្ខុនី​សង្ឃ​ហើយ ឥឡូវ ឧបសម្បទា​បេក្ខា​នោះ មកពុំបាន ព្រោះ​មានអន្តរាយណាមួយ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ​ជា​បវត្តិនី សូម​ឧបសម្បទានឹងសង្ឃ (ម្តងទៀត)។ ឥឡូវនេះ សង្ឃញុំាង​ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះ​នេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី ឲ្យបានឧបសម្បទា។​ ឧបសម្បទា នៃ​ឧបសម្បទា​បេក្ខា​ឈ្មោះ​នេះ មានភិក្ខុនីឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី សមគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មាន​អាយុ​អង្គ​នោះ គប្បីស្ងៀម មិនសមគួរ ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ គប្បី​ឆ្លើយ​​មក។ ឧបសម្បទាបេក្ខាឈ្មោះនេះ មានភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះជាបវត្តិនី សង្ឃបាន​ឲ្យ​ឧបសម្បទា​ហើយ។ ឧបសម្បទាកម្មនេះ សមគួរដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំ​សូម​ចាំ​ទុក នូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុត្រូវវាស់ស្រមោល ប្រាប់​ប្រមាណ​រដូវ ប្រាប់​ចំណែកថ្ងៃ ប្រាប់សង្គីតិ និងត្រូវប្រាប់ពួកភិក្ខុនីថា នាងទាំងឡាយត្រូវ​ប្រាប់​និស្ស័យ​៣​យ៉ាង​ផង អករណីយកិច្ច៨យ៉ាងផង ដល់ភិក្ខុនីថ្មីនោះ។

[២៦១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយទៅនៅក្នុងព្រៃ។ ពួកអ្នកលេងតែងប្រទូស្ត។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​នៅក្នុងព្រៃទេ ភិក្ខុនីណានៅ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៦២] សម័យនោះឯង ឧបាសកម្នាក់ប្រគេនឃ្លាំង(សម្រាប់ដាក់របស់) ដល់ភិក្ខុនីសង្ឃ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឃ្លាំង។ ឃ្លាំងក៏មិនគ្រប់គ្រាន់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផ្ទះ។ ផ្ទះក៏នៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវ​នវកម្ម (ការងារថ្មី)។ នវកម្មក៏នៅតែមិនគ្រប់គ្រាន់។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើ​នវកម្មនោះទៅជារបស់បុគ្គលវិញ។

[២៦៣] សម័យនោះឯង មានស្ត្រី១នាក់ មានគភ៌នៅខ្ចី ចូលមកបួស​ក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុនី។ លុះស្រ្តីនោះបួសហើយ គភ៌ក៏ប្រសូតមក។ ភិក្ខុនីនោះមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាត្មាអញនឹង​ថែរក្សាទារកនេះ ដោយប្រការដូចម្តេច។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចិញ្ចឹម​ដរាបតែ​ទារកនោះបានដឹងក្តី។ ទើបភិក្ខុនីនោះ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាត្មាអញម្នាក់ឯង នៅ​ជាមួយនឹងក្មេងប្រុសមិនបាន ទាំងភិក្ខុនីឯទៀត ក៏នៅជាមួយនឹងក្មេង​ប្រុសមិនបាន តើអាត្មាអញ​ ត្រូវថែរក្សា​ដូចម្តេច។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យសន្មតភិក្ខុនី១រូប ឲ្យបានជាគំរប់ពីរនឹង​ភិក្ខុនីនោះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ត្រូវសន្មតយ៉ាងនេះ។ ត្រូវសូមភិក្ខុនីជាមុន លុះសូមរួចហើយ គប្បីឲ្យភិក្ខុនីដែលឈ្លាស ប្រតិពល ប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រព្រះនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​សន្មតភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យបាន​ជាគំរប់​ពីរ​នឹងភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រព្រះនាងជាម្ចាស់ សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃសន្មត​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ ឲ្យបានជាគំរប់​ពីរនឹងភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ។ ការសន្មតិ​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ ឲ្យជាគំរប់​ពីរ នឹងភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ សមគួរដល់នាងជាម្ចាស់អង្គណា នាងជាម្ចាស់​អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនសមគួរ​ដល់នាងជាម្ចាស់អង្គណា នាងជាម្ចាស់អង្គនោះ គប្បីឆ្លើយមក។ ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ សង្ឃបានសន្មត​ ឲ្យជាគំរប់​ពីរ នឹងភិក្ខុនីឈ្មោះនេះហើយ។ ការសន្មតិនេះ សមគួរដល់សង្ឃ ព្រោះ​ហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវដំណើរនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុនីជាគំរប់ពីររបស់ភិក្ខុនីនោះ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាត្មាអញត្រូវ​ថែរក្សា​ក្នុង​ទារកនោះដូចម្តេច។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យថែរក្សាក្នុងទារកនោះដូចជា​ប្រតិបត្តិក្នុងបុរសដទៃដែរ វៀរលែងតែការដេកក្នុងផ្ទះ​ជាមួយគ្នាចេញ។

[២៦៤] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូប ត្រូវគរុកាបត្តិហើយ នៅប្រព្រឹត្តមានត្ត។ ភិក្ខុនី​នោះ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាត្មាអញម្នាក់ឯង នៅមិនបាន ទាំងភិក្ខុនីឯទៀត ក៏នៅជាមួយ​អាត្មាអញមិនបាន អាត្មាអញគួរ​ប្រតិបត្តិដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យសន្មតភិក្ខុនី១រូប ឲ្យជាគំរប់ពីរនឹងភិក្ខុនីនោះ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ គប្បីសន្មតយ៉ាងនេះ។ ត្រូវសូមភិក្ខុនីជាមុនសិន លុះសូមរួចហើយ ភិក្ខុនីដែលឆ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រនាងជាម្ចាស់ សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យជាគំរប់ពីរនឹង​ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ។ នេះជាញត្តិ។ បពិត្រនាង​ជាម្ចាស់ សូម​ព្រះសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ឥឡូវនេះ សង្ឃសន្មតភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យជាគំរប់ពីរនឹង​ភិក្ខុនី​ឈ្មោះនេះ​។ ការសន្មតិភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ ឲ្យជាគំរប់ពីរនឹង​ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ គួរដល់នាងជាម្ចាស់ អង្គណា នាងជាម្ចាស់អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិនគួរ​ដល់នាងជាម្ចាស់​អង្គណា នាងជាម្ចាស់​អង្គនោះ គប្បីនិយាយឡើង។ ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះ សង្ឃបាន​សន្មត ឲ្យជា​គំរប់​ពីរ​នឹង​ភិក្ខុនីឈ្មោះនេះហើយ។ ការសន្មតិនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំដំណើរនេះទុក ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៦៥] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូប មិនបានពោលលាសិក្ខា ហើយស្រាប់តែ​សឹក​ចេញទៅ។ នាងនោះ ក៏ត្រឡប់មកសូមឧបសម្បទានឹងភិក្ខុនីទាំងឡាយវិញ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ (បើ) ភិក្ខុនីមិនបានពោលលាសិក្ខាទេ ភិក្ខុនីនោះសឹកចេញទៅ ព្រោះហេតុណា នាងនោះ មិនហៅថា ភិក្ខុនី ព្រោះតែហេតុនោះឯង។

[២៦៦] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូប ចូលទៅកាន់​លទ្ធិតិរ្ថិយ ទាំង​សំពត់​កាសាវៈ នាងនោះក៏​ត្រឡប់មកសូមឧបសម្បទានឹងភិក្ខុនីទាំងឡាយវិញ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីណា ចូលទៅកាន់តិរ្ថិយទាំងសំពត់កាសាវៈ ហើយនាងនោះត្រឡប់មកវិញ សង្ឃ​មិនត្រូវឲ្យ​ឧបសម្បទាទេ។

[២៦៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយមានសេចក្តីរង្កៀស មិនត្រេកអរចំពោះ​កិរិយាថ្វាយ​បង្គំ ការកោរសក់ ការកាត់ក្រចក ចំពោះការរក្សាដំបៅមួយអន្លើដោយបុរស​ទាំងឡាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីត្រេកអរបាន។

[២៦៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ អង្គុយពែនភ្នែនហើយ ក៏ត្រេកអរនឹងសម្ផស្ស​កែង​ជើង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវអង្គុយពែនភ្នែនឡើយ ភិក្ខុនីណាអង្គុយ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៦៩] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុនី១រូបឈឺ។ ភិក្ខុនីនោះ បើវៀរពែនភ្នែន មិនមាន​សេចក្តី​សប្បាយ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីអង្គុយ​ពែនជើងម្ខាងបាន។

[២៧០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ បន្ទោបង់វច្ចៈក្នុងបង្គន់។ ឯពួកឆព្វគ្គិយាភិក្ខុនី ក៏ទៅ​រំលូតគភ៌ (កូន) ក្នុងបង្គន់នោះឯង។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវបន្ទោបង់​វច្ចៈក្នុងបង្គន់ ភិក្ខុនីណាបន្ទោបង់ ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុនី​បន្ទោបង់វច្ចៈ ទៅក្នុងទីខាងក្រោម ដែលមិនមានបិទបាំង មានបិទបាំងតែខាងលើជុំវិញ។

[២៧១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹកដោយគ្រឿងលំអិត។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវងូតទឹកដោយគ្រឿងលំអិតទេ ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវ​កុណ្ឌកនឹងដីស្អិត។

[២៧២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹកដោយដីស្អិតដែលគេអប់។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវងូតទឹកដោយដីស្អិតដែលគេអប់ទេ ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវដីស្អិតប្រក្រតី។

[២៧៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹកក្នុងរោងសម្រាប់រក្សាកាយ ហើយធ្វើ​នូវកោលាហល។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវងូតទឹកក្នុងរោងសម្រាប់រក្សាកាយទេ ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៧៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹក (បែរមុខទៅ) ក្នុងទីច្រាសខ្សែទឹក ហើយត្រេកអរនឹងសម្ផស្សខ្សែទឹក។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​ងូតទឹក (បែរមុខទៅ) កាន់ទីច្រាសខ្សែទឹក ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៧៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹកក្នុងទីដែលមិនមែនជាកំពង់។ ពួក​អ្នកលេងទៅប្រទូស្ត (ធ្វើអសទ្ធម្ម)។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​ងូតទឹក​ក្នុងទី​មិនមែនជាកំពង់ ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ។

[២៧៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុនីទាំងឡាយ ងូតទឹកក្នុងកំពង់ទឹកសម្រាប់បុរស។ មនុស្សទាំងឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជាស្រីគ្រហស្ថ អ្នកបរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​ងូតទឹក​ ក្នុងកំពង់​សម្រាប់​បុរសទេ ភិក្ខុនីណាងូត ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនីងូតទឹក ក្នុងកំពង់​សម្រាប់ស្រីដ៏ប្រសើរ គឺភិក្ខុនីផងគ្នា។

ភាណវារៈ ទី៣។

ចប់ ភិក្ខុនីខន្ធកៈ ទី១០។

ក្នុងខន្ធកៈនេះ មានរឿង១០៦។

ឧទ្ទានគឺបញ្ជីរឿង នៃភិក្ខុនីខន្ធកៈ​នោះគឺ

[២៧៧] រឿង​ព្រះនាងបជាបតីគោតមីសូមបព្វជ្ជា ព្រះតថាគត ជាវិនាយក មិនទ្រង់​អនុញ្ញាត ហើយស្តេចចេញចាកក្រុងកបិលព័ស្តុ ទៅកាន់ក្រុងវេសាលី១។ រឿង​ព្រះនាងបជាបតីគោតមី មានព្រះអង្គប្រឡាក់ដោយធូលី ទ្រង់ព្រះសណ្ឋិតទៀប​ក្លោងទ្វារ​ ហើយទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះអានន្ទ១។ រឿងព្រះអានន្ទទូលសូមបព្វជ្ជា ឲ្យព្រះនាង​គោតមី តាមន័យដែលព្រះអង្គថា គួរនឹងបានសម្រេចមគ្គផលដែរ ដោយពោលអាងថា ព្រះនាងគោតមី ជាព្រះមាតុច្ឆាផង ជាអ្នកចិញ្ចឹមព្រះអង្គផង។ រឿងព្រះសាស្តាទ្រង់សម្តែង​គរុធម៌៨ប្រការ គឺ​ភិក្ខុនី​សូម្បីមានវស្សា១រយ ក៏ត្រូវគោរពភិក្ខុ ដែលទើបបានឧបសម្បទា​ក្នុងថ្ងៃនោះ១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវ​នៅចាំ​វស្សាក្នុងអាវាស​គ្មានភិក្ខុ១ ភិក្ខុនីត្រូវស្វែងរក​ធម៌ពីរប្រការ អំពីសំណាក់​ភិក្ខុសង្ឃ១ ភិក្ខុនី​ត្រូវបវារណា ក្នុងឧភតោសង្ឃ១ ភិក្ខុនីត្រូវគរុកាបត្តិហើយ ត្រូវប្រព្រឹត្តបក្ខមានត្ត ក្នុងឧភតោសង្ឃ​១ ភិក្ខុនីត្រូវស្វែងរកឧបសម្បទា ឲ្យនាងសិក្ខមានា ដែលបានសិក្សាធម៌​៦ប្រការ អស់ពីរវស្សា ក្នុង​សំណាក់​ឧភតោសង្ឃ១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវជេរប្រទេចភិក្ខុ១ ភិក្ខុនីមិនត្រូវឲ្យឱវាទ​ ដល់ភិក្ខុ១ ភិក្ខុនី​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្តតាម​ គរុធម៌ ​៨ប្រការដរាបអស់ជីវិត១។ រឿងព្រះអានន្ទរៀនគរុធម៌​៨ប្រការ ហើយប្រាប់​ដល់​ព្រះនាង​បជាបតីគោតមីថា បើព្រះនាងទទួលប្រព្រឹត្ត​គរុធម៌៨ប្រការ នាងនឹងបាន​ឧបសម្បទា១។ រឿង​ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា បើមិនមានស្រីបួសទេ ព្រះសទ្ធម្មនឹងឋិតនៅអស់​១ពាន់ឆ្នាំ កាលបើមានស្រីបួស ព្រះសទ្ធម្មនឹង​ឋិតនៅបានត្រឹមតែ​ប្រាំរយឆ្នាំ ប្រៀបដូចចោរលួច​ឆ្នាំង ឬប្រៀបដូចក្រាដែល​ស៊ីស្រូវ ពុំនោះសោត ដូចជាក្រាភ្លើង ដែលស៊ីអំពៅ ឯមាតុគ្រាម តែង​បៀតបៀននូវព្រះសទ្ធម្ម យ៉ាងនោះដែរ មួយវិញទៀត បុរសទប់ទឹកឲ្យជាប់នៅយ៉ាងណា គរុធម៌ ​៨ប្រការ ដែលព្រះអង្គបញ្ញត្តទុកមក ក៏ញុំាងព្រះសទ្ធម្មឲ្យឋិតឋេរ យ៉ាងនោះដែរ១ រឿង​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់អនុញ្ញាតឧបសម្បទា​ដល់ភិក្ខុនី១ រឿង​ពួកភិក្ខុនីនិយាយនឹង​ព្រះនាង​បជាបតីគោតមីថា ព្រះនាងជាម្ចាស់ មិនទាន់បានឧបសម្បទានៅឡើយ១ រឿងព្រះនាង​បជាបតីគោតមី ទូលសូមឲ្យទ្រង់អនុញ្ញាត ការគោរពដល់ភិក្ខុ ភិក្ខុនី តាមលំដាប់ចាស់ខ្ចី ហើយ​ព្រះអង្គ ទ្រង់ឃាត់ថា មិនបាច់តថាគតអនុញ្ញាតទេ១ រឿង​ព្រះនាង​បជាបតីគោតមី ទូលសួរ​អំពី​សាធារណៈ និងអសាធារណសិក្ខាបទ១ រឿងទ្រង់ប្រទានឱវាទ១ រឿង​ទ្រង់អនុញ្ញាតបាតិមោក្ខ១ រឿង​ពួកភិក្ខុសង្ស័យថា ត្រូវនរណា សម្តែងបាតិមោក្ខ១ រឿងភិក្ខុចូលទៅកាន់សំណាក់ភិក្ខុនី១ រឿង​ពួក​ភិក្ខុនីមិនចេះបាតិមោក្ខ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុប្រាប់បាតិមោក្ខុទ្ទេស១ រឿង​ភិក្ខុនី​មិនសំដែងអាបត្តិ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកភិក្ខុ​ទទួលអាបត្តិ​របស់ពួកភិក្ខុនី១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកភិក្ខុប្រាប់ដល់ការសំដែង​អាបត្តិ ដល់ពួកភិក្ខុនី១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុនីផងគ្នា ទទួលអាបត្តិ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកភិក្ខុប្រាប់​ការទទួលអាបត្តិ ដល់ពួក​ភិក្ខុនី១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកភិក្ខុធ្វើកម្ម ដល់ពួកភិក្ខុនី១ រឿងមនុស្សទាំងឡាយពោលទោសថា ភិក្ខុនី​ទាំងនេះ ជាប្រពន្ធ​របស់ភិក្ខុ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកភិក្ខុប្រាប់ការធ្វើកម្ម ដល់ពួកភិក្ខុនី១ រឿង​ភិក្ខុនីឈ្លោះគ្នាកណ្តាលសង្ឃ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុលើកកម្មរបស់ភិក្ខុនី ប្រគល់ឲ្យភិក្ខុនី​ផងគ្នា១ រឿង​ភិក្ខុនីជាកូនសិស្ស​នាងឧប្បលវណ្ណា១ រឿងទ្រង់គង់នៅក្នុងក្រុងសាវត្ថី១ រឿងពួក​ភិក្ខុ សាចពួកភិក្ខុនីដោយភក់ និងទឹក១ រឿង​អវន្ទិយភិក្ខុ មិនគួរឲ្យពួកភិក្ខុនីថ្វាយបង្គំ១ រឿងពួកភិក្ខុ​សើយកាយ សើយភ្លៅ បញ្ចេញ​អង្គជាត ចំអកចំអន់ពួកភិក្ខុនី ផ្សំផ្គុំភិក្ខុជាមួយនឹងពួកភិក្ខុនី១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យធ្វើទណ្ឌកម្ម មិនឲ្យភិក្ខុនីសំពះពួកភិក្ខុ១ រឿងភិក្ខុនីសាចទឹក និងភក់​លើ​ពួកភិក្ខុ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យធ្វើអាវរណកម្ម១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យបញ្ឈប់ឱវាទ១ រឿង​ពួក​ភិក្ខុគិតថា កាលធ្វើឧបោសថជាមួយនឹងភិក្ខុនី ដែលឃាត់ឱវាទហើយ គួរ ឬមិនគួរ១ រឿង​ឧទាយី​ឃាត់ឱវាទ ហើយចៀសចេញទៅកាន់ចារិក១ រឿងភិក្ខុល្ងង់ឃាត់​ឱវាទ១ រឿង​ពួកភិក្ខុឃាត់​ឱវាទ​ដោយឥតរឿង១ រឿងពួកភិក្ខុឃាត់ឱវាទ ហើយមិនឲ្យវិនិច្ឆ័យ១ រឿង​ភិក្ខុនីសង្ឃទៅទទួល​យក​ឱវាទ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ៤-៥ រូប ទៅទទួលយកឱវាទ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុនី ២-៣រូប ទៅទទួលយកឱវាទ១ រឿង​ពួកភិក្ខុមិនទទួលឲ្យឱវាទ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុ​ទទួល​ឲ្យ​ឱវាទភិក្ខុនី វៀរលែងតែភិក្ខុល្ងង់ ភិក្ខុឈឺ និងភិក្ខុអ្នកដំណើរ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យភិក្ខុដែល​នៅក្នុងព្រៃ​ ឲ្យឱវាទ១ រឿងពួកភិក្ខុទទួលឲ្យឱវាទ ហើយមិនបានប្រាប់១ រឿងពួកភិក្ខុទទួល​ឲ្យឱវាទហើយ មិនប្រគល់មកវិញ១ រឿងពួកភិក្ខុនីប្រើវត្ថពន្ធចង្កេះវែង១ រឿង​ពួកភិក្ខុនីចងរឹត​ឆ្អឹងជំនីរ ដោយផ្ទាំងដែលធ្វើពីបន្ទោះឫស្សីខ្លះ ដោយស្បែកខ្លះ ដោយសំពត់សខ្លះ ដោយសំណុំ​សំពត់សខ្លះ ដោយខ្មាញ់សំពត់សខ្លះ ដោយផ្ទាំង​សំពត់មានពណ៌ផ្សេងៗខ្លះ ដោយសំណុំសំពត់​មានពណ៌ខ្លះ ដោយខ្មាញ់សំពត់មានពណ៌ខ្លះ ដោយសំណុំសូត្រខ្លះ ដោយខ្មាញ់​សំពត់សូត្រ​ខ្លះ១ រឿងពួកភិក្ខុនីប្រើឲ្យគេដំត្រគាគ ដោយឈើដូចឆ្អឹងស្មងគោខ្លះ ដូចចង្កាគោខ្លះ ឲ្យគេ​ដំដៃខ្លះ ខ្នងដៃខ្លះ ខ្នងជើងខ្លះ ភ្លៅខ្លះ មុខខ្លះ សាច់ធ្មេញខ្លះ ដោយឈើដូចគ្នា ពួកភិក្ខុនី​លាប​មុខខ្លះ ប្រស់មុខខ្លះ ខាត់មុខខ្លះ ផ្តិតមុខខ្លះ ស្រឡាបមុខខ្លះ ស្រឡាបទាំងខ្លួន​ ទាំងមុខខ្លះ១ រឿង​ភិក្ខុនីធ្វើគំនូស​ក្រោមមាត់ខ្លះ ធ្វើគំនូសប្លែកៗត្រង់ថ្ពាល់ខ្លះ ក្រឡេកមើលតាមបង្អួចខ្លះ ឈរត្រង់​មាត់ទ្វារបង្ហាញកាយខ្លះ ប្រើគេឲ្យ​លេង​មហោស្រពខ្លះ បំបួសស្រីពេស្យាខ្លះ តាំងរោងលក់​សុរា​ខ្លះ តាំងរោងលក់សាច់ខ្លះ បើករានផ្សារខ្លះ ដំឡើងថ្ងៃរបស់ខ្លះ ប្រកបជំនួញផ្សេងៗខ្លះ ឲ្យខ្ញុំ​ប្រុស​បម្រើខ្លះ ឲ្យខ្ញុំស្រី​បម្រើខ្លះ ឲ្យកូនឈ្នួលប្រុសបម្រើខ្លះ ឲ្យកូនឈ្នួលស្រីបម្រើខ្លះ ឲ្យសត្វតិរច្ឆាន​បម្រើខ្លះ តាំងរានលក់​វត្ថុខ្ចី និងវត្ថុទុំខ្លះ ប្រើកម្រាលស្មាញ់ដោយរោមចៀមខ្លះ១ រឿងភិក្ខុនីប្រើ​ចីវរពណ៌ខៀវសុទ្ធខ្លះ លឿងខ្ចីសុទ្ធខ្លះ ក្រហមសុទ្ធខ្លះ ហង្សបាទសុទ្ធខ្លះ ខ្មៅសុទ្ធខ្លះ ក្រហម​ក្រមៅ​សុទ្ធខ្លះ លឿងទុំសុទ្ធខ្លះ មានជាយមិនបានកាត់ដាច់ខ្លះ វែងខ្លះ រំលេចដោយផ្កា​ឈើខ្លះ រំលេច​ដោយផ្លែឈើខ្លះ ពាក់អាវបំពង់វែងខ្លះ ពាក់មួកខ្លះ១។ រឿងភិក្ខុនីនឹងសិក្ខមានា និងសាមណេរី ធ្វើមរណកាលទៅ ត្រូវភិក្ខុនីសង្ឃជាឥស្សរៈ​ លើគ្រឿង​បរិក្ខារ ដែល​ភិក្ខុនី​ជាដើម​នោះ ប្រគល់ឲ្យ១ រឿងភិក្ខុ សាមណេ ឧបាសក ឧបាសិកា និងជនឯទៀត ធ្វើមរណកាលទៅ ត្រូវពួកភិក្ខុ ជាឥស្សរៈ​ លើគ្រឿង​បរិក្ខារ ដែល​ភិក្ខុ​ជាដើម​នោះ ប្រគល់ឲ្យ១។ រឿង​មល្លីភិក្ខុនី ប្រហារ​ភិក្ខុនី១ រឿងភិក្ខុនីមួយរូបដាក់កូនខ្ចីក្នុងបាត្រ១ រឿងពួកភិក្ខុនីផ្លាស់ប្តូរបាត្រ ហើយប្រាប់​ថ្លៃឈ្នួលបាត្រ១ រឿង​ភិក្ខុនីគន់មើលនិមិត្ត​របស់បុរស១ រឿងមនុស្សទាំងឡាយប្រគេនអាមិសៈ ដល់ពួកភិក្ខុ១ រឿងអាមិសៈ ក៏សម្បូណ៌ច្រើនឡើង១ រឿងពួកភិក្ខុសន្សំអាមិសៈទុក១ រឿង​មនុស្ស​ទាំងឡាយឲ្យអាមិសៈ ដល់ពួកភិក្ខុយ៉ាងណា ឲ្យដល់ភិក្ខុនីខាងក្រោយ ក៏ដូចគ្នា១។ រឿង​សេនាសនៈ​របស់ភិក្ខុ សម្បូណ៌ឡើង១ រឿងពួកភិក្ខុនីមានរដូវធ្លាក់ប្រឡាក់សំពត់១ រឿងភិក្ខុនីមានសំពត់ទ្រនាប់​ដាច់ដាច១ រឿងភិក្ខុនីប្រើខ្សែក្រវាត់គ្រប់កាល១ រឿងភិក្ខុនី​គ្មាន​និមិត្តខ្លះ មានហេតុបន្តិចគ្រាន់តែ​ជាស្នាមខ្លះ មិនមានរដូវខ្លះ មានឈាមរដូវធ្លាក់​ជានិច្ចខ្លះ មានសំពត់ទ្រនាប់ជានិច្ចខ្លះ មានឈាមរដូវ​ហូរខ្លះ ជាសិខរិណីខ្លះ ជាស្រីខ្ទើយខ្លះ ជាស្រីមាន​ទ្រង់ដូចប្រុសខ្លះ មានទ្វារមគ្គរលាយចូលគ្នាខ្លះ ជាឧភតោព្យញ្ជនកាខ្លះ តាំងពីរឿងភិក្ខុនីគ្មាន​និមិត្ត រហូតដល់​ឧភតោព្យញ្ជនកា ពាក្យខាងក្រោមបេយ្យាលនុ៎ះ មានរឿងភិក្ខុសួរ​អន្តរាយិកធម៌​២៤ប្រការ ចំពោះ​ឧបសម្បទាបេក្ខាថា នាងមានរោគឃ្លង់ឬ នាងមានរោគពកឬ នាងមាន​រោគស្រែងឬ នាងមានរោគរីងរៃឬ នាងមានរោគឆ្កួតជ្រូកឬ នាងជាស្រីមនុស្សឬ នាងជាស្រី​ពិតឬ នាងជាអ្នកជាឬ នាងគ្មានចំពាក់បំណុល​គេទេឬ នាងមិនមែនជាស្រីខ្ញុំរាជការទេឬ នាង​មានមាតាមិតា និងស្វាមីអនុញ្ញាត​ហើយឬ នាងមានវស្សាគ្រប់២០ហើយឬ នាងមានបាត្រ​គ្រប់​គ្រាន់ហើយឬ នាងឈ្មោះអ្វី បវត្តិនីរបស់នាងឈ្មោះអ្វី១។ រឿងឧបសម្បទាបេក្ខា ដែលមិនទាន់​បានប្រៀនប្រដៅ ក្រអិមក្រអៀម មិនហ៊ានប្រាប់អន្តរាយិកធម៌១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យប្រៀន​ប្រដៅហើយ សឹមសួរអន្តរាយិកធម៌កណ្តាលជំនុំសង្ឃ១ រឿងទ្រង់អនុញ្ញាតថា មុនដម្បូង ត្រូវភិក្ខុនី​ឲ្យឧបសម្បទាបេក្ខាកាន់យក​ឧបជ្ឈាយ៍ ហើយត្រូវប្រាប់​បាត្រ និងចីវរថា (នេះបាត្រ​របស់នាង) នេះសង្ឃាដិ នេះចីពរ នេះស្បង់ នេះសំពត់ចោមពុង នេះសំពត់ងូតទឹក (របស់នាង) លុះប្រាប់ហើយ ត្រូវបង្គាប់ឲ្យឈរក្នុងឱកាស​ឯណោះ១ រឿងភិក្ខុនី១រូបល្ងង់ មិនឆ្លាស ទៅប្រៀន​ប្រដៅ១ រឿងភិក្ខុនីដែលសង្ឃមិនទានសន្មតឲ្យប្រៀនប្រដៅ ទៅប្រៀនប្រដៅ១ រឿងឧបសម្បទា​បេក្ខា សូត្រសូមឧបសម្បទា១ រឿងសួរអន្តរាយិកធម៌១ រឿងឧបសម្បទាបេក្ខា បានឧបសម្បទា​ចំណែកមួយ ហើយត្រូវសូម​ឧបសម្បទា​ក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុសង្ឃម្តងទៀត១ រឿង​ភិក្ខុនីជាបវត្តិនី ត្រូវវាស់ស្រមោល ប្រាប់ប្រមាណនៃរដូវ ប្រាប់ចំណែកថ្ងៃ ប្រាប់សង្គីតិ ប្រាប់និស្ស័យ៣យ៉ាង ប្រាប់​អករណីយកិច្ច៨យ៉ាង១ រឿងពួកភិក្ខុនីញុំាងភត្តកាលឲ្យកន្លងហួស១ រឿងពួកភិក្ខុនី​៨រូប ឃាត់អាសនៈភិក្ខុនីចាស់ ក្នុងទីទាំងពួង១ រឿងពួកភិក្ខុនីមិនបានបវារណា១ រឿងពួក​ភិក្ខុនី​បវារណាដោយខ្លួនឯង ហើយមិនបានបវារណាក្នុងភិក្ខុសង្ឃ១ រឿងពួកភិក្ខុនី​បវារណានឹងភិក្ខុ​សង្ឃហើយ កើតកោលាហល១ រឿងពួកភិក្ខុនីបវារណាមុនភត្ត ហើយញុំាងភត្តកាល​ឲ្យកន្លង​ហួសទៅ និងបវារណា​ខាងក្រោយភត្ត ក្នុងវេលាវិកាល១ រឿង​ភិក្ខុនីសង្ឃបវារណា​ហើយ ក៏កើត​កោលាហល១ រឿងពួកភិក្ខុនីឃាត់ឧបោសថ ឃាត់បវារណារបស់ភិក្ខុ ធ្វើឲ្យមានមាត់ពាក្យ ក្នុង​អធិករណ៍ ផ្តើមអនុវាទាធិករណ៍ ឲ្យគេធ្វើឱកាស ចោទភិក្ខុ និងរំលឹកភិក្ខុ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ អ្នក​ស្វែង​រកនូវគុណដ៏ធំ ទ្រង់ឃាត់ដោយទុក្កដាបត្តិ១ រឿង​ពួកភិក្ខុ​ឃាត់កម្មដូច្នោះ ដែលជា​របស់​ពួកភិក្ខុនី ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គអ្នកស្វែងរកគុណដ៏ធំ ទ្រង់អនុញ្ញាត១។ រឿង​ពួកភិក្ខុនីជិះ​យាន១ រឿង​ភិក្ខុនីមានជម្ងឺ ទ្រង់អនុញ្ញាត​ឲ្យជិះយាន ដែលស្រី ឬបុរសអូសដោយដៃ១ រឿង​ភិក្ខុនី​១រូបមិនសប្បាយដោយទង្គិច​នឹងយាន១ រឿងនាងអឌ្ឍកាសីស្រីផ្កាមាស បួសក្នុងសំណាក់​ភិក្ខុនី១ រឿងពួកភិក្ខុឲ្យឧបសម្បទា ដល់ភិក្ខុនីដែលល្ងង់ ដោយភិក្ខុទូត ដោយសិក្ខមានាទូត ដោយសាមណេរទូត ដោយសាមណេរីទូត១ រឿងពួកភិក្ខុនីនៅក្នុងព្រៃ១ រឿងឧបាសកម្នាក់​ថ្វាយ​ឃ្លាំង (សម្រាប់ដាក់របស់) និងអនុញ្ញាត​ផ្ទះលំនៅៗតែមិនគ្រប់គ្រាន់ ព្រះអង្គក៏អនុញ្ញាត​ឲ្យធ្វើ​នវកម្ម១ រឿងស្រីម្នាក់មានគភ៌មកបួស លុះទារកប្រសូតមក នាងមិនហ៊ាននៅម្នាក់ឯងជាមួយ​ទារក ព្រះអង្គអនុញ្ញាត​ឲ្យរក្សាទារកនោះ ដូចជាប្រតិបត្តិក្នុងបុរសដទៃ វៀរលែងតែផ្ទះ​ជាមួយគ្នា១ រឿងភិក្ខុនីមួយរូប ត្រូវគរុកាបត្តិ ហើយប្រព្រឹត្តមានត្ត១ រឿងភិក្ខុនីមួយរូប មិនលាសិក្ខា ហើយស្រាប់តែសឹកចេញ និងរឿង​ព្រះអង្គត្រាស់ថា ភិក្ខុនីដែលចូលទៅកាន់​លទ្ធិតិរ្ថិយទាំងសំពត់កាសាវៈ ហើយមកបួសវិញ មិនបាន១ រឿងពួក​ភិក្ខុនីមានសេចក្តីរង្កៀស​ មិនត្រេកអរចំពោះការថ្វាយបង្គំ ការកោសក់ ការកាត់ក្រចក ការរក្សាដម្បៅ មួយអន្លើ​ដោយបុរស១ រឿងពួកភិក្ខុនី អង្គុយពែនភ្នែន ត្រេកអរដោយសម្ផស្សនៃកែងជើង និងអនុញ្ញាត​ឲ្យភិក្ខុនីឈឺអង្គុយ​ពែនមួយចំហៀងបាន១ រឿង​ភិក្ខុនីបន្ទោបង់នូវវច្ចៈក្នុងបង្គន់១ រឿង​ពួក​ភិក្ខុនី​ដុសខ្លួនដោយលំអិត និងដីដែលគេអប់១ រឿងភិក្ខុនីងូតទឹកក្នុងរោង​សម្រាប់រក្សាកាយ១ រឿង​ភិក្ខុនីងូតទឹកឈរក្នុងទីច្រាស់ខ្សែទឹក ងូតទឹកក្នុងទីមិនមែនជាកំពង់ និងងូតទឹក​ក្នុងទីជាកំពង់​សម្រាប់បុរស១ ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមី ក្រាបបង្គំទូលសូមបព្វជ្ជា ព្រះអានន្ទក៏ជួយ​សូម​ ដោយឧបាយ (ដោយប្រការដូច្នេះ)។ ឯពួកស្រ្តីបានបួសក្នុងសាសនានៃព្រះជិនស្រី ក៏រាប់ថា​ជាបរិសទ្យ៤ពួក (តាំងពីកាលនោះមក)។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់បានសម្តែង (ភិក្ខុនីខន្ធកៈ) ទុក​មកដោយប្រការដូច្នេះ ដើម្បីប្រយោជន៍ និងបង្កើតសេចក្តីសង្វេគផង ដើម្បីឲ្យចំរើនព្រះសទ្ធម្ម​ផង ដូចជាថ្នាំ (ដែល​ពេទ្យផ្សំឡើង) បម្រុងព្យាបាលជម្ងឺ។ សូម្បីមាតុគ្រាម ក្រៅអំពី​ព្រះនាង​មហា​បជាបតី​គោតមី ព្រះមានព្រះភាគ ក៏បានទូន្មាន​ឲ្យឋិតនៅក្នុងព្រះសទ្ធម្មយ៉ាងនេះឯង ហើយស្ត្រី​ទាំងនោះ បានដល់នូវឋាន គឺព្រះនិព្វាន ដែលជាឋាន​ពួកជនដល់ហើយ មិនបានសោយសោក។

បញ្ចសតិកក្ខន្ធកៈ

[២៧៨] លំដាប់នោះ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ ហៅភិក្ខុទាំងឡាយមកថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ សម័យមួយ ខ្ញុំគិតថានឹងត្រាច់ទៅបិណ្ឌបាតក្នុងក្រុងបាវានេះ រួចហើយនឹងទៅកាន់​ក្រុង​កុសិនារា ហើយក៏ដើរទៅតាមផ្លូវឆ្ងាយ ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃជាច្រើនចំនួន​៥០០រូប ម្នាលអាវុសោ​ទាំងឡាយ គ្រានោះឯង ខ្ញុំគេចចៀសចេញពីផ្លូវ ហើយទៅអង្គុយទៀបគល់​ឈើ​មួយដើម ក៏សម័យនោះឯង មានអាជីវកម្នាក់កាន់ផ្កាមន្ទារវៈ (មន្ទារវបុស្ស) ពីក្នុងនគរកុសិនារា ដើរតាមផ្លូវឆ្ងាយ សំដៅទៅកាន់ក្រុងបាវា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ខ្ញុំក៏បានឃើញអាជីវក​នោះ កំពុងដើរមកអំពីចម្ងាយ លុះឃើញហើយ ខ្ញុំនិយាយសួរទៅ​អាជីវក​នោះដូច្នេះថា នែអាវុសោ អ្នក​បានដឹងដំណឹងព្រះជាគ្រូ​នៃយើងដែរឬ អាជីវកនោះឆ្លើយតបថា អើអាវុសោ ខ្ញុំដឹងដែរ ព្រះសមណគោតម ជាគ្រូអ្នក បរិនិព្វានកន្លងទៅ៧ថ្ងៃហើយ រាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ផ្កាមន្ទារវៈនេះ ខ្ញុំ​យកពីនគរកុសិនារានោះមក ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ បណ្តាភិក្ខុទាំងនោះ ភិក្ខុទាំងឡាយណា ដែលមិនទាន់ប្រាសចាករាគៈ [ក្នុងដីកាថា បុថុជ្ជន សោតាបន្នបុគ្គល និងសកទាគាមិបុគ្គល ហៅថា បុគ្គលមិនទាន់​ប្រាសចាករាគៈក្នុងទីនេះ។] ភិក្ខុទាំងនោះ ពួកខ្លះ ក៏លើកដៃឡើង ហើយយំ​កន្ទក់កន្ទេញ [លើកដៃទាំងពីរដាក់លើក្បាល ហើយទួញយំ។] ដួលដេកទៅ ហាក់ដូចជាមានជើង​ដាច់ ហើយបម្រាស់ននៀលទៅមក ពោលពាក្យថា ព្រះមានព្រះភាគឆាប់បរិនិព្វានពេកណាស់ ព្រះសុគតជាម្ចាស់​ឆាប់បរិនិព្វានអ្វីម្ល៉េះ ចក្ខុ ពោលគឺព្រះពុទ្ធក្នុងលោក (ពុទ្ធចក្ខុ) ឆាប់បាត់បង់ទៅ​អ្វីម្ល៉េះ ចំណែកភិក្ខុទាំងឡាយណា ដែលប្រាសចាករាគៈ [ក្នុងដីកាថា ព្រះអនាគាមី និងព្រះខីណាស្រព។] ហើយ ភិក្ខុទាំងនោះ មានស្មារតីតាំងមាំ មានបញ្ញាដឹងច្បាស់ ក៏អត់សង្កត់​បាន ដោយពិចារណាថា សង្ខារទាំងឡាយមិនទៀងទេ ព្រោះហេតុនោះ បុគ្គលគប្បីបាន (នូវ​សេចក្តីទៀងទាត់) ក្នុងខន្ធប្រវត្តិនេះអំពីណា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ គ្រានោះឯង ខ្ញុំបាន​និយាយ​ឃាត់ពួកភិក្ខុនោះដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ចូរអ្នកទាំងឡាយកុំសោយសោក​ឡើយ កុំខ្សឹកខ្សួលឡើយ ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ក្រែងព្រះមានព្រះភាគបានត្រាស់ប្រាប់​សេចក្តី​នេះមកពីមុនហើយថា សេចក្តីព្រាត់ប្រាស ស្លាប់និរាស ចាកចោលសត្វ និងសង្ខារជាទីស្រឡាញ់​ ជាទីគាប់ចិត្តទាំងអស់ រមែង​មាន នែអាវុសោទាំងឡាយ ព្រោះហេតុនោះ បុគ្គលគប្បីបាន (នូវ​សេចក្តីមិនព្រាត់ប្រាស) ក្នុងខន្ធប្រវត្តិនេះអំពីណា ធម្មជាតណា ដែលកើតឡើងហើយ ដែល​មានហើយ ដែលសង្ខារ​តាក់តែង​មកហើយ ជារបស់មានកិរិយាទ្រុឌទ្រោម វិនាសទៅវិញជាធម្មតា ធម្មជាតនោះ បុគ្គលឃាត់ថា កុំវិនាសទៅវិញដូច្នេះ ពុំបានឡើយ ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ សម័យនោះឯង មានភិក្ខុមួយរូបឈ្មោះ សុភទ្ទ បួសឯចាស់ អង្គុយនៅក្នុងចំណោម​បរិសទ្យនោះ ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ គ្រានោះ ស្រាប់តែសុភទ្ទភិក្ខុបួសឯចាស់ និយាយទៅនឹងភិក្ខុទាំងឡាយ​នោះ យ៉ាងនេះថា នែអាវុសោទាំងឡាយ អ្នកទាំងឡាយ កុំសោយសោកឡើយ កុំខ្សឹកខ្សួល​អណ្តឺតអណ្តកឡើយ យើងទាំងឡាយឈ្មោះថា ផុតស្រឡះហើយ អំពីមហាសមណៈនោះ ព្រោះថា យើងទាំងឡាយ មហាសមណៈនោះតែងបៀតបៀនថា អំពើនេះគួរដល់អ្នកទាំងឡាយ អំពើនេះ មិនគួរដល់អ្នកទាំងឡាយទេ ឥឡូវនេះស្រួលហើយ យើងរាល់គ្នាចង់ធ្វើនូវអំពើណា នឹង​ធ្វើនូវអំពើនោះក៏បាន មិនចង់ធ្វើនូវអំពើណា នឹងមិនធ្វើនូវអំពើនោះក៏បាន ម្នាលអាវុសោ​ទាំងឡាយ ណ្ហើយចុះ យើងរាល់គ្នាសង្គាយនានូវធម៌ និងវិន័យ តំណទៅមុខ អកុសលធម៌ មុខ​ជានឹងរុងរឿងឡើង កុសលធម៌មុខជានឹង​សាបសូន្យទៅ សភាវៈមិនមែនជាវិន័យ មុខជានឹងរុង​រឿងឡើង វិន័យមុខជានឹងសាបសូន្យទៅ តំណទៅមុខ ពួកបុគ្គលជាអធម្មវាទី នឹងមានកំឡាំង​ឡើង ពួកបុគ្គលជាធម្មវាទី នឹង​ថយកំឡាំងចុះ ពួកបុគ្គលជាអវិនយវាទី នឹងមានកំឡាំង​ឡើង ពួកបុគ្គលជាវិនយវាទី នឹង​ថយកំឡាំងចុះ។

[២៧៩] ភិក្ខុទាំងឡាយពោលថា បពិត្រព្រះថេរៈដ៏ចំរើន បើដូច្នោះ សូមព្រះថេរៈជ្រើរើ​នូវ​ភិក្ខុ​ទាំងឡាយចុះ។ ទើបព្រះមហាកស្សមានអាយុ ជ្រើរើនូវព្រះអរហន្តទាំងឡាយ បានចំនួន​៤៩៩អង្គ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ និយាយពាក្យនេះ នឹងព្រះមហាកស្សមានអាយុថា បពិត្រព្រះករុណា​ដ៏​ចំរើន ព្រះអានន្ទមានអាយុនេះ នៅជាសេក្ខបុគ្គលពិតមែន តែលោកមិនអាច​នឹងលុះដោយ​ឆន្ទាគតិ ទោសាគតិ មោហាគតិ ភយាគតិទេ ធម៌ក្តី វិន័យក្តី ព្រះអានន្ទនេះ បាន​សិក្សារៀនសូត្រ ក្នុងសំណាក់ព្រះមានព្រះភាគជាច្រើន បពិត្រព្រះករុណាដ៏ចំរើន បើដូច្នោះ សូម​ព្រះថេរៈ​ជ្រើសរើស​យកព្រះអានន្ទមានអាយុផង។ ទើបព្រះមហាកស្សមានអាយុ ជ្រើសរើសយកព្រះ​អានន្ទមានអាយុបញ្ចូលផង (ជា៥០០អង្គ)។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលជាថេរៈ មាន​សេចក្តីរិះគិត​ដូច្នេះថា យើងទាំងឡាយគប្បីសង្គាយនាធម៌ និងវិន័យក្នុងទីណាហ្ន៎។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុទាំងឡាយ ដែលជាថេរៈ មានសេចក្តីរិះគិតឃើញដូច្នេះថា នគរ​រាជគ្រឹះ ជាស្រុក​មានទីគោចរ​ក៏ច្រើន មានសេនាសនៈក៏ច្រើន បើដូច្នោះ គួរតែយើងរាល់គ្នា ទៅនៅចាំវស្សា​ក្នុងនគរ​រាជគ្រឹះ ទើបអាចនឹង​សង្គាយនា នូវធម៌និងវិន័យបាន ឯភិក្ខុទាំងឡាយឯទៀត កុំគប្បី​ចូលទៅនៅចាំវស្សា ក្នុងនគររាជគ្រឹះឡើយ។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមហាកស្សមានអាយុ ប្រកាស​សង្ឃឲ្យដឹងថា ម្នាល​លោកមានអាយុ សង្ឃចូរស្តាប់ខ្ញុំ បើសង្គីតិកម្ម មានកាលគួរដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​សន្មត​ភិក្ខុ​ទាំង​៥០០រូបនេះ ឲ្យនៅចាំវស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះ ដើម្បីសង្គាយនា នូវធម៌ និង​វិន័យ ឯភិក្ខុទាំង​ឡាយ​ដទៃ មិនត្រូវនៅចាំវស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះឡើយ។ នេះជាញត្តិ។ ម្នាល​លោកមានអាយុ សង្ឃចូរស្តាប់ខ្ញុំ ឥឡូវសង្ឃសន្មតភិក្ខុទាំង៥០០រូបនេះ ឲ្យនៅចាំវស្សា ក្នុង​នគរ​រាជគ្រឹះ ដើម្បី​សង្គាយនា នូវធម៌ និង​វិន័យ ឯភិក្ខុទាំងឡាយដទៃ មិនត្រូវនៅចាំវស្សា​ក្នុង​នគរ​រាជ​គ្រឹះ​ឡើយ។ ការសន្មតិភិក្ខុទាំង៥០០រូបនេះ ឲ្យនៅចាំវស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះ ដើម្បីនឹងសង្គាយនា នូវធម៌ និង​វិន័យ ឯភិក្ខុទាំងឡាយដទៃ មិនត្រូវឲ្យនៅចាំវស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះទេ គាប់ចិត្ត​ដល់​លោកមាន​អាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវស្ងៀម មិនគាប់ចិត្តដល់លោកមានអាយុ​អង្គណា លោក​មានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង។ សង្ឃបានសន្មតពួកភិក្ខុទាំង៥០០រូបនេះ ឲ្យនៅ​ចាំ​វស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះ ដើម្បីសង្គាយនា នូវធម៌ និង​វិន័យ ឯភិក្ខុទាំងឡាយដទៃ មិនត្រូវ​នៅ​ចាំវស្សាក្នុងនគររាជគ្រឹះឡើយ។ ការសន្មតិនេះ គាប់ចិត្តដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុនោះ បានជាសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុកនូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៨០] គ្រានោះ ភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ បានទៅកាន់នគររាជគ្រឹះ ដើម្បីសង្គាយនា​នូវធម៌ និងវិន័យ។ ទើប​ភិក្ខុទាំងឡាយជាថេរៈ មានសេចក្តីរិះគិតដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោ បដិសង្ខរណកម្ម គឺការជួសជុលសេនាសនៈ ដែលដាច់ដាច ធ្លុះធ្លាយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សរសើរហើយ ម្នាលអាវុសោ បើដូច្នោះ គួរតែយើងរាល់គ្នា ជួសជុល​សេនសាសនៈ ដែលដាច់ដាច ធ្លុះធ្លាយ​អស់ខែមួយជាដម្បូងសិន ដល់មកខែជាកណ្តាល យើងនឹងប្រជុំគ្នាសង្គាយនា នូវធម៌ និងវិន័យ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ ក៏នាំគ្នាជួសជុលសេនាសនៈ ដែលដាច់ដាច ធ្លុះធ្លាយ អស់ខែ​មួយជាដម្បូង។

[២៨១] គ្រានោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុត្រិះរិះថា ថ្ងៃស្អែកនេះ នឹងប្រជុំសង្ឃ កិច្ចនោះ មិនសមគួរដល់អាត្មាអញឡើយ ព្រោះថាអាត្មាអញនៅជាសេក្ខបុគ្គលនៅឡើយ ហើយទៅកាន់​ប្រជុំសង្ឃ គិតដូច្នេះហើយ ក៏ចំរើនកាយគតាសតិកម្មដ្ឋាន អស់រាត្រីជ្រៅ លុះដល់បច្ចូសម័យ​នៃរាត្រី (ជិតភ្លឺ) នោះហើយ ក៏ទំរេតកាយដោយគិតថានឹងសឹង។ ព្រះសិរពុំទាន់ដល់ខ្នើយ។ ព្រះបាទាទើបតែនឹងផុតអំពីផែនដី។ ព្រះទ័យ (របស់លោក) ក៏រួចស្រឡះចាកអាសវៈ​ទាំងឡាយ ដោយមិនមានឧបាទាន ក្នុងចន្លោះ​នោះឯង។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ បានជាព្រះអរហន្តហើយ ទើបបាន​និមន្ត​ទៅកាន់ប្រជុំសង្ឃ។

[២៨២] គ្រានោះឯង ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ បានប្រកាសសង្ឃឲ្យដឹងថា ម្នាលអាវុសោ សង្ឃចូរ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើសង្គីតិកម្មនេះ មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំគប្បីសួរវិន័យ​នឹងព្រះឧបាលិ។ ព្រះឧបាលិមានអាយុ បានប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើសង្គីតិកម្ម​នេះ មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ ត្រូវសួរព្រះវិន័យ​ចំពោះ​ខ្ញុំ ៗត្រូវដោះស្រាយ (ក្នុងកាលឥឡូវនេះ)។ ទើបព្រះមហាកស្សបមានអាយុ បានចោទសួរដូច្នេះ ចំពោះ​ព្រះឧបាលិមានអាយុថា ម្នាលឧបាលិមានអាយុ បឋមបារាជិកសិក្ខាបទ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តក្នុងទីណា។ ព្រះឧបាលិឆ្លើយថា ក្នុងនគរវេសាលី លោកម្ចាស់។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹងសុទិន្នភិក្ខុ ជាកូននៃកលន្ទសេដ្ឋី។ ព្រោះវត្ថុអ្វី។ ព្រោះសេពមេថុនធម្ម។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ សួរវត្ថុផង សួរនិទានផង សួរបុគ្គលផង សួរបញ្ញត្តិផង សួរអនុប្បញ្ញត្តិផង សួរអាបត្តិផង សួរអនាបត្តិផង នៃបឋមបារាជិកសិក្ខាបទ ចំពោះ​ព្រះឧបាលិមានអាយុ ហើយសួរតទៅថា ​ម្នាលអាវុសោឧបាលិ ទុតិយបារាជិកសិក្ខាបទ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តក្នុងទីណា។ ក្នុងនគររាជគ្រឹះ លោកម្ចាស់។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹងធនិយភិក្ខុ ជាកូននៃនាយស្មូនឆ្នាំង។ ព្រោះវត្ថុអ្វី។ ព្រោះអទិន្នាទាន។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ សួរវត្ថុផង សួរនិទានផង សួរបុគ្គលផង សួរបញ្ញត្តិផង សួរអនុប្បញ្ញត្តិផង សួរអាបត្តិផង សួរអនាបត្តិផង នៃទុតិយបារាជិកសិក្ខាបទ ចំពោះ​ព្រះឧបាលិមានអាយុ ហើយសួរតទៅទៀតថា ម្នាលអាវុសោឧបាលិ តតិយបារាជិក​សិក្ខាបទ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តក្នុងទីណា។ ក្នុងនគរវេសាលី លោកម្ចាស់។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹងពួកភិក្ខុច្រើនរូប។ ព្រោះវត្ថុអ្វី។ ព្រោះមនុស្សវិគ្គហៈ គឺធ្វើរាងកាយ នៃមនុស្សឲ្យធ្លាក់ចុះចាកជីវិត។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ សួរវត្ថុផង សួរនិទាន​ផង សួរបុគ្គលផង សួរបញ្ញត្តិផង សួរអនុប្បញ្ញត្តិផង សួរអាបត្តិផង សួរអនាបត្តិផង នៃតតិយបារាជិកសិក្ខាបទ ចំពោះ​ព្រះឧបាលិមានអាយុ ហើយសួរតទៅទៀតថា  ម្នាលអាវុសោឧបាលិ ចតុត្ថបារាជិក​សិក្ខាបទ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់បញ្ញត្តក្នុងទីណា។ ក្នុងនគរវេសាលី លោកម្ចាស់។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹងភិក្ខុទាំងឡាយ នៅនាឆ្នេរ​ស្ទឹង​វគ្គុមុទា។ ព្រោះវត្ថុអ្វី។ ព្រោះឧត្តរិមនុស្សធម្ម។ លំដាប់នោះឯង ព្រះមហា​កស្សប​មាន​អាយុ សួរវត្ថុផង សួរនិទាន​ផង សួរបុគ្គលផង សួរបញ្ញត្តិផង សួរអនុប្បញ្ញត្តិផង សួរអាបត្តិផង សួរអនាបត្តិផង នៃចតុត្ថបារាជិកសិក្ខាបទ ចំពោះ​ព្រះឧបាលិមានអាយុ ហើយសួរវិន័យទាំងពីរចំណែក គឺភិក្ខុវិន័យ និងភិក្ខុនីវិន័យ ដោយឧបាយនេះឯង។ ព្រះឧបាលិមានអាយុ កាលបើព្រះមហាកស្សប សួរ​សព្វគ្រប់ហើយ ក៏បានដោះស្រាយ​សព្វគ្រប់។

[២៨៣] ឰដ៏កាលនោះ​ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ បានប្រកាសសង្ឃឲ្យដឹងថា ម្នាលអាវុសោ សង្ឃចូរ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើសង្គីតិកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំគប្បីសួរនូវធម៌​ចំពោះ​ព្រះអានន្ទ។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ បានប្រកាសសង្ឃឲ្យដឹងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើសង្គីតិកម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ នឹងសួរធម៌​ចំពោះ​ខ្ញុំ ៗគប្បីដោះស្រាយ ក្នុងកាលឥឡូវនេះ។ ទើបព្រះមហាកស្សបមានអាយុ បានសួរព្រះអានន្ទ​មានអាយុ​ដូច្នេះថា ម្នាលអានន្ទមានអាយុ ព្រហ្មជាលសូត្រ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែង​ក្នុង​ទីណា។ ព្រះអានន្ទឆ្លើយថា បពិត្រព្រះថេរៈដ៏ចំរើន ទ្រង់សំដែងក្នុងព្រះដំណាក់​នៃព្រះរាជា នៅនាអម្ពលដ្ឋិកាវ័ន ជាចន្លោះនៃក្រុងរាជគ្រឹះផង ជាចន្លោះនៃនាឡន្ទគ្រាមផង។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់ប្រារព្ធនឹងសុប្បិយបរិព្វាជក និងព្រហ្មទត្តមាណព។ គ្រានោះ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ សួរនិទានផង សួរបុគ្គលផង នៃព្រហ្មជាលសូត្រ ចំពោះ​ព្រះអានន្ទមានអាយុ ហើយសួរតទៅទៀតថា ម្នាលអាវុសោអានន្ទ សាមញ្ញផលសូត្រ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែង​ក្នុង​ទីណា។ ក្នុងជីវកម្ពវ័ន ក្បែរក្រុងរាជគ្រឹះ លោកម្ចាស់។ ទ្រង់​សំដែងជាមួយនឹង​បុគ្គល​ណា។ ទ្រង់សំដែងជាមួយនឹង​ព្រះបាទអជាតសត្តុរាជ វេទេហិបុត្ត។ គ្រានោះ ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ សួរនិទានផង សួរបុគ្គលផង នៃសាមញ្ញសូត្រ ចំពោះ​ព្រះអានន្ទមានអាយុ ហើយសួរនូវនិកាយទាំង៥ ដោយឧបាយនេះឯង។ ឯព្រះអានន្ទមានអាយុ កាលបើព្រះមហាកស្សប សួរសព្វគ្រប់ហើយ ក៏បានដោះស្រាយដោយសព្វគ្រប់។

[២៨៤] លំដាប់នោះឯង ព្រះអានន្ទមានអាយុ ពោលដូច្នេះនឹងភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយថា បពិត្រព្រះករុណាទាំងឡាយដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគ កាលដែលទៀបនឹងបរិនិព្វាន បានមាន​ព្រះបន្ទូលយ៉ាងនេះនឹងខ្ញុំព្រះករុណាថា នែអានន្ទ លុះអំណឹះឥតអំពីតថាគតទៅហើយ បើសង្ឃ​មានប្រាថ្នានឹងដក ក៏គប្បីដកនូវសិក្ខាបទទាំងឡាយតូចៗ ដោយលំដាប់(ចេញខ្លះក៏បាន)។ ព្រះថេរៈទាំងឡាយ សួរព្រះអានន្ទថា ម្នាលអានន្ទមានអាយុ ចុះលោកម្ចាស់ បានទូលសួរ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឯសិក្ខាបទទាំងឡាយតូចៗដោយលំដាប់​នោះ តើ​សិក្ខាបទណាខ្លះ ដូច្នេះដែរឬ។ ព្រះអានន្ទឆ្លើយថា បពិត្រព្រះករុណាទាំងឡាយដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា មិនបានទូលសួរព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឯសិក្ខាបទទាំងឡាយតូចៗដោយលំដាប់​នោះ តើ​សិក្ខាបទណាខ្លះ ដូច្នេះទេ។ ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោលយ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំងឡាយដែលសល់នៅក្រៅអំពីបារាជិកទាំង៤ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។ ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោលយ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំងឡាយ ដែលសល់នៅក្រៅអំពីបារាជិក៤ និងសង្ឃាទិសេសេស១៣ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។ ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោលយ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំងឡាយ ដែលសល់​នៅក្រៅ​អំពី​បារាជិក៤ សង្ឃាទិសេសេស១៣ និងអនិយត២ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។  ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោលយ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំងឡាយ ដែលសល់នៅក្រៅអំពីបារាជិក៤ សង្ឃាទិសេសេស១៣ អនិយត២ និងនិស្សគ្គិយ​បាចិត្តិយៈ៣០ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។  ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោល​យ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំងឡាយ ដែលសល់នៅក្រៅអំពីបារាជិក៤ សង្ឃាទិសេសេស១៣ អនិយត២ និស្សគ្គិយបាចិត្តិយៈ៣០ និងសុទ្ធិកបាចិត្តិយៈ៩២ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។  ព្រះថេរៈទាំងឡាយ​ពួកខ្លះពោល​យ៉ាងនេះថា សិក្ខាបទទាំង​ឡាយ ដែលសល់នៅក្រៅអំពីបារាជិក៤ សង្ឃាទិសេសេស១៣ អនិយត២ និស្សគ្គិយបាចិត្តិយៈ៣០ សុទ្ធិកបាចិត្តិយៈ៩២ និងបាដិទេសនីយៈ៤ ឈ្មោះថា តូចៗ ដោយលំដាប់។

[២៨៥] គ្រានោះឯង ព្រះមហាកស្សបមានអាយុ ក៏ប្រកាសសង្ឃថា ម្នាលអាវុសោ សង្ឃ​ចូរស្តាប់ខ្ញុំ សិក្ខាបទទាំងឡាយរបស់ពួកយើង ក៏មានតាំងនៅក្នុងពួកគ្រហស្ថ សូម្បីពួក​គ្រហស្ថ​ទាំងឡាយ ក៏តែងដឹងថា អំពើនេះ គួរដល់លោកទាំងឡាយជាសមណសក្យបុត្តិយ៍ អំពើនេះ មិនគួរដល់លោកទាំងឡាយទេ។ បើយើងទាំងឡាយ នឹងដកនូវសិក្ខាបទតូចៗ ដោយលំដាប់​ចេញហើយ មុខជាជនទាំងឡាយ ជាអ្នកពោលតិះដៀល នឹងពោលថា សិក្ខាបទដែលព្រះ​សមណគោតម បញ្ញត្តហើយ ដល់សាវ័កទាំងឡាយ បានតែត្រឹមធូមកាលិក គឺកាល​នៃផ្សែងភ្លើង គឺបរិនិព្វានប៉ុណ្ណោះ ព្រះសាស្តារបស់សាវ័កទាំងឡាយនេះ ឋិតនៅត្រឹមណា សាវ័កទាំង​នេះ នាំគ្នាសិក្សាក្នុងសិក្ខាបទត្រឹមនោះ កាលណាបើព្រះសាស្តា​របស់សាវ័ក​ទាំងនេះ​បរិនិព្វាន​ហើយ ឥឡូវនេះ សាវ័កទាំងនេះ ក៏លែងសិក្សាក្នុងសិក្ខាបទទាំងឡាយដែរ។ បើកម្មមានកាលគួរ ដល់​សង្ឃហើយ សង្ឃកុំគប្បីបញ្ញត្តថែមនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះជាគ្រូមិនបានបញ្ញត្តទេ កុំគប្បី​ដក​ចេញនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះជាគ្រូបញ្ញត្តមកហើយ ត្រូវសមាទានប្រព្រឹត្តតែក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ដែលព្រះជាគ្រូ​ ទ្រង់បញ្ញត្តហើយ។ នេះជាញត្តិ។ ម្នាលអាវុសោ ​សង្ឃចូរ​ស្តាប់ខ្ញុំ សិក្ខាបទទាំងឡាយរបស់ពួកយើង ក៏មានតាំងនៅក្នុងពួកគ្រហស្ថ សូម្បីពួក​គ្រហស្ថ​ទាំងឡាយ  តែងដឹងថា អំពើនេះ គួរដល់លោកទាំងឡាយជាសមណសក្យបុត្តិយ៍ អំពើនេះ មិនគួរដល់​លោក​ទាំង​ឡាយទេ។ បើយើងទាំងឡាយ នឹងដកនូវសិក្ខាបទតូចៗ ដោយលំដាប់​ចេញហើយ មុខជាជន​ទាំងឡាយ ជាអ្នកពោលតិះដៀល នឹងពោលថា សិក្ខាបទដែលព្រះ​សមណគោតម បានបញ្ញត្តហើយ ដល់ពួកសាវ័ក បានតែត្រឹមធូមកាលិក គឺកាល​នៃផ្សែងភ្លើងប៉ុណ្ណោះ ព្រះសាស្តារបស់​សាវ័ក​ទាំង​នេះ ឋិតនៅត្រឹមណា សាវ័កទាំង​នេះ ក៏នាំគ្នាសិក្សាក្នុងសិក្ខាបទត្រឹមនោះ កាលបើព្រះសាស្តា​របស់សាវ័ក​ទាំងនេះ ​បរិនិព្វាន​ទៅហើយ ឥឡូវនេះ សាវ័កទាំងនេះ ក៏លែងសិក្សា​ក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំង​ឡាយ​ដែរ។ សង្ឃមិនបញ្ញត្តថែមនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះជាគ្រូមិនបានបញ្ញត្តទេ មិន​ដក​ចេញនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះជាគ្រូបញ្ញត្តហើយ ត្រូវសមាទាន ប្រព្រឹត្តតែក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ដែលគួរដល់ពុទ្ធបញ្ញត្ត។ ការមិនបញ្ញត្តថែមនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះអង្គមិនបានបញ្ញត្ត ការមិន​ដក​ចេញនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្ត ការសមាទាន ប្រព្រឹត្តតែក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ដែលគួរដល់ពុទ្ធបញ្ញត្ត គាប់ចិត្តដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិនគាប់ចិត្តដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង។ សង្ឃមិន​បានបញ្ញត្តថែមនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះអង្គមិនបានបញ្ញត្ត មិន​ដក​ចេញនូវសិក្ខាបទ ដែលព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្ត សមាទាន ប្រព្រឹត្តតែក្នុងសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ ដែលគួរដល់​ពុទ្ធប្បញ្ញត្តិ។ ការមិនបញ្ញត្ត និងការមិន​ដក​ចេញនូវសិក្ខាបទនេះ គាប់ចិត្តដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម ខ្ញុំចាំទុកនូវសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៨៦] លំដាប់នោះឯង ភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ ពោលដូច្នេះនឹងព្រះអានន្ទមានអាយុថា នែអាវុសោ អានន្ទ នេះជាអំពើអាក្រក់​របស់លោក ព្រោះលោកមិនបានទូលសួរ​ព្រះមានព្រះភាគ​ថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឯសិក្ខាបទទាំងឡាយដែលតូចៗដោយលំដាប់ គឺសិក្ខាបទណាខ្លះ ចូរ​លោកសំដែងនូវអំពើអាក្រក់នោះចេញ។ ព្រះអានន្ទឆ្លើយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា​ភ្លេច បានជាមិនបាន​ទូលសួរព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឯសិក្ខាបទ​ទាំងឡាយ​​តូចៗដោយលំដាប់ គឺសិក្ខាបទណាខ្លះ ខ្ញុំព្រះករុណាមិនឃើញនូវអំពើអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ​ព្រះករុណា សំដែង​នូវអំពើអាក្រក់នោះចេញ ដោយសេចក្តីជឿលោកមានអាយុទាំងឡាយ។ នែ​អាវុសោអានន្ទ នេះជាអំពើអាក្រក់របស់លោកដែរ ព្រោះលោកជាន់ដេរសំពត់វស្សិកសាដក របស់​ព្រះមានព្រះភាគ ចូរ​លោកសំដែងអំពើអាក្រក់នោះចេញ។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា​ដែលជាន់ដេរសំពត់​វស្សិកសាដក របស់ព្រះមានព្រះភាគ មិនមែនធ្វើដោយសេចក្តី​មិន​គោរពទេ ខ្ញុំព្រះករុណាមិនឃើញនូវអំពើអាក្រក់នោះឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំ​ព្រះករុណា សំដែង​នូវអំពើអាក្រក់​នោះ​ចេញ ដោយសេចក្តីជឿលោកមានអាយុទាំងឡាយ។ ម្នាលអានន្ទមានអាយុ នេះជាអំពើ​អាក្រក់​របស់​លោកដែរ ព្រោះលោកឲ្យមាតុគ្រាមថ្វាយបង្គំព្រះសរីរៈ នៃព្រះមានព្រះភាគមុនគេ កាល​ដែល​​មាតុគ្រាមទាំងនោះ យំទួញសោក ធ្វើសរីរៈនៃព្រះមានព្រះភាគឲ្យប្រឡាក់ដោយ​ទឹកភ្នែក ចូរ​លោកសំដែងនូវអំពើអាក្រក់នោះចេញ។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណាគិតថា កុំឲ្យ​ពួកមាតុគ្រាមនេះនៅក្នុងវេលាវិកាល បានជាខ្ញុំ​ព្រះករុណា​ឲ្យពួកមាតុគ្រាម ថ្វាយបង្គំព្រះសរីរៈ​នៃព្រះមានព្រះភាគមុនគេ ខ្ញុំព្រះករុណាមិនឃើញអំពើអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ​ព្រះករុណា សំដែង​អំពើអាក្រក់​នោះ​ចេញ ដោយសេចក្តីជឿលោកមានអាយុទាំងឡាយ។ ម្នាលអានន្ទមានអាយុ នេះជាអំពើ​អាក្រក់​របស់​លោកដែរ ព្រោះព្រះមានព្រះភាគ កំពុងធ្វើនិមិត្ត​ជាឱឡារិក (បញ្ឆិតបញ្ឆៀង) និងធ្វើនូវឱកាស (បំភ្លឺហេតុ) ជាឱឡារិក លោកមិនបានអារាធនាព្រះមាន​ព្រះភាគថា សូម​ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅអស់មួយកប្ប (កំណត់អាយុ)ទៅ សូមព្រះសុគត​ គង់​នៅអស់មួយកប្បទៅ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តីសុខដល់ជនច្រើន ដើម្បីអនុគ្រោះដល់​សត្វ​លោក ដើម្បីសេចក្តីចំរើន ដើម្បីជាប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តីសុខដល់ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ចូរ​លោកសំដែងនូវអំពើអាក្រក់នោះចេញ។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា មានមារគ្រប​ដណ្តប់ចិត្ត បានជាមិនអារាធនា និមន្តព្រះមាន​ព្រះភាគថា សូម​ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅ​អស់​មួយអាយុ​កប្បទៅ សូមព្រះសុគត​ គង់​នៅអស់មួយអាយុកប្បទៅ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ជនច្រើន ដើម្បីសេចក្តីសុខ​ដល់​ជន​ច្រើន ដើម្បីអនុគ្រោះដល់​សត្វ​លោក ដើម្បីសេចក្តីចំរើន ដើម្បីជាប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តី​សុខ​ដល់​ទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ខ្ញុំព្រះករុណាមិនឃើញនូវអំពើអាក្រក់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ​ព្រះករុណា សំដែង​នូវអំពើអាក្រក់​នោះ​ចេញ ដោយសេចក្តីជឿលោកមានអាយុទាំងឡាយ។ ម្នាលអានន្ទមានអាយុ នេះជាអំពើ​អាក្រក់​របស់​លោកដែរ ព្រោះលោក​ធ្វើសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយ​ឲ្យមាតុគ្រាមបានបព្វជ្ជា​ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត​ទ្រង់ប្រកាសហើយ ចូរ​លោកសំដែង​នូវអំពើអាក្រក់នោះចេញ។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា គិតថា ព្រះនាងមហាបជាបតីគោតមីនេះ ជាព្រះមាតុច្ឆា (ម្តាយមីង) នៃព្រះមានព្រះភាគ បានបីបាច់រក្សា ចិញ្ចឹម​ថ្វាយទឹក​ខ្សីរ កាលដែល (ព្រះនាងមាយាទេវី) ជាព្រះមាតាបង្កើត របស់ព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើមរណកាល​ទៅហើយ បានបំបៅ​ព្រះមានព្រះភាគផង បានជាខ្ញុំធ្វើនូវ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយ ឲ្យមាតុគ្រាម​បានបព្វជ្ជា ក្នុងធម្មវិន័យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់ប្រកាសហើយ ខ្ញុំព្រះករុណា មិនឃើញ​នូវ​អំពើ​អាក្រក់​នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ​ព្រះករុណា សំដែង​នូវអំពើអាក្រក់​នោះ​ចេញ ដោយសេចក្តីជឿ​លោក​មាន​អាយុ​ទាំងឡាយ។

[២៨៧] សម័យនោះឯង ព្រះថេរៈឈ្មោះបុរាណៈមានអាយុ បានត្រាច់ទៅកាន់ចារិក ក្នុងទក្ខិណាគិរិជនបទ ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃជាច្រើន ចំនួន៥០០រូប។ គ្រានោះឯង ព្រះបុរាណៈ​មានអាយុ កាលដែលភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ សង្គាយនានូវធម្មវិន័យ បាននៅអាស្រ័យ​ក្នុង​ទក្ខិណាគិរិជនបទ តាមសមគួរដល់អធ្យាស្រ័យ ហើយក៏ចូលទៅរកពួកភិក្ខុជាថេរៈ ដែលនៅ​ក្នុង​វត្តវេឡុវ័ន កលន្ទកនិវាបស្ថាន ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ធ្វើសេចក្តីរីករាយ រាក់ទាក់ជាមួយ​ភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះព្រះបុរាណៈ​មានអាយុ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ទើបភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលបុរាណៈដ៏​មានអាយុ ធម៌ក្តី វិន័យក្តី ដែលព្រះថេរៈទាំងឡាយបានសង្គាយនាជាស្រេចហើយ លោកចូរប្រកប​នូវការសង្គាយនានោះចុះ។ ព្រះបុរាណៈ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ ធម៌ក្តី វិន័យក្តី ដែលភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ បានសង្គាយនាហើយ (ក៏ជាការស្រួល) ប៉ុន្តែចំណែកខាង​ខ្ញុំ លុះតែបានស្តាប់ បានទទួលក្នុងទីចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ នៃព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងណាមិញ ខ្ញុំនឹង​ទ្រទ្រង់ (ប្រតិបត្តិ) យ៉ាងនោះឯង។

[២៨៨] លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ពោលពាក្យដូច្នេះ នឹងភិក្ខុជាថេរៈទាំងឡាយ​ថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគជាម្ចាស់ កាលទៀបបរិនិព្វាន ទ្រង់មានបន្ទូលយ៉ាងនេះ នឹង​ខ្ញុំ​ព្រះករុណាថា ម្នាលអានន្ទ ណ្ហើយចុះ អំណឹះឥតអំពីតថាគតទៅហើយ សង្ឃចូរដាក់​ព្រហ្មទណ្ឌដល់ឆន្នភិក្ខុផង។ ពួកភិក្ខុជាថេរៈសួរថា ម្នាលអានន្ទមានអាយុ ចុះលោកម្ចាស់ បានទូល​សួរព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ចុះព្រហ្មទណ្ឌនោះ តើដូចម្តេច​ទៅ ដែរឬ។ ព្រះអានន្ទឆ្លើយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណាបានទូលសួរ​ព្រះមានព្រះភាគ​ដែរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រហ្មទណ្ឌនោះ តើដូចម្តេច​ទៅ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលថា ម្នាលអានន្ទ ឆន្នភិក្ខុ ចង់ពោលពាក្យណា គប្បីពោលពាក្យនោះចុះ (ប៉ុន្តែ) ភិក្ខុទាំងឡាយ កុំ​គប្បី​និយាយរក កុំគប្បីទូន្មាន កុំគប្បីប្រៀនប្រដៅឆន្នភិក្ខុឡើយ។ ពួកភិក្ខុជាថេរៈពោលថា ម្នាល​អានន្ទ​ដ៏មានអាយុ បើដូច្នោះ ចូរអ្នកដាក់ព្រហ្មទណ្ឌ ដល់ឆន្នភិក្ខុ​ផងចុះ។ ព្រះអានន្ទសួរថា បពិត្រ​លោក​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណាដាក់ព្រហ្មទណ្ឌ ដល់ឆន្នភិក្ខុដូចម្តេចបាន (ដ្បិត) ភិក្ខុនោះកាច រឹងរូសណាស់។ ពួកភិក្ខុជាថេរៈ ពោលថា ម្នាលអានន្ទមានអាយុ បើដូច្នោះ ចូរអ្នកទៅជាមួយនឹង​ពួកភិក្ខុច្រើនរូបទៅចុះ។ ឯព្រះអានន្ទមានអាយុ ទទួ