ព្រះត្រៃបិដក

វិន័យបិដក|សុត្តន្តបិដក|អភិធម្មបិដក

ភាគមុន | |… | | |១០|១១|១២|១៣| ភាគបន្ទាប់

មហាវិភង្គ|ភិក្ខុ​នីវិភង្គ|មហាវគ្គ|ចុល្លវគ្គ|បរិវារៈ

ចុល្លវគ្គ ទុតិយភាគ

ភាគ ១០

សូមនមស្ការថ្វាយបង្គំចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធព្រះអង្គនោះ។

សមថក្ខន្ធកៈ

[១] សម័យនោះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្នុងវត្តជេតវន របស់​អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទៀបក្រុងសាវត្ថី។ សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ តែងធ្វើកម្មទាំង​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មានក្នុងទីចំពោះមុខ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា ជា​អ្នក​ប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​​ទាំង​​​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​នឹង​ធ្វើកម្ម​ទាំង​​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្ម​ខ្លះ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មាន ក្នុងទីចំពោះមុខសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់សួរថា នែភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ តែងធ្វើកម្មទាំង​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មាន​ក្នុងទី​ចំពោះមុខ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមាន​ព្រះភាគ ទ្រង់​តិះដៀលថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើរបស់មោឃបុរសទាំង​នោះ មិន​សមគួរ មិន​ត្រូវ​ទំនង មិន​ត្រូវ​បែបផែន មិន​មែនជា​របស់សមណៈ មិន​គប្បី មិន​គួរ​ធ្វើទេ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ មោឃបុរសទាំង​នោះ មិន​សមបើ​ នឹងធ្វើកម្មទាំង​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្ម​ខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មាន​ក្នុង​ទីចំពោះមុខទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ពួក​ជន ដែលមិន​ទាន់​​ជ្រះ​ថ្លា។បេ។ លុះទ្រង់​តិះដៀល​ហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​តជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមិន​មានក្នុងទីចំពោះមុខទេ ភិក្ខុ​ណាធ្វើ ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[២] (បទមាតិកាទាំង​៦) គឺ បុគ្គល ជា​អធម្មវាទី (អ្នក​ពោលមិន​ត្រូវ​ធម៌)១ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ច្រើន [សំដៅយកភិក្ខុ​២.៣រូប បើ​នឹងហៅថា គណៈវិញ ក៏បាន ចំណែកភិក្ខុ​តែមួយរូប បាលី​ហៅថា បុគ្គល តាំងពី​៤រូបឡើងទៅ​ ហៅថាសង្ឃ។] ជា​អធម្មវាទី១ សង្ឃជា​អធម្មវាទី១ បុគ្គល​ជា​ធម្មវាទី (អ្នក​ពោលត្រូវ​ធម៌)១ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​ធម្មវាទី១ សង្ឃជា​ធម្មវាទី១។

[៣] បុគ្គលជា​អធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរគាប់ចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ ជា​សម្មុខាវិន័យប្លម គឺគ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ បុគ្គលជា​អធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ បុគ្គលជា​អធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គឺគ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​អធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​អធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹង​ពាក្យ​នេះ​ចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់​តែ​ប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​អធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់​សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែ​ប្រហែល​គ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ច្រើន ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ គ្រាន់តែប្រហែលគ្នា នឹងសម្មុខា​វិន័យ។

ចប់ កណ្ហបក្ខ មានចំនួន៩។

[៤] បុគ្គលជា​ធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខាវិន័យ។ បុគ្គលជា​ធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរ​ពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ បុគ្គលជា​ធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​​ធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរ​កាន់​យក​ពាក្យ​នេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​ធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ច្រើន ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្ត​នឹង​ពាក្យ​នេះ​ចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​ធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់​សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះ​ពាក្យ​ប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ញុំាងបុគ្គលជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់​យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ញុំាង​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយច្រើន ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យ។ សង្ឃ ជា​ធម្មវាទី ញុំាងសង្ឃ ជា​អធម្មវាទី ឲ្យ​កត់សំគាល់ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​​ពិនិត្យ ឲ្យ​​ពិនិត្យរឿយៗ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​ឃើញរឿយៗថា នេះធម៌ នេះវិន័យ នេះពាក្យប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អ្នក​ចូរកាន់យកពាក្យនេះចុះ ចូរពេញចិត្តនឹងពាក្យនេះចុះ ដូច្នេះ បើ​អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់យ៉ាង​នេះ ឈ្មោះថា រម្ងាប់ដោយធម៌ ដោយសម្មុខា​វិន័យដូច្នេះ។

ចប់ សុក្កបក្ខ មានចំនួន៩។

[៥] សម័យនោះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ជា​​កលន្ទកនិវាបស្ថាន ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ។ សម័យនោះឯង ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏​មានអាយុ បានធ្វើ​ឲ្យ​ជា​ក់​ច្បាស់ នូវ​អរហត្តផល តាំងអំពីកើត​មកបាន៧ឆ្នាំ ថែមទាំង​គុណជា​តណាមួយ ដែល សាវ័កត្រូវ​ដល់ គុណជា​តនោះ លោកក៏បានដល់ ដោយ​លំដាប់សព្វគ្រប់ហើយ កិច្ចអ្វីមួយ ដែល​លោក​គប្បីធ្វើតទៅ​ទៀត ឬការសន្សំនូវ​កិច្ចដែលធ្វើរួចហើយ ក៏មិន​មានដល់លោក។

[៦] លំដាប់នោះ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ទៅ​កាន់ទីស្ងាត់ សម្ងំនៅ​ស្ងប់ស្ងៀមតែម្នាក់​ឯង ហើយមានចិត្តត្រិះរិះកើត​ឡើង យ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ បានធ្វើឲ្យ​ជា​ក់ច្បាស់ នូវ​អរហត្តផល តាំងពីកើត​មកបាន៧ឆ្នាំ គុណជា​តណានីមួយ ដែលសាវ័កត្រូវ​ដល់ អាត្មាអញ ក៏បានដល់ នូវ​​គុណជា​ត​នោះ ដោយ​លំដាប់​សព្វគ្រប់ហើយ មួយទៀត កិច្ចអ្វីមួយ ដែលអាត្មាអញ ត្រូវ​ធ្វើ​តទៅ​​ទៀត ឬការសន្សំនូវ​កិច្ចដែលធ្វើរួចហើយ ក៏មិន​មានដល់អាត្មាអញ (បើដូច្នោះ) គួរអាត្មាអញ ធ្វើ​ការ​​ខ្វល់ខ្វាយបម្រើដល់សង្ឃដូចម្តេចហ្ន៎។ គ្រានោះ ព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ បានត្រិះរិះដូច្នេះ​ថា បើ​ដូច្នោះ មានតែអាត្មាអញ ត្រូវ​រៀបចំសេនាសនៈផង ត្រូវ​ចាត់ចែង​​ចង្ហាន់​ដល់សង្ឃផងចុះ។

[៧] គ្រានោះ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ លុះសាយណ្ហសម័យ ក៏ចេញពីទីពួន​សម្ងំនៅ​ ហើយចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចហើយ​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាប​បង្គំ​ទូលព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលដែលខ្ញុំព្រះអង្គ​ទៅ​កាន់​ទីស្ងាត់ ពួនសម្ងំនៅ​តែម្នាក់​ឯង ក៏មានចិត្តត្រិះរិះ កើត​ឡើងយ៉ាងនេះថា អាត្មាអញ បាន​ធ្វើឲ្យ​ជា​ក់ច្បាស់ នូវ​អរហត្តផល តាំងអំពីកើត​មកបាន៧ឆ្នាំ ហើយគុណជា​តណានីមួយ ដែល​សាវ័កត្រូវ​ដល់ អាត្មាអញ ក៏បានដល់ នូវ​គុណជា​តនោះ ដោយលំដាប់សព្វគ្រប់ហើយ មួយទៀត កិច្ច​អ្វីមួយ ដែលអាត្មាអញ គប្បីធ្វើតទៅ​ទៀត ឬការសន្សំនូវ​កិច្ច ដែលបានធ្វើរួចហើយ មិន​មាន​ដល់អាត្មាអញទេ គួរអាត្មាអញ ធ្វើការខ្វល់ខ្វាយបម្រើ ដល់សង្ឃដូចម្តេចហ្ន៎ បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ក៏មានសេចក្តីត្រិះរិះ ដូច្នេះថា បើ​ដូច្នោះ មានតែអាត្មាអញ ត្រូវ​រៀបចំ​សេនាសនៈ​​ផង ត្រូវ​ចាត់ចែង​ចង្ហាន់ ​ដល់សង្ឃផងចុះ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ចង់​​រៀបចំ​សេនាសនៈ​​ផង ចង់​ចាត់ចែង​ចង្ហាន់ ​ដល់សង្ឃផង។ ព្រះបរមគ្រូ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលទព្វៈ ប្រពៃ​ហើយៗ ម្នាលទព្វៈ បើ​ដូច្នោះ អ្នក​ចូរ​រៀបចំ​សេនាសនៈ ហើយចាត់ចែង​ចង្ហាន់ ​ដល់សង្ឃចុះ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ក៏ទទួល​ព្រះពុទ្ធដីកា របស់ព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យថា ព្រះករុណា ព្រះអង្គ។

[៨] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើប​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ហើយទ្រង់​​ត្រាស់​ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃចូរសន្មត​ទព្វមល្លបុត្ត ឲ្យ​ជា​​សេនាសនប្បញ្ញាបកៈ (អ្នក​ចាត់ចែង​​សេនាសនៈ)ផង ឲ្យ​ជា​ភត្តុទ្ទេសកៈ (អ្នក​ចាត់ចែង​​ចង្ហាន់)​ផង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​សន្មតយ៉ាងនេះ។ មុនដំបូង ត្រូវ​សង្ឃសូមទព្វភិក្ខុ​ លុះសូមរួចហើយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាសវៃ ប្រកាសសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ បើ​ការសន្មតិ មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សូមសង្ឃសន្មត​ទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ ឲ្យ​ជា​​សេនា​សនប្បញ្ញាបកៈ​ផង ឲ្យ​ជា​ភត្តុទ្ទេសកៈផង។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃសន្មត​ទព្វមល្លបុត្ត​មានអាយុ ឲ្យ​ជា​សេនាសនប្បញ្ញាបកៈផង ឲ្យ​ជា​ភត្តុទ្ទេសកៈផង។ ការសន្មតិ​ព្រះ​ទព្វ​មល្លបុត្តមានអាយុ ឲ្យ​ជា​សេនាសនប្បញ្ញាបកៈផង ឲ្យ​ជា​ភត្តុទ្ទេសកៈផង គួរដល់លោក​ដ៏មាន​អាយុ​អង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់​លោកដ៏មានអាយុអង្គណាទេ លោក​ដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ សង្ឃបាន​សន្មតព្រះ​ទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ ឲ្យ​​ជា​​សេនាសនប្បញ្ញាបកៈផង ឲ្យ​ជា​ភត្តុទ្ទេសកៈផងហើយ ការសន្មតិនេះ គួរដល់សង្ឃ ហេតុនោះ បាន​ជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំទុកនូវ​ដំណើរនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៩] ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ដែលសង្ឃបានសន្មតរួចហើយ ក៏រៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលសុទ្ធតែជា​សភាគៈនឹងគ្នា ក្នុងទីជា​មួយគ្នា ពួកភិក្ខុ​ណាជា​អ្នក​រៀន​ព្រះសូត្រ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ក៏រៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​ពួក​ភិក្ខុ​នោះ​ ក្នុងទីជា​មួយ​គ្នា ដោយគិតថា ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ នឹងនាំគ្នាហាត់សមព្រះសូត្រ  ពួកភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​ទ្រទ្រង់​វិន័យ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក៏រៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​ពួក​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​ ក្នុងទីជា​មួយ​គ្នា ដោយគិតថា ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ នឹងនាំគ្នាវិនិច្ឆ័យវិន័យ ពួកភិក្ខុ​ណា ជា​ធម្មកថិក ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក៏រៀប​ចំ​សេនា​សនៈ ដើម្បី​​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​ ក្នុងទីជា​មួយ​គ្នា ដោយគិតថា ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ នឹងនាំគ្នា​ធ្វើសាកច្ឆាធម៌ ពួកភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​ចំរើនឈាន ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក៏រៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​ ក្នុង​ទី​ជា​​មួយ​គ្នា ដោយគិតថា ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ នឹងមិន​បៀតបៀន​គ្នាទៅ​វិញ​ទៅ​មក ពួកភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​​ពោល​នូវ​តិរច្ឆានកថា ច្រើនតែមានរាងកាយ​មាំមួន ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក៏រៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​​ពួក​​ភិក្ខុ​នោះ​ ក្នុងទីជា​មួយ​គ្នា ដោយគិតថា លោកមានអាយុ​ទាំង​ឡាយនេះ នឹងនៅ​ទាល់ភ្លឺ ដោយ​ពោល​នូវ​តិរច្ឆានកថានេះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មកដល់​ក្នុងវេលាវិកាល [វេលាវិកាល កន្លែងខ្លះ សំដៅយក ពេលតាំងអំពីថ្ងៃជ្រេពីត្រង់ ទៅ​ទល់​អរុណរះ កន្លែងខ្លះ សំដៅយក​ពេលតាំងពី​ព្រលប់​ឡើងទៅ​ ដូចក្នុងទីនេះ សំដៅយក​ពេលព្រលប់​ឡើងទៅ​។] ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក៏ចូលកាន់​តេជោធាតុ ហើយរៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​ភិក្ខុ​​ទាំង​នោះ ដោយពន្លឺនៃតេជោធាតុនោះឯង។ ចួន​កាល មានភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយក្លែងមក ក្នុងវេលាវិកាល ដោយគិតថា យើងទាំង​ឡាយ នឹងបាន​ឃើញ​ឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ របស់​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏ចូល​ទៅ​រក​ព្រះទព្វមល្ល​បុត្ត​ដ៏មានអាយុ ហើយនិយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាល​អាវុសោទព្វៈ ចូរលោករៀបចំសេនាសនៈ ដើម្បី​​យើងទាំង​ឡាយ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ និយាយយ៉ាងនេះ នឹងភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា លោកទាំង​​ឡាយដ៏មានអាយុ ចង់​នៅ​ក្នុងទីណា ឲ្យ​ខ្ញុំរៀបចំ​ក្នុងទីណា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក្លែងចង្អុរ​ទៅ​រក​ទីឆ្ងាយ ដោយពាក្យថា ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូររៀបចំសេនាសនៈ​លើភ្នំគិជ្ឈកូដ ដើម្បី​​យើង​ទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ជិតជ្រោះសម្រាប់ទម្លាក់ចោរ ដើម្បី​​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ លើកាឡសិលា​ខាងភ្នំ​ឥសិគិលិ ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ក្នុងសត្ត​បណ្ណ​គូហា ខាងភ្នំវេភារៈ ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនា​សនៈ ទៀបញកភ្នំ ឈ្មោះ​ សប្បសោណ្ឌិកៈ ក្នុងសីតវ័ន (ព្រៃត្រជា​ក់) ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ទៀបជ្រោះភ្នំ ឈ្មោះ គោមដៈ ដើម្បី​យើងទាំង​​ឡាយ​ចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ទៀបជ្រោះភ្នំ ឈ្មោះ តិណ្ឌុកៈ ដើម្បី​​យើង​ទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ទៀបជ្រោះភ្នំ ឈ្មោះ​កបោតៈ ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ក្នុងវត្ត​តបោទា ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ក្នុង​ជីវកម្ពវ័ន ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ម្នាលអាវុសោទព្វៈ លោកចូរ​រៀបចំសេនាសនៈ ក្នុងមិគទាយវ័ន ទៀបភ្នំ​មទ្ទកុច្ឆិ ដើម្បី​យើងទាំង​ឡាយចុះ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ក៏ចូលកាន់តេជោ​ធាតុ ហើយ​មានម្រាមភ្លឺរុងរឿង ដើរទៅ​អំពីខាងមុខៗ នៃភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏ដើរទៅ​​អំពីខាងក្រោយៗ នៃព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ ដោយពន្លឺនោះឯង។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត​មានអាយុ រៀបចំសេនាសនៈ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ យ៉ាងនេះថា នេះគ្រែ​ នេះតាំង នេះពូក នេះខ្នើយ នេះទីសម្រាប់​បន្ទោបង់ឧច្ចារៈ នេះទីសម្រាប់​បន្ទោបង់បស្សាវៈ នេះទឹកសម្រាប់ឆាន់ នេះទឹក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់ នេះឈើច្រត់ នេះទីកតិកាសញ្ញា​របស់សង្ឃ ពេលនេះ ត្រូវ​លោក​ទាំង​ឡាយ​​ចូល ពេលនេះ ត្រូវ​លោកទាំង​ឡាយចេញ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ រៀបចំ​សេនាសនៈ យ៉ាងនេះ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ហើយនិមន្តត្រឡប់​មកវត្តវេឡុវ័នវិញ។

[១០] សម័យនោះឯង មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជា​ភិក្ខុ​ថ្មីផង មានបុណ្យ​តិចផង។ លោកទាំង​នោះ តែងបានសេនាសនៈទាំង​ឡាយ របស់សង្ឃ ដែលជា​របស់ថោកទាប និង​ភត្តដ៏ថោកទាប។ សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ចង់​ប្រគេ​នសប្បិខ្លះ ប្រេងខ្លះ សម្លឧត្តរិភង្គខ្លះ [ជា​ឈ្មោះសម្លម្យ៉ាង ប្រែថា សម្លកាច់បង់នូវ​រសដ៏ក្រៃលែង គឺជា​សម្ល​មានឱជា​រសឆ្ងាញ់ជា​ងភោជនឯទៀតៗ ដែលគេ​និយមក្នុងជា​ន់នោះ។] ដែលគេ​តាក់តែង​ឡើង ដោយផ្ចិតផ្ចង់​ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយជា​ថេរៈ ចំណែកខាងមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​វិញ គេ​ប្រគេ​ន​តែត្រឹមបាយចុងអង្ករ មានទឹកជ្រក់ ជា​គំរប់ពីរ ជា​ភោជន​ប្រក្រតី ដែលគេ​ប្រារព្ធហើយយ៉ាងណា [គេ​ប្រគេ​ន ត្រឹមតែបាយចុងអង្ករ គំរប់ពីនឹងទឹកជ្រក់ ជា​ភោជន​ធម្មតា ដែលគេ​ធ្វើខ្ជីខ្ជា​ឲ្យ​តែបាន]។ ពួកមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ត្រឡប់​ពីបិណ្ឌបាត ក្នុងវេលាខាងក្រោយភត្ត ហើយក៏​សួរភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជា​ថេរៈថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ក្នុងរោងភត្តរបស់លោក មានអ្វីខ្លះ មិន​​មាន​​អ្វីខ្លះ។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយពួកខ្លះ ប្រាប់យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ក្នុងរោងឆាន់​របស់​យើង មានសប្បិ មានប្រេង មានសម្លឧត្តរិភង្គ។ ឯមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ និយាយប្រាប់​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ យើងគ្មានវត្ថុអ្វីទេ មានតែបាយចុងអង្ករ និង​ទឹកជ្រក់ ជា​គំរប់ពីរ ជា​ភោជនប្រក្រតី ដែលគេ​ប្រារព្ធហើយយ៉ាងណាប៉ុណ្ណោះ។

[១១] សម័យនោះឯង គហបតិ ឈ្មោះកល្យាណភត្តិកៈ តែងប្រគេ​នចតុក្កភត្ត [ភត្តសម្រាប់​ភិក្ខុ​៤រូប។] ជា​និច្ចភត្ត ដល់សង្ឃ។ គហបតិនោះ ព្រមទាំង​កូនប្រពន្ធ តែងចូលទៅ​បម្រើ អង្គាស​ (ព្រះសង្ឃ) ក្នុងរោងភត្ត។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដទៃៗ ក៏សួររកបាយ សួររកសម្ល រកប្រេង រកសម្លឧត្តរិភង្គ។

[១២] សម័យនោះឯង ភត្តុទ្ទេសកភិក្ខុ​ ចាត់​ពួក​មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ (ឲ្យ​ទៅ​ទទួល​) ចង្ហាន់របស់កល្យាណភត្តិកគហបតិ ក្នុងថ្ងៃព្រឹកស្អែក។ គ្រានោះ កល្យាណភត្តិកគហបតិ បានទៅ​កាន់អារាម ដោយមានកិច្ចអ្វីមួយ ហើយក៏ចូលទៅ​រកព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ រួចអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ បាននិយាយពន្យល់ កល្យាណភត្តិកគហបតិ ដែលអង្គុយ​នៅ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ឲ្យ​ឃើញច្បាស់ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថា។ លំដាប់នោះ កល្យាណភត្តិកគហបតិ កាលព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ និយាយពន្យល់​ឲ្យ​ឃើញច្បាស់ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថាហើយ និយាយពាក្យនេះ នឹងព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុថា បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចំរើន ស្អែកនេះ លោកម្ចាស់​ចាត់​ភិក្ខុ​អង្គណា (ឲ្យ​ទៅ​ទទួល​) ភត្តក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តឆ្លើយថា ម្នាលគហបតី ស្អែកនេះ អាត្មានឹងចាត់មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (ឲ្យ​ទៅ​ទទួល​) ភត្តក្នុងផ្ទះអ្នក​ក្នុងថ្ងៃស្អែក។ លំដាប់នោះ កល្យាណភត្តិកគហបតិ មានសេចក្តីអាក់អន់ចិត្ត ដោយគិតថា ចុះហេតុអ្វី បានជា​ភិក្ខុ​លាមកទាំង​ឡាយ ទៅ​ឆាន់ក្នុងផ្ទះរបស់អាត្មាអញ (លុះ​គិត​ដូច្នេះហើយ) ក៏ទៅ​ផ្ទះ បង្គាប់ទាសីថា នែហង ស្អែកត្រូវ​ពួកលោកណាមកទទួល​ចង្ហាន់ ហង​ឯង​ចូរ​ក្រាលអាសនៈ ក្នុងជង្រុក ហើយអង្គាសលោកទាំង​នោះ ដោយបាយចុងអង្ករ មានទឹកជ្រក់​ ជា​គំរប់ពីរចុះ។ ទាសីនោះ ទទួល​ស្តាប់ពាក្យ កល្យាណភត្តិកគហបតិ ដោយពាក្យថា ច៎ាះ អ្នក​​ម្ចាស់។ លំដាប់នោះ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយគិតគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ អំពីថ្ងៃម្សិលមិញ ភត្តុទ្ទេសកភិក្ខុ​ បានចាត់ឲ្យ​យើងទៅ​ទទួល​​ភត្ត របស់​កល្យាណភត្តិក​គហបតិ កល្យាណភត្តិកគហបតិ ព្រមទាំង​កូនប្រពន្ធ នឹងចូលមកបម្រើ អង្គាសពួកយើងក្នុងថ្ងៃស្អែក ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដទៃៗ មុខជា​នឹងសួររកបាយ រកសម្ល រកប្រេង រកសម្លឧត្តរិភង្គ។ ដោយ​សេចក្តី​សោមនស្ស​នោះឯង មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​នោះ ក៏ដេកមិន​លក់ តាមសេចក្តីគាប់ចិត្ត ក្នុងរាត្រី(នោះ)។ គ្រានោះ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ក៏ស្លៀកស្បង់ ប្រដាប់បាត្រ ចីវរ ចូលទៅ​​កាន់លំនៅ​ របស់កល្យាណភត្តិកគហបតិ អំពីព្រឹកព្រហាម។ ទាសីនោះ បានឃើញ​មេត្តិយភិក្ខុ​​និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​កំពុងដើរមកអំពីចម្ងាយ លុះឃើញហើយ ក៏ក្រាលអាសនៈ ក្នុងជង្រុក ហើយ​បាននិយាយពាក្យនេះ នឹងមេត្តិយភុម្មជកភិក្ខុ​ថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន សូមលោក​ទាំង​ឡាយ​គង់ចុះ។ លំដាប់នោះ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ត្រិះរិះដូច្នេះថា កុំសង្ស័យឡើយ ចង្ហាន់មិន​ទាន់​ស្រេចទេ បានជា​គេ​ឲ្យ​យើងអង្គុយក្នុងជង្រុកសិន។ គ្រានោះ ទាសីនោះ ក៏ផ្គត់ផ្គង់ ដោយបាយចុងអង្ករ មានទឹកជ្រក់ ជា​គំរប់ពីរ ហើយនិមន្តថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមលោក​ទាំង​​ឡាយ​ឆាន់ចុះ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ឆ្លើយថា ម្នាលប្អូនស្រី យើងទាំង​ឡាយ សុទ្ធតែជា​អ្នក​ ទទួល​និច្ចភត្ត។ ទាសីនោះ ឆ្លើយថា ខ្ញុំព្រះករុណាដឹងថា លោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ ជា​អ្នក​ទទួល​​និច្ចភត្ត​ហើយ តែម្សិលមិញ គហបតិ បង្គាប់ខ្ញុំព្រះករុណាថា នែហង លោកទាំង​ឡាយណា ត្រូវ​ការដោយចង្ហាន់ និមន្តមក ក្នុងថ្ងៃស្អែក ហងឯង ចូរក្រាលអាសនៈ ក្នុងជង្រុកចុះ ហើយ​អង្គាស​លោកទាំង​នោះ ដោយបាយចុងអង្ករ មានទឹកជ្រក់ ជា​គំរប់ពីរចុះ បពិត្រ​លោក​ទាំង​​ឡាយ​ដ៏ចំរើន សូមលោកទាំង​ឡាយឆាន់ចុះ។ លំដាប់នោះ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ និយាយគ្នាថា ម្នាលអាវុសោ កាលថ្ងៃម្សិលមិញ កល្យាណភត្តិកគហបតិ បានទៅ​កាន់អារាមនៅ​ នាសំណាក់​ទព្វមល្លបុត្ត ពួកយើង ប្រាកដជា​ទព្វមល្លបុត្ត ញុះញង់ ក្នុងសំណាក់នៃគហបតីពិតហើយ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏មិន​បានឆាន់ដូចចិត្ត ដែលប៉ុនប៉ង ព្រោះតែសេចក្តី​ទោមនស្ស​នោះឯង។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ត្រឡប់ពីបិណ្ឌបាត ក្នុងវេលាក្រោយភត្តហើយ ទៅ​កាន់អារាមក្នុងពេលនោះ ក៏រៀបទុកដាក់បាត្រ និង​ចីវរ ហើយអង្គុយ ត្របោមក្បាលជង្គង់ ទាំង​​សង្ឃាដិខាងក្រៅក្លោងទ្វារវត្តនៅ​ស្ងៀម មានសេចក្តីអៀនអន់ ឱនកចុះ មានមុខជ្រប់ ស្រពាប់ស្រពោន ឥតមាននិយាយអ្វីសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​នីឈ្មោះ មេត្តិយា ចូលទៅ​រក​មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏និយាយពាក្យនេះ នឹងមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជក​ភិក្ខុ​ថា បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំព្រះករុណា សូមថ្វាយបង្គំ។ កាលបើ​​មេត្តិយាភិក្ខុ​នី និយាយយ៉ាងនេះហើយ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​មិន​និយាយតបតសោះឡើយ។ មេត្តិយាភិក្ខុ​នី បាននិយាយពាក្យនេះ ចំពោះមេត្តិយភុម្មជកភិក្ខុ​ ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ជា​គំរប់​បីដងផងថា បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំព្រះករុណា សូមថ្វាយបង្គំ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជក​ភិក្ខុ​មិន​និយាយតតប ជា​គំរប់បីដងផង។ ទើបមេត្តិយាភិក្ខុ​នីសួរថា ខ្ញុំព្រះករុណា បានប្រទូស្តនឹង​លោកម្ចាស់​រាល់អង្គ ដូចម្តេចខ្លះ ហេតុអ្វី បានជា​​លោកម្ចាស់​រាល់អង្គ មិន​​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំព្រះ​ករុណា។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលប្អូនស្រី ពិតដូច្នោះហើយ ទព្វមល្លបុត្ត កំពុងបៀតបៀនយើង នាងឯងក៏ធ្វើព្រងើយកន្តើយ។ មេត្តិយាភិក្ខុ​នីសួរថា បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំព្រះករុណា នឹងធ្វើដូចម្តេច។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលប្អូនស្រី បើ​នាងប្រាថ្នានឹង (ធ្វើ) ត្រូវ​ក្រាបបង្គំទូល ព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យ​ញុំាង​ទព្វមល្លបុត្ត​មានអាយុ ឲ្យ​វិនាសចេញ ក្នុងថ្ងៃនេះឲ្យ​បាន។ មេត្តិយាភិក្ខុ​នីសួរថា បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំនឹង​ធ្វើដូចម្តេច ចុះអំពើអ្វី ដែលខ្ញុំនឹងអាច​ធ្វើបាន។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាល​ប្អូន​ស្រី នាងចូរមក នាងចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ចូរក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគថាយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ការនេះ មិន​មែនជា​ការកំបាំងទេ មិន​មែនជា​ការសមគួរ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទិសណាដែលមិន​មានភ័យ មិន​មានចង្រៃ មិន​មានឧបទ្រព ទិសនោះ ត្រឡប់ជា​ប្រកបដោយភ័យ ប្រកបដោយចង្រៃ ប្រកបដោយ​ឧបទ្រព​ទៅ​វិញ ទីណា ដែលមិន​ធ្លាប់មានខ្យល់ ទីនោះត្រឡប់ជា​មានខ្យល់វិញ ដូចជា​ទឹកធ្លាប់ត្រជា​ក់ ប្រែខ្វែជា​ក្តៅ ឥឡូវព្រះទព្វមល្លបុត្តជា​ម្ចាស់ បានប្រទូស្ត នឹងខ្ញុំព្រះអង្គហើយ។ មេត្តិយាភិក្ខុ​នី​ទទួល​​ស្តាប់ពាក្យមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ដោយពាក្យថា យ៉ាងហ្នឹងហើយ លោកម្ចាស់ រួចហើយចូលទៅ​គាល់ ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយស្ថិតនៅ​ ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ មេត្តិយាភិក្ខុ​នីនោះ លុះឋិតនៅ​ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូល​ពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ការនេះមិន​មែនជា​ការកំបាំងទេ មិន​មែនជា​ការសមគួរទេ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទិសណាដែលមិន​ធ្លាប់មានភ័យ មិន​មានចង្រៃ មិន​មានឧបទ្រព ទិសនោះត្រឡប់ទៅ​ជា​ប្រកបដោយភ័យ ប្រកបដោយចង្រៃ ប្រកបដោយ​ឧបទ្រពទៅ​វិញ ទីណាដែលមិន​ធ្លាប់មានខ្យល់ ទីនោះ ត្រឡប់ទៅ​ជា​មានខ្យល់វិញ ដូចជា​ទឹក​ធ្លាប់​ត្រជា​ក់ ប្រែខ្វែជា​ក្តៅវិញ ឥឡូវព្រះទព្វមល្លបុត្តជា​ម្ចាស់ បានប្រទូស្តនឹងខ្ញុំព្រះអង្គហើយ។

[១៣] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគជា​ម្ចាស់ ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ហើយសួរ​បញ្ជា​ក់ នូវ​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ក្នុងវេលានោះថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​រលឹក​ឃើញថា អ្នក​បានធ្វើអំពើ ដូចភិក្ខុ​នីនេះ បានពោលឬទេ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ដូចជា​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាបនូវ​ខ្ញុំព្រះអង្គស្រាប់ហើយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់សួរ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ជា​គំរប់បីដងផងថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​រលឹក​ឃើញថា អ្នក​បានធ្វើអំពើ ដូចជា​ភិក្ខុ​នីនេះ បានពោលឬទេ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក្រាបបង្គំ​ទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ដូចជា​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាបនូវ​ខ្ញុំព្រះអង្គស្រាប់ហើយ។ ព្រះ​មានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​ប្រាជ្ញទាំង​ឡាយ មិន​និយាយ​បណ្តោះបណ្តៃ​យ៉ាង​នេះ​ទេ បើ​អំពើដែលអ្នក​បានធ្វើហើយ អ្នក​ចូរនិយាយថា ខ្ញុំបានធ្វើហើយ បើ​អំពើ​ដែល​អ្នក​​មិន​បាន​ធ្វើ​ទេ អ្នក​ចូរនិយាយថា ខ្ញុំមិន​បានធ្វើទេ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន តាំងពីខ្ញុំព្រះអង្គកើត​មក សូម្បីតែយល់សប្តិសេពមេថុនធម្ម ក៏មិន​ដែលស្គាល់សោះឡើយ នឹង​បាច់​និយាយទៅ​ថ្វី ដល់ការភ្ញាក់រលឹកឡើង។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ហៅ​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរឲ្យ​មេត្តិយាភិក្ខុ​នីសឹកចេញ មួយទៀត អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរសាកសួរពួកភិក្ខុ​ទាំង​នេះមើល​។ លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​ដូច្នេះហើយ ទ្រង់​ក្រោកចាកអាសនៈ ចូលទៅ​កាន់វិហារវិញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏ឲ្យ​មេត្តិយា​ភិក្ខុ​នីសឹកចេញ ក្នុងពេលនោះ។ ទើបមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ និយាយពាក្យនេះ នឹង​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយនោះថា ម្នាលអាវុសោ ចូរលោកទាំង​ឡាយ កុំផ្សឹកមេត្តិយាភិក្ខុ​នីឡើយ នាង​នោះ ឥតមានកំហុសអ្វីទេ (ហេតុដើមមកពី) យើងខឹង អាក់អន់ចិត្ត ចង់​ឲ្យ​​ទព្វមល្លបុត្ត ឃ្លាតចាក​សមណភេទ ទើបឲ្យ​មេត្តិយាភិក្ខុ​នីនោះ ខ្នាស់ខ្នែងឡើង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយសួរថា ម្នាលអាវុសោ អ្នក​ហ៊ានចោទ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូលដែរឬ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ យ៉ាងហ្នឹងហើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា មិន​សមបើ​ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ចោទព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូលសោះ។ ឯភិក្ខុ​​ទាំង​នោះ ក៏បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ចោទទព្វមល្លបុត្ត ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​តិះដៀលហើយ ទ្រង់​​ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់ហៅភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃចូរឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់ទព្វមល្លបុត្ត ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សតិវិន័យនោះ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទព្វមល្លបុត្ត​នោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកសង្ឃ ធ្វើឧត្តរាសង្គ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយថ្វាយបង្គំបាទាភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​ឡាយ រួចអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង និយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនេះ ចោទខ្ញុំដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ មកសូមសតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ ទព្វមល្លបុត្ត គប្បីសូមជា​គំរប់​ពីរដង​ផង។បេ។ គប្បីសូម ជា​គំរប់​បីដងផងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយនេះ ចោទខ្ញុំដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំជា​អ្នក​​បរិបូណ៌​ដោយ​សតិ មកសូមសតិវិន័យនឹងសង្ឃ ជា​គំរប់​បីដងផង។

[១៤] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីប្រកាសសង្ឃឲ្យ​ដឹងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនេះ ចោទ​ព្រះទព្វមល្លបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ដោយ​សីលវិបត្តិ មិន​មានមូល។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ មកសូម​សតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ បើ​ការសូមសតិវិន័យ មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សូមសង្ឃឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិចុះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនេះ ចោទ​ព្រះទព្វមល្លបុត្ត​ដ៏មាន​អាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ មកសូម​សតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ សង្ឃបានឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​​បរិបូណ៌​ដោយសតិ។ ការឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​​បរិបូណ៌​ដោយសតិ សមគួរ​ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​សមគួរ ​ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះ ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំប្រកាស​សេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​បីដងផង។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនេះ ចោទ​ព្រះទព្វមល្លបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល។ ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ មកសូម​សតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ សង្ឃបានឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់​ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ។ ការឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់​ព្រះទព្វមល្លបុត្ត​ដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌ដោយសតិ សមគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មាន​អាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​សមគួរ ​ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​​និយាយ​ឡើង។ សង្ឃបានឲ្យ​​សតិវិន័យ ដល់ព្រះទព្វមល្លបុត្តដ៏មានអាយុ ជា​អ្នក​បរិបូណ៌​ដោយ​សតិហើយ (ការឲ្យ​សតិវិន័យនេះ) សមគួរដល់​សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំ​សូម​ចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[១៥] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការឲ្យ​សតិវិន័យ [អដ្ឋកថា ថា សតិវិន័យនេះ សង្ឃត្រូវ​​ឲ្យ​​តែ​ព្រះខីណាស្រពប៉ុណ្ណោះ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​ដល់ភិក្ខុ​ឯទៀតទេ ដោយហោចទៅ​ សូម្បីតែភិក្ខុ​ជា​អនាគាមី ក៏មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​ដែរ។ សតិវិន័យនោះ ត្រូវ​ឲ្យ​ដល់ភិក្ខុ​ដែលភិក្ខុ​ដទៃចោទ បើ​គេ​មិន​ចោទ ក៏មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​ដែរ។ កាលបើ​សង្ឃឲ្យ​សតិវិន័យហើយ អ្នក​ចោទ ក៏ចោទមិន​ឡើងឡើយ។] ដែលប្រកបដោយ​ធម៌នេះ មាន៥យ៉ាង គឺឲ្យ​ដល់ភិក្ខុ​បរិសុទ្ធ មិន​មានអាបត្តិ១ ភិក្ខុ​ឯទៀតចោទភិក្ខុ​នោះ១ ភិក្ខុ​នោះ​សូម១ សង្ឃឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ១ សង្ឃព្រមព្រៀងឲ្យ​ ដោយធម៌១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការឲ្យ​សតិវិន័យប្រកបដោយធម៌ ៥យ៉ាងនេះឯង។

[១៦] សម័យនោះឯង គគ្គភិក្ខុ​ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល។ ភិក្ខុ​ឆ្កួត ដែល​មាន​ចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ រមែងតែប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចោទគគ្គភិក្ខុ​ ដោយអាបត្តិ ព្រោះតែលោក​ជា​​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារថា លោកដ៏មានអាយុ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ គគ្គភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស​ប្រែប្រួល កាលខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំរលឹកមិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មាអញ បានធ្វើ​ដោយ​សេចក្តី​​វង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទគគ្គភិក្ខុ​នោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ មិន​សមបើ​នឹងចោទគគ្គភិក្ខុ​ ដោយអាបត្តិ ព្រោះតែលោក ជា​​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស​ប្រែ​ប្រួល បានប្រព្រឹត្ត​អនាចារថា លោកដ៏មានអាយុ ចូររលឹកមើល​​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ គគ្គភិក្ខុ​នោះ បាននិយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​​ជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំរលឹកមិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មាអញ បានធ្វើ​ដោយសេចក្តី​វង្វេង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទគគ្គភិក្ខុ​នោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោក​ជា​​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយនោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដំណើរនោះ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​​តិះដៀលហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃចូរឲ្យ​​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់​គគ្គភិក្ខុ​ ដែល​បាត់​វង្វេងចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អមូឡ្ហវិន័យនោះ សង្ឃគប្បីឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ គគ្គភិក្ខុ​នោះ គប្បីចូលទៅ​រកសង្ឃ ធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយថ្វាយបង្គំបាទាភិក្ខុ​ចាស់​ទាំង​ឡាយ រួចអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង និយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន ខ្ញុំ​ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស ប្រែប្រួល កាលខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បាន​ប្រព្រឹត្តកន្លង បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែនជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន ឯភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ ក៏ចោទខ្ញុំដោយអាបត្តិ ព្រោះតែខ្ញុំជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាសប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្ត​អនាចារ​ថា លោកដ៏មានអាយុ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោក​ជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះ​ហើយ ខ្ញុំបាននិយាយ នឹងភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ យ៉ាងនេះ​ថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលខ្ញុំកំពុងឆ្កួត មាន​ចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលនោះ ក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​ជា​​របស់សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំ​រលឹក​មិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មាអញ បានធ្វើ​ហើយ ដោយ​សេចក្តី​វង្វេង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលចោទខ្ញុំ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​រលឹក​មើល​​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំបាត់​វង្វេង​ហើយ មកសូម​អមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ គគ្គភិក្ខុ​ ត្រូវ​សូមជា​គំរប់​ពីរដងផង។បេ។ សូមជា​គំរប់​បីដងផងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏​ចំរើន ខ្ញុំជា​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលខ្ញុំ​កំពុង​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល​នោះ ក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​​កិច្ច​​មិន​មែនជា​​របស់​សមណៈជា​​ច្រើន ឯភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ចោទខ្ញុំ ដោយអាបត្តិ ព្រោះតែខ្ញុំ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស​ប្រែប្រួល បាន​ប្រព្រឹត្ត​​​អនាចារថា លោកដ៏មានអាយុ ចូរ​រលឹក​មើល​ចុះ លោក​ជា​​អ្នក​​​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ ខ្ញុំក៏បាននិយាយ​នឹងភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះវិញ យ៉ាង​នេះ​ថា ម្នាល​អាវុសោ​​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលខ្ញុំកំពុងឆ្កួត មាន​ចិត្ត​​វិបល្លាស ប្រែប្រួលនោះ ក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​ជា​​របស់​សមណៈ​ជា​ច្រើន ខ្ញុំ​រលឹក​មិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មាអញ បានធ្វើ​ហើយ ដោយសេចក្តី​វង្វេង ឯភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពោលចោទខ្ញុំ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​រលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំបាត់វង្វេងហើយ មកសូម​អមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ ជា​គំរប់​បីដងផង។

[១៧] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ គគ្គភិក្ខុ​នោះ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលលោកកំពុងឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស​ប្រែប្រួលនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ឯភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចោទគគ្គភិក្ខុ​ ដោយអាបត្តិ ព្រោះតែ​លោកឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​រលឹកមើល​ចុះ លោក​ជា​​អ្នក​​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ គគ្គភិក្ខុ​នោះ ឆ្លើយយ៉ាងនេះថា ម្នាល​លោកដ៏​មាន​អាយុ ខ្ញុំជា​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាលដែលខ្ញុំកំពុងឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល​នោះ បាន​ប្រព្រឹត្ត​​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែនជា​​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន ខ្ញុំ​រលឹក​មិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មាអញ បានធ្វើ​ហើយ ដោយសេចក្តី​វង្វេង។ ឯភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទគគ្គភិក្ខុ​នោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកដ៏​មានអាយុ ចូរ​រលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ ឥឡូវ គគ្គភិក្ខុ​នោះ បាត់​វង្វេង​ហើយ មកសូម​អមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ បើ​ការសូមអមូឡ្ហវិន័យ មានកាល​គួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់គគ្គភិក្ខុ​ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេងហើយចុះ។​ នេះជា​​ញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ គគ្គភិក្ខុ​នេះ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស​ប្រែប្រួល កាលដែលលោក​កំពុង​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស​ប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ឯភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ចោទគគ្គភិក្ខុ​ ដោយអាបត្តិ ព្រោះតែ​លោក​ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារថា ចូរ​លោក​ដ៏​មានអាយុ ​រលឹកមើល​​ចុះ លោក​ជា​​អ្នក​​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ គគ្គ​ភិក្ខុ​​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាល​​អាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​​ភិក្ខុ​​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល កាល​ដែល​ខ្ញុំកំពុងឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល​នោះ បាន​ប្រព្រឹត្ត​​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច​មិន​មែនជា​​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន ខ្ញុំ​រលឹក​មិន​ឃើញ នូវ​អំពើ​នោះថា អំពើនេះ អាត្មា​អញ បានធ្វើ​ហើយ ដោយសេចក្តី​វង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទគគ្គភិក្ខុ​នោះ យ៉ាងនេះ​ទៀតថា លោកមានអាយុ ចូរ​រលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាង​នេះ​ហើយ។ គគ្គភិក្ខុ​នោះ បាត់វង្វេងហើយ មកសូម​អមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ សង្ឃឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់គគ្គភិក្ខុ​ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេងហើយ។​ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់គគ្គភិក្ខុ​ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេង​ គួរ​ដល់​លោក​ដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរ ​ដល់លោកដ៏មាន​អាយុ​អង្គ​ណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​ពីរដង​ផង។បេ។ ខ្ញុំប្រកាស​សេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​បីដងផង។បេ។ សង្ឃបានឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់គគ្គភិក្ខុ​ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេងហើយ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[១៨] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យនេះ ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ មាន៣​យ៉ាង ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន៣យ៉ាង។ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ មិន​ប្រកបដោយធម៌ មាន៣​យ៉ាង (នោះ) តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ត្រូវ​អាបត្តិហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គលមួយរូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកត្រូវ​​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ កាលរលឹកឃើញ​ ក៏និយាយ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះ ខ្ញុំរលឹកមិន​ឃើញទេ។ សង្ឃ​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។

[១៩] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ត្រូវ​អាបត្តិហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកត្រូវ​​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ កាលភិក្ខុ​នោះ រលឹកឃើញ​ ក៏និយាយ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំរលឹកឃើញដែរ តែដូចជា​យល់សប្តិ។ សង្ឃ​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។

[២០] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ត្រូវ​អាបត្តិហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកត្រូវ​​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ មិន​មែនជា​ឆ្កួត តែក្លែងធ្វើជា​ឆ្កួត និយាយថា ខ្ញុំរមែង​ធ្វើយ៉ាងនេះ សូម្បី​លោកទាំង​ឡាយ ក៏ធ្វើយ៉ាងនេះដែរ អំពើនេះ សមគួរដល់​ខ្ញុំផង អំពើនេះ សមគួរ​ដល់លោក​ទាំង​ឡាយផង។ សង្ឃក៏​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ មាន៣យ៉ាង ប៉ុណ្ណេះឯង។

[២១] ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន៣យ៉ាង (នោះ) តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល។ ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ មានចិត្តវិបល្លាស ប្រែប្រួល ហើយក៏ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែន​ជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកត្រូវ​​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ រលឹកមិន​ឃើញសោះ ក៏និយាយ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​អ្នក​ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះ ខ្ញុំរលឹកមិន​ឃើញទេ។ សង្ឃ​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[២២] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល។ ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ មានចិត្តវិបល្លាស ប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែន​ជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកត្រូវ​​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ រលឹកមិន​ឃើញសោះ តែនិយាយ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំរលឹកឃើញដែរ តែថា ដូចជា​យល់សប្តិ។ សង្ឃក៏​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។

[២៣] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល។ ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ មានចិត្តវិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយ បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែន​ជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ​ ចូររលឹកមើល​ចុះ លោកជា​អ្នក​ត្រូវ​​អាបត្តិ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះហើយ។ ភិក្ខុ​នោះឆ្កួតមែន ក៏ធ្វើអាការជា​ឆ្កួត ហើយនិយាយថា ខ្ញុំរមែងធ្វើយ៉ាងនេះ សូម្បី​លោកទាំង​ឡាយ ក៏ធ្វើយ៉ាងនេះដែរ អំពើនេះ សមគួរដល់ខ្ញុំផង អំពើនេះ សមគួរ​ ដល់លោក​ទាំង​ឡាយផង។ សង្ឃ​ឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​នោះ។ ការឲ្យ​​អមូឡ្ហវិន័យ (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។ ការឲ្យ​​អមូឡ្ហវិន័យ ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន៣យ៉ាងប៉ុណ្ណេះឯង។

[២៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ធ្វើកម្មទាំង​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដោយមិន​តាម​ពាក្យ​ប្តេជ្ញា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​នឹងធ្វើកម្ម​ទាំង​ឡាយ គឺតជ្ជនីយកម្មខ្លះ និយស្សកម្មខ្លះ បព្វាជនីយកម្មខ្លះ បដិសារណីយកម្មខ្លះ ឧក្ខេបនីយកម្មខ្លះ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដោយមិន​តាម​ពាក្យ​ប្តេជ្ញាសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដំណើរនោះ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​តិះដៀលហើយ ទ្រង់​​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ធ្វើ​តជ្ជនីយកម្មក្តី និយស្សកម្មក្តី បព្វាជនីយកម្មក្តី បដិសារណីយកម្មក្តី ឧក្ខេបនីយកម្មក្តី ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដោយ​មិន​​តាម​ពាក្យ​ប្តេជ្ញាទេ ភិក្ខុ​ណាធ្វើ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៥] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការធ្វើតាមពាក្យប្តេជ្ញា មិន​ប្រកបដោយធម៌ យ៉ាងនេះ ការធ្វើ​តាម​ពាក្យប្តេជ្ញា ប្រកបដោយធម៌ យ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចំណែកឯការធ្វើតាមពាក្យ​ប្តេជ្ញា ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌នោះ ដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកមានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកទេ ត្រូវ​អាបត្តិសង្ឃាទិសេសទេតើ។ សង្ឃក៏ឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (វុដ្ឋានវិធី) ដោយអាបត្តិសង្ឃាទិសេស។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកទេ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយអាបត្តិថុល្លច្ច័យ។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកប​ដោយ​ធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកទេ ត្រូវ​អាបត្តិបាចិត្តិយៈទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយ​អាបត្តិបាចិត្តិយៈ។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្តិ​បារាជិកហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​​អាបត្តិ​បារាជិកទេ ត្រូវ​អាបត្តិបាដិទេសនីយៈទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយ​អាបត្តិ​បាដិទេសនីយៈ។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោក​ដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកទេ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយអាបត្តិ​ទុក្កដ។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិក​ហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ​បារាជិក​ហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​​អាបត្តិ​បារាជិក​ទេ ត្រូវ​អាបត្តិទុព្ភាសិតទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយអាបត្តិទុព្ភាសិត។ ការធ្វើ​តាម​​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិសង្ឃាទិសេស​ហើយ។បេ។ ថុល្លច្ច័យ។បេ។ បាចិត្តិយៈ។បេ។ បាដិទេសនីយៈ។បេ។ ទុក្កដ។បេ។ ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុព្ភាសិតហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុព្ភាសិតហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុព្ភាសិតទេ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកទេតើ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ការប្តេជ្ញាខ្លួនជា​គ្រហស្ថ) ដោយអាបត្តិបារាជិក។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិទុព្ភាសិតហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏​មាន​អាយុ ត្រូវ​អាបត្តិទុព្ភាសិតហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ខ្ញុំមិន​ត្រូវ​អាបត្តិទុព្ភាសិតទេ ត្រូវ​អាបត្តិសង្ឃាទិសេសទេតើ។បេ។ ថុល្លច្ច័យ។បេ។ បាចិត្តិយៈ។បេ។ បាដិទេសនីយៈ។បេ។ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយអាបត្តិ​ទុក្កដ។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា មិន​ប្រកបដោយធម៌។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការធ្វើតាមពាក្យ​ប្តេជ្ញា ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ យ៉ាងនេះឯង។

[២៦] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចំណែកឯការធ្វើតាមពាក្យប្តេជ្ញា ដែលប្រកបដោយធម៌ (នោះ) ដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ អើខ្ញុំត្រូវ​អាបត្តិបារាជិកមែន។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ការប្តេជ្ញាខ្លួនជា​គ្រហស្ថ) ដោយ​អាបត្តិបារាជិក។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។ ភិក្ខុ​ត្រូវ​​អាបត្តិ​ សង្ឃាទិសេស​។បេ។ ថុល្លច្ច័យ។បេ។ បាចិត្តិយៈ។បេ។ បាដិទេសនីយៈ។បេ។ ទុក្កដ។បេ។ ​ទុព្ភាសិត។ សង្ឃក្តី ភិក្ខុ​​ច្រើនរូបក្តី បុគ្គល១រូបក្តី ចោទភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មានអាយុ ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុព្ភាសិតហើយ។ ភិក្ខុ​នោះ និយាយយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ អើខ្ញុំត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុព្ភាសិតមែន។ សង្ឃឲ្យ​​ភិក្ខុ​នោះធ្វើ (ទេសនាវិធី) ដោយអាបត្តិទុព្ភាសិត។ ការធ្វើតាម​ពាក្យប្តេជ្ញា (យ៉ាងនេះ) ឈ្មោះថា ប្រកបដោយធម៌។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការធ្វើតាមពាក្យ​ប្តេជ្ញា ដែលប្រកប​ដោយធម៌ យ៉ាងនេះឯង។

[២៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ពោលពាក្យចាក់ដោតគ្នាទៅ​វិញទៅ​មក ដោយលំពែង គឺមាត់ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មិន​អាច​ញុំាង​អធិករណ៍​នោះ ឲ្យ​រម្ងាប់បាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​រម្ងាប់​អធិករណ៍ មាន​សភាព​យ៉ាងនេះ ដោយយេភុយ្យសិកា [គឺកំណត់យកពួកខាងធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង។]។ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុ​ ដែលប្រកបដោយអង្គ៥ គឺភិក្ខុ​ដែលមិន​លុះនូវ​ឆន្ទាគតិ១ មិន​លុះនូវ​​ទោសា​គតិ១ មិន​លុះនូវ​មោហាគតិ១ មិន​លុះនូវ​ភយាគតិ១ ដឹងនូវ​ស្លាកដែលបាន​ចាប់ហើយ និង​មិន​​ទាន់​​បានចាប់១ឲ្យ​ (ធ្វើ) ជា​សលាកគ្គាហាបកៈ (អ្នក​ចាត់ចែង​ឲ្យ​គេ​ចាប់ស្លាក) ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឯ​សលាកគ្គាហាបកៈនោះ សង្ឃត្រូវ​សន្មតយ៉ាងនេះ។ មុនដម្បូងត្រូវ​សង្ឃ​សូមភិក្ខុ​ (នោះ) លុះសូម​រួច​ហើយ  ត្រូវ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើ​ការ​សន្មតិ មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សូមសង្ឃសន្មតិភិក្ខុ​ ឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ជា​​សលាកគ្គាហាបកៈ​ចុះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃសន្មតភិក្ខុ​​ឈ្មោះ​នេះ ឲ្យ​ជា​សលាកគ្គាហាបកៈ។ ការសន្មតិភិក្ខុ​ ឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ជា​សលាកគ្គាហាបកៈ គួរដល់​លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរ​ដល់លោកដ៏​មានអាយុ​អង្គ​ណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ សង្ឃ​បានសន្មត​ឲ្យ​ជា​​សលាកគ្គាហាបកៈហើយ ការសន្មតិនេះ គួរដល់​សង្ឃ ព្រោះ​ហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៨] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការឲ្យ​ចាប់ស្លាកនេះ ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ មាន១០យ៉ាង ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន១០យ៉ាង។​ ការឲ្យ​ចាប់ស្លាក ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ ១០យ៉ាង (នោះ) តើ​ដូចម្តេច។ គឺមានអធិករណ៍បន្តិចបន្តួច [អដ្ឋកថា ថា អធិករណ៍នោះ មិន​ទាន់​​រាលដាល​ដល់អាវាស​ទី៣ ឬមិន​ទាន់​​បានវិនិច្ឆ័យពីរបីលើក​នៅ​ឡើយ]១ អធិករណ៍មិន​ទៅ​តាមគតិ១ អធិករណ៍ ដែលភិក្ខុ​​មិន​ទាន់​​បានរលឹកឃើញខ្លួនឯង និង​រំលឹកអ្នក​ដទៃ១ ភិក្ខុ​ដឹងថា ពួកអធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង១ ភិក្ខុ​គិតថា ធ្វើម្តេចហ្ន៎ ទើបពួកអធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង១ ភិក្ខុ​ដឹងថា សង្ឃនឹងបែកគ្នា១ ភិក្ខុ​គិតថា ធ្វើម្តេចហ្ន៎ ទើបសង្ឃបែកគ្នា១ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចាប់ស្លាកដោយមិន​​តាមធម៌ [ពួកអធម្មវាទីពោលថា ពួកយើងមានចំនួនច្រើនជា​ង ហើយចាប់ស្លាកពីរៗម្នាក់។]១ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ចាប់ស្លាកជា​ពួកៗ១ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មិន​ចាប់ស្លាកតាមសមគួរ ដល់ទិដ្ឋិ [ពួកធម្មវាទី​ពោលថា ពួកយើងជា​បក្ខពួក មានកំឡាំង ហើយទៅ​ចាប់ស្លាករបស់អធម្មវាទីវិញ។]១ ការឲ្យ​ចាប់ស្លាក​ ដែលមិន​ប្រកបដោយធម៌ មាន១០យ៉ាង ប៉ុណ្ណេះឯង។

[២៩] ការឲ្យ​ចាប់ស្លាក ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន១០យ៉ាង (នោះ) តើដូចម្តេច។ គឺមិន​មាន​អធិករណ៍បន្តិចបន្តួច១ អធិករណ៍ប្រព្រឹត្តទៅ​តាមគតិ១ អធិករណ៍ ដែលភិក្ខុ​​បាន​រលឹក​ឃើញ​ខ្លួនឯង ឬបានរំលឹកអ្នក​ដទៃ១ ភិក្ខុ​ដឹងថា ពួកធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង១ ភិក្ខុ​គិតថា ធ្វើម្តេចហ្ន៎ ទើបពួកធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង១ ភិក្ខុ​ដឹងថា សង្ឃនឹងមិន​បែកគ្នា១ ភិក្ខុ​គិតថា ធ្វើម្តេចហ្ន៎ ទើបសង្ឃមិន​បែកគ្នា១ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចាប់ស្លាកប្រកបដោយធម៌១ ព្រមព្រៀង​គ្នា​ចាប់ស្លាក១ ចាប់ស្លាកដោយសមគួរ ដល់ទិដ្ឋិ១ ការឲ្យ​ចាប់ស្លាក​ ដែលប្រកបដោយធម៌ មាន​១០យ៉ាង ប៉ុណ្ណេះឯង។

[៣០] សម័យនោះឯង ឧបវាឡភិក្ខុ​ កាលត្រូវ​គេ​សាកសួរដោយអាបត្តិក្នុងកណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ក៏គេ​ចកែសំដី ហើយទទួល​ដឹង ទទួល​ដឹងហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំង​ហេតុ​ដទៃ ដោយហេតុដទៃវិញ ពោលសម្បជា​នមុសាវាទ គឺពោលពាក្យកុហកដោយដឹងខ្លួន។ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ឧបវាឡភិក្ខុ​ កាលត្រូវ​គេ​សាកសួរ ដោយអាបត្តិក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ មិន​សមបើ​នឹង​គេ​ចកែសំដី ហើយបែរជា​ទទួល​ដឹង ទទួល​ដឹងហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំងហេតុដទៃ ដោយហេតុដទៃពោលសម្បជា​នមុសាវាទសោះ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក្រាបបង្គំទូល​រឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដំណើរនោះ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ លុះ​ទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃចូរធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​ចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្មនោះ សង្ឃគប្បីធ្វើយ៉ាងនេះ។ មុនដម្បូង សង្ឃគប្បីចោទ ឧបវាឡភិក្ខុ​ លុះចោទហើយ គប្បីរំលឹក លុះរំលឹកហើយ គប្បីលើកអាបត្តិឡើង លុះលើកអាបត្តិឡើងហើយ ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ឧបវាឡភិក្ខុ​នេះ កាលត្រូវ​គេ​សាកសួរ ដោយអាបត្តិ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ក៏គេ​ចកែសំដី ហើយបែរជា​ទទួល​ដឹង ទទួល​ដឹងហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំងហេតុដទៃ ដោយហេតុ​ដទៃ ពោលសម្បជា​នមុសាវាទ។ បើ​ការធ្វើ​ តស្សបាបិយសិកាកម្ម មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីធ្វើ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ឧបវាឡភិក្ខុ​នេះ កាលត្រូវ​គេ​សាកសួរ ដោយអាបត្តិ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ក៏គេ​ចកែសំដី ហើយបែរជា​ទទួល​ដឹង ទទួល​ដឹងហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំងហេតុដទៃ ដោយហេតុ​ដទៃ ពោលសម្បជា​នមុសាវាទ។ សង្ឃធ្វើ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​។ ការធ្វើ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​ សមគួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏​មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​សមគួរ ដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណា លោកដ៏មានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ ខ្ញុំសូមប្រកាសសេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​ពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំសូមប្រកាស​សេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​បីដងផង។បេ។ សង្ឃបានធ្វើ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​ហើយ (ការធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្មនេះ) សមគួរ ដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៣១] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្មនេះ ប្រកបដោយធម៌ មាន៥​យ៉ាង គឺភិក្ខុ​នោះ (មានកាយវាចា) មិន​ស្អាត១ ជា​អ្នក​មិន​មានសេចក្តីអៀនខ្មាស១ ជា​អ្នក​ប្រកបដោយ​ពាក្យគេ​តិះដៀល១ សង្ឃធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​នោះ១ សង្ឃធ្វើដោយសេចក្តី​ព្រមព្រៀងគ្នា ត្រូវ​តាមធម៌១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដែលប្រកប​ដោយធម៌ មាន៥យ៉ាង ប៉ុណ្ណេះឯង។

[៣២] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ផង ជា​កម្ម​មិន​ត្រូវ​​តាមវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយអាក្រក់ផង ប្រកបដោយអង្គ៣ គឺកម្មដែលសង្ឃ​ធ្វើកំបាំងមុខ១ ធ្វើដោយមិន​បានសាកសួរជា​មុន១ ធ្វើដោយមិន​តាមប្តេជ្ញា១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ផង ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយអាក្រក់ផង ប្រកបដោយអង្គទាំង​៣ នេះឯង។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ផង ជា​កម្ម​មិន​ត្រូវ​​តាមវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយអាក្រក់ផង ប្រកបដោយអង្គ៣ដទៃទៀត គឺកម្មដែលសង្ឃ​មិន​លើកអាបត្តិឡើង ហើយស្រាប់តែធ្វើ១ ធ្វើមិន​ត្រូវ​តាមធម៌១ ធ្វើដោយពួក១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមធម៌ផង ជា​កម្មមិន​ត្រូវ​តាមវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយអាក្រក់ផង ប្រកបដោយអង្គទាំង​៣ នេះឯង។

[៣៣] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មប្រកបដោយធម៌ផង ជា​កម្ម​ប្រកបដោយវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយល្អផង ប្រកបដោយអង្គ៣ គឺកម្មដែលសង្ឃ​ធ្វើ​ក្នុងទីចំពោះមុខ១ ធ្វើដោយបានសាកសួរជា​មុន១ ធ្វើតាមប្តេជ្ញា១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មប្រកបដោយធម៌ផង ជា​កម្មប្រកបដោយវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយល្អផង ប្រកបដោយអង្គទាំង​៣ នេះឯង។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មប្រកបដោយធម៌ផង ជា​កម្មប្រកបដោយវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយល្អផង ប្រកប​ដោយ​អង្គ​៣ដទៃទៀត គឺកម្មដែលសង្ឃ​លើកអាបត្តិឡើង ហើយទើបធ្វើ១ ធ្វើត្រូវ​តាមធម៌១ ធ្វើដោយ​សេចក្តីព្រមព្រៀងគ្នា១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម ជា​កម្មប្រកបដោយធម៌ផង ជា​កម្មប្រកបដោយវិន័យផង ជា​កម្មរម្ងាប់​ដោយល្អផង ប្រកបដោយអង្គទាំង​៣ នេះឯង។

[៣៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា (នឹងធ្វើ) ក៏គប្បីធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ ដែលប្រកបដោយអង្គ៣បាន គឺភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ នូវ​សេចក្តីបង្កហេតុ ធ្វើជម្លោះ ធ្វើ​សេចក្តី​ទាស់ទែង បង្កតិរច្ឆានកថា ធ្វើអធិករណ៍ក្នុងសង្ឃ១ ភិក្ខុ​ល្ងង់ មិន​ឈ្លាស មានអាបត្តិច្រើន មិន​មាន​ការកំណត់អាបត្តិ១ ភិក្ខុ​នៅ​ច្រឡូកច្រឡំដោយគ្រហស្ថ ដោយការច្រឡូកច្រឡំ មិន​សមគួរ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​​ ដែល​ប្រកប​ដោយអង្គទាំង​៣ នេះឯង។

[៣៥] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​ដែល​ប្រកបដោយអង្គ៣ដទៃទៀត គឺភិក្ខុ​មានសីលវិបត្តិ ក្នុងអធិសីល១ មានអាចារវិបត្តិ ក្នុងអជ្ឈាចារ១ មានទិដ្ឋិវិបត្តិ ក្នុងអតិទិដ្ឋិ១។បេ។

[៣៦] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។បេ។ អង្គ៣ដទៃទៀត គឺភិក្ខុ​ពោលតិះដៀលព្រះពុទ្ធ១ ពោល​តិះដៀលព្រះធម៌១ ពោលតិះដៀលព្រះសង្ឃ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បី​ធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ដែលប្រកបដោយអង្គទាំង​៣នេះឯង។

[៣៧] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​ ៣ពួក គឺ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើការបង្កហេតុ ធ្វើជម្លោះ ធ្វើសេចក្តីទាស់ទែង បង្កតិរច្ឆានកថា ធ្វើអធិករណ៍​ក្នុងសង្ឃពួក១ ភិក្ខុ​ល្ងង់ មិន​ឈ្លាស មានអាបត្តិច្រើន មិន​មានការកំណត់អាបត្តិពួក១ ភិក្ខុ​នៅ​​ច្រឡូក​ច្រឡំដោយគ្រហស្ថ ដោយការច្រឡូកច្រឡំ​មិន​សមគួរពួក១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​៣ពួកនេះឯង។

[៣៨] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​សង្ឃប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​ ៣ពួកដទៃទៀត គឺភិក្ខុ​មានសីលវិបត្តិ ក្នុងអធិសីលពួក១ ភិក្ខុ​មានអាចារវិបត្តិ ក្នុងអជ្ឈាចារពួក១ ភិក្ខុ​មានទិដ្ឋិវិបត្តិ ក្នុងអតិទិដ្ឋិពួក១។បេ។

[៣៩] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។បេ។ ភិក្ខុ​ ៣ពួកដទៃទៀត គឺ ភិក្ខុ​ពោលតិះដៀលព្រះពុទ្ធ​ពួក១ ពោលតិះដៀលព្រះធម៌ពួក១ ពោលតិះដៀលព្រះសង្ឃពួក១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​​សង្ឃ​ប្រាថ្នា ក៏គប្បីធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​៣ពួកនេះឯង។

[៤០] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ដែលសង្ឃបានធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្មហើយនោះ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្តវត្ត ដោយប្រពៃ។ ឯការប្រព្រឹត្តវត្ត ដោយប្រពៃ ក្នុងតស្សបាបិយសិកាកម្មនោះ ដូច្នេះ គឺភិក្ខុ​នោះ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​ឧបសម្បទា មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​និស្ស័យ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​សាមណេរបម្រើ មិន​ត្រូវ​​ត្រេកអរ ក្នុងការសន្មតិខ្លួន ជា​អ្នក​ប្រដៅភិក្ខុ​នី ទុកជា​បានទទួល​ការសន្មតិហើយ ក៏មិន​ត្រូវ​​ប្រដៅ​ភិក្ខុ​នី។បេ។ មិន​ត្រូវ​ប្រកបពួកភិក្ខុ​ (ឲ្យ​ឈ្លោះ) នឹងពួកភិក្ខុ​ផងគ្នា។ គ្រានោះ សង្ឃបាន​ធ្វើ​តស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ឧបវាឡភិក្ខុ​។

[៤១] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែនជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ មានសេចក្តីបរិវិតក្ក យ៉ាងនេះថា ពួកយើង នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​ជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​ពួកយើង នឹងញុំាងគ្នានិង​គ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ) តើពួក​យើង​គប្បីប្រតិបត្តិដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។

[៤២] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុងសាសនានេះ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់​ទែង​គ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែនជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ពួកភិក្ខុ​ក្នុងទីនោះ មានសេចក្តីត្រិះរិះ យ៉ាងនេះថា ពួកយើង នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​ជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​ពួកយើង ញុំាងគ្នានិង​គ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយ​អាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ តថាគត អនុញ្ញាតឲ្យ​សង្ឃរម្ងាប់​អធិករណ៍ មានសភាពយ៉ាងនេះ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ [ប្រែថា ធម៌ជា​គ្រឿងរម្ងាប់ ដូចគ្រប​ទុកដោយ​ស្មៅ បានដល់កិរិយា ដែលឲ្យ​មានសេចក្តីស្រុះស្រួលគ្នា ទាំង​ពីរខាង គឺមិន​ជម្រះ​រកសេចក្តី​ដើម (ផ្សះផ្សា)។]

[៤៣] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អធិករណ៍នោះ សង្ឃត្រូវ​រម្ងាប់យ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​​ទាំង​អស់ គប្បីប្រជុំក្នុងទីជា​មួយគ្នា លុះប្រជុំគ្នាហើយ ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀង​សង្ឃ​ថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ យើងខ្ញុំទាំង​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែង​គ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន ប្រសិនបើ​យើងខ្ញុំទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នានិង​គ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ ក៏បាន​ដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ នឹងគប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ ដោយ​តិណវត្ថារកសមថៈ វៀរលែងតែអាបត្តិ​មានទោសធ្ងន់ [អដ្ឋកថា ថា បានដល់អាបត្តិបារាជិក១ សង្ឃាទិសេស១។] វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត [បានដល់អាបត្តិដែលភិក្ខុ​ត្រូវ​ ដោយជេរប្រទេច នូវ​ពួកគ្រហស្ថ ដោយពាក្យថោកទាប និង​ការទទួល​ពាក្យប្តេជ្ញា ប្រកបដោយធម៌។]។ បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​បក្ខពួកជា​មួយគ្នា ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងបក្ខពួករបស់ខ្លួនថា សូមលោកដ៏មានអាយុទាំង​ឡាយស្តាប់ខ្ញុំ ពួកយើង នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងនាំគ្នាធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​នេះ ក៏បាន​ដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយហើយ ខ្ញុំសូមសំដែង​អាបត្តិ របស់លោក​មានអាយុទាំង​ឡាយផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោកដ៏មានអាយុទាំង​ឡាយផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ ដែលមានទោសធ្ងន់ និង​វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត។

[៤៤] បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​ពួក ជា​មួយគ្នាដទៃទៀត ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងពួករបស់ខ្លួន ក្នុងវេលានោះថា សូមលោកដ៏មានអាយុទាំង​ឡាយស្តាប់ខ្ញុំ ពួកយើងទាំង​​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​ពួកយើង នឹងញ៉ាំងគ្នានឹងគ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​នេះ ក៏បាន​ដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់លោកដ៏មានអាយុ​ទាំង​ឡាយ​ហើយ ខ្ញុំសូមសំដែង​អាបត្តិ របស់លោកដ៏​មានអាយុទាំង​ឡាយផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោកដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ​ផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ មានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត។

[៤៥] បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​បក្ខពួកជា​មួយគ្នា ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀង​សង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ យើងខ្ញុំទាំង​​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយក៏បាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​ពួកយើង នឹងញ៉ាំងគ្នានឹងគ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​នេះ ក៏បាន​ដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំសូមសំដែង​អាបត្តិ របស់លោកដ៏​មានអាយុ​ទាំង​នេះផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ ដើម្បី​​ប្រយោជន៍ ដល់លោកដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយនេះ​ផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ ពួកយើង នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយ​បាន​​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​​ច្រើន ប្រសិន​បើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងនាំគ្នាធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​នេះ ក៏បាន​ដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បី​ប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ ខ្ញុំសូមសំដែង​អាបត្តិ របស់​លោក​​មានអាយុ​ទាំង​នេះផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយ​តិណវត្ថារក​សមថៈ ដើម្បី​​ប្រយោជន៍ ដល់លោកដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយនេះ​ផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់​ខ្លួនខ្ញុំ​ផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត។ ការ​សំដែងអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ របស់ពួកយើង ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយ​តិណវត្ថារកសមថៈ វៀរ​លែងតែអាបត្តិ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត គួរ​ដល់​លោក​មានអាយុអង្គណា លោក​មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរ ដល់លោក​មានអាយុអង្គ​ណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ អាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ យើងទាំង​ឡាយ​បាន​សំដែងហើយ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលមាន​ទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត ការសំដែងនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុ​នោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៤៦] បណ្តាភិក្ខុ​ ដែលជា​ពួកជា​មួយគ្នាដទៃទៀត ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀង​សង្ឃ ក្នុងវេលានោះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ យើងទាំង​​ឡាយ នាំគ្នាបង្ក​ហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា បាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ ញ៉ាំងគ្នានឹងគ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ បើ​កម្ម​មានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំគប្បីសំដែង​អាបត្តិ របស់លោកដ៏​មានអាយុ​ទាំង​នេះផង អាបត្តិ​របស់ខ្ញុំផង ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ ដើម្បី​​ប្រយោជន៍ ដល់លោកដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ​ផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ យើងខ្ញុំទាំង​​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយបាន​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បាន​ពោល និង​ព្យាយាម​ល្មើស នូវ​កិច្ចមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​​ច្រើន។ ប្រសិនបើ​យើង​ទាំង​​ឡាយ ញ៉ាំងគ្នានឹងគ្នាឲ្យ​ធ្វើ ដោយអាបត្តិទាំង​នេះ ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​ទំលាយ (សង្ឃ)។ ខ្ញុំសូមសំដែង​អាបត្តិ របស់លោក​ដ៏មានអាយុ​ទាំង​ឡាយ​នេះ​ផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ក្នុង​កណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយ​តិណវត្ថារក​សមថៈ ដើម្បី​​ប្រយោជន៍ ដល់​លោក​ដ៏​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយនេះ​ផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ​ ដែល​មាន​ទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត។ ការសំដែងអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ របស់យើងទាំង​ឡាយ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដោយ​តិណវត្ថារកសមថៈ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្ត គួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គ​ណា លោកដ៏​មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរ ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកដ៏​មាន​អាយុ​​អង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ អាបត្តិទាំង​នេះ យើងទាំង​ឡាយ បាន​សំដែង​ហើយ ក្នុង​កណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ដោយតិណវត្ថារកសមថៈ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត ការសំដែងអាបត្តិនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បាន​ជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៤៧] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ឈ្មោះថាបានចេញចាកអាបត្តិទាំង​ឡាយនោះ ដោយអាការយ៉ាងនេះហើយ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលមានទោសធ្ងន់ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត វៀរលែងតែការធ្វើឲ្យ​ច្បាស់នូវ​ទិដ្ឋិ វៀរលែងតែភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា ដែលមិន​មាន​នៅ​ [គឺមិន​បានមកក្នុងទីនោះ ឬមកហើយ ឲ្យ​ឆន្ទះហើយ តែទៅ​អង្គុយ​ក្នុងទីដទៃ មានបរិវេណ​ជា​ដើម] ក្នុងទីនោះ។

[៤៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទាស់ទែងនឹងពួកភិក្ខុ​នី។ ពួកភិក្ខុ​នី ក៏ទាស់គ្នា នឹងពួកភិក្ខុ​។ ចំណែកខាងឆន្នភិក្ខុ​ ក៏ចូលជ្រៀតជ្រក ទៅ​រកពួកភិក្ខុ​នី ហើយទាស់ទែងនឹងពួក​ភិក្ខុ​ ប្រកាន់ គឺចូលដៃខាងពួកភិក្ខុ​នី។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ឆន្នភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​នឹងចូលជ្រៀតជ្រក ទៅ​រកពួកភិក្ខុ​នី ហើយមកទាស់ទែងនឹងពួកភិក្ខុ​ ប្រកាន់ខាងពួកភិក្ខុ​នីសោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដំណើរនោះ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះមានព្រះភាគ ដំណើរនោះ ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​តិះដៀលហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អធិករណ៍ទាំង​ឡាយ៤នេះ គឺវិវាទាធិករណ៍១ អនុវាទាធិករណ៍១ អាបត្តាធិករណ៍១ កិច្ចាធិករណ៍១។

[៤៩] បណ្តាអធិករណ៍៤យ៉ាងនោះ វិវាទាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយក្នុងសាសនានេះ ទាស់ទែងគ្នាថា នេះជា​ធម៌ ឬថា នេះមិន​មែនជា​ធម៌ នេះជា​វិន័យ ឬថា នេះមិន​មែនជា​វិន័យ នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​ត្រាស់សំដែងទុកមកហើយ ឬថា នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត មិន​បានទ្រង់​​ត្រាស់សំដែងទុកមកទេ នេះជា​កិច្ច ដែល​ព្រះតថាគត ទ្រង់​ប្រព្រឹត្តសន្សំមកហើយ ឬថា នេះជា​កិច្ច ដែលព្រះតថាគត មិន​បានទ្រង់​​ប្រព្រឹត្ត​សន្សំ​មកទេ នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​បញ្ញត្តទុកមកហើយ ឬថា នេះជា​ពាក្យ ដែល​ព្រះតថាគត មិន​បានទ្រង់​បញ្ញត្តទុកមកទេ នេះជា​អាបត្តិ ឬថា នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិ នេះជា​​អាបត្តិស្រាល ឬថា នេះជា​អាបត្តិធ្ងន់ នេះជា​អាបត្តិមានចំណែក​សេសសល់ ឬថា នេះជា​អាបត្តិ មិន​មានចំណែកសេសសល់ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ ឬថា នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិអាក្រក់ បណ្តា​អធិករណ៍ទាំង​ឡាយនោះ ការបង្កហេតុ ការឈ្លោះ ការប្រកាន់ផ្សេងគ្នា ការទាស់ទែងគ្នា ការពោល​ផ្សេងៗគ្នា ការពោលដោយឡែកពីគ្នា ការពោល ដើម្បី​សេចក្តីទុក្ខដល់ចិត្ត ការប្រកួត​ប្រកាន់ណា ការបង្កហេតុ ជា​ដើមនេះ តថាគតហៅថា វិវាទាធិករណ៍ ។

[៥០] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​៤នោះ អនុវាទាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយ​ទិដ្ឋិវិបត្តិ​ក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​៤នោះ ការចោទ ការតិះដៀល ការពោលរឿយៗ ការនិយាយរឿយៗ ការបង្អោនទៅ​ (កាន់អធិករណ៍) ការប្រឹងប្រែងឡើង ការបន្ថែមកំលាំងណា ការចោទ ជា​ដើមនោះ តថាគតហៅថា អនុវាទាធិករណ៍ ។

[៥១] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​៤នោះ អាបត្តាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ អាបត្តិទាំង​៥កង ជា​អាបត្តាធិករណ៍ក៏មាន អាបត្តិទាំង​៧កង ជា​អាបត្តាធិករណ៍ក៏មាន នេះតថាគតហៅថា អាបត្តាធិករណ៍ ។

[៥២] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​៤នោះ កិច្ចាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ កិច្ចរបស់សង្ឃ (ឬ) កម្ម​ដែលសង្ឃត្រូវ​ធ្វើបាន (ដូចយ៉ាង) អបលោកនកម្ម ញត្តិកម្ម ញត្តិទុតិយកម្ម និង​ញត្តិចតុត្ថកម្ម នេះ តថាគតហៅថា កិច្ចាធិករណ៍ ។

[៥៣] អ្វីជា​មូលនៃ វិវាទាធិករណ៍ ។ ធម៌៦យ៉ាង ជា​មូលនៃសេចក្តីវិវាទ ចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ គឺ អកុសលមូល ៣យ៉ាង ជា​មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ និង​កុសលមូល ៣យ៉ាង ជា​មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ដែរ។ ធម៌៦យ៉ាង ជា​មូលនៃវិវាទ ដែលចាត់​ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ នោះ ដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីក្រោធច្រើន ជា​អ្នក​​ចងគំនុំទុក ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា មានសេចក្តីក្រោធច្រើន ជា​អ្នក​ចងគំនុំទុក ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះធម៌ផង ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះសង្ឃផង ឈ្មោះថា មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញ​លេញ ក្នុងសិក្ខាផង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណាឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះធម៌ផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងសេចក្តីវិវាទ ដែលកំពុងកើត​ ឲ្យ​កើត​ឡើងក្នុងសង្ឃ ដើម្បី​​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​​មិន​បានសេចក្តីសុខ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​សេចក្តី​មិន​ចម្រើន​ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តីទុក្ខ ដល់ទេវតា និង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅ​ក្តី មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គប្បីព្យាយាម ដើម្បី​​លះបង់ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទ ដ៏លាមកនោះឯង ក្នុងអធិករណ៍នោះចេញ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​បាន​ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទខាងក្នុង និង​ ខាងក្រៅ​ មានសភាពយ៉ាងនេះទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គួរប្រតិបត្តិ កុំឲ្យ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទ ដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខ ក្នុងអធិករណ៍នោះទៀតឡើយ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា ការលះបង់ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទដ៏លាមកនុ៎ះ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា មិន​ឲ្យ​មូល​ នៃសេចក្តី​វិវាទ ដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខទៀតបាន។

[៥៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហេតុដទៃមានតទៅ​ទៀត ភិក្ខុ​ជា​អ្នក​លុបគុណគេ​ ជា​អ្នក​​ប្រណាំងវាសនា។បេ។ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីឫស្យា ជា​អ្នក​មានសេចក្តីកំណាញ់។បេ។ ជា​អ្នក​អួតអាង ជា​អ្នក​មានមាយា។បេ។ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីប្រាថ្នាលាមក ជា​អ្នក​មានសេចក្តីឃើញខុស។បេ។ ជា​អ្នក​បបោសអង្អែលទិដ្ឋិរបស់ខ្លួន ប្រកាន់ខ្ជា​ប់មាំ លះបង់បានដោយកម្រ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​បបោសអង្អែលទិដ្ឋិរបស់ខ្លួន ប្រកាន់ខ្ជា​ប់មាំ លះបង់បានដោយកម្រ ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ឥតមាន​សេចក្តី​គោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះធម៌ផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមាន​សេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ឯណា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ក្នុងព្រះធម៌ផង។បេ។ ក្នុងព្រះសង្ឃផង។បេ។ មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងវិវាទ ដែល​កំពុងកើត​ ឲ្យ​កើត​ឡើងក្នុងសង្ឃ ដើម្បី​​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​​មិន​បានសេចក្តីសុខ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​មិន​មានសេចក្តីចម្រើន​ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​មិន​មានប្រយោជន៍ ដើម្បី​​សេចក្តី​ទុក្ខ ដល់ទេវតា និង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទខាងក្នុងក្តី ខាងក្រៅ​ក្តី មានសភាពយ៉ាងនេះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​​ឡាយ ត្រូវ​ព្យាយាម ដើម្បី​​លះបង់ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទ ដ៏លាមកនោះឯង ក្នុងអធិករណ៍​នោះ​ចេញ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​​ពិចារណាឃើញមូល នៃវិវាទខាងក្នុងក្តី  ខាង​ក្រៅ​ក្តី ដែលមានសភាពយ៉ាងនេះទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គួរប្រតិបត្តិ កុំឲ្យ​មូល​នៃ​វិវាទដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខ ក្នុងអធិករណ៍នោះទៀតឡើយ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា ការលះបង់ នូវ​មូលនៃសេចក្តីវិវាទ ដ៏លាមកនុ៎ះ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា មិន​ឲ្យ​មូល​ នៃ​វិវាទ ដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខទៀតបាន មូលនៃវិវាទ៦យ៉ាងនេះ ចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ ។

[៥៥] អកុសលមូល៣ ដែលចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ មានចិត្តលោភ ទាស់ទែងគ្នា មានចិត្ត​ប្រទូស្ត​ទាស់ទែងគ្នា មានចិត្តវង្វេងទាស់ទែងគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី នេះជា​វិន័យក្តី នេះមិន​មែនជា​វិន័យក្តី នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​ត្រាស់សំដែងទុកមកហើយក្តី នេះមិន​មែនជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​​ត្រាស់សំដែងទុកមកទេក្តី នេះជា​កិច្ច ដែល​ព្រះតថាគត ទ្រង់​ប្រព្រឹត្តសន្សំមកហើយក្តី នេះមិន​មែនជា​កិច្ច ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​​ប្រព្រឹត្ត​សន្សំ​មកក្តី នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​បញ្ញត្តក្តី នេះមិន​មានជា​ពាក្យ ដែល​ព្រះតថាគត ទ្រង់​បញ្ញត្តក្តី នេះជា​អាបត្តិក្តី នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិក្តី នេះជា​​អាបត្តិស្រាលក្តី នេះជា​អាបត្តិធ្ងន់​ក្តី នេះជា​អាបត្តិ មានចំណែក​សេសសល់ក្តី នេះជា​អាបត្តិ មិន​មានចំណែកសេសសល់ក្តី នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី អកុសលមូល ទាំង​៣នេះឯង ចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ ។

[៥៦] កុសលមូល ៣យ៉ាង ដែលចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ មានចិត្តមិន​លោភទាស់ទែងគ្នា មានចិត្តមិន​​ប្រទូស្ត​ទាស់ទែងគ្នា មានចិត្តមិន​វង្វេងទាស់ទែងគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី។បេ។ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី កុសលមូល ទាំង​៣យ៉ាងនេះឯង ចាត់ជា​ មូលនៃវិវាទាធិករណ៍ ។

[៥៧] មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ មូលនៃការចោទគ្នា មាន៦យ៉ាង ចាត់​ជា​​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ គឺអកុសលមូល ៣យ៉ាង ក៏ចាត់ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ កុសលមូល ៣យ៉ាង ក៏ចាត់ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ដែរ កាយ ក៏ចាត់ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ ទាំង​វាចា ក៏ចាត់ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ដែរ។

[៥៨] មូលនៃការចោទគ្នា មាន៦យ៉ាង ចាត់ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីក្រោធ ជា​អ្នក​​ចងគំនុំទុក ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​មានសេចក្តីក្រោធ ជា​អ្នក​ចងគំនុំទុក ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ឥតមាន​សេចក្តី​គោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមាន​សេចក្តី​កោតក្រែង ក្នុងព្រះធម៌ផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុង​ព្រះសង្ឃ​ផង មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញ​លេញ ក្នុងសិក្ខាផង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា​ឥតមាន​សេចក្តី​គោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះធម៌ផង ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តីកោតក្រែង ក្នុងព្រះសង្ឃផង មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងអនុវាទ គឺការចោទ ដែលកំពុងកើត​ ឲ្យ​កើត​ក្នុងសង្ឃ ដើម្បី​​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​​មិន​មានសេចក្តីសុខ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​​មិន​មានសេចក្តីចំរើន​ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តីទុក្ខ ដល់ទេវតា និង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ មូលនៃអនុវាទ ទាំង​ខាងក្នុង និង​ខាងក្រៅ មានសភាពយ៉ាងនេះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គប្បី​ព្យាយាម ដើម្បី​​លះបង់ នូវ​មូលនៃអនុវាទ ដ៏លាមកនោះ ក្នុងអធិករណ៍នោះចេញ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​​ពិចារណាឃើញ មូលនៃអនុវាទ ទាំង​ខាងក្នុង និង​ខាងក្រៅ​ មានសភាពយ៉ាងនេះទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គប្បីប្រតិបត្តិ ដើម្បី​កុំឲ្យ​មូល​នៃ​អនុវិវាទ ដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខ ក្នុងអធិករណ៍នោះទៀតឡើយ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា ការលះបង់ នូវ​មូលនៃអនុវាទដ៏លាមកនុ៎ះ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា មិន​ឲ្យ​មូល​ នៃអនុវាទ ដ៏លាមកនុ៎ះ ចំរើនតទៅ​ទៀតបាន។

[៥៩] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហេតុដទៃមានតទៅ​ទៀត ភិក្ខុ​ជា​អ្នក​លុបគុណគេ​ ជា​អ្នក​​ប្រណាំងវាសនា។បេ។ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីឫស្យា ជា​អ្នក​មានសេចក្តីកំណាញ់។បេ។ ជា​អ្នក​មាន​អំនួត ជា​អ្នក​មានមាយា។បេ។ ជា​អ្នក​មានសេចក្តីប្រាថ្នាលាមក ជា​អ្នក​មាន​សេចក្តី​ឃើញ​ខុស។បេ។ ជា​អ្នក​បបោសអង្អែលទិដ្ឋិរបស់ខ្លួន ប្រកាន់មាំ លះបង់បានដោយកម្រ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា ជា​អ្នក​បបោសអង្អែលទិដ្ឋិរបស់ខ្លួន ប្រកាន់មាំ លះបង់បានដោយកម្រ ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ក្នុងព្រះធម៌ផង។បេ។ ឈ្មោះថា ឥតមានសេចក្តីគោរព ឥតមាន​សេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសង្ឃ​ផង ឈ្មោះថា មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ណា ឥតមាន​សេចក្តី​គោរព ឥតមានសេចក្តី​កោត​ក្រែង ក្នុងព្រះសាស្តាផង ក្នុងព្រះធម៌ផង។បេ។ ក្នុងព្រះសង្ឃ​ផង។បេ។ មិន​ធ្វើឲ្យ​ពេញលេញ ក្នុងសិក្ខាផង ភិក្ខុ​នោះ ឈ្មោះថា ញ៉ាំងអនុវាទ ដែល​កំពុងកើត​ ឲ្យ​កើត​ឡើងក្នុងសង្ឃ ដើម្បី​​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​​មិន​មានសេចក្តីសុខ ដល់ជន​ច្រើន ដើម្បី​សេចក្តីមិន​ចំរើន​ ដល់ជនច្រើន ដើម្បី​មិន​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​​សេចក្តី​ទុក្ខ ដល់ទេវតា និង​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ ពិចារណាឃើញ មូលនៃអនុវាទ ទាំង​ខាងក្នុង និង​ខាងក្រៅ​ មានសភាពយ៉ាងនេះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​​ឡាយ គប្បី​ព្យាយាម ដើម្បី​​លះបង់ មូលនៃអនុវាទ ដ៏លាមកនោះ ក្នុងអធិករណ៍​នោះ​ចេញ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ មិន​​ពិចារណាឃើញ មូលនៃអនុវាទ ទាំង​ខាងក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ មានសភាពយ៉ាងនេះទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ គប្បីប្រតិបត្តិ ដើម្បី​កុំឲ្យ​មូល​នៃ​អនុវាទដ៏លាមកនោះ ចំរើនតទៅ​ខាងមុខ ក្នុងអធិករណ៍នោះទៀតបានឡើយ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា លះបង់នូវ​ មូលនៃអនុវាទ ដ៏លាមកនុ៎ះ។ យ៉ាងនេះឯង ឈ្មោះថា មិន​បានឲ្យ​មូល​ នៃ​អនុវាទ ដ៏លាមកនុ៎ះ ចំរើនតទៅ​ទៀតបាន មូលនៃអនុវាទ ទាំង​៦យ៉ាងនេះ ចាត់ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ ។

[៦០] អកុសលមូល ៣យ៉ាង ដែលចាត់ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ មានចិត្តលោភ ពោលចោទ មានចិត្ត​ប្រទូស្ត​ពោលចោទ មានចិត្តវង្វេងពោលចោទ នូវ​ភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី អកុលមូល ទាំង​៣យ៉ាងនេះ ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍។

[៦១] កុសលមូល ៣យ៉ាង ដែលចាត់ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ មានចិត្តមិន​លោភពោលចោទ មានចិត្តមិន​​ប្រទូស្ត​ពោលចោទ មានចិត្តមិន​វង្វេងពោលចោទ នូវ​ភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី កុសលមូល ទាំង​៣យ៉ាងនេះ ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍។

[៦២] ឯកាយ ចាត់ជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍ នោះ តើដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ពួកខ្លះ ក្នុងសាសនានេះ មានសម្បុរអាក្រក់ មានរូបអាក្រក់ ជា​មនុស្ស​តឿ មានអាពាធច្រើន ខ្វាក់ ក្ងែង ខ្ចក ឬស្លាប់ខ្លួន១ចំហៀង [ក្នុងដីកា ថា ខ្វិន] ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយចោទភិក្ខុ​នោះ ដោយកាយណា កាយនោះ ជា​មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍។

[៦៣] ចុះវាចា ដូចម្តេច ដែលជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍។ ភិក្ខុ​ពួកខ្លះ ក្នុងសាសនានេះ ជា​អ្នក​មានវាចាអាក្រក់ ជា​អ្នក​និយាយជា​ប់ ជា​អ្នក​មានវាចាប៉ប៉ាច់ ប៉ប៉ោច ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចោទ​ភិក្ខុ​នោះ ដោយវាចាណា វាចានោះ ឈ្មោះថាជា​ មូលនៃអនុវាទាធិករណ៍។

[៦៤] អ្វីដែលជា​ មូលនៃអាបត្តាធិករណ៍។ សមុដ្ឋាន នៃអាបត្តិ៦យ៉ាង ជា​មូល​នៃអាបត្តាធិករណ៍ (សមុដ្ឋាន នៃអាបត្តិ៦នោះ គឺ) អាបត្តិ កើត​ឡើងអំពីកាយ មិន​កើត​ឡើង​អំពី​វាចា អំពីចិត្ត១ អាបត្តិ កើត​ឡើងអំពីវាចា មិន​កើត​ឡើង​អំពីកាយ អំពីចិត្ត១ អាបត្តិ កើត​ឡើង​អំពី​កាយ ​អំពីវាចា មិន​កើត​ឡើងអំពីចិត្ត១ អាបត្តិ កើត​ឡើងអំពីកាយ ​អំពីចិត្ត មិន​កើត​ឡើង​អំពី​វាចា១ អាបត្តិ កើត​ឡើងអំពីវាចា អំពីចិត្ត មិន​កើត​ឡើងអំពីកាយ១ អាបត្តិ កើត​ឡើងអំពីកាយ អំពីវាចា អំពីចិត្ត១ សមុដ្ឋាន នៃអាបត្តិ៦យ៉ាងនេះ ជា​មូលនៃអាបត្តាធិករណ៍។

[៦៥] អ្វីជា​ មូលនៃកិច្ចាធិករណ៍។ មានតែសង្ឃមួយ ជា​មូលនៃកិច្ចាធិករណ៍ [អធិករណ៍​ឯទៀត មានមូលច្រើន ចំណែក​កិច្ចាធិករណ៍នេះ មានមូលតែ១។]

[៦៦] (សំដែងអំពី) វិវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល ជា​អកុសល ជា​អព្យាកតៈ។ វិវាទាធិករណ៍ ជា​កុសលក៏មាន ជា​អកុសលក៏មាន ជា​អព្យាកតៈ ក៏មាន។

[៦៧] បណ្តាវិវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ វិវាទាធិករណ៍ ជា​អកុសល តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង មានចិត្តជា​អកុសល ជជែកគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី។បេ។ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែនជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី ការបង្កហេតុ ជម្លោះ សេចក្តីប្រកាន់ខុស ទាស់ទែង ការពោលផ្សេងៗ ការពោលដោយឡែកពីគ្នា ការនិយាយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រួយចិត្ត សេចក្តីប្រកួតប្រកាន់ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការបង្កហេតុជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា វិវាទាធិករណ៍ ជា​អកុសល។

[៦៨] បណ្តាវិវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ វិវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង មានចិត្តជា​កុសល ជជែកគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែន​ជា​ធម៌ក្តី។បេ។ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែនជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី ការបង្កហេតុ ជម្លោះ សេចក្តី​ប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែង ការពោលផ្សេងៗ ការពោលដោយឡែកពីគ្នា ការនិយាយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រួយចិត្ត ការប្រកួតប្រកាន់ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការបង្កហេតុជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា វិវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល។

[៦៩] បណ្តាវិវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ វិវាទាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ តើដូចម្តេច។ ម្នាល​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង មានចិត្តជា​អព្យាកតៈ ជជែកនឹងភិក្ខុ​ផងគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី។បេ។ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែនជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី ការបង្កហេតុ ជម្លោះ សេចក្តីប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែងគ្នា ការពោលផ្សេងៗ ការពោល​ដោយ​ឡែក​ពីគ្នា ការនិយាយ​ដើម្បី​ឲ្យ​ព្រួយចិត្ត ការប្រកួតប្រកាន់ណា ក្នុងវិវាទាធិករណ៍នោះ ការបង្កហេតុជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា វិវាទាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ។

[៧០] (សំដែងអំពី) អនុវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល ជា​អកុសល ជា​អព្យាកតៈ។ អនុវាទាធិករណ៍ ជា​កុសលក៏មាន ជា​អកុសលក៏មាន ជា​អព្យាកតៈក៏មាន។

[៧១] បណ្តាអនុវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ អនុវាទាធិករណ៍ ជា​អកុសល តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង មានចិត្តជា​អកុសល ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី ការចោទ ការតិះដៀល ការចរចារឿយៗ ការនិយាយរឿយៗ ការពោលបង្កាច់ ការប្រឹងប្រែង ការបន្ថែមកម្លំាងឲ្យ​ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការចោទ ជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា អនុវាទាធិករណ៍ ជា​អកុសល។

[៧២] បណ្តាអនុវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ អនុវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង មានចិត្តជា​កុសល ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយ​សីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី ការចោទ ការតិះដៀល ការចរចារឿយៗ ការនិយាយរឿយៗ ការពោលបង្កាច់ ការប្រឹងប្រែង ការបន្ថែមកម្លំាងឲ្យ​ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការចោទ ជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា អនុវាទាធិករណ៍ ជា​កុសល។

[៧៣] បណ្តាអនុវាទាធិករណ៍ទាំង​៣នោះ អនុវាទាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ មានចិត្តជា​អព្យាកតៈ ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយ​សីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី ការចោទ ការតិះដៀល ការចរចារឿយៗ ការនិយាយរឿយៗ ការពោលបង្កាច់ ការប្រឹងប្រែង ការបន្ថែមកម្លំាងឲ្យ​ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការចោទ ជា​ដើមនេះ តថាគត ហៅថា អនុវាទាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ។

[៧៤] (សំដែងអំពី) អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អកុសល ជា​អព្យាកតៈ។ អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អកុសលក៏មាន ជា​អព្យាកតៈក៏មាន អាបត្តាធិករណ៍ ជា​កុសល គ្មានទេ។

[៧៥] បណ្តាអាបត្តាធិករណ៍ ទាំង​២នោះ អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អកុសល តើដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ កាលបើ​ដឹង ស្គាល់ហើយ ក្លែងព្យាយាមកន្លង នូវ​អាបត្តិណា អាបត្តិនេះ តថាគត ហៅថា អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អកុសល។ បណ្តាអាបត្តាធិករណ៍ ទាំង​២នោះ អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ តើដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ កាលមិន​ដឹង មិន​ស្គាល់ហើយ មិន​ក្លែង មិន​ព្យាយាមកន្លង នូវ​អាបត្តិណា អាបត្តិនេះ តថាគត ហៅថា អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ [អដ្ឋកថា ថា អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈនោះ គឺភិក្ខុ​មិន​បានក្លែង មិន​បានដឹងអ្វីសោះ ត្រែត្រូវ​អាបត្តិ (ជា​អចិត្តកៈ) មានបឋមសហសេយ្យសិក្ខាបទ ជា​ដើម។ ក្នុងដីកាថា ដូចជា​ភិក្ខុ​ មានចិត្តចុះស៊ប់ កាន់កម្មដ្ឋាន ហើយសិងលក់ទៅ​ បើ​មានមាតុគ្រាម មកដេកជា​មួយ ត្រូវ​អាបត្តិ ដោយការដេកក្នុងខណៈនោះ តែមិន​មានចិត្តជា​អកុសល បានជា​លោកហៅថា អាបត្តាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ។]។

[៧៦] ] (សំដែងអំពី) កិច្ចាធិករណ៍ ជា​កុសល ជា​អកុសល ជា​អព្យាកតៈ។ កិច្ចាធិករណ៍ ជា​កុសល ក៏មាន ជា​អកុសលក៏មាន ជា​អព្យាកតៈក៏មាន។

[៧៧] បណ្តាកិច្ចាធិករណ៍ ទាំង​៣នេះ កិច្ចាធិករណ៍ ជា​អកុសល តើដូចម្តេច។ សង្ឃ​មានចិត្ត ជា​អកុសល ធ្វើកម្មណា គឺអបលោកនកម្ម ញត្តិកម្ម ញត្តិទុតិយកម្ម ញត្តិចតុត្ថកម្ម កម្មនេះ តថាគត​ ហៅថា កិច្ចាធិករណ៍ ជា​អកុសល។

[៧៨] បណ្តាកិច្ចាធិករណ៍ ទាំង​៣នេះ កិច្ចាធិករណ៍ ជា​កុសល តើដូចម្តេច។ សង្ឃ​មានចិត្ត ជា​កុសល ធ្វើកម្មណា គឺអបលោកនកម្ម ញត្តិកម្ម ញត្តិទុតិយកម្ម ញត្តិចតុត្ថកម្ម កម្មនេះ តថាគត​ ហៅថា កិច្ចាធិករណ៍ ជា​កុសល។

[៧៩] បណ្តាកិច្ចាធិករណ៍ ទាំង​៣នេះ កិច្ចាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ តើដូចម្តេច។ សង្ឃ​មានចិត្ត ជា​អព្យាកតៈ ធ្វើកម្មណា គឺអបលោកនកម្ម ញត្តិកម្ម ញត្តិទុតិយកម្ម ញត្តិចតុត្ថកម្ម កម្មនេះ តថាគត​ ហៅថា កិច្ចាធិករណ៍ ជា​អព្យាកតៈ។

[៨០] (សំដែងអំពី) ការទាស់ទែងគ្នា ចាត់ជា​វិវាទាធិករណ៍ ការទាស់ទែងគ្នា មិន​ចាត់ជា​អធិករណ៍ អធិករណ៍ មិន​ចាត់ជា​ការទាស់ទែងគ្នា ចាត់ជា​​អធិករណ៍ផង ជា​ការ​ទាស់ទែងគ្នាផង។ ការទាស់ទែងគ្នា ចាត់ជា​វិវាទាធិករណ៍ក៏មាន ការទាស់ទែងគ្នា មិន​ចាត់​ជា​​អធិករណ៍ក៏មាន អធិករណ៍ មិន​ចាត់ជា​ការទាស់ទែងគ្នាក៏មាន ចាត់ជា​​អធិករណ៍ផង ជា​ការ​ទាស់ទែងគ្នាផងក៏មាន។

[៨១] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ ការទាស់ទែងគ្នា ដែលចាត់ជា​វិវាទាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជជែកគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី។បេ។ នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែនជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី ការបង្កហេតុ ជម្លោះ ការប្រកាន់ខុស ការទាស់ទែង ការនិយាយផ្សេងៗ ការនិយាយ​ផ្តេសផ្តាស ការនិយាយ​ដើម្បី​​ឲ្យ​ព្រួយចិត្ត ការប្រកួតប្រកាន់ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការបង្កហេតុ ជា​ដើមនេះ ចាត់ជា​ការ​ទាស់ទែងគ្នា ហៅថា វិវាទាធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ ការទាស់ទែងគ្នា ដែលមិន​មែនជា​អធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ មាតាទាស់នឹងបុត្រក្តី បុត្រទាស់នឹង​មាតាក្តី បិតាទាស់​នឹងបុត្រក្តី បុត្រទាស់នឹងបិតាក្តី បងប្អូនប្រុសទាស់នឹងបងប្អូនប្រុសក្តី បងប្អូនប្រុស ទាស់នឹង​បងប្អូនស្រីក្តី បងប្អូនស្រី ទាស់នឹងបងប្អូនប្រុសក្តី សម្លាញ់ ទាស់នឹងសម្លាញ់ក្តី នេះហៅថា ការទាស់ទែងគ្នា មិន​មែនជា​អធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលមិន​ចាត់ជា​ការទាស់ទែងគ្នា តើដូចម្តេច។ អនុវាទាធិករណ៍១ អាបត្តាធិករណ៍១ កិច្ចាធិករណ៍១ នេះហៅថា អធិករណ៍ ដែលមិន​ចាត់ជា​ការទាស់ទែងគ្នា។ បណ្តាអធិករណ៍​ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលចាត់ពេញថា ជា​អធិករណ៍ផង ជា​ការទាស់ទែងគ្នាផង តើដូចម្តេច។ វិវាទាធិករណ៍ ចាត់ជា​អធិករណ៍ផង ជា​ការទាស់ទែងគ្នាផង។

[៨២] (សំដែងអំពី) ការចោទ ចាត់ជា​អនុវាទាធិករណ៍ ការចោទ មិន​ចាត់ជា​អធិករណ៍ អធិករណ៍ មិន​ចាត់ជា​ការចោទ ទាំង​ជា​អធិករណ៍ផង ចាត់ជា​ការចោទផង។ ការចោទ ចាត់ជា​​អនុវាទាធិករណ៍ក៏មាន ការចោទ មិន​ចាត់ជា​អធិករណ៍ក៏មាន អធិករណ៍ មិន​ចាត់ជា​ការចោទក៏​មាន ទាំង​ជា​អធិករណ៍ផង ចាត់ជា​ការចោទផងក៏មាន។

[៨៣] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ ការចោទ ចាត់ជា​អនុវាទាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះឯង ចោទប្រកាន់ភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិក្តី ដោយអាចារវិបត្តិក្តី ដោយទិដ្ឋិវិបត្តិក្តី ដោយអាជីវវិបត្តិក្តី ការចោទ ការតិះដៀល ការចរចា​រឿយៗ ការនិយាយរឿយៗ ការពោលបង្កាច់ ការប្រឹងប្រែង ការបន្ថែមកម្លាំងឲ្យ​ណា ក្នុងអធិករណ៍នោះ ការចោទជា​ដើមនេះ ហៅថា អនុវាទាធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ ការចោទ ដែល​មិន​​ចាត់​ជា​អធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ មាតាចោទបុត្រក្តី បុត្រចោទ​មាតាក្តី បិតាចោទបុត្រក្តី បុត្រចោទបិតាក្តី បងប្អូនប្រុសចោទបងប្អូនប្រុសក្តី បងប្អូនប្រុស ចោទ​បងប្អូនស្រីក្តី បងប្អូនស្រី ចោទបងប្អូនប្រុសក្តី សម្លាញ់ ចោទសម្លាញ់ក្តី នេះឯងហៅថា ការចោទ ដែលមិន​មែនជា​​អធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អធិករណ៍ តែមិន​ចាត់ជា​ការចោទ តើដូចម្តេច។ អាបត្តាធិករណ៍១ កិច្ចាធិករណ៍១ វិវាទាធិករណ៍១ នេះហៅថា អធិករណ៍ តែមិន​ចាត់​ជា​​ការ​ចោទទេ។ បណ្តាអធិករណ៍​ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលចាត់ពេញថា ជា​អធិករណ៍ផង ចាត់ជា​ការចោទផង តើដូចម្តេច។ អនុវាទាធិករណ៍ ចាត់ជា​អធិករណ៍ផង ចាត់ជា​ការចោទផង។

[៨៤] (សំដែងអំពី) អាបត្តិ ចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍ អាបត្តិ មិន​មែនជា​អធិករណ៍ អធិករណ៍ មិន​មែនជា​អាបត្តិ ទាំង​អធិករណ៍ ទាំង​អាបត្តិ។ អាបត្តិ ចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍ក៏មាន អាបត្តិ មិន​មែនជា​អធិករណ៍ក៏មាន អធិករណ៍ មិន​មែនជា​អាបត្តិក៏​មាន អធិករណ៍ផង អាបត្តិផងក៏មាន។

[៨៥] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អាបត្តិ ដែលចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ អាបត្តិ​ទាំង​៥កង ក៏ចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍ អាបត្តិទាំង​៧កង ក៏ចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍ នេះហៅថា អាបត្តិ ដែលចាត់ជា​អាបត្តាធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អាបត្តិដែលមិន​ចាត់ជា​​អធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ សោតាបត្តិ និង​សមាបត្តិ នេះហៅថា អាបត្តិ តែមិន​ចាត់ជា​​អធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលមិន​ចាត់ជា​អាបត្តិ តើដូចម្តេច។ កិច្ចាធិករណ៍១ វិវាទាធិករណ៍១ អនុវាទាធិករណ៍១ នេះហៅថា អធិករណ៍ មិន​មែនជា​អាបត្តិ។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលចាត់ជា​អធិករណ៍ផង ជា​អាបត្តិផង តើដូចម្តេច។ អាបត្តាធិករណ៍ ចាត់ជា​អធិករណ៍ផង ជា​អាបត្តិផង។

[៨៦] (សំដែងអំពី) កិច្ចចាត់ជា​កិច្ចាធិករណ៍ កិច្ចមិន​មែនជា​អធិករណ៍ អធិករណ៍ មិន​មែនជា​​កិច្ច ជា​អធិករណ៍ផង កិច្ចផង។ កិច្ច ចាត់ជា​កិច្ចាធិករណ៍ក៏មាន កិច្ច មិន​មែនជា​អធិករណ៍ក៏មាន អធិករណ៍ មិន​មែនជា​កិច្ចក៏​មាន ជា​អធិករណ៍ផង កិច្ចផងក៏មាន។

[៨៧] បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ កិច្ច ដែលចាត់ជា​កិច្ចាធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ កិច្ច ឬកម្ម​ណា ដែលសង្ឃ​គប្បីធ្វើ គឺ អបលោកនកម្ម ញត្តិកម្ម ញត្តិទុតិយកម្ម ញត្តិចតុត្ថកម្ម ទាំង​នេះ ហៅថា កិច្ចដែល​ចាត់ជា​កិច្ចាធិករណ៍។  បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​​អធិករណ៍ តើដូចម្តេច។ អាចរិយកិច្ច ឧបជ្ឈាយកិច្ច សមានុបជ្ឈាយកិច្ច សមានាចរិយកិច្ច ទាំង​នេះហៅថា កិច្ច មិន​មែនជា​អធិករណ៍។ បណ្តាអធិករណ៍ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលមិន​មែនជា​កិច្ច តើដូចម្តេច។ វិវាទាធិករណ៍ អនុវាទាធិករណ៍ អាបត្តាធិករណ៍ នេះហៅថា អធិករណ៍ មិន​មែនជា​កិច្ច។ បណ្តាអធិករណ៍​ទាំង​នោះ អធិករណ៍ ដែលចាត់ជា​ អធិករណ៍ផង ជា​កិច្ចផង តើដូចម្តេច។ កិច្ចាធិករណ៍ ចាត់ជា​អធិករណ៍ផង ជា​កិច្ចផង។

[៨៨] វិវាទាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយសមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ វិវាទាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយសមថៈ​ពីរយ៉ាងគឺ សម្មុខាវិន័យ១ យេភុយ្យសិកា១។ វិវាទាធិករណ៍ មិន​អាស្រ័យសមថៈ១ គឺ យេភុយ្យសិកា គ្រាន់តែរម្ងាប់ដោយសមថៈតែ១ គឺសម្មុខាវិន័យក៏មាន។ ពាក្យដែលបណ្ឌិត គប្បី​ពោលថា ក៏មានដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ តើដូចសំដែងត្រង់បទណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​​ ក្នុងសាសនានេះ ជជែកគ្នាថា នេះជា​ធម៌ក្តី នេះមិន​មែនជា​ធម៌ក្តី នេះជា​វិន័យក្តី នេះមិន​មែនជា​​វិន័យក្តី នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត បានទ្រង់​ត្រាស់សំដែងទុកក្តី នេះមិន​មែន​ជា​ពាក្យ ដែល​ព្រះតថាគត​ ទ្រង់​ត្រាស់សំដែងទុកមកទេក្តី នេះជា​កិច្ច ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​ប្រព្រឹត្តសន្សំ​ទុកក្តី នេះមិន​មែនជា​កិច្ច ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​ប្រព្រឹត្តសន្សំមកទេក្តី នេះជា​ពាក្យ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​បញ្ញត្តក្តី នេះមិន​មែនជា​ពាក្យ​ ដែលព្រះតថាគត ទ្រង់​បញ្ញត្តទេក្តី នេះជា​អាបត្តិក្តី នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិក្តី នេះជា​អាបត្តិ​ស្រាលក្តី នេះជា​អាបត្តិធ្ងន់ក្តី នេះជា​អាបត្តិ មានចំណែក​សេសសល់ក្តី នេះជា​អាបត្តិ មិន​មានចំណែក​សេសសល់ក្តី នេះជា​អាបត្តិអាក្រក់ក្តី នេះមិន​មែន​ជា​អាបត្តិ​អាក្រក់ក្តី ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ អាចរម្ងាប់អធិករណ៍នោះបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះហើយ ដែលតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់​ដោយអ្វី។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គប៉ុន្មាន។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យនោះ)។ ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ ពួកភិក្ខុ​ មានចំនួន​ប៉ុន្មានរូប ដែលគួរដល់កម្ម ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានមក ទាំង​ឆន្ទៈរបស់ភិក្ខុ​ ដែលគួរដល់ឆន្ទៈ ក៏បាន​នាំមកហើយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកប្រជុំចំពោះមុខ មិន​ឃាត់ហាម នេះហៅថា ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះ​មុខវិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូច​ម្តេច។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌ណា ដោយវិន័យណា ដោយពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តាណា នេះហៅថា ចំពោះមុខធម៌ ចំពោះមុខ​វិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ ឯការចំពោះ​មុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលណា ទាស់ទែងគ្នា ទៅ​វិញទៅ​មក បុគ្គល​ទាំង​​ពីរ​នេះ ជា​សត្រូវ​នឹងគ្នា មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុង​សម្មុខា​វិន័យ​នោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ មានភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើត្រឡប់ សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ (ត្រូវ​អាបត្តិបាចិត្តិយៈ ព្រោះរើរុស)។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ (ត្រូវ​អាបត្តិ​បាចិត្តិយៈ ព្រោះតិះដៀល)។

[៨៩] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ មិន​អាចរម្ងាប់អធិករណ៍នោះ ក្នុងអាវាស​នោះបានទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (បើ​) អាវាសណា មានភិក្ខុ​ច្រើនក្រាសក្រែល ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ទៅ​រកអាវានោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កំពុង​ទៅ​រកអាវាសនោះ អាចរម្ងាប់​អធិករណ៍នោះ ក្នុងកណ្តាលផ្លូវបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះទើបតថាគត ហៅថា អធិករណ៍​រម្ងាប់។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌ដូចម្តេច។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គប៉ុន្មាន។ ការចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ)។ ក៏ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ ពួកភិក្ខុ​ មានចំនួនប៉ុន្មានរូប ដែលគួរដល់កម្ម ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានមក ទាំង​ឆន្ទៈរបស់ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ដែលគួរដល់ឆន្ទៈ ក៏បាននាំមក ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានក្នុងទីចំពោះមុខ ក៏មិន​បាន​ហាមឃាត់ នេះហៅថា ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ឯការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះ​មុខវិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌ណា ដោយវិន័យណា ដោយពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាណា នេះហៅថា ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខ​វិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ឯការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលណា ទាស់ទែងគ្នា ទៅ​វិញទៅ​មក បុគ្គលទាំង​ពីររូប ជា​សត្រូវ​នឹងគ្នា មានក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ មានភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើត្រឡប់ សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[៩០] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កំពុងទៅ​កាន់អាវាសនោះ មិន​អាចរម្ងាប់​អធិករណ៍ ក្នុងកណ្តាលផ្លូវបានទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ទៅ​កាន់​អាវាសនោះ​ហើយ ពោលយ៉ាងនេះ នឹងភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជា​ម្ចាស់អាវាសថា ម្នាលលោកទាំង​ឡាយ​មានអាយុ អធិករណ៍នេះ កើត​ប្រាកដយ៉ាងនេះហើយ សូមលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ រម្ងាប់​អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា ដោយប្រពៃ តាមទំនង ដែល​អធិរកណ៍​នេះ គប្បីរម្ងាប់ទៅ​ដោយប្រពៃចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ពួក​ភិក្ខុ​ ជា​ម្ចាស់អាវាស ចាស់ជា​ង ពួកភិក្ខុ​ជា​អាគន្តុកៈ ខ្ចីជា​ង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់​អាវាស​ទាំង​នោះ និយាយ​ទៅ​នឹងពួកភិក្ខុ​ ជា​អាគន្តុកៈ យ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកមានអាយុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ ចូរលោកទាំង​ឡាយនៅ​រង់ចាំ ក្នុងទីសមគួរ មួយរំពេចសិន ទំរាំយើងទាំង​ឡាយ ប្រឹក្សាគ្នា។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនបើ​ពួកភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់អាវាស ខ្ចីជា​ង ពួកភិក្ខុ​ជា​អាគន្តុកៈ ចាស់ជា​ង ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់អាវាសទាំង​នោះ និយាយទៅ​នឹងពួក​ភិក្ខុ​ជា​​អាគន្តុកៈ យ៉ាងនេះថា ម្នាល​លោកមានអាយុទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ ចូរលោកទាំង​ឡាយ នៅ​រង់​ចាំ ក្នុងទីនេះ មួយរំពេច​សិន ទំរាំយើងទាំង​ឡាយ ប្រឹក្សាគ្នា។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនបើ​ ពួក​ភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់អាវាស កំពុង​ប្រឹក្សាគ្នា មានសេចក្តីត្រិះរិះ​យ៉ាងនេះថា យើងទាំង​ឡាយ មិន​អាច​នឹងរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាបានទេ អធិករណ៍នោះ ភិក្ខុ​ជា​​ម្ចាស់​អាវាសទាំង​ឡាយ មិន​ត្រូវ​ទទួល​ទេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិន​បើ​ពួកភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់អាវាស កំពុង​ប្រឹក្សាគ្នា មានសេចក្តីត្រិះរិះយ៉ាងនេះថា យើងទាំង​ឡាយ អាច​នឹងរម្ងាប់អធិករណ៍នេះតាមធម៌ តាម​វិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់​អាវាស​នោះ ត្រូវ​និយាយ នឹងពួក​ភិក្ខុ​ជា​អាគន្តុកៈ យ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ប្រសិន​បើ​លោកទាំង​ឡាយ ប្រាប់អធិករណ៍នេះ តាមរឿង ដែលកើត​ប្រាកដហើយ ដល់យើង​ទាំង​​ឡាយ យើងទាំង​ឡាយ នឹងរម្ងាប់អធិករណ៍​នេះ ឲ្យ​​សមគួរ​តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀន​ប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាបាន អធិករណ៍ មុខជា​​នឹងរម្ងាប់បាន ដោយស្រួល បើ​យ៉ាងនេះ ទើប​យើង​ទាំង​ឡាយ នឹងទទួល​​អធិករណ៍នេះ។ ម្នាលលោកមានអាយុ ប្រសិនបើ​លោកទាំង​ឡាយ មិន​ប្រាប់អធិករណ៍នេះ តាមរឿង ដែលកើត​ប្រាកដ ដល់យើងទាំង​ឡាយទេ ចំណែក​ខាង​យើង​ទាំង​ឡាយ នឹងរម្ងាប់អធិករណ៍​នេះ ឲ្យ​​សមគួរ​តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់​ព្រះសាស្តា អធិករណ៍នោះ មុខជា​​មិន​បានរម្ងាប់ ដោយល្អឡើយ យើងទាំង​ឡាយ មិន​ព្រមទទួល​​អធិករណ៍នេះទេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ពួកភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់អាវាស ធ្វើសេចក្តីកំណត់ ឲ្យ​ស្រួល​បួល​យ៉ាងនេះ រួចហើយ ត្រូវ​ទទួល​​អធិករណ៍នោះចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ជា​អាគន្តុកៈ​នោះ ត្រូវ​និយាយ​ទៅ​នឹងពួកភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់​អាវាសយ៉ាងនេះថា យើងទាំង​ឡាយ នឹងប្រាប់អធិករណ៍​នេះ តាមរឿង ដែលកើត​ប្រាកដ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ប្រសិនបើ​លោក​មានអាយុ​ទាំង​​ឡាយ អាចនឹងរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា ដោយហេតុមានប្រមាណប៉ុណ្ណេះក្តី ៗ អធិករណ៍នោះ មុខជា​​នឹងរម្ងាប់បាន ដោយល្អ បើ​យ៉ាង​នេះ ទើបយើងទាំង​ឡាយ នឹងប្រគល់​អធិករណ៍នេះ ឲ្យ​​លោកមានអាយុទាំង​ឡាយ បើ​លោកមាន​អាយុទាំង​ឡាយ មិន​អាចនឹងរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់​​ព្រះសាស្តា ដោយហេតុមានប្រមាណប៉ុណ្ណេះក្តី ៗ អធិករណ៍នោះ ក៏មុខជា​​នឹងមិន​រម្ងាប់ ដោយប្រពៃឡើយ យើងទាំង​ឡាយ នឹងមិន​ប្រគល់​​អធិករណ៍នេះ ឲ្យ​​លោកមាន​អាយុទាំង​​ឡាយ​ទេ យើងទាំង​ឡាយ នឹងជា​ម្ចាស់​អធិករណ៍នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ពួកភិក្ខុ​ ជា​អាគន្តុកៈ ធ្វើ​សេចក្តីកំណត់ ឲ្យ​ស្រួលបួលយ៉ាងនេះ រួចហើយ សឹមប្រគល់​​អធិករណ៍នោះ ដល់ពួក​ភិក្ខុ​ជា​ម្ចាស់​វត្ត​ចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ពួកភិក្ខុ​នោះ អាចនឹងរម្ងាប់អធិករណ៍នោះបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ នេះទើបតថាគត ហៅថា អធិករណ៍ រម្ងាប់បានដោយស្រួលល្អ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់​បាន​​ដោយអ្វី។ រម្ងាប់បានដោយសម្មុខាវិន័យ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គ​ដូចម្តេចខ្លះ។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គ​ ក្នុង​សម្មុខាវិន័យនោះ)។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ​ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[៩១] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​អធិករណ៍នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ កំពុងវិនិច្ឆ័យ ក៏មានពាក្យទ្រហឹង អឹងកង មិន​មានទីបំផុត គឺមិន​ចេះអស់ មិន​ចេះហើយ កើត​ឡើងផង ទាំង​​សេចក្តីអធិប្បាយ នៃភាសិតនុ៎ះ ក៏មិន​មាននរណាដឹងច្បាស់ផង ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត ដើម្បី​​ឲ្យ​រម្ងាប់អធិករណ៍​បែបនេះ ដោយឧព្វាហិ [អដ្ឋកថា ថា ត្រូវ​សង្ឃអបលោក ហើយសន្មត ឬសន្មតដោយញត្តិទុតិយកម្មវាចា ឯភិក្ខុ​ ដែលសង្ឃសន្មតយ៉ាងនេះហើយ ត្រូវ​​ទៅ​អង្គុយផ្សេងគ្នា ភិក្ខុ​ឯទៀត ប្រកាសដល់បរិសទ្យនោះថា អ្នក​ទាំង​ឡាយ កុំនិយាយ​អ្វីឡើយ ហើយសឹមវិនិច្ឆ័យអធិករណ៍នោះ។] កាកម្មវាចា។ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុ​ ដែលប្រកបដោយ​អង្គ​១០ប្រការ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចា (ឯអង្គ ១០ប្រការនោះ) គឺ ភិក្ខុ​ជា​អ្នក​មានសីល១ សង្រួម​ក្នុងបាតិមោក្ខសំវរៈ បរិបូណ៌ដោយអាចារៈ និង​គោចរៈ១ ឃើញភ័យ ក្នុងទោស​បន្តិច​បន្តួច ហើយសមាទានសិក្សា ក្នុងសិក្ខាបទទាំង​ឡាយ១ ជា​ពហុស្សូត ទ្រង់​ទ្រង់​ពុទ្ធវចនៈ ជា​អ្នក​សន្សំ​នូវ​​ពុទ្ធវចនៈ១ ធម៌ណា ដែលមានពីរោះបទខាងដើម ពីរោះបទកណ្តាល ពីរោះបទចុង ពោល​សរសើរ​ព្រហ្មចរិយធម៌ ព្រមទាំង​អត្ថ​ ទាំង​ព្យញ្ជនៈ ឲ្យ​បរិសុទ្ធ បរិបូណ៌ទាំង​អស់ ធម៌ទាំង​ឡាយ មានសភាពយ៉ាងនេះ ភិក្ខុ​នោះ ក៏បានស្តាប់ច្រើន បានចាំទុក បានសន្សំទុកដោយវាចា (ស្ទាត់ជំនាញ) ជា​ក់ច្បាស់ក្នុងចិត្ត ត្រាស់ដឹងល្អ ដោយទិដ្ឋិ១ មិន​តែប៉ុណ្ណោះឡើយ បាតិមោក្ខ ទាំង​ពីរយ៉ាង ក៏ភិក្ខុ​នោះចាំបាន ដោយពិស្តារ ចេះចែក រលែកស្រួល ចេះស្ទាត់រត់មាត់ វិនិច្ឆ័យបានដោយល្អ តាមសុត្តៈ តាមអនុព្យញ្ជនៈ១ ជា​អ្នក​ខ្ជា​ប់ខ្ជួន ឥតទើសទាល់ ក្នុងផ្លូវវិន័យ១ ជា​អ្នក​អង់អាច ដើម្បី​​ធ្វើបុគ្គលទាំង​ពីរ ដែលជា​សត្រូវ​នឹងគ្នា ឲ្យ​ដឹងច្បាស់ ឲ្យ​ពិនិត្យ ឲ្យ​ពិចារណា ឲ្យ​ឃើញ​ ឲ្យ​ជ្រះថ្លា​បាន១ ជា​អ្នក​ឈ្លាស ដើម្បី​រម្ងាប់អធិករណ៍ ដែលកើត​ឡើងហើយ១ ស្គាល់​អធិករណ៍ ស្គាល់​ហេតុ​ ដែលឲ្យ​កើត​​អធិករណ៍ ស្គាល់ធម៌​សម្រាប់រំលត់​អធិករណ៍ ទាំង​ស្គាល់​ផ្លូវ ទៅ​កាន់ធម៌ សម្រាប់​រំលត់​អធិករណ៍១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ដើម្បី​ឲ្យ​សន្មតភិក្ខុ​ ដែលប្រកបដោយ​អង្គទាំង​១០ប្រការនេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្ម។

[៩២] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​សន្មតភិក្ខុ​នោះយ៉ាងនេះ។ សង្ឃត្រូវ​សូមភិក្ខុ​ជា​មុន លុះសូមរួចហើយ ភិក្ខុ​ជា​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ អធិករណ៍នេះ យើងទាំង​ឡាយ កំពុងវិនិច្ឆ័យ ក៏មានពាក្យទ្រហឹង អឹងកង មិន​មាន​ទីបំផុតកើត​ឡើង សេចក្តីអធិប្បាយ នៃភាសិតនុ៎ះ ក៏មិន​មាននរណា​ដឹងច្បាស់។ បើ​កម្ម​មានកាល​គួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃត្រូវ​សន្មតភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះផង ឈ្មោះនេះផង ដើម្បី​រម្ងាប់អធិករណ៍នេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចា។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ អធិករណ៍នេះ យើងទាំង​ឡាយ កំពុងវិនិច្ឆ័យ ក៏មានពាក្យទ្រហឹង អឹងកង មិន​មាន​ទីបំផុតកើត​ឡើង សេចក្តី​អធិប្បាយ នៃភាសិតនុ៎ះ ក៏មិន​មាននរណា​ដឹងច្បាស់។ សង្ឃសន្មតភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះផង ឈ្មោះនេះ​ផង ដើម្បី​ឲ្យ​រម្ងាប់នូវ​អធិករណ៍នេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចា។ ការសន្មតិ នូវ​ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះផង ឈ្មោះនេះផង ដើម្បី​រម្ងាប់នូវ​អធិករណ៍នេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចា គួរដល់លោកមាន​អាយុ​អង្គ​ណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរ​ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមាន​អាយុ​អង្គ​នោះ ត្រូវ​ពោលឡើង។ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះផង ឈ្មោះនេះផង សង្ឃបានសន្មត ដើម្បី​​ឲ្យ​រម្ងាប់​អធិករណ៍នេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចាហើយ ការសន្មតិភិក្ខុ​ ដើម្បី​ឲ្យ​រម្ងាប់នូវ​អធិករណ៍នេះ គួរដល់​សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀម​យ៉ាងនេះ។

[៩៣] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ អាចដើម្បី​រម្ងាប់អធិករណ៍នោះ ដោយ​ឧព្វាហិកាកម្មវាចាបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះទើបតថាគត ហៅថា អធិករណ៍​រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គ​ដូចម្តេច។ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ)។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើត្រឡប់ សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។

[៩៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កំពុងតែវិនិច្ឆ័យ​អធិករណ៍នោះ មានភិក្ខុ​ជា​​ធម្មកថិក នៅ​ក្នុងបរិសទ្យនោះ មិន​ចាំសុត្តៈ (មាតិកា) មិន​ចាំសុត្តវិភង្គ (វិន័យ) ភិក្ខុ​នោះ​ មិន​បាន​កំណត់សេចក្តី ប្រកាន់យកតែព្យញ្ជនៈជា​ប្រមាណ ហើយត្រឡប់បដិសេធសេចក្តីចោលចេញ ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​និយាយបញ្ជា​ក់ភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា លោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ចូរប្រុង​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ជា​ធម្មកថិកឈ្មោះនេះ ៗ មិន​ចាំសុត្តៈ មិន​ស្ទាត់សុត្តវិភង្គទេ ភិក្ខុ​ជា​ធម្មកថិកនោះ​ ​កំណត់​សេចក្តីមិន​បានទេ ប្រកាន់យកតែព្យញ្ជនៈជា​ប្រមាណ ហើយត្រឡប់​បដិសេធ​សេចក្តី​ចោល​ចេញ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយហើយ យើងទាំង​ឡាយ​ដ៏សេស គប្បីឲ្យ​ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ក្រោកឡើង ហើយសឹមរម្ងាប់នូវ​អធិករណ៍នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ភិក្ខុ​នោះក្រោកឡើងហើយ អាចដើម្បី​រម្ងាប់​អធិករណ៍​នោះបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះទើបតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់។ អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់​ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គ​ដូចម្តេច។ ការចំពោះ​មុខ​ធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ)។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើត្រឡប់ សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។

[៩៥] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ កំពុងតែវិនិច្ឆ័យ​ មានភិក្ខុ​​ជា​​ធម្មកថិក ក្នុងបរិសទ្យនោះ ជា​អ្នក​ចាំសុត្តៈ តែមិន​ចាំសុត្តវិភង្គ ភិក្ខុ​នោះ​ ​កំណត់សេចក្តី​មិន​បាន ប្រកាន់យកតែព្យញ្ជនៈជា​ប្រមាណ ហើយត្រឡប់បដិសេធសេចក្តីចោលចេញ ភិក្ខុ​អ្នក​​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​និយាយបញ្ជា​ក់ភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា សូមលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ​ស្តាប់ខ្ញុំ (ដ្បិត) ភិក្ខុ​ជា​ធម្មកថិកឈ្មោះនេះ ៗ លោកជា​អ្នក​ចាំសុត្តៈ តែមិន​ចាំសុត្តវិភង្គទេ លោក​កំណត់​សេចក្តីមិន​បាន ប្រកាន់យកតែព្យញ្ជនៈជា​ប្រមាណ ហើយត្រឡប់​បដិសេធ​សេចក្តី​ចោល​ចេញ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់លោកដ៏មានអាយុទាំង​ឡាយហើយ យើងទាំង​ឡាយ​ដ៏សេស គប្បី​ញុំាង​ភិក្ខុ​​ឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ក្រោកចេញ ហើយសឹមរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​​នោះ បានឲ្យ​ភិក្ខុ​នោះក្រោកចេញហើយ អាចដើម្បី​នឹងរម្ងាប់​អធិករណ៍​នោះបាន ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះទើបតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់។ អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់​ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ។ ក៏ក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គ​ដូចម្តេច។ ការចំពោះ​មុខ​ធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ)។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បើ​អធិករណ៍​រម្ងាប់​យ៉ាង​នេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។

[៩៦] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ មិន​អាចដើម្បី​នឹងរម្ងាប់​អធិករណ៍​នោះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចាទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ប្រគល់​អធិករណ៍នោះ ដល់សង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន យើងទាំង​ឡាយ មិន​អាចដើម្បី​​រម្ងាប់អធិករណ៍​នេះ ដោយឧព្វាហិកាកម្មវាចាទេ សូមសង្ឃ រម្ងាប់អធិករណ៍នេះចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ដើម្បី​រម្ងាប់អធិករណ៍បែបនេះ ដោយយេភុយ្យសិកាវិញ។ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុ​​ប្រកបដោយអង្គ៥ប្រការ ឲ្យ​ជា​សលាកគ្គាហាបកៈ (អ្នក​ចែកស្លាក) គឺភិក្ខុ​ណា មិន​លំអៀងទៅ​ខាងឆន្ទាគតិ១ មិន​លំអៀងទៅ​ខាងទោសាគតិ១ មិន​លំអៀងទៅ​ខាងមោហាគតិ១ មិន​លំអៀងទៅ​ខាង​ភយាគតិ១ ដឹងស្លាកដែលគេ​បានចាប់ និង​មិន​បានចាប់១។បេ។ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ សង្ឃបានសន្មត ឲ្យ​ជា​សលាកគ្គាហាបកៈ ការសន្មតិ គួរដល់សង្ឃហើយ ព្រោះ​ហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុកនូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​នោះ គប្បីឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយចាប់ស្លាកចុះ។ (បើ​) ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជា​ធម្មវាទី​ មានចំនួនច្រើនជា​ង ពោលឡើងយ៉ាងណា សង្ឃត្រូវ​រម្ងាប់អធិករណ៍នោះ យ៉ាងនោះចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះទើបតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់។ អធិករណ៍​នោះ រម្ងាប់​ដោយ​ធម៌​អ្វី។ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​យេភុយ្យសិកា។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គ​ដូចម្តេច។ ការចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះ​មុខ​ធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ) ក៏ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ ពួកភិក្ខុ​ មានចំនួន​ប៉ុន្មាន​រូប ដែលគួរដល់កម្ម ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានមក ទាំង​ឆន្ទៈរបស់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលគួរ​ដល់​ឆន្ទៈ ក៏បាននាំមកហើយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលមាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ ក៏មិន​បានហាមឃាត់ នេះហៅថា ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ឯការចំពោះមុខធម៌ និង​ការចំពោះ​មុខវិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាណា នេះហៅថា ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខ​វិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ណា ទាស់ទែងគ្នា ទៅ​វិញទៅ​មក ភិក្ខុ​ទាំង​ពីររូបនោះ ជា​សត្រូវ​នឹងគ្នា ព្រោះការទាស់ទែងគ្នា ក៏មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ក្នុង​យេភុយ្យសិកាកម្មនោះ មានវិធីធ្វើដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូលទៅ​ជិត ការចូល​ទៅ​អែប​នែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ហាមឃាត់ នូវ​យេភុយ្យសិកាកម្មណា នេះហៅថា វិធីធ្វើ ក្នុងយេភុយ្យសិកាកម្មនោះ។  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[៩៧] សម័យនោះឯង ក្នុងក្រុងសាវត្ថី មានអធិករណ៍កើត​ប្រាកដយ៉ាងនេះឡើង។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ជា​អ្នក​មិន​ត្រេកអរ ដោយវិធីរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់សង្ឃ ក្នុងក្រុង​សាវត្ថីឡើយ ហើយបានឮដំណឹងថា មានព្រះថេរៈច្រើនអង្គ គង់នៅ​ក្នុងអាវាស​ឯណោះ ជា​ពហុស្សូត ចេះចាំនិកាយ ទ្រទ្រង់​ធម៌ ទ្រទ្រង់​វិន័យ ទ្រទ្រង់​មាតិកា ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ វាងវៃ មានប្រាជ្ញា មានអៀនខ្មាស ជា​អ្នក​មានរង្កៀស ជា​អ្នក​ប្រាថ្នាការសិក្សា បើ​ព្រះថេរៈទាំង​នោះ រម្ងាប់អធិករណ៍នេះតាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសាស្តា យ៉ាងនេះ ទើប​អធិករណ៍នេះ រម្ងាប់បានដោយស្រួល។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ នាំគ្នាទៅ​កាន់អាវាសនោះ ហើយនិយាយពាក្យនុ៎ះ នឹងព្រះថេរៈទាំង​នោះថា បពិត្រលោកម្ចាស់​ទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន អធិករណ៍នេះ កើត​ប្រាកដយ៉ាងនេះហើយ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ​ដ៏ចំរើន យើងខ្ញុំសូមអង្វរ សូមព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ រម្ងាប់​នូវ​អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា ដោយទំនងដែល​អធិករណ៍នេះ គប្បីរម្ងាប់បានដោយ​ស្រួល។ គ្រានោះឯង ព្រះថេរៈទាំង​នោះ​ បានរម្ងាប់​អធិករណ៍ទាំង​នោះ តាមទំនង ដែល​អធិករណ៍​បានរម្ងាប់ដោយស្រួល ដូចជា​អធិករណ៍ ដែលសង្ឃបានរម្ងាប់ហើយ ក្នុងក្រុង​សាវត្ថី។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏នៅ​តែមិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់សង្ឃ ក្នុងក្រុងសាវត្ថី ទាំង​មិន​ត្រេកអរដោយការរម្ងាប់អធិករណ៍ របស់ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយច្រើនអង្គ បានឮដំណឹងថា ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយបីអង្គ គង់នៅ​ក្នុងអាវាសឯណោះ។បេ។ ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយ​ពីរអង្គគង់នៅ​។បេ។ ព្រះថេរៈមួយអង្គ គង់នៅ​ (ក្នុងអាវាសឯណោះ) ជា​ពហុស្សូត ចេះចាំនិកាយ ទ្រទ្រង់​ធម៌ ទ្រទ្រង់​វិន័យ ទ្រទ្រង់​​មាតិកា ជា​អ្នក​ប្រាជ្ញ ជា​អ្នក​វាងវៃ មានប្រាជ្ញា មានអៀនខ្មាស មាន​សេចក្តីរង្កៀសប្រាថ្នាការសិក្សា ប្រសិនបើ​ព្រះថេរៈអង្គនោះ គប្បីរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា យ៉ាងនេះ ទើបអធិករណ៍នេះ រម្ងាប់បានដោយស្រួល។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ បានទៅ​កាន់អាវាសនោះ ហើយ​និយាយ​ពាក្យនុ៎ះ នឹងព្រះថេរៈនោះថា បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចំរើន អធិករណ៍នេះ កើត​ប្រាកដ​យ៉ាងនេះ បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចំរើន យើងខ្ញុំសូមអង្វរ សូមព្រះថេរៈរម្ងាប់អធិករណ៍នេះ តាមធម៌ តាមវិន័យ តាមពាក្យប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តា ដោយទំនងដែលអធិករណ៍នេះ គប្បីរម្ងាប់​បានដោយស្រួល។ គ្រានោះឯង ព្រះថេរៈនោះ ក៏បានរម្ងាប់អធិករណ៍នោះ តាមទំនង​ ដែល​អធិករណ៍រម្ងាប់ទៅ​ដោយស្រួល ដូចជា​អធិករណ៍ ដែលសង្ឃបានរម្ងាប់ហើយ ក្នុងក្រុងសាវត្ថី​ ដូចជា​​អធិករណ៍ ដែលព្រះថេរៈច្រើនអង្គ បានរម្ងាប់ហើយ ដូចជា​​អធិករណ៍ ដែលព្រះថេរៈ​ទាំង​ឡាយបីអង្គ បានរម្ងាប់ហើយ ដូចជា​​អធិករណ៍ ដែលព្រះថេរៈទាំង​ឡាយពីរអង្គ បាន​រម្ងាប់ហើយ។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក៏នៅ​តែ​មិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់សង្ឃ ក្នុងក្រុងសាវត្ថី មិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់ព្រះថេរទាំង​ឡាយ​ច្រើនអង្គ មិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយបីអង្គ មិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់ព្រះថេរៈទាំង​ឡាយពីរអង្គ មិន​ត្រេកអរ ដោយការរម្ងាប់​អធិករណ៍ របស់ព្រះថេរៈមួយអង្គ ហើយក៏នាំគ្នាចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូល​ទៅ​ជិត​ហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល ដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អធិករណ៍នុ៎ះ សង្ឃបានកំចាត់បង់ឲ្យ​ស្ងប់រម្ងាប់ហើយ ឈ្មោះថា​រម្ងាប់​ដោយប្រពៃហើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ការចាប់ស្លាកបីយ៉ាង គឺ​គូឡ្ហកៈ (បិទមុខ)១ សកណ្ណជប្បកៈ (ខ្សឹបប្រាប់)១ វិវដកៈ [អដ្ឋកថា ថា កាលបើ​ភិក្ខុ​បរិសទ្យ ជា​អលជ្ជីច្រើន​ជា​ង ត្រូវ​ធ្វើស្លាកបិទមុខ។ បើ​ភិក្ខុ​បរិសទ្យ ជា​លជ្ជីច្រើនជា​ង ត្រូវ​ធ្វើស្លាកបើ​កមុខ។ បើ​ភិក្ខុ​បរិសទ្យ​ជា​មនុស្ស​​ល្ងង់ច្រើនជា​ង ត្រូខ្សឹបប្រាប់ជិតត្រចៀក។] (បើ​កចំហ)១ ដើម្បី​បញ្ជា​ក់​ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចុះការចាប់​ស្លាក ឈ្មោះគូឡ្ហកៈនោះដូចម្តេច។ ត្រូវ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​នោះ ធ្វើស្លាកឲ្យ​មានពណ៌ផ្សេងគ្នា ហើយចូលទៅ​រកភិក្ខុ​១រូបម្តងៗ ហើយនិយាយយ៉ាងនេះថា នេះស្លាក​របស់ភិក្ខុ​មានវាទៈ​យ៉ាងនេះ នេះស្លាករបស់​ភិក្ខុ​មានវាទៈ​យ៉ាងនេះ លោកចង់​ចាប់ស្លាកណា ចូរលោក​ចាប់ស្លាកនោះចុះ។ លុះភិក្ខុ​អ្នក​ចាប់នោះ ចាប់យកទៅ​ហើយ សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ ត្រូវ​ប្រាប់ថា លោកកុំបង្ហាញ​អ្នក​ណា​ឲ្យ​សោះ។ បើ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ដឹងថា ភិក្ខុ​ជា​អធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង ត្រូវ​​ប្រាប់​ថា ការចាប់នេះមិន​ល្អទេ ហើយសើរើជា​ថ្មីទៀត [អដ្ឋកថា ថា ត្រូវ​ឲ្យ​ចាប់ជា​ថ្មីទៀត ដរាប​តែគ្រប់​បីដង។]។ បើ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ដឹងថា ភិក្ខុ​ជា​ធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង ត្រូវ​ប្រកាសថា ការចាប់​នេះ ល្អហើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការចាប់ស្លាកយ៉ាងនេះហើយ ដែលហៅថា គូឡ្ហកៈ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការចាប់ស្លាក​ ឈ្មោះសកណ្ណជប្បកៈនោះ តើដូចម្តេច។ សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ខ្សឹបជិតត្រចៀកភិក្ខុ​មួយរូបៗថា នេះស្លាក​របស់ភិក្ខុ​មានវាទៈ​យ៉ាងនេះ នេះស្លាករបស់​ភិក្ខុ​មានវាទៈ​យ៉ាងនេះ លោកចង់​ចាប់ស្លាកណា ចូរយកស្លាកនោះចុះ។ លុះភិក្ខុ​ចាប់ស្លាកទៅ​ហើយ ត្រូវ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ និយាយថា លោកកុំប្រាប់​អ្នក​ណា​ឲ្យ​​សោះ។ បើ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ដឹងថា ភិក្ខុ​ជា​អធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង ត្រូវ​​ប្រាប់​ថា ការចាប់នេះមិន​ល្អទេ ហើយសើរើជា​ថ្មីទៀត។ បើ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ដឹងថា ភិក្ខុ​ជា​ធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង ត្រូវ​ប្រកាសថា ការចាប់​នេះ ល្អហើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការចាប់​ យ៉ាងនេះ ដែលហៅថា សកណ្ណជប្បកៈ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការចាប់ស្លាក​ ឈ្មោះវិវដកៈនោះ ដូចម្តេច។ បើ​សលាកគ្គាហាបកភិក្ខុ​ដឹងថា ភិក្ខុ​ជា​ធម្មវាទី មានចំនួនច្រើនជា​ង ត្រូវ​​បណ្តោយ​ឲ្យ​ចាប់​ដោយវិធីចាប់ស្លាក ឈ្មោះវិវកដៈចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការចាប់​ស្លាកយ៉ាងនេះហើយ ដែល​ហៅថា វិវដកៈ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ វិធីចាប់ស្លាកមាន៣យ៉ាង ប៉ុណ្ណេះឯង។

[៩៨] អនុវាទាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយសមថៈ ប៉ុន្មានយ៉ាង។ អនុវាទាធិករណ៍ រម្ងាប់​ដោយសមថៈ​៤យ៉ាង គឺសម្មុខាវិន័យ១ សតិវិន័យ១ អមូឡ្ហវិន័យ១ តស្សបាបិយសិកា១។

[៩៩] អនុវាទាធិករណ៍ មិន​បាច់អាស្រ័យ​សមថៈពីរយ៉ាង គឺអមូឡ្ហវិន័យ និង​តស្សបាបិយសិកាទេ គ្រាន់តែរម្ងាប់ដោយសមថៈពីរយ៉ាង គឺសម្មុខាវិន័យ និង​សតិវិន័យ (ប៉ុណ្ណោះ) ក៏មាន។ ពាក្យដែលបណ្ឌិតគប្បីពោលថា ក៏មាន ដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ តើដូចសំដែង​ត្រង់​បទណា។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយសីលវិបត្តិ ឥតមានមូល។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សតិវិន័យ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​ដល់ភិក្ខុ​ ដែលមានសតិបរិបូណ៌​នោះឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​​ឲ្យ​សតិវិន័យយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកសង្ឃ ធ្វើចីវរឆៀងស្មាម្ខាង។បេ។ ហើយនិយាយនឹងសង្ឃ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ចោទខ្ញុំដោយសីលវិបត្តិ ឥតមានមូល បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំជា​អ្នក​មានសតិពេញបរិបូណ៌ហើយ មកសូមសតិវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​សូម​សតិវិន័យ ជា​គំរប់​ពីរដងផង។ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​សូមសតិវិន័យ ជា​គំរប់​បីដងផង។

[១០០] ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស វាងវៃ ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ ចោទភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដោយសីលវិបត្តិ ឥតមានមូល។ ភិក្ខុ​នោះ ជា​អ្នក​មាន​សតិ​ពេញបរិបូណ៌ ហើយមកសូម​សតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​សតិវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ជា​អ្នក​មានសតិពេញបរិបូណ៌ហើយ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ ចោទភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដោយសីលវិបត្តិ ឥតមានមូល។ ភិក្ខុ​នោះ ជា​អ្នក​មាន​សតិ​ពេញបរិបូណ៌ ហើយមកសូម​សតិវិន័យនឹងសង្ឃ។ សង្ឃបានឲ្យ​នូវ​សតិវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដែល​ជា​អ្នក​មានសតិពេញបរិបូណ៌ហើយ។ ការឲ្យ​នូវ​សតិវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដែល​ជា​អ្នក​មានសតិពេញបរិបូណ៌ហើយ គួរដល់លោក​មាន​អាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិន​គួរ​ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង។ ខ្ញុំប្រកាសសេចក្តីនេះ ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំ​ប្រកាស​សេចក្តីនេះ ជា​គំរប់​បីដងផង។បេ។ សតិវិន័យ សង្ឃបានឲ្យ​ដល់​ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដែល​ជា​អ្នក​មានសតិពេញបរិបូណ៌ហើយ ការឲ្យ​សតិវិន័យនេះ គួរដល់សង្ឃហើយ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុកនូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគត ហៅថា អធិករណ៍ រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​សតិវិន័យ។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ)។បេ។ ចុះការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលណា ចោទគ្នាទៅ​វិញទៅ​មក បុគ្គលទាំង​ពីរនាក់នោះ ក៏មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ។ ចុះក្នុងសតិវិន័យនោះ មានកិច្ចដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូល​ទៅ​ជិត ការចូលទៅ​ឯបនែប ការទទួល​ និង​កិរិយាមិន​ឃាត់ហាម នូវ​សតិវិន័យកម្មណា នេះជា​កិច្ច​ ក្នុង​សតិវិន័យនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ ត្រឡប់ សើរើ​ឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[១០១] អនុវាទាធិករណ៍ មិន​បាច់អាស្រ័យសមថៈពីរយ៉ាង គឺសតិវិន័យ១ តស្សបាបិយសិកា១ គ្រាន់តែរម្ងាប់ដោយសមថៈពីរយ៉ាង គឺសម្មុខាវិន័យ១ អមូឡ្ហវិន័យ១ ក៏មាន។ ពាក្យដែលបណ្ឌិតគប្បីពោលថា ក៏មាន ដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ តើដូចសំដែង​ត្រង់​បទណា។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួល ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ព្រោះហេតុតែភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ហើយបានប្រព្រឹត្តអនាចារ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នាំគ្នាចោទភិក្ខុ​នោះ ដោយអាបត្តិ​ថា លោក​មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ​ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ ឆ្លើយយ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ខ្ញុំឯង ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំនឹកអំពើនោះ មិន​ឃើញទេ អំពើនុ៎ះ ខ្ញុំបានធ្វើហើយ ដោយសេចក្តីវង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកមានអាយុ​ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​​ភិក្ខុ​ឆ្កួតនោះបាត់វង្វេងហើយ សង្ឃគប្បីឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃ​គប្បីឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ យ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ គប្បីចូលទៅ​រកសង្ឃ ធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង។បេ។ ហើយពោលនឹងសង្ឃ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំជា​មនុស្ស​​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល កាលខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្ត​អនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ព្រោះតែខ្ញុំជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល បានប្រព្រឹត្តអនាចារ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នាំគ្នាចោទខ្ញុំ ដោយអាបត្តិថា លោកមានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​ ខ្ញុំក៏បានឆ្លើយតបនឹងភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះវិញ យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលមែន ខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន ខ្ញុំនឹកអំពើនោះ មិន​ឃើញទេ អំពើនុ៎ះ ខ្ញុំបានធ្វើហើយ ដោយសេចក្តីវង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទខ្ញុំ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកមានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំបាត់វង្វេងហើយ មកសូម​អមូឡ្ហ​វិន័យនឹងសង្ឃ។ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​សូមអមូឡ្ហវិន័យ អស់វារៈ​ពីរដងផង។ ត្រូវ​សូមអមូឡ្ហវិន័យ អស់វារៈបីដងផង។

[១០២] ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត ជា​អ្នក​​មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​​មែន​​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ព្រោះតែភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ប្រព្រឹត្តអនាចារ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នាំគ្នាចោទភិក្ខុ​នោះ ដោយអាបត្តិថា លោក​មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយយ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលមែន ខ្ញុំឆ្លួត មានចិត្តវិបល្លាសប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំនឹករកអំពើនោះ មិន​ឃើញទេ អំពើនុ៎ះ ខ្ញុំបានធ្វើហើយ ដោយសេចក្តីវង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែចោទភិក្ខុ​​នោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកមានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ភិក្ខុ​នោះ បាត់វង្វេងហើយ មកសូមអមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីឲ្យ​នូវ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេង។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​មែន​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន។ ព្រោះតែភិក្ខុ​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួល ប្រព្រឹត្តអនាចារ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នាំគ្នាចោទភិក្ខុ​នោះ ដោយអាបត្តិថា លោក​មានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបយ៉ាងនេះវិញថា ម្នាលលោក​មាន​អាយុ​ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​មនុស្ស​ឆ្កួត មានចិត្ត​វិបល្លាស ប្រែប្រួលមែន កាលខ្ញុំឆ្កួត មានចិត្តវិបល្លាស ប្រែប្រួលហើយនោះ ក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច ដែលមិន​​មែន​​ជា​របស់​សមណៈជា​ច្រើន ខ្ញុំនឹករកអំពើនោះ មិន​ឃើញទេ អំពើនុ៎ះ ខ្ញុំបានធ្វើហើយ ដោយ​សេចក្តីវង្វេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែពោលចោទភិក្ខុ​​នោះ យ៉ាងនេះទៀតថា លោកមានអាយុ ត្រូវ​អាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះហើយ ចូរនឹកមើល​។ ភិក្ខុ​នោះ បាត់វង្វេងហើយ មកសូម​អមូឡ្ហវិន័យ​នឹងសង្ឃ។ សង្ឃបានឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដែលបាត់វង្វេងហើយ។​ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ជា​អ្នក​បាត់វង្វេងហើយ សមគួរដល់លោក​មាន​អាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិន​សមគួរ ​ដល់លោកមានអាយុអង្គណាទេ លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង។ ខ្ញុំពោលសេចក្តីនេះ អស់វារៈពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំ​ពោល​សេចក្តីនេះ អស់វារៈ​បីដងផង។បេ។ អមូឡ្ហវិន័យ សង្ឃបានឲ្យ​ដល់​ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ដែល​បាត់វង្វេងហើយ ការឲ្យ​អមូឡ្ហវិន័យនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំ​ទុកនូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគត ហៅថា អធិករណ៍ រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​អមូឡ្ហវិន័យ។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ)។បេ។ ក្នុងអមូឡ្ហវិន័យនោះ មានកិច្ចដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូល​ទៅ​ជិត ការចូលទៅ​អែបនែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ហាមឃាត់ នូវ​អមូឡ្ហវិន័យកម្មណា នេះជា​កិច្ច​ ក្នុងអមូឡ្ហវិន័យនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ធ្វើ ត្រឡប់សើរើ​ឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈ ត្រឡប់តិះដៀល ត្រូវ​​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[១០៣] អនុវាទាធិករណ៍ មិន​បាច់អាស្រ័យសមថៈពីរយ៉ាង គឺសតិវិន័យ១ អមូឡ្ហ​វិន័យ១ គ្រាន់តែរម្ងាប់ដោយសមថៈពីរយ៉ាង គឺសម្មុខាវិន័យ១ តស្សបាបិយសិកា១ ក៏មាន។ ពាក្យដែលបណ្ឌិតគប្បីពោលថា ក៏មាន ដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ តើដូចសំដែង​ត្រង់​បទណា។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ចោទភិក្ខុ​ផងគ្នា ដោយគរុកាបត្តិ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ​ថា លោក​មានអាយុ ត្រូវ​គរុកាបត្តិ​ មានសភាព​យ៉ាងនេះ គឺអាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរងបារាជិក [អដ្ឋកថា ថា អាបត្តិទុក្កដ ឈ្មោះថា អាបត្តិរងបារាជិក ក្នុងមេថុនធម្មសិក្ខាបទ។ អាបត្តិថុល្លច្ច័យ ឈ្មោះថា អាបត្តិរងបារាជិក ក្នុងសិក្ខាបទឯទៀត មានអទិន្នានសិក្ខាបទ ជា​ដើម។]ហើយ ចូរនឹក​មើល​ទៅ​។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបយ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ខ្ញុំនឹកមិន​ឃើញថា ខ្ញុំត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះ គឺអាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិ​រងបារាជិកទេ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏នៅ​តែ​ចោទប្រកាន់ភិក្ខុ​ ដែល​ប្រកែកនោះ ដោយពាក្យថា លោកមានអាយុ ខ្ញុំសូមដាស់តឿន លោកចូរ​ដឹងដោយស្រួលបួលចុះ បើ​លោកមានអាយុ ត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះ គឺអាបត្តិ​បារាជិក ឬអាបត្តិរងបារាជិកហើយ នឹករកឃើញ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបវិញថា ម្នាលលោកមានអាយុ ខ្ញុំ​នឹកមិន​ឃើញថា ខ្ញុំត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះគឺ អាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរងបារាជិកទេ ម្នាលលោកមានអាយុ ខ្ញុំនឹកឃើញត្រឹមតែថា ខ្ញុំត្រូវ​អាបត្តិបន្តិចបន្តួច មានសភាព​យ៉ាងនេះ ប៉ុណ្ណោះ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏នៅ​តែចោទប្រកាន់ភិក្ខុ​ ដែលប្រកែកនោះ ដោយពាក្យថា លោកមានអាយុ ខ្ញុំសូមដាស់តឿន លោកចូរដឹងដោយស្រួលបួលចុះ បើ​លោកមានអាយុ ត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះ គឺអាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរងបារាជិកហើយ នឹករកឃើញ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបយ៉ាង​នេះ​វិញថា ម្នាលលោកមានអាយុ ខ្ញុំ​ត្រូវ​អាបត្តិឈ្មោះនេះបន្តិចបន្តួច ទោះបី​ឥតគេ​សួរនោះ ក៏គង់​តែខ្ញុំប្តេជ្ញា ចំណង់បើ​ខ្ញុំត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះគឺ អាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរង​បារាជិក​ គេ​សួរហើយ ខ្ញុំនឹងមិន​ប្តេជ្ញា ដូចម្តេចបាន។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបវិញថា ម្នាលលោកមានអាយុ លោកត្រូវ​អាបត្តិ ឈ្មោះនេះបន្តិចបន្តួច ទោះបី​ឥតគេ​សួរនោះ ក៏គង់​តែលោកមិន​ប្តេជ្ញា ចំណង់បើ​លោកត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះគឺ អាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរង​បារាជិក​ គេ​មិន​សួរហើយ លោកនឹងប្តេជ្ញា ដូចម្តេចបាន លោកមានអាយុ ខ្ញុំសូមដាស់តឿន លោកចូរដឹង ដោយស្រួលបួលចុះ បើ​លោកត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាព​យ៉ាងនេះ គឺអាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរង​បារាជិកហើយ នឹករកឃើញ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏ឆ្លើយតបវិញយ៉ាងនេះថា ម្នាលលោកមានអាយុ ខ្ញុំនឹកឃើញត្រឹមតែថា ខ្ញុំត្រូវ​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះ គឺ អាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរង​បារាជិក​ ពាក្យនេះ ខ្ញុំនិយាយលេងទេ ពាក្យនេះ ខ្ញុំនិយាយភ្លាត់ទេ ខ្ញុំនឹកមិន​ឃើញថា ខ្ញុំត្រូវ​​គរុកាបត្តិ មានសភាពយ៉ាងនេះគឺ អាបត្តិបារាជិក ឬអាបត្តិរង​បារាជិកទេ។​ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្មនេះ សង្ឃត្រូវ​តែធ្វើដល់ភិក្ខុ​នោះកុំខានឡើយ។

[១០៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តស្សបាបិយសិកាកម្ម សង្ឃត្រូវ​ធ្វើយ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ កាលសង្ឃសាកសួរ ដោយគរុកាបត្តិ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ គេ​ចកែសំដីហើយ បែរជា​ប្តេជ្ញា ប្តេជ្ញាហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំងហេតុដទៃ ដោយហេតុដទៃ ពោលសម្បជា​នមុសាវាទ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃត្រូវ​ធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ កាលសង្ឃសាកសួរ ដោយគរុកាបត្តិ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ក៏គេ​ចកែសំដីហើយ បែរជា​ប្តេជ្ញា ប្តេជ្ញាហើយ បែរជា​គេ​ចកែសំដីវិញ បិទបាំងហេតុដទៃ ដោយ​ហេតុដទៃ ពោលសម្បជា​នមុសាវាទ។ សង្ឃធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ការធ្វើតស្សបាបិយសិកាកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ សមគួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិន​សមគួរ​ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង ខ្ញុំពោលសេចក្តីនេះ អស់វារៈពីរដងផង។បេ។ ខ្ញុំ​ពោល​សេចក្តីនេះ អស់វារៈបីដងផង។បេ។ តស្សបាបិយសិកាកម្ម សង្ឃបានធ្វើហើយ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ការធ្វើនូវ​តស្សបាបិយសិកាកម្មនេះ សមគួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូម​ចាំទុកនូវ​​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគត ហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ និង​តស្សបាបិយសិកា។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ)។បេ។ ក្នុងតស្សបាបិយសិកាកម្មនោះ មានកិរិយាធ្វើដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូលទៅ​ជិត ការចូល​ទៅ​អែបនែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ឃាត់ហាម នូវ​តស្សបាបិយសិកាកម្មណា នេះជា​កិរិយាធ្វើ​ ក្នុងតស្សបាបិយសិកាកម្មនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​​ធ្វើ ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈហើយ ត្រឡប់តិះដៀលវិញ ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[១០៥] អាបត្តាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយសមថៈ ប៉ុន្មានយ៉ាង។ អាបត្តាធិករណ៍ រម្ងាប់​ដោយសមថៈបីយ៉ាងគឺ សម្មុខាវិន័យ១ បដិញ្ញាតករណៈ១ តិណវត្ថារកៈ១។

[១០៦] អាបត្តាធិករណ៍មិន​បាច់អាស្រ័យសមថៈ១ គឺតិណវត្ថារកៈ គ្រាន់តែរម្ងាប់​ដោយសមថៈពីរយ៉ាង គឺសម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈ១ ក៏មាន។ ពាក្យដែល​បណ្ឌិត​គប្បី​ពោល​ថា ក៏មាន ដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ តើដូចសំដែង​ត្រង់​បទណា។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ក្នុង​សាសនានេះ ត្រូវ​លហុកាបត្តិ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ គប្បីចូលទៅ​រកភិក្ខុ​១រូប ហើយធ្វើចីវរឆៀងស្មាម្ខាង អង្គុយ​ច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើងហើយ ពោលយ៉ាងនេះ នឹងភិក្ខុ​នោះថា ម្នាលលោកមានអាយុ ខ្ញុំត្រូវ​អាបត្តិ ឈ្មោះនេះហើយ សូមសំដែង​អាបត្តិ​នោះចេញ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​អាបត្តិនោះ ត្រូវ​ពោលថា លោកឃើញឬទេ។ ភិក្ខុ​អ្នក​សំដែង​ ឆ្លើយថា ករុណា ខ្ញុំឃើញហើយ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រូវ​ប្រាប់ថា លោកត្រូវ​សង្រួមតទៅ​ទៀត។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់​ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈ។ ចុះក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មាន​អង្គ​ដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ)។បេ។ ឯការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលទាំង​ពីររូប ដែល​សំដែងអាបត្តិដល់គ្នានឹងគ្នា ក៏មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ។ ចុះក្នុងបដិញ្ញាតករណៈនោះ មានកិច្ចដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូល​ទៅ​ជិត ការចូលទៅ​អែបនែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ឃាត់ហាម នូវ​បដិញ្ញាតករណកម្មណា នេះជា​កិច្ច​ ក្នុងបដិញ្ញាតករណកម្មនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រឡប់សើរើ​ឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ បើ​ភិក្ខុ​នោះបានភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​​យ៉ាងនេះហើយ ការបានយ៉ាងនេះ នេះជា​ការស្រួល បើ​មិន​បានទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកភិក្ខុ​ច្រើនរូប ហើយធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ក្រាបសំពះបាទាភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​​ឡាយ ហើយអង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលី គប្បីពោលយ៉ាងនេះ នឹងភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា បពិត្រ​លោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះករុណា ត្រូវ​អាបត្តិឈ្មោះនេះហើយ សូមសំដែងអាបត្តិ​នោះចេញ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា លោកមានអាយុទាំង​ឡាយ ចូរស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ នេះនឹកឃើញអាបត្តិ បង្ហើបអាបត្តិ ធ្វើអាបត្តិឲ្យ​ងាយ សំដែង​អាបត្តិ។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយហើយ ខ្ញុំគប្បីទទួល​អាបត្តិ របស់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​នោះ ត្រូវ​ពោលថា លោកឃើញឬទេ។ ភិក្ខុ​នោះពោលថា ករុណា ខ្ញុំឃើញហើយ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រូវ​ប្រាប់ថា លោកត្រូវ​​សង្រួមតទៅ​ទៀត។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគតហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់ដោយធម៌​អ្វី។​ រម្ងាប់ដោយ​សម្មុខាវិន័យ និង​បដិញ្ញាតករណៈ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ មានអង្គ ដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខ​ធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ)។បេ។ ចុះការចំពោះមុខ​បុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលទាំង​ពីររូប ដែលសំដែងអាបត្តិ​ដល់គ្នានឹងគ្នា ក៏មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ។ ក្នុងបដិញ្ញាតករណៈ មានកិច្ចដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូលទៅ​ជិត ការចូល​ទៅ​អែបនែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ហាមឃាត់ នូវ​បដិញ្ញាតករណកម្មណា នេះជា​កិច្ច ក្នុងបដិញ្ញាតករណកម្ម​នោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រឡប់​សើរើ​ឡើង​វិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ បើ​ភិក្ខុ​ បានភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​នុ៎ះ យ៉ាងនេះហើយ ការបានយ៉ាងនេះ ជា​ការស្រួល បើ​មិន​បានទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកសង្ឃ ហើយធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ហើយក្រាបសំពះបាទា​ភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​​ឡាយ អង្គុយច្រហោង ផ្គងអញ្ជលី ពោលនឹងសង្ឃ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំត្រូវ​​អាបត្តិ ឈ្មោះនេះហើយ សូមសំដែង​ នូវ​អាបត្តិនោះចេញ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀង​សង្ឃ​ថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ នឹកឃើញនូវ​អាបត្តិ បង្ហើបអាបត្តិ ធ្វើអាបត្តិឲ្យ​ងាយ សំដែង​អាបត្តិ។ បើ​កម្មមានកាលដ៏គួរ ដល់សង្ឃហើយ ខ្ញុំត្រូវ​ទទួល​នូវ​អាបត្តិ របស់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ភិក្ខុ​អ្នក​​ទទួល​​នោះ ត្រូវ​ពោលថា លោកឃើញឬទេ។ ភិក្ខុ​អ្នក​សំដែង ឆ្លើយថា ករុណា ខ្ញុំឃើញហើយ។ ភិក្ខុ​​អ្នក​ទទួល​ ត្រូវ​ប្រាប់ថា លោកត្រូវ​​សង្រួមតទៅ​ទៀតចុះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះតថាគត ហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ និង​​បដិញ្ញាតករណៈ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យ​នោះ មានអង្គ​ដូចម្តេច។ ការចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះ​មុខ​ធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះ​មុខ​បុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ)។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បើ​អធិករណ៍រម្ងាប់យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​ឆន្ទៈ ហើយត្រឡប់តិះដៀលវិញ ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[១០៧] អាបត្តាធិករណ៍ មិន​បាច់អាស្រ័យសមថៈ១ គឺបដិញ្ញាតករណៈ គ្រាន់តែរម្ងាប់​ដោយសមថៈពីរយ៉ាងគឺ សម្មុខាវិន័យ១ តិណវត្ថារកៈ១ ក៏មាន។ ពាក្យដែលបណ្ឌិត គប្បីពោល​ថា ក៏មាន ដូច្នេះ។ ពាក្យនោះ ដូចសំដែងត្រង់បទណា។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកភិក្ខុ​ក្នុង​សាសនា​នេះ បង្កហេតុ ឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា ហើយក៏បានប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់សមណៈជា​ច្រើន។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្នុងទីនោះ មាន​សេចក្តីត្រិះរិះ យ៉ាងនេះថា កាលបើ​យើងទាំង​ឡាយ នាំបង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែងគ្នា ហើយ​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន បើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នានឹងគ្នា ឲ្យ​ធ្វើដោយអាបត្តិទាំង​ឡាយនោះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តីរឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​បំបែក(សង្ឃ)។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត អនុញ្ញាត ដើម្បី​ឲ្យ​រម្ងាប់​អធិករណ៍ មានសភាពយ៉ាងនេះ ដោយ​តិណវត្ថារកៈ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​​រម្ងាប់អធិករណ៍យ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយរាល់គ្នា ត្រូវ​ប្រជុំក្នុងទីជា​មួយគ្នា លុះប្រជុំគ្នាហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រ​ព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ កាលបើ​យើងទាំង​ឡាយ បង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែងគ្នា ហើយ​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​ជា​​ច្រើន។ បើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នានឹងគ្នា ឲ្យ​ធ្វើដោយអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តីរឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​បំបែក(សង្ឃ)។ បើ​កម្ម​មាន​កាលដ៏សមគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីរម្ងាប់នូវ​អធិករណ៍នេះ ដោយតិណវត្ថារកៈ វៀរលែងតែ អាបត្តិ ដែលមានទោសធំ វៀរលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ។ បណ្តា​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​បក្ខពួកជា​មួយគ្នា ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងពួក​របស់ខ្លួនថា លោក​មានអាយុទាំង​ឡាយ ចូរស្តាប់ខ្ញុំ កាលយើងទាំង​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែង​គ្នា ហើយ​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាមធ្វើល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​​ជា​​ច្រើន។ ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នានឹងគ្នា ឲ្យ​ធ្វើដោយអាបត្តិ​ទាំង​ឡាយ​នេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តីរឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​បំបែក​(សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយហើយ ខ្ញុំគប្បីសំដែងអាបត្តិ របស់លោកទាំង​ឡាយផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ដោយតិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោសធំ វៀវលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ។

[១០៨] បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​បក្ខពួក ជា​មួយគ្នាម្ខាងទៀត ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងពួក​របស់ខ្លួនថា លោក​មានអាយុទាំង​ឡាយ ចូរស្តាប់ខ្ញុំ កាលដែលយើង​ទាំង​​ឡាយ នាំគ្នាបង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែង​គ្នា ហើយ​​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ធ្វើ​ល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​​ជា​​ច្រើន។ ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នា​នឹង​គ្នា ឲ្យ​ធ្វើដោយអាបត្តិ​ទាំង​ឡាយ​នេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​កំណាច ដើម្បី​បំបែក ​(សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់លោកមាន​អាយុ​ទាំង​​ឡាយ​ហើយ ខ្ញុំគប្បីសំដែងអាបត្តិ របស់លោកទាំង​ឡាយផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ដោយ​តិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោសធំ វៀវលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ។

[១០៩] បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលជា​បក្ខពួកជា​មួយគ្នា ភិក្ខុ​អ្នក​ឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ កាលដែលយើង​ទាំង​​ឡាយ នាំគ្នា​បង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែង​គ្នា ក៏​​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ធ្វើ​ល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​​ជា​​ច្រើន។ ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នា​នឹង​គ្នា ឲ្យ​ធ្វើដោយ​អាបត្តិ​​ទាំង​ឡាយ​នេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​បំបែក ​(សង្ឃ)។ បើ​កម្មមានកាលដ៏សមគួរ ដល់សង្ឃ​ហើយ ខ្ញុំគប្បីសំដែងអាបត្តិ របស់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយនេះផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ដោយ​តិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាល​ជំនុំសង្ឃ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោកមានអាយុទាំង​ឡាយនេះផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោសធំ វៀវលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​​គិហិប្បដិសំយុត្ត​ចេញ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ កាលដែលយើង​ទាំង​​ឡាយ នាំគ្នា​បង្កហេតុ ឈ្លោះ ទាស់ទែង​គ្នា ហើយ​បាន​ប្រព្រឹត្តអនាចារ បានពោល និង​ព្យាយាម​ធ្វើ​ល្មើស នូវ​កិច្ច មិន​មែនជា​របស់​សមណៈ​​ជា​​ច្រើន។ ប្រសិនបើ​យើងទាំង​ឡាយ នឹងញុំាងគ្នា​នឹង​គ្នា ឲ្យ​ធ្វើ ដោយ​អាបត្តិ​​ទាំង​ឡាយ​នេះ ក៏បានដែរ តែ​អធិករណ៍នោះ គប្បីប្រព្រឹត្តទៅ​ ដើម្បី​សេចក្តី​រឹងរូស ដើម្បី​​កំណាច ដើម្បី​បំបែក ​(សង្ឃ)។ ខ្ញុំសូមសំដែងអាបត្តិ របស់លោកមានអាយុ​ទាំង​ឡាយ​នេះ​ផង អាបត្តិរបស់ខ្លួនខ្ញុំផង ដោយ​តិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់លោក​មាន​អាយុទាំង​ឡាយនេះផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដល់ខ្លួនខ្ញុំផង វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោស​ធំ វៀវលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ។ ការសំដែងអាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ របស់​យើង​​ទាំង​ឡាយ ដោយ​តិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោស​ធំ វៀវលែងតែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ។ ការសំដែងអាបត្តិនេះ សមគួរដល់លោក​មានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​សមគួរ ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ​ គប្បីពោលឡើង។ អាបត្តិទាំង​ឡាយនេះ យើងទាំង​ឡាយ បានសំដែង​ហើយ ដោយតិណវត្ថារកៈ ក្នុងកណ្តាលជំនុំសង្ឃ វៀរលែង​តែអាបត្តិ ដែលមានទោស​ធ្ងន់ វៀវ​លែង​តែអាបត្តិ ដែលជា​គិហិប្បដិសំយុត្តចេញ ការសំដែងនេះ សមគួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ ទើបសង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុកសេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ១ពួកទៀត។បេ។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នេះហៅថា អធិករណ៍រម្ងាប់ហើយ។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់​ដោយធម៌អ្វី។ រម្ងាប់ដោយសម្មុខាវិន័យ និង​តិណវត្ថារកៈ។ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើមានអង្គដូចម្តេច។ ការ​ចំពោះមុខសង្ឃ ការចំពោះមុខធម៌ ការចំពោះមុខវិន័យ ការចំពោះមុខបុគ្គល (ជា​អង្គក្នុង​សម្មុខាវិន័យ​នោះ)។ ចុះការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដែលគួរដល់កម្ម មានចំនួនប៉ុន្មានរូប ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានមកហើយ ទាំង​ឆន្ទៈរបស់ភិក្ខុ​ ដែលគួរដល់ឆន្ទៈ ក៏បាននាំមកហើយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ ក៏មិន​បានហាម​ឃាត់ នេះហៅថា ការចំពោះមុខសង្ឃ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ចុះការចំពោះមុខធម៌ និង​ការ​ចំពោះ​​មុខ​វិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ អធិករណ៍នោះ រម្ងាប់តាមធម៌ណា តាម​វិន័យ​ណា តាមពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ របស់ព្រះសាស្តាណា នេះហៅថា ការចំពោះមុខធម៌ និង​ការចំពោះមុខ​វិន័យ ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ចុះការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ តើដូចម្តេច។ បុគ្គលទាំង​ពីររូប ដែលសំដែងអាបត្តិ ដល់គ្នានឹងគ្នា ក៏មាននៅ​ក្នុងទីចំពោះមុខ នេះ​ហៅ​ថា ការចំពោះមុខបុគ្គល ក្នុងសម្មុខាវិន័យនោះ។ ក្នុងតិណវត្ថារកៈ មានកិច្ចដូចម្តេច។ ការធ្វើ កិរិយាធ្វើ ការចូលទៅ​ជិត ការចូលទៅ​អែបនែប ការទទួល​ និង​ការមិន​ហាមឃាត់ នូវ​​តិណវត្ថារកកម្ម​ណា នេះជា​កិច្ច ក្នុងតិណវត្ថារកកម្មនោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​អធិករណ៍​រម្ងាប់​យ៉ាងនេះ​ហើយ ភិក្ខុ​អ្នក​ទទួល​ ត្រឡប់សើរើឡើងវិញ ត្រូវ​ឧក្កោដនកបាចិត្តិយៈ។ ភិក្ខុ​អ្នក​ឲ្យ​​ឆន្ទៈ​ហើយ ត្រឡប់តិះដៀលវិញ ត្រូវ​ខីយនកបាចិត្តិយៈ។

[១១០] កិច្ចាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយសមថៈប៉ុន្មានយ៉ាង។ កិច្ចាធិករណ៍ រម្ងាប់ដោយ​សមថៈ​តែមួយ គឺសម្មុខាវិន័យ។

ចប់ សមថក្ខន្ធកៈ ទី៤។

ខុទ្ទកវត្ថុក្ខន្ធកៈ

[១១១] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​វត្តវេឡុវ័ន ជា​កលន្ទកនិវាបស្ថាន ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ។ សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាងូតទឹក ហើយត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងដើមឈើ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ បានឃើញហើយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ ជា​សក្យបុត្តិយ៍ មិន​សមបើ​នឹងមកងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងដើមឈើ ដូចអ្នក​ប្រដាល់ ឬដូច​ពួកមនុស្ស​​ អ្នក​នៅ​​ក្នុង​ក្រុង ដែលជា​អ្នក​ខ្វល់ខ្វាយ នឹងការប្រដាប់កាយ ដូច្នេះសោះ។ ពួកភិក្ខុ​ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រជុំ​ភិក្ខុ​សង្ឃ ​ហើយទ្រង់​សួរបញ្ជា​ក់​ពួកភិក្ខុ​ ក្នុងវេលានោះថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នា​ងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងដើមឈើ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​​បន្ទោសថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើរបស់មោឃបុរសទាំង​នោះ ជា​អំពើមិន​សមគួរ មិន​ត្រូវ​ទំនង មិន​ត្រូវ​បែប មិន​មែនជា​របស់សមណៈ មិន​គប្បី មិន​គួរធ្វើឡើយ នែភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មោឃបុរស​ទាំង​នោះ មិន​សមបើ​នឹង​មកនាំគ្នា​ងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងដើមឈើទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​កើត​សេចក្តីជ្រះថ្លា ដល់ពួកជន ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ក៏ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​ងូតទឹក មិន​ត្រូវ​ត្រដុសកាយ នឹងដើមឈើទេ ភិក្ខុ​ណាត្រដុស ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃ​ខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងសសរ [សសរ ដែលគេ​បោះទុក ក្បែរកំពង់ សម្រាប់ងូតទឹក]។ មនុស្ស​​ទាំង​​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ ជា​សក្យបុត្តិយ៍ មិន​សមបើ​​នឹង​ងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងសសរ ដូចអ្នក​ប្រដាល់ ឬដូច​ពួកមនុស្ស​​ អ្នក​នៅ​​ក្នុង​ក្រុង ដែលជា​អ្នក​ខ្វល់ខ្វាយ នឹងការប្រដាប់កាយសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ វេលានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា រួចត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​ងូតទឹក មិន​ត្រូវ​ត្រដុសកាយ នឹងសសរទេ ភិក្ខុ​ណាត្រដុស ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[១១៣] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃ​ខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងជញ្ជា​ំង។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ ជា​សក្យបុត្តិយ៍ មិន​សមបើ​នឹង មកងូតទឹក ត្រដុសកាយ ត្រង់ភ្លៅ​ខ្លះ ដើមដៃខ្លះ ទ្រូងខ្លះ ខ្នងខ្លះ នឹងជញ្ជា​ំង ដូចអ្នក​ប្រដាល់ ឬដូច​ពួកមនុស្ស​​ អ្នក​នៅ​​ក្នុង​ក្រុង ដែលជា​អ្នក​​ខ្វល់​ខ្វាយ នឹងការប្រដាប់កាយសោះ។បេ។ ព្រះមានបុណ្យ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​ងូតទឹក មិន​ត្រូវ​ត្រដុសកាយ នឹងជញ្ជា​ំងទេ ភិក្ខុ​ណាត្រដុស ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៤] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ កាលងូតទឹក ក៏នាំគ្នាទៅ​ងូត ក្នុងទីមិន​គួរ [ឈើដែលគេ​យកទៅ​ចាំង ធ្វើជា​ផែនក្តារ ហើយឆូត ឲ្យ​មានស្នាមគំនូស ដូចជា​ក្រឡាចត្រង្គ ហើយ​ជីកដាំទុកក្បែរកំពង់សម្រាប់ងូតទឹក ហៅថា ទីមិន​គួរ មនុស្ស​យកគ្រឿងលំអ ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ផែនក្តារនោះហើយ ត្រដុសកាយ។]។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចជា​ពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុង​ពោល​ទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា រួចត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​កាលងូតទឹក មិន​ត្រូវ​​ងូតក្នុងទី​មិន​គួរទេ ភិក្ខុ​ណាងូត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៥] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​នាំគ្នាងូតទឹក ដោយឈើ ដែលគេ​ធ្វើជា​ដៃ​គន្ធព្វ [ឈើដែលគេ​ធ្វើ ដូចជា​ដៃនៃមនុស្ស​ ហើយគេ​តម្កល់ទុកក្បែរកំពង់សម្រាប់ងូតទឹក មនុស្ស​ទាំង​ឡាយយកគ្រឿងលំអិតទៅ​ដាក់គរនឹងឈើនោះ ហើយត្រដុសកាយដោយឈើនោះ (អដ្ឋកថា)។]។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ​ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ងូតទឹក ដោយឈើដែល​គេ​​ធ្វើជា​ដៃគន្ធព្វទេ ភិក្ខុ​ណាងូត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៦] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាងូតទឹកដោយដុំលំអិតថ្ម ឈ្មោះកុរុវិន្ទកៈ [គេ​យកលំអិតថ្ម ឈ្មោះកុរុវិន្ទកៈ មកលាយច្របល់នឹងល័ក្ត ហើយសូនធ្វើជា​ដុំ ហើយស្រែះ ដោយអម្បោះ ហើយកាន់របស់នោះខាងចុងខាងដើម ហើយដុះកាយក្នុងវេលាងូតទឹក (អដ្ឋកថា)។]។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ​ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ងូតទឹក ដោយដុំលំអិតថ្ម ឈ្មោះកុរុវិន្ទកៈឡើយ ភិក្ខុ​ណាងូត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៧] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ញុំាងគ្នានឹងគ្នាឲ្យ​ធ្វើបរិកម្ម [ដុសខ្លួន​នឹងខ្លួន ទៅ​វិញទៅ​មក។] មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ​ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ញុំាងគ្នានឹងគ្នា ឲ្យ​ធ្វើបរិកម្ម ទៅ​វិញទៅ​មកទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ធ្វើ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៨] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ងូតទឹកដោយឈើ មានសណ្ឋានដូចជើង​កន្ថោរ [ឈើដែលគេ​ឆ្លាក់ជា​ក្បាច់ធ្មេញមករ ហើយធ្វើឲ្យ​មានទ្រង់​ទ្រាយដូចជើង​កន្ថោរ (អដ្ឋកថា)។] មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ​ អ្នក​​បរិភោគ​កាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ងូតទឹក ដោយឈើ មានសណ្ឋាន​ដូចជើង​​កន្ថោរទេ ភិក្ខុ​ណាងូត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១១៩] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​១រូប កើត​អាពាធកមរមាស់។ ភិក្ខុ​នោះ វៀរចាកឈើ មានសណ្ឋានដូចជើង​កន្ថោរ ក៏មិន​បាន​សេចក្តីសប្បាយ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏​ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឈើ មានសណ្ឋានដូចជើង​កន្ថោរ ដែលគេ​មិន​បាន​ឆ្លាក់ជា​ក្បាច់ធ្មេញមករ ដល់​ភិក្ខុ​មានជម្ងឺ។

[១២០] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​១រូប ចាស់ជរាកំឡាំងថយ កាលបើ​ងូតទឹក មិន​អាច​នឹងដុសកាយខ្លួនឯងបាន។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្មាញ់សំពត់ [ខ្មាញ់ ឬធ្លុងសំពត់ដែលគេ​ត្របាញ់។] (សម្រាប់ភិក្ខុ​ចាស់ជរាងូតទឹកដុសខ្លួនបាន)។

[១២១] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​១រូប រង្កៀសនឹងការបរិកម្មខ្នង (ដុសខ្នង)។បេ។ ភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតការដុសខ្នង ដោយដៃបាន។

[១២២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ត្រចៀក [គ្រឿងប្រដាប់​ត្រចៀក ដែលគេ​ព្យួរសំយុងចុះ ឲ្យ​ផុតអំពីត្រចៀកជា​ដើម (បើ​តាមដីកាថា គ្រឿងប្រដាប់ត្រចៀក មានកណ្ឌលជា​ដើម)។ អដ្ឋកថា។]។បេ។ ទ្រទ្រង់​សង្វារ។ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ក។ ទ្រទ្រង់​គ្រឿង​ប្រដាប់ចង្កេះ។ ពាក់កង។ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ដើមដៃ [ព្រះសុវណ្ណពាហុរតន៍ (កន្ទ្រុំ)។] ទ្រទ្រង់​​គ្រឿងប្រដាប់ដៃ។ ពាក់ចិញ្ចៀន។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុង​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ត្រចៀក។ ទ្រទ្រង់​សង្វារ។ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ក។ ទ្រទ្រង់​​គ្រឿង​​ប្រដាប់ចង្កេះ។ ពាក់កង។ ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ដើមដៃ។ ទ្រទ្រង់​​គ្រឿងប្រដាប់ដៃ។ ពាក់ចិញ្ចៀន ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ពិត​មែន។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា រួចត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ត្រចៀក មិន​ត្រូវ​ទ្រទ្រង់​សង្វារ មិន​ត្រូវ​ទ្រទ្រង់​​គ្រឿងប្រដាប់ក មិន​ត្រូវ​ទ្រទ្រង់​គ្រឿង​ប្រដាប់ចង្កេះ មិន​ត្រូវ​ពាក់កង មិន​ត្រូវ​ទ្រទ្រង់​គ្រឿងប្រដាប់ដើមដៃ មិន​ត្រូវ​ទ្រទ្រង់​​គ្រឿងប្រដាប់ដៃ មិន​ត្រូវ​ពាក់ចិញ្ចៀន ភិក្ខុ​ណាទ្រទ្រង់​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១២៣] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ទុកសក់វែង។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូលសេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកសក់វែងទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ទុកសក់ កំណត់កាលត្រឹមពីរខែ ឬកំណត់ត្រឹមពីរធ្នាប់ [ពីរធ្នាប់ទទឹងម្រាមដៃ]។

[១២៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ សិតសក់ដោយស្និត។ សិតសក់ដោយក្រាស។ ជ្រងសក់ដោយក្រាស គឺដៃធ្វើជា​ក្រាស។ សិតសក់ដោយក្រមួន និង​ប្រេង។ សិតសក់ដោយប្រេង ដែលលាយដោយទឹក។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូលសេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​សិតសក់ដោយស្និត មិន​ត្រូវ​​សិតសក់​ដោយក្រាស មិន​ត្រូវ​ជ្រងសក់ដោយដៃ ធ្វើជា​ក្រាស មិន​ត្រូវ​សិតសក់ ដោយក្រមួន និង​ប្រេង មិន​ត្រូវ​សិតសក់ដោយប្រេង ដែលលាយដោយទឹកទេ ភិក្ខុ​ណាសិត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១២៥] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ មើល​មុខនិមិត្ត គឺស្រមោលមុខ ក្នុងកញ្ចក់ខ្លះ ក្នុងភាជនៈទឹកខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​មើល​មុខនិមិត្ត ក្នុងកញ្ចក់ ឬក្នុងភាជនៈទឹកទេ ភិក្ខុ​ណាមើល​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១២៦] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​១រូប កើត​ដម្បៅត្រង់មុខ។ ភិក្ខុ​នោះ សួរភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ថា ម្នាលលោកមានអាយុ ដម្បៅខ្ញុំ ដូចម្តេចទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រាប់យ៉ាងនេះថា ម្នាលលោក​មានអាយុ ដម្បៅលោកដូច្នេះ។ ភិក្ខុ​នោះមិន​ជឿ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានអាពាធ​ ជា​ហេតុ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ភិក្ខុ​មើល​និមិត្ត ក្នុងកញ្ចក់ ឬក្នុងភាជនៈទឹកបាន។

[១២៧] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាផាត់មុខ។ ដុសខាត់មុខ។ ប្រស់មុខ។ ចុចមុខដោយថ្មមនោសិលា។ ធ្វើការលាបខ្លួន។ ធ្វើការលាបមុខ។ ធ្វើការលាបទាំង​ខ្លួន ទាំង​មុខ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគ​កាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​​ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ផាត់មុខ មិន​ត្រូវ​ដុសខាត់មុខ មិន​ត្រូវ​ប្រស់មុខ មិន​ត្រូវ​​ចុចមុខ ដោយថ្មមនោសិលា មិន​ត្រូវ​ធ្វើការលាបខ្លួន មិន​ត្រូវ​ធ្វើការលាបមុខ មិន​ត្រូវ​​ធ្វើការ​លាប​ទាំង​​ខ្លួន ទាំង​មុខទេ ភិក្ខុ​ណាធ្វើ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១២៨] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​១រូប កើត​អាពាធឈឺភ្នែក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មាន​អាពាធ ជា​ហេតុ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ផាត់មុខបាន។

[១២៩] សម័យនោះឯង មានល្បែងមហោស្រព លើកំពូលភ្នំ ទៀបក្រុងរាជគ្រឹះ។ ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាទៅ​មើល​ល្បែងមហោស្រព លើកំពូលភ្នំ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈសក្យបុត្តិយ៍ មិន​សមបើ​នឹង ទៅ​មើល​រាំ ឬស្តាប់ច្រៀង និង​ស្តាប់ភ្លេងប្រគំ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម ដូច្នេះសោះ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​ទៅ​មើល​រាំ ស្តាប់ច្រៀង ឬភ្លេងប្រគំទេ ភិក្ខុ​ណាទៅ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៣០] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ច្រៀងធម៌ ដោយសំលេងច្រៀងដ៏វែងៗ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា យើងច្រៀងយ៉ាងណាមិញ ពួកសមណៈ សក្យបុត្តិយ៍ទាំង​នេះ ក៏ច្រៀងធម៌ ដោយសម្លេងច្រៀងដ៏វែងៗ យ៉ាងនោះដែរ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​នឹង ច្រៀងធម៌ ដោយសម្លេងច្រៀងដ៏វែងៗ ដូច្នេះសោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏នាំយក​សេចក្តីនុ៎ះ ទៅ​ក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់​សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តា​ប្រោស ពិតមែន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទោសទាំង​៥នេះ នឹងមានដល់ភិក្ខុ​អ្នក​ច្រៀងធម៌ ដោយសម្លេងច្រៀងវែងៗ គឺភិក្ខុ​នោះ ត្រេកអរក្នុងសម្លេងរបស់ខ្លួននោះ១ ជនទាំង​ឡាយដទៃ រមែងត្រេកអរ ក្នុងសម្លេង​នោះ១ គហបតិទាំង​ឡាយ តែងពោលទោស១ បុគ្គល ដែលពេញចិត្តនឹងការសូត្ររលាក់រលែក​សម្លេង រមែងខូចសមាធិ១ ពួកជនខាងក្រោយ នឹងដល់នូវ​ទិដ្ឋានុគតិ (យកតម្រាប់តាម)១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទោសទាំង​៥នេះឯង នឹងមានដល់ភិក្ខុ​អ្នក​ច្រៀងធម៌ ដោយសម្លេងច្រៀង​ដ៏វែងៗ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ច្រៀងធម៌ ដោយសម្លេងច្រៀងដ៏វែងៗទេ ភិក្ខុ​ណាច្រៀង ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៣១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយរង្កៀសក្នុងសរភ័ញ្ញ គឺការសូត្រដោយប្រែសំឡេង [អដ្ឋកថា ថា វត្ថុសម្រាប់សូត្រសរភ័ញ្ញ មាន៣២យ៉ាង មានគរង្គវត្ត ទោហកវត្ត និង​គលិតវត្ត​ជា​ដើម។ ភិក្ខុ​ពេញចិត្ត ចង់​សូត្រដោយវត្តបែបណាក៏បាន ប៉ុន្តែត្រូវ​ប្រយ័ត្ន កុំធ្វើបទនឹងព្យញ្ជនៈ​ឲ្យ​ខូច ត្រូវ​សូត្រដោយន័យ ជា​ចតុរស្ស សមគួរតាម​សណ្តាប់ធ្នាប់របស់សមណៈ។]។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ បានក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​សូត្រសរភ័ញ្ញបាន។

[១៣២] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់សំពត់ ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមសត្វ មានរោមចេញមកខាងក្រៅ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះ​មាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់សំពត់ ដែល​គេ​ធ្វើដោយរោមសត្វ មានរោមចេញមកខាងក្រៅទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៣៣] សម័យនោះឯង ក្នុងសួនរបស់ព្រះរាជា​ ទ្រង់​ព្រះនាមមាគធសេនិយពិម្ពិសារ មានស្វាយផ្លែជា​ច្រើន។ ព្រះរាជា​ ទ្រង់​ព្រះនាមមាគធសេនិយពិម្ពិសារ ទ្រង់​បវារណាថា សូម​លោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ និមន្តឆាន់ផ្លែស្វាយ តាមសប្បាយចុះ។ ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាបេះផ្លែ​ស្វាយខ្ចីៗឆាន់។ ក៏ជួនជា​ ព្រះរាជា​មាគធសេនិយពិម្ពិសារ ទ្រង់​មានសេចក្តីត្រូវ​ការ ដោយផ្លែ​ស្វាយដែរ។ លំដាប់នោះ ព្រះរាជា​មាគធសេនិយពិម្ពិសារ ទ្រង់​បង្គាប់មនុស្ស​ទាំង​ឡាយថា ម្នាលនាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរទៅ​សួន ហើយបេះផ្លែស្វាយមក។ មនុស្ស​ទាំង​នោះ ទទួល​​ព្រះរាជ​ឱង្ការព្រះរាជា​មាគធសេនិយពិម្ពិសារ ដោយពាក្យថា ព្រះករុណាពិសេស ហើយក៏ទៅ​កាន់សួន និយាយនឹងនាយអារាមបាល (អ្នក​រក្សាសួន) យ៉ាងនេះថា នែនាយ ព្រះសម្មតិទេព ទ្រង់​ត្រូវ​ការ​ដោយផ្លែស្វាយ ចូរអ្នក​ទាំង​ឡាយ ថ្វាយផ្លែស្វាយកុំខាន។ នាយអារាមបាល ក៏ឆ្លើយថា បពិត្រ​លោកទាំង​ឡាយ ផ្លែស្វាយគ្មានទេ ព្រោះពួកភិក្ខុ​ បេះផ្លែស្វាយខ្ចីៗ យកទៅ​ឆាន់អស់ហើយ។ លំដាប់នោះ មនុស្ស​ទាំង​នោះ ក៏នាំយកសេចក្តីនុ៎ះ ទៅ​ក្រាបបង្គំទូល​ព្រះរាជា​​មាគធសេនិយ​ពិម្ពិសារ។ ព្រះមហាក្សត្រ មានព្រះបន្ទូលថា ម្នាលនាយ លោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ បានឆាន់​ផ្លែស្វាយ ក៏ជា​ការប្រពៃហើយ តែថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សរសើរការដឹងប្រមាណ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ សក្យបុត្តិយ៍ មិន​សម​បើ​ នឹងឆាន់ផ្លែស្វាយ របស់​ព្រះរាជា​ មិន​ដឹងប្រមាណសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮ​មនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ឆាន់​ផ្លែស្វាយ ភិក្ខុ​ណាឆាន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៣៤] សម័យនោះ មានសង្ឃភត្តរបស់ប្រជុំជន១ពួក។ ប្រជុំជននោះ បានដាក់​ចំណិត​ផ្លែស្វាយក្នុងសម្ល។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសេចក្តីរង្កៀស មិន​ហ៊ានទទួល​។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរទទួល​ឆាន់ចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតចំណិតផ្លែស្វាយ។

[១៣៥] សម័យនោះឯង មានសង្ឃភត្តរបស់ប្រជុំជន១ពួក។ មនុស្ស​ទាំង​នោះ មិន​អាច​នឹងធ្វើចំណិតផ្លែស្វាយបាន។ ជនទាំង​នោះ ក៏នាំយកផ្លែស្វាយទាំង​មូល ទៅ​ក្នុងរោងភត្ត។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសេចក្តីរង្កៀស មិន​ហ៊ានទទួល​។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរទទួល​ឆាន់ចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ឆាន់ផ្លែឈើ ដោយសមណកប្ប [ផ្លែឈើ ដែលគេ​ធ្វើឲ្យ​សមគួរ ដល់សមណៈ ហៅថា សមណកប្ប] ៥យ៉ាង គឺផ្លែឈើដែលគេ​អុជ ឬដុតកំដៅដោយភ្លើង១ ដែលគេ​ចោះ ពុះ ចិត ដោយសស្ត្រា១ ដែលគេ​ចុចដោយក្រចក១ ដែលគ្មានពូជដុះតទៅ​១ មានពូជដែរ តែគួរបន្លេច​គ្រាប់ចេញបាន១ ជា​គំរប់ប្រាំ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ឆាន់ផ្លែឈើ ដោយសមណកប្បទាំង​៥នេះឯង។

[១៣៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបពស់ចឹកហើយក៏ស្លាប់ទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានជា​​ដូច្នោះ ព្រោះភិក្ខុ​នោះ មិន​ផ្សាយមេត្តាចិត្ត ទៅ​កាន់ត្រកូលស្តេចពស់ទាំង​៤។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនបើ​ ភិក្ខុ​នោះ បានផ្សាយមេត្តាចិត្ត ទៅ​កាន់ត្រកូលស្តេចពស់​ទាំង​៤ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ បើ​ទុកជា​ពស់ចឹក ក៏មិន​បានស្លាប់ទេ។ ត្រកូលស្តេចពស់​ទាំង​៤ ដូចម្តេចខ្លះ។ ត្រកូល​ស្តេចពស់​ទាំង​៤នោះ គឺ ត្រកូលស្តេចពស់​ ឈ្មោះវិរូបក្ខៈ ត្រកូលស្តេចពស់​ ឈ្មោះឯរាបថៈ ត្រកូលស្តេចពស់​ ឈ្មោះឆព្យាបុត្តៈ ត្រកូលស្តេចពស់​ ឈ្មោះកណ្ហាគោតមក ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ​បានជា​​ដូច្នោះ ព្រោះភិក្ខុ​នោះ មិន​ផ្សាយមេត្តាចិត្ត ទៅ​កាន់ត្រកូលស្តេចពស់ទាំង​៤នេះ​ឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប្រសិនបើ​ ភិក្ខុ​នោះ បានផ្សាយមេត្តាចិត្ត ទៅ​កាន់ត្រកូលស្តេចពស់​ទាំង​៤នេះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នោះ បើ​ទុកជា​ពស់ចឹក ក៏មិន​បានស្លាប់ទេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ផ្សាយមេត្តាចិត្ត ទៅ​កាន់​ត្រកូលស្តេចពស់​ទាំង​៤​នេះ ដើម្បី​គ្រប់គ្រងខ្លួន ដើម្បី​រក្សាខ្លួន ដើម្បី​ការពារខ្លួន។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​​ធ្វើ​មេត្តាចិត្តយ៉ាងនេះឯង។

[១៣៧] មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកត្រកូលស្តេចពស់ ឈ្មោះវិរូបក្ខៈ​ផង [យើងមានមេត្តាចិត្ត គឺចិត្តដែលឥតមានព្យាបាទ ដល់ពួកត្រកូលពស់ ឈ្មោះវិរូបក្ខៈ។] មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកត្រកូលស្តេចពស់ ឈ្មោះឯរាបថៈផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកត្រកូលស្តេចពស់ ឈ្មោះឆព្យាបុត្តៈផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកត្រកូលស្តេចពស់ ឈ្មោះកណ្ហាគោតមកៈផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកសត្វមិន​មានជើង​ផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកសត្វមានជើង​ពីរផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកសត្វមានជើង​បួនផង មេត្តារបស់យើង (ចូរប្រព្រឹត្តទៅ​) ជា​មួយនឹងពួកសត្វមានជើង​​ច្រើន​ផង សត្វគ្មានជើង​ កុំបៀតបៀនយើង សត្វមានជើង​ពីរ កុំបៀតបៀនយើងឡើយ។ សត្វមានជើង​​បួន កុំបៀតបៀនយើង សត្វមានជើង​ច្រើន កុំបៀតបៀនយើងឡើយ។ ពួកសត្វ [១.២.៣ ពាក្យ​ទាំង​បីនេះ ជា​ពាក្យសម្រាប់ផ្លាស់ប្តូរគ្នា និង​ពាក្យថាបុគ្គល (សារត្ថទីបនីដីកា)។] ទាំង​អស់ផង ពួក​បាណៈ [២] ទាំង​អស់ផង ពួកភូត [៣] ទាំង​អស់ផង គ្រប់យ៉ាង សត្វទាំង​អស់ (នោះ) ចូរឃើញ នូវ​​អារម្មណ៍ ដ៏ចំរើន អំពើដ៏អាក្រក់តិចតួច កុំបីមកឡើយ។

ព្រះពុទ្ធ មានគុណប្រមាណមិន​បាន ព្រះធម៌ មានគុណប្រមាណមិន​បាន ព្រះសង្ឃ មានគុណប្រមាណមិន​បាន ពួកសត្វទីឃជា​តិ គឺពស់ ខ្ទួយ ក្អែប ពីងពាង តុកកែ និង​កណ្តុរ ជា​សត្វ​ប្រកបដោយគុណសម្បត្តិ (តិច) ការរក្សា យើងបានធ្វើហើយ សេចក្តីការពារ យើងបាន​ធ្វើហើយ សត្វទាំង​ឡាយ ចូរចៀសចេញទៅ​ យើងធ្វើកិរិយានមស្ការ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើកិរិយានមស្ការ ចំពោះ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទាំង​៧ព្រះអង្គ (មានព្រះពុទ្ធ ទ្រង់​ព្រះនាមវិបស្សីជា​​ដើម)។

[១៣៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប មានសេចក្តីអផ្សុកបៀតបៀន ហើយក៏កាត់​នូវ​​អង្គជា​ត​របស់ខ្លួន។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ វត្ថុដទៃ [ក្នុងដីកាថា រាគានុសយៈ ហៅថាវត្ថុដទៃ] ដែលខ្លួន​គួរ​កាត់ ក៏មាន តែមោឃបុរសនោះ ទៅ​កាត់ឯវត្ថុដទៃ (អង្គជា​ត)វិញ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​​កាត់អង្គជា​ត​របស់ខ្លួនទេ ភិក្ខុ​ណាកាត់ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ។

[១៣៩] សម័យនោះឯង រាជគហសេដ្ឋី (ជា​សេដ្ឋីនៅ​ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ) បានពកចន្ទន៍ នៃខ្លឹមចន្ទន៍ មានតម្លៃច្រើន។ លំដាប់នោះ រាជគហសេដ្ឋី មានសេចក្តីត្រិះរិះ យ៉ាងនេះថា បើ​ដូច្នោះ គួរតែអាត្មាអញ ឲ្យ​ជា​ងក្រឡឹងបាត្រ ដោយពកចន្ទន៍នេះ លំអិតដែលបាន​ពីការ​ក្រឡឹង ក៏ជា​គ្រឿងប្រើប្រាស់របស់អាត្មាអញផង ហើយអាត្មាអញ នឹងបានឲ្យ​បាត្រ ទៅ​ជា​ទានផង។ គ្រានោះ រាជគហសេដ្ឋី ក៏ឲ្យ​ជា​ងក្រឡឹងបាត្រ ដោយពកចន្ទន៍នោះ ហើយច្រកក្នុងសង្រែក ព្យួរ​លើចុងឫស្សី ហើយលើកឫស្សីតៗគ្នា (ឲ្យ​ខ្ពស់)​ឡើង រួចនិយាយយ៉ាងនេះថា លោកណា ទោះបី​ជា​សមណៈក្តី ព្រាហ្មណ៍ក្តី ដែលជា​ព្រះអរហន្ត មានឫទ្ធិ លោកនោះ ចូរដាក់យកបាត្រ ដែល​យើងឲ្យ​ហើយទៅ​ចុះ។

[១៤០] គ្រានោះ គ្រូឈ្មោះ បូរណកស្សបៈ ចូលទៅ​រករាជគហសេដ្ឋី លុះចូលទៅ​ដល់​ហើយ ក៏និយាយយ៉ាងនេះ នឹងរាជគហសេដ្ឋីថា នែគហបតិ អាត្មាជា​ព្រះអរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិ​ផង សូមអ្នក​ឲ្យ​បាត្រមកអាត្មាចុះ។ សេដ្ឋីនិយាយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន បើ​លោកមានអាយុ ជា​ព្រះ​អរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិផងមែន ចូរលោកដាក់យកបាត្រ ដែលយើងឲ្យ​ហើយទៅ​ចុះ។ លំដាប់​នោះ គ្រូឈ្មោះ មក្ខលិគោសាល គ្រូឈ្មោះ អជិតកេសកម្ពល គ្រូឈ្មោះបកុធកច្ចាយនៈ គ្រូឈ្មោះ សញ្ជយវេឡដ្ឋបុត្ត គ្រូឈ្មោះ និគ្គណ្ឋនាដបុត្ត បានចូលទៅ​រករាជគហសេដ្ឋី លុះចូលទៅ​ដល់​ហើយ ក៏និយាយយ៉ាងនេះ នឹងរាជគហសេដ្ឋីថា នែគហបតិ អាត្មាជា​ព្រះអរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិ​ផង សូមអ្នក​ឲ្យ​បាត្រមកអាត្មាចុះ។ សេដ្ឋីនិយាយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន បើ​លោកមានអាយុ ជា​ព្រះ​អរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិមែន ចូរលោកដាក់យកបាត្រ ដែលយើងឲ្យ​ហើយទៅ​ចុះ។

រឿងព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជត្ថេរ

[១៤១] សម័យនោះឯង ព្រះមហាមោគ្គល្លានមានអាយុ និង​ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ស្លៀកដណ្តប់ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ហើយទ្រង់​បាត្រ និង​ចីវរ ចូលទៅ​កាន់ក្រុងរាជគ្រឹះ ដើម្បី​បិណ្ឌបាត។ ចំណែកខាង​ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ជា​ព្រះអរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិ​ផង។ ព្រះមហាមោគ្គល្លានមានអាយុ ជា​ព្រះអរហន្ត ទាំង​មានឫទ្ធិផងដែរ។ គ្រានោះ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ និយាយនឹង​ព្រះមហាមោគ្គល្លានមានអាយុ យ៉ាងនេះថា ម្នាល​អាវុសោមោគ្គល្លាន ចូរលោកនិមន្តទៅ​ដាក់យកបាត្រនុ៎ះមក បាត្រនុ៎ះ ជា​បាត្ររបស់លោក​ហើយ។ ឯព្រះមហាមោគ្គល្លានមានអាយុ ក៏និយាយទៅ​នឹង​ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ យ៉ាងនេះវិញថា ម្នាលអាវុសោភារទ្វាជៈ ចូរលោកនិមន្តទៅ​ដាក់យកបាត្រនុ៎ះមក បាត្រនុ៎ះ ជា​បាត្ររបស់លោកហើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ក៏ហោះទៅ​ឯ​អាកាស កាន់យកបាត្រនោះ ហើយហោះក្រឡឹងក្រុងរាជគ្រឹះបីជុំ។

[១៤២] សម័យនោះឯង រាជគហសេដ្ឋី ព្រមទាំង​កូន និង​ប្រពន្ធ ឈរនៅ​ទីផ្ទះរបស់ខ្លួន ផ្គង​អញ្ជលីនមស្ការនិយាយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមព្រះភារទ្វាជៈជា​ម្ចាស់ មកប្រតិស្ឋាន ក្នុង​ផ្ទះ​របស់យើងឯនេះ។ លំដាប់នោះ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ក៏មកប្រតិស្ឋាន ក្នុងទីផ្ទះ​របស់​រាជគហសេដ្ឋី។ លំដាប់នោះ រាជគហសេដ្ឋី ទទួល​បាត្រ អំពីព្រះហស្តព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ហើយដាក់ខាទនីយៈ ដែលមានថ្លៃច្រើនឲ្យ​ពេញ រួចប្រគេ​នដល់​ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ។ ឯព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ ក៏ទទួល​យកបាត្រនោះ ហើយដើរទៅ​កាន់អារាម។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ បានឮច្បាស់ថា ឥឡូវ បាត្ររបស់​រាជគហសេដ្ឋី ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈជា​ម្ចាស់ បានដាក់យកទៅ​ហើយ។ មនុស្ស​ទាំង​នោះ ក៏ហ៊ោ កញ្ជ្រៀវ ដើរទៅ​តាមក្រោយៗព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បានឮសំឡេង​ហ៊ោកញ្ជ្រៀវ លុះឮហើយ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅព្រះអានន្ទមានអាយុមកសួរថា ម្នាលអានន្ទ សំឡេង​ហ៊ោកញ្ជ្រៀវនោះ ជា​សំឡេងអ្វី។ ព្រះអានន្ទក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវ បាត្រ​របស់​រាជគហសេដ្ឋី ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ បានដាក់យកទៅ​ហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ បានឮដំណឹងថា បាត្ររបស់រាជគហសេដ្ឋី លោកម្ចាស់​បិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​ បានដាក់យកទៅ​ហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន មនុស្ស​ទាំង​នោះ ក៏ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវឡើង ដើរទៅ​តាមក្រោយៗ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ សំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវនោះ គឺជា​សំឡេងនុ៎ះឯង។

[១៤៣] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ហើយ​ទ្រង់​សួរ​ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​មានអាយុថា ម្នាលភារទ្វាជៈ ឮថា អ្នក​បានដាក់យកបាត្រ របស់​រាជគហសេដ្ឋី ពិតមែនឬ។ ព្រះបិណ្ឌោលភារទ្វាជៈ​ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​មេត្តាប្រោស ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា ម្នាលភារទ្វាជៈ (អំពើនេះ) មិន​សមគួរ មិន​ត្រូវ​​ទំនង មិន​ត្រូវ​បែប មិន​មែនជា​របស់សមណៈ មិន​គប្បី មិន​ត្រូវ​ធ្វើ ម្នាលភារទ្វាជៈ អ្នក​មិន​សម​បើ​នឹងសំដែង​ឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ ដែលជា​ធម៌របស់មនុស្ស​ជា​ន់ខ្ពស់ ដល់ពួកគ្រហស្ថ ព្រោះតែ​បាត្រឈើ ជា​របស់ថោកទាបទេ ម្នាលភារទ្វាជៈ មាតុគ្រាមបង្ហាញកេរ្តិ៍ខ្មាស ព្រោះតែរូបមាសក [វត្ថុសម្រាប់ចាយ មានប្រាក់ជា​ដើម] ដូចជា​សាកសព ជា​របស់ថោកទាប យ៉ាងណាមិញ ម្នាល​ភារទ្វាជៈ អ្នក​ឯងសំដែងឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ ដែលជា​ធម៌របស់មនុស្ស​ជា​ន់ខ្ពស់ ដល់ពួកគ្រហស្ថ ព្រោះ​តែបាត្រឈើ ជា​របស់ថោកទាប ក៏យ៉ាងនោះដែរ ម្នាលភារទ្វាជៈ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ជន ដែលមិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​សំដែងឥទ្ធិប្បាដិហារ្យ ដែលជា​ធម៌របស់​មនុស្ស​​ជា​ន់ខ្ពស់ ដល់ពួកគ្រហស្ថទេ ភិក្ខុ​ណាសំដែង ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរបំបែកបាត្រឈើនុ៎ះចេញ ហើយធ្វើឲ្យ​ជា​ចំណែកៗ ហើយឲ្យ​ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សម្រាប់​កិន​ ធ្វើជា​ថ្នាំលាបភ្នែក ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រឈើទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៤៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រើប្រាស់បាត្រខ្ពស់ និង​ទាប គឺល្អអាក្រក់ គឺបាត្រ​ធ្វើអំពីមាសខ្លះ ធ្វើអំពីប្រាក់ខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់បាត្រធ្វើដោយមាស មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយប្រាក់ មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយកែវមណី មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយកែវពិទូរ្យ មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយកែវផលិក មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយសំរឹទ្ធិ មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយកែវ​កញ្ចក់ មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយសំណប៉ាហាំង មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយសំណភក់ មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រ ធ្វើដោយស្ពាន់ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបាត្រពីរយ៉ាង គឺ បាត្រដែកម្យ៉ាង បាត្រដីម្យ៉ាង។

[១៤៥] សម័យនោះឯង ផ្ទៃបាត្រខាងក្រោម ក៏សឹករិលរេចទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ជើង​បាត្រ។

[១៤៦] សម័យនោះឯង ​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រើប្រាស់ជើង​បាត្រខ្ពស់ និង​ទាប គឺល្អអាក្រក់ គឺ ​ធ្វើដោយមាសខ្លះ ធ្វើដោយប្រាក់ខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់ជើង​បាត្រខ្ពស់ និង​ទាបទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជើង​បាត្រពីរយ៉ាង គឺ ធ្វើដោយសំណប៉ាហាំងម្យ៉ាង ធ្វើដោយសំណភក់ម្យ៉ាង។ ជើង​បាត្រក្រាសពេក ភិក្ខុ​ចាប់កាន់មិន​ស្និទ្ធិ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ក្រឡឹង​បាន [អដ្ឋកថា ថា ធ្វើឲ្យ​ស្តើង] លួសក៏កើត​មាន (ដល់ពួកភិក្ខុ​ក្នុងសម័យនោះ)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​កាត់លួសនោះ ធ្វើជា​ក្បាច់​ធ្មេញ​មករ។

[១៤៧] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រើប្រាស់ជើង​បាត្រទាំង​ឡាយ ដ៏វិចិត្រ ឆ្លាក់ ដេរដាស ដោយរូបស្រី និង​ប្រុសជា​ដើម ហើយលាប ឲ្យ​មានពណ៌ផ្សេងៗ ក៏ដើរបង្ហាញជើង​​បាត្រ​ទាំង​នោះ (ដល់មនុស្ស​ទាំង​ពួង) តាមផ្លូវថ្នល់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់​ជើង​​បាត្រ ដ៏វិចិត្រ ឆ្លាក់ ដេរដាស ដោយរូបស្រី និង​ប្រុសជា​ដើម និង​លាបឲ្យ​មានពណ៌ផ្សេងៗទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជើង​បាត្រជា​ប្រក្រតី [គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់ថ្កល់បាត្រជា​ធម្មតា។]

[១៤៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុកដាក់បាត្រទាំង​ទទឹក។ បាត្រក៏វិនាសខូចទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកដាក់បាត្រទាំង​ទទឹកទេ ភិក្ខុ​ណាទុកដាក់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ហាលបាត្រសិន ហើយសឹមទុកដាក់។

[១៤៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហាលបាត្រទាំង​ទទឹក។ បាត្រក៏មានក្លិនអាក្រក់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ហាលបាត្រទាំង​ទទឹកទេ ភិក្ខុ​ណាហាល ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ជូតបាត្រឲ្យ​ស្ងួតទឹកសិន ហើយសឹមហាលទុកដាក់​ចុះ។

[១៥០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុកបាត្រក្នុងទីក្តៅ។ បាត្រក៏ខូចពណ៌។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកបាត្រក្នុងទីក្តៅទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ហាលបាត្រក្នុងទីក្តៅមួយរំពេច ហើយសឹមទុកដាក់ចុះ។

[១៥១] សម័យនោះឯង មានបាត្រជា​ច្រើន តែមិន​ទាន់​មានគ្រឿងរងដំកល់ ភិក្ខុ​ទុកដាក់​ក្នុងទីវាលស្រឡះ។ បាត្រទាំង​នោះ ក៏រមៀលបែកខូចទៅ​​ ដោយខ្យល់កំបុតត្បូង។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រឿងរង ដំកល់បាត្រ [តាមអដ្ឋកថា ថា គ្រឿងរងដំកល់បាត្រ ដែល​គេ​ធ្វើដោយភ្លុក និង​វល្លិ៍ និង​ផ្តៅជា​ដើម។ វិមតិវិនោទនីដីកា ថា គ្រឿងរងដំកល់បាត្រ មានសណ្ឋាន​ដូចជា​កង ដែលគេ​ធ្វើ ដោយវត្ថុមានភ្លុកជា​ដើម (ឬនឹងហៅថា រង្វេល ថាទ្រនាប់ ដូច្នេះវិញក៏បាន)]។

[១៥២] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដាក់បាត្រលើទីបំផុតផែនក្តារតាំង [អដ្ឋកថា ថា ក្នុងទីបំផុត នៃផែនក្តារតាំង ដែលគេ​ដំកល់ទុកក្នុងរបៀងជា​ដើម។]។ បាត្រក៏រមៀល ទង្គិចបែក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដាក់បាត្រលើទីបំផុត នៃផែនក្តារតាំងទេ ភិក្ខុ​ណាដាក់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៣] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដាក់បាត្រក្នុងទីបំផុតនៃថ្នាក់ [សារត្ថទីបនីដីកា ថា ផែនក្តារតាំង ដែលស្តើង គេ​ធ្វើឲ្យ​មាំដល់ជើង​ជញ្ជា​ំងខាងក្រៅនៃផ្ទះ ហៅថា ថ្នាក់ (ក្តារបែន)។]។ បាត្រក៏រមៀល ធ្លាក់បែក។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដាក់បាត្រក្នុងទីបំផុត នៃថ្នាក់ទេ ភិក្ខុ​ណាដាក់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ផ្កាប់បាត្រលើផែនដី។ រឹមមាត់បាត្រ ក៏សឹករិលរេច​ទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកម្រាលស្មៅ។ ពួកកណ្តៀរ ក៏កាត់​កម្រាលស្មៅ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកំណាត់សំពត់។ ពួកកណ្តៀរ ក៏កាត់​កំណាត់​សំពត់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរោងសម្រាប់ទុកបាត្រ។ បាត្រក៏រមៀល ធ្លាក់​អំពីរោងសម្រាប់​ទុកបាត្របែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតភាជន៍ដី មាន​មាត់ធំ (ថ្លាង) សម្រាប់ទុកបាត្រ។ បាត្រក៏សឹកដោយភាជនៈដី មានមាត់ធំ សម្រាប់ទុកបាត្រ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតថង់បាត្រ។ យោគបាត្រមិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតយោគបាត្រ និង​ខ្សែសម្រាប់ចង។

[១៥៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយព្យួរបាត្រនឹងមេជញ្ជា​ំងខ្លះ នឹងដែកែវខ្លះ។ បាត្រ ក៏រមៀល ធ្លាក់បែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ព្យួរបាត្រទេ ភិក្ខុ​ណាព្យួរ ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទុកបាត្រលើគ្រែ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភ្លេចស្មារតី ក៏អង្គុយសង្កត់បាត្របែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកបាត្រលើគ្រែ​​ទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទុកបាត្រលើតាំង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភ្លេចស្មារតី អង្គុយសង្កត់បាត្របែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកបាត្រលើតាំង​ទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដាក់បាត្រលើភ្លៅទាំង​ភ្នែន។ ក្រោកឡើងដោយ​ភ្លេច​ស្មារតី។ បាត្រ ក៏រមៀលធ្លាក់បែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដាក់បាត្រលើភ្លៅ​ទាំង​ភ្នែន​ទេ ភិក្ខុ​ណាដាក់ ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៥៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដាក់បាត្រក្នុងឆត្រ។ ខ្យល់កំបុតត្បូង ក៏បក់ផើយ ប៉ើងឆត្រឡើង។ បាត្រក៏ធ្លាក់បែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដាក់បាត្រ​ក្នុង​ឆត្រទេ ភិក្ខុ​ណាដាក់ ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៦០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានបាត្រនៅ​ដៃ ច្រានសន្ទះទ្វារ។ បាត្រ ក៏ទង្គិច នឹងសន្ទះទ្វារ បែកទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មានបាត្រនៅ​ដៃ មិន​ត្រូវ​ច្រានសន្ទះទ្វារទេ ភិក្ខុ​ណាច្រាន ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៦១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដើរទៅ​បិណ្ឌបាត ដោយសំបកឃ្លោក (កាន់​សំបក​ឃ្លោក)។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកតិរ្ថីយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដើរទៅ​បិណ្ឌបាត ដោយសំបកឃ្លោកទេ ភិក្ខុ​ណាដើរទៅ​ ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[១៦២] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដើរទៅ​បិណ្ឌបាត ដោយអម្បែងឆ្នាំង។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកតិរ្ថីយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ដើរ​ទៅ​​បិណ្ឌបាត ដោយអម្បែងឆ្នាំងទេ ភិក្ខុ​ណាដើរទៅ​ ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[១៦៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តយកវត្ថុបំសុកូលគ្រប់មុខ [យកវត្ថុ​បង្សុកូល តាមតែប្រទះ គឺវត្ថុដទៃ ក្រៅអំពីត្រៃចីវរ និង​គ្រែ​ តាំង]។ ភិក្ខុ​នោះ ប្រើប្រាស់​បាត្រ​ក្បាល​ខ្មោច។ មានស្រីម្នាក់ ឃើញហើយខ្លាច ស្រែកភ្លាត់សំឡេងថា ឱនេះជា​បិសាច ធ្វើសេចក្តី​វិនាស​ដល់​អញតើ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា មិន​សមបើ​ ពួកសមណៈ សក្យបុត្តិយ៍ ប្រើប្រាស់បាត្រក្បាលខ្មោច ដូចពួកបិសាចសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់បាត្រក្បាលខ្មោចទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ម្យ៉ាងទៀត ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ជា​អ្នក​ប្រព្រឹត្តយកវត្ថុបំសុកូលគ្រប់មុខទេ ភិក្ខុ​ណាប្រព្រឹត្តយក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៦៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ យកបាត្រដាក់កាកអាមិសៈ ដែលគេ​ចោលខ្លះ ឆ្អឹងខ្លះ ទឹកជា​ដែលខ្លះ ហើយនាំយកទៅ​ចោល។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ សក្យបុត្តិយ៍ទាំង​នេះ ឆាន់ក្នុងបាត្រណា បាត្រនោះឯង ជា​កន្ថោរ​របស់លោក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​យកបាត្រ ដាក់កាកអាមិសៈ ដែលគេ​ចោល​ក្តី ឆ្អឹងក្តី ទឹកជា​ដែលក្តី នាំយកទៅ​ចោលទេ ភិក្ខុ​ណានាំយកទៅ​ចោល ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកន្ថោរ។

[១៦៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហែកចីវរដោយដៃ ហើយដេរចីវរ។ ចីវរក៏មិន​ស្មើ​គ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកាំបិត និង​កំណាត់សំពត់ សម្រាប់រុំកាំបិត។

[១៦៦] សម័យនោះឯង កាំបិតមានដង កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកាំបិតមានដង។

[១៦៧] សម័យនោះឯង ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ដងកាំបិត ដ៏ខ្ពស់ និង​ទាប [ល្អ និង​អន់] គឺធ្វើដោយមាស និង​ធ្វើដោយប្រាក់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជា​ពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ដងកាំបិតខ្ពស់ និង​ទាបទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតដងកាំបិត ធ្វើដោយឆ្អឹង ធ្វើដោយភ្លុក ធ្វើ​ដោយស្នែង ធ្វើដោយបបុស ធ្វើដោយឫស្សី ធ្វើដោយឈើ ធ្វើដោយជ័រ ធ្វើដោយផ្លែ ធ្វើដោយ​លោហធាតុ [លោហជា​តិផ្សេងៗ មានទង់ដែងជា​ដើម] ធ្វើដោយគូថស័ង្ខ។

[១៦៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដេរចីវរដោយស្លាបមាន់ខ្លះ ដោយចំរៀកឫស្សីខ្លះ។ ចីវរមានថ្នេរមិន​ល្អ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតម្ជុល។ ម្ជុលទាំង​ឡាយ ក៏មាន​ច្រែះ​ចាប់។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត បំពង់ម្ជុល។ ច្រែះក៏ចាប់​ក្នុងបំពង់ម្ជុលទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ដាក់​លំអិតបំពេញ​ (ក្នុងបំពង់ម្ជុល)។ ច្រែះ ក៏កើត​ឡើងក្នុងលំអិតទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​បំពេញបំពង់ម្ជុល ដោយលំអិតម្សៅ ដ៏លាយដោយរមៀត។ ច្រែះក៏កើត​ឡើង​ក្នុងលំអិតម្សៅដ៏លាយ​ដោយរមៀតទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ តថាគតអនុញ្ញាត លំអិតថ្ម។ ច្រែះក៏កើត​ឡើង ក្នុងលំអិតថ្ម​ទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​លាបដោយ​ក្រមួន​ឃ្មុំ។ ក្រមួនឃ្មុំដែលភិក្ខុ​លាបហើយ ក៏បែករាត់រាយទៅ​។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត កំណាត់សំពត់សម្រាប់រុំក្រមួនឃ្មុំ។

[១៦៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជីកដាំបង្គោលក្នុងទីនោះៗ ហើយចង​ដេរចីវរ។ ចីវរក៏ស្ទោក មិន​ស្មើល​្អ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ចងឈើស្តឹង [គេ​យកឈើ៤​កំណាត់ មកផ្គុំគ្នាជា​៤ជ្រុង រាងទ្រវែង ឲ្យ​ល្មមដាក់ចីវរដេរបាន មានទាំង​ទ្រនាប់សម្រាប់ឈើ​ស្តឹង​នោះផង។] និង​ខ្សែស្តឹង [ខ្សែសម្រាប់ចងចីវរ នឹងឈើស្តឹង ចំពោះភិក្ខុ​ដែលដេរចីវរពីរជា​ន់។] ដើម្បី​​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ចងចីវរ ហើយដេរក្នុងទីនោះៗ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ លាតឈើស្តឹងក្នុងទីមិន​ស្មើ។ ឈើស្តឹងក៏​បែក​បាក់ទៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​លាតឈើស្តឹង ក្នុងទី​មិន​ស្មើទេ ភិក្ខុ​ណាលាត ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ លាតឈើស្តឹង លើផែនដី។ ឈើស្តឹង ក៏ប្រឡាក់ដោយធូលី។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត កម្រាល​ស្មៅ។ ជា​យចីវរ ដែលចងនឹងឈើស្តឹង ក៏ទក់ទីអស់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​លើក (ថែម) អនុវាតបណ្តោយ និអនុវាតទទឹងរបស់​ចីវរ។ ឈើស្តឹងមិន​ល្មមគ្នានឹងចីវរ [ឈើស្តឹងដែលគេ​ធ្វើតម្រូវនឹងភិក្ខុ​ខ្ពស់ លុះដេរចីវរភិក្ខុ​ទាប ក៏​មិន​ល្មម]។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតដងឈើស្តឹង [ទ្រង់​​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចង​ឈើស្តឹងតូច ត្រង់កណ្តាលឈើស្តឹងធំ។] នឹងការបត់ទ្រនាប់ឈើស្តឹង ឲ្យ​ជា​ពីរជា​ន់ [ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​បត់ជា​យទ្រនាប់ជា​ពីរជា​ន់ជុំវិញ ឲ្យ​ល្មមនឹងឈើស្តឹងតូចនោះ] ស្លាកសម្រាប់​បញ្ចូលក្នុងចន្លោះនៃចីវរ​មានជា​ន់ពីរ ខ្សែសម្រាប់រឹតឈើស្តឹងតូច ជា​មួយនឹងឈើស្តឹងធំ និង​ខ្សែ​សម្រាប់រឹតចីវរភ្ជា​ប់នឹងឈើស្តឹងតូច ដើម្បី​ចង​ចីវរដេរ។ ចន្លោះថ្នេរចីវរមិន​ស្មើគ្នា។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ខ្នាតសម្រាប់វាស់។ ថ្នេរចីវរក៏វៀច មិន​ត្រង់ល្អ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែបន្ទាត់។

[១៧០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានជើង​មិន​ស្អាត ហើយដើរជា​ន់ឈើស្តឹង។ ឈើស្តឹងក៏ប្រឡាក់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មានជើង​មិន​ស្អាត មិន​ត្រូវ​ដើរជា​ន់ឈើស្តឹងទេ ភិក្ខុ​ណាជា​ន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៧១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានជើង​ទទឹក ដើរជា​ន់លើឈើស្តឹង។ ឈើស្តឹង​ក៏ប្រឡាក់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មានជើង​ទទឹក មិន​ត្រូវ​ជា​ន់ឈើស្តឹងទេ ភិក្ខុ​ណាជា​ន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៧២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពាក់ស្បែកជើង​ ដើរជា​ន់ឈើស្តឹង។ ឈើស្តឹងក៏សៅហ្មង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ពាក់ស្បែកជើង​ ជា​ន់ឈើស្តឹងទេ ភិក្ខុ​ណាជា​ន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[១៧៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដេរចីវរ កាន់ដោយម្រាមដៃ។ ម្រាមដៃក៏ឈឺ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតស្នាប់ម្រាមដៃ [ស្នាប់ដៃ ដែលគេ​ពាក់សម្រាប់ដេរ ដើម្បី​កុំឲ្យ​ម្ជុលមុតដៃ។]

[១៧៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ស្នាប់ម្រាមដៃ ដ៏ខ្ពស់និង​ទាប គឺធ្វើ​ដោយមាស និង​ធ្វើដោយប្រាក់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចជា​ពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ស្នាប់ម្រាម​ដៃខ្ពស់និង​ទាបទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតស្នាប់ម្រាមដៃ ធ្វើដោយឆ្អឹង។បេ។ ធ្វើដោយគូថស័ង្ខ។

[១៧៥] សម័យនោះឯង ម្ជុល កាំបិត នឹងស្នាប់ម្រាមដៃបាត់ទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតវត្ថុសម្រាប់ដាក់ [វត្ថុណានីមួយ មានភាជនៈ និង​ប្រអប់ជា​ដើម (អដ្ឋកថា)]។ (លុះដាក់) ក្នុងវត្ថុសម្រាប់ដាក់ក៏នៅ​តែរាត់រាយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតថង់សម្រាប់ដាក់ស្នាប់ម្រាមដៃ។ ខ្សែយោគ មិន​ទាន់​​មាននៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ខ្សែយោគ និង​ខ្សែសម្រាប់ចង។

[១៧៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដេរចីវរក្នុងទីវាល លំបាកដោយត្រជា​ក់ និង​ក្តៅ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរោងសម្រាប់​ដាក់ឈើស្តឹង បារាំងសម្រាប់ដាក់ឈើស្តឹង។ រោង​សម្រាប់ដាក់ឈើស្តឹងមានទីដ៏ទាប។ ទឹកក៏លិច។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើទី​ឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏របេះ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​​កពូនខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏លំបាកនឹងឡើង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺ ជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ កាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់មកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។

[១៧៧] សម័យនោះឯង កំទេចស្មៅ ជ្រុះក្នុងរោងឈើស្តឹង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកទាំង​ខាងក្នុងខាងក្រៅ ធ្វើឲ្យ​​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ និង​បរិកម្មដោយរង់ ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មាន​ស្រទាប់​៥យ៉ាង ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀងចីវរ។

[១៧៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដេរចីវររួចហើយ ទុកឈើស្តឹងចោល ក្នុងទីនោះ ហើយចៀសចេញទៅ​។ ពួកកណ្តុរខ្លះ កណ្តៀរខ្លះ កាត់កោរ (ឈើស្តឹង)។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​សាឈើស្តឹងទុក។ ឈើស្តឹងក៏បាក់បែក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​មូរឈើស្តឹងដោយឈើស្នូល។ ឈើស្តឹងក៏រលា​ចេញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែសម្រាប់ចង។

[១៧៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយផ្អែកឈើស្តឹងទុកនឹងជញ្ជា​ំងខ្លះ នឹងសសរខ្លះ ហើយចៀសចេញទៅ​។ ឈើស្តឹង ក៏រលំបាក់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ពាក់ (ឈើស្តឹង) នឹងមេជញ្ជា​ំង ឬដៃកែវ។

[១៨០] គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ​ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ តាមសមគួរ ដល់​ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ ហើយទ្រង់​យាងទៅ​កាន់ចារិក ក្រុងវេសាលី។ សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ យក​ម្ជុលខ្លះ កាំបិតខ្លះ ភេសជ្ជៈខ្លះ ដាក់ក្នុងបាត្រ ដើរទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតថង់សម្រាប់ដាក់ភេសជ្ជៈ។ ខ្សែយោគ មិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែយោគ និង​ខ្សែសម្រាប់ចង។

[១៨១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប ចងស្បែកជើង​នឹងវត្ថពន្ធចង្កេះ ហើយចូលទៅ​​បិណ្ឌបាត​ក្នុងស្រុក។ មានឧបាសកម្នាក់ ថ្វាយបង្គំភិក្ខុ​នោះ ក៏ទង្គិចក្បាលនឹងស្បែកជើង​។ ភិក្ខុ​នោះ មានសេចក្តី​អៀនខ្មាស។ ចំណែកខាងភិក្ខុ​នោះ ទៅ​កាន់អារាម ហើយក៏បានប្រាប់សេចក្តីនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។ ពួកភិក្ខុ​ បានយកសេចក្តីនុ៎ះ ទៅ​ក្រាបបង្គំទូល​ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតថង់សម្រាប់​ដាក់ស្បែកជើង​។ ខ្សែយោគ មិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែយោគ និង​ខ្សែសម្រាប់ចង។

[១៨២] សម័យនោះឯង មានទឹកជា​អកប្បិយៈ ក្នុងចន្លោះផ្លូវ។ សំពត់តម្រងទឹក មិន​ទាន់​​មាននៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសំពត់តម្រងទឹក។ កំណាត់សំពត់ មិន​គ្រាន់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតម្រងទឹក ដែល​គេ​រឹត​ភ្ជា​ប់​នឹងឈើបីកំណាត់។ កំណាត់សំពត់មិន​គ្រាន់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ធម្មក្រក។

[១៨៣] សម័យនោះឯង ក្នុងកោសលជនបទ មានភិក្ខុ​ពីររូប នាំគ្នាដើរទៅ​កាន់ផ្លូវឆ្ងាយ។ ភិក្ខុ​មួយរូបប្រព្រឹត្តអនាចារ។ ភិក្ខុ​ទីពីរ បាននិយាយនឹងភិក្ខុ​នោះថា ម្នាលអាវុសោ អ្នក​កុំធ្វើ​អំពើ​យ៉ាងនេះឡើយ អំពើនេះ មិន​គួរទេ។ ភិក្ខុ​ដែលប្រព្រឹត្តអនាចារនោះ ក៏ចងគំនុំ នឹងភិក្ខុ​នោះ។ ចំណែកខាងភិក្ខុ​ អ្នក​ប្រព្រឹត្តអនាចារនោះ ស្រេកទឹក ក៏និយាយ​ទៅ​នឹងភិក្ខុ​ ដែលខ្លួនចងគំនុំ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ចូរលោកឲ្យ​តម្រងទឹកមកខ្ញុំ ៗនឹងឆាន់ទឹក។ ភិក្ខុ​ ដែលគេ​ចងគំនុំ​មិន​ព្រមឲ្យ​។ ភិក្ខុ​ ដែលប្រព្រឹត្តអនាចារនោះ ស្រេកទឹកខ្លាំង ក៏ធ្វើមរណកាលទៅ​។ កាល​ភិក្ខុ​ ដែលគេ​ចងគំនុំនោះទៅ​អារាម ក៏បានប្រាប់សេចក្តីនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏​និយាយថា ម្នាលអាវុសោ កាលគេ​សុំសំពត់តម្រងទឹក លោកមិន​ឲ្យ​គេ​ មែនឬ។ ភិក្ខុ​នោះ​ឆ្លើយ​ថា មែនហើយ អាវុសោ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ពោល​ទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា កាលបើ​គេ​ខ្ចីសំពត់តម្រងទឹក ភិក្ខុ​មិន​សមបើ​ មិន​ឲ្យ​គេ​ទេ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។

[១៨៤] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ក្នុងវេលានោះ ហើយត្រាស់សួរភិក្ខុ​នោះថា ម្នាលភិក្ខុ​ បានឮថា គេ​ខ្ចីសំពត់តម្រងទឹក អ្នក​​មិន​ឲ្យ​គេ​ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​នោះ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា ម្នាលមោឃបុរស អំពើរបស់អ្នក​ ជា​អំពើ​មិន​សមគួរ មិន​ត្រូវ​​ទំនង មិន​ត្រូវ​បែប មិន​មែនជា​របស់សមណៈ មិន​គប្បី មិន​ត្រូវ​ធ្វើ ម្នាលមោឃបុរស កាលបើ​​គេ​ខ្ចី​សំពត់តម្រងទឹក អ្នក​មិន​សមបើ​នឹង​មិន​ឲ្យ​គេ​ទេ ម្នាលមោឃបុរស អំពើនេះ មិន​មែននាំពួកជន ដែលមិន​ទាន់​ជ្រះថ្លា ឲ្យ​ជ្រះថ្លាឡើងទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា រួច​ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ដើរទៅ​តាមផ្លូវឆ្ងាយ កាលបើ​គេ​ខ្ចី​តម្រង​ទឹក កុំគប្បីមិន​ឲ្យ​ ភិក្ខុ​ណាមិន​ឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ម្យ៉ាងទៀត ភិក្ខុ​គ្មានសំពត់​តម្រងទឹក មិន​ត្រូវ​ដើរផ្លូវឆ្ងាយទេ ភិក្ខុ​ណាដើរ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ បើ​មិន​មានសំពត់តម្រងទឹកក្តី ធម្មក្រកក្តី ទុកជា​ជា​យសង្ឃាដិ ក៏ត្រូវ​អធិដ្ឋានបានថា អាត្មាអញនឹងត្រងទឹក ដោយជា​យសង្ឃាដិ​នេះ​​ឆាន់។

[១៨៥] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរ ទៅ​កាន់ចារិក ដោយលំដាប់ ទ្រង់​​សំដៅទៅ​កាន់ក្រុងវេសាលី។ បានឮថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងកូដាគារសាលា ព្រៃមហាវ័ន ទៀបក្រុងវេសាលីនោះ។

[១៨៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយធ្វើនវកម្ម (ការងារថ្មី)ៗ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ មិន​បាន​សន្មត​សំពត់តម្រងទឹកនៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសំពត់​តម្រងទឹក​មានដង។ ភិក្ខុ​មិន​ទាន់​សន្មតសំពត់តម្រងទឹកមានដងនៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសំពត់តម្រងត្រាំ [សំពត់ដែលគេ​ចងជា​យទាំង​៤ភ្ជា​ប់នឹងបង្គោលទាំង​៤ ដែលគេ​បោះក្នុងទឹក ហើយសង្កត់ត្រង់កណ្តាលសំពត់នោះ ឲ្យ​ទឹកជ្រាបចូលមក ហើយយក​ភាជន៍ទៅ​ដងទឹកនោះ។]។

[១៨៧] សម័យនោះឯង មូស​បៀតបៀន​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតមុង។

[១៨៨] សម័យនោះឯង ក្រុងវេសាលី ពួកជនបានចាត់ចែង​ភត្តដ៏ឧត្តម (ប្រគេ​ន​ពួកភិក្ខុ​)។ ពួកភិក្ខុ​ បានឆាន់ភោជនទាំង​ឡាយដ៏ឧត្តម មានកាយច្រើនទៅ​ដោយទោស (រោគទល់) មានអាពាធច្រើន។ គ្រានោះឯង ជីវកកោមារភត្យ បានទៅ​ក្រុងវេសាលី ដោយកិច្ចនីមួយ។ ជីវកកោមារភត្យ បានឃើញភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានកាយច្រើនទៅ​ដោយរោគ មានអាពាធច្រើន លុះ​បានឃើញហើយ ក៏ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះជីវកកោមារភត្យ អង្គុយនៅ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ​ហើយ ក៏ក្រាបទូលព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ឥឡូវនេះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានកាយច្រើនទៅ​ដោយទោស មានអាពាធច្រើន បពិត្រព្រះមានព្រះភាគដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ​សូម​អង្វរ សូមព្រះអង្គ អនុញ្ញាតទីចង្ក្រម និង​រោងភ្លើង ដល់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ជា​ការប្រពៃ កាលបើ​​យ៉ាងនេះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ នឹងមិន​សូវមានអាពាធ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​ពន្យល់​ជីវកកោមារភត្យ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថា។ វេលានោះ ជីវកកោមារភត្យ កាលដែលព្រះមានព្រះភាគ ​ទ្រង់​​ពន្យល់​ ឲ្យ​ឃើញ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថារួចហើយ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ចៀសចេញទៅ​។

[១៨៩] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ក្នុងវេលានោះ ហើយត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទីចង្ក្រម និង​រោង​ភ្លើង។

[១៩០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយចង្ក្រមក្នុងទីចង្ក្រមមិន​រាបស្មើ។ ជើង​ទាំង​ឡាយក៏​ឈឺ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីចង្ក្រម ឲ្យ​រាបស្មើ។

[១៩១] សម័យនោះឯង ទីចង្ក្រមជា​ទីទាប។ ទឹកក៏លិច ក្នុងទីចង្ក្រមនោះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើទីចង្ក្រមឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏របេះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​កពូនខឿន​៣យ៉ាង ខឿនឥដ្ឋ១​ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនាំគ្នាឡើងទៅ​​ ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនាំគ្នាឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។

[១៩២] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​កំពុងចង្ក្រម លើទីចង្ក្រម ក៏ធ្លាក់ចុះមក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ [វត្ថុដែលបោះរាំងទីចង្ក្រម បង្ការកុំឲ្យ​ធ្លាក់ ហៅថាបង្កាន់ដៃ ស្រុកខ្លះ​ហៅថា ដែរបៃក៏មាន] ក្នុងទីចង្ក្រម។

[១៩៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយកំពុងចង្ក្រមក្នុងទីវាល ក៏លំបាកដោយត្រជា​ក់​ខ្លះ ក្តៅខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរោងចង្រ្កម។ កំទេចស្មៅក៏ជ្រុះមក ក្នុងរោង​ចង្រ្កម។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ ធ្វើឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង។

[១៩៤] សម័យនោះឯង រោងភ្លើងមានទីដីទាប។ ទឹក (ជោរជន់មក) ក៏លិច រោងភ្លើង​នោះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើទីដីឲ្យ​​ខ្ពស់​ឡើង។ ខឿនក៏របេះធ្លាក់ចុះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​​កពូន​ខឿន​៣យ៉ាង ខឿនឥដ្ឋ១​ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើងទៅ​​ ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។ រោងភ្លើង មិន​ទាន់​មានទ្វារ បង្អួចនៅ​​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ត្បាល់ ឬដំណាប់ក្រោម ឈើអន្ទាក់លើ (ដំណាប់លើ) សសររបស់សន្ទះទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុក​ទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោងសម្រាប់ទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ (បិទបើ​ក)។ ជើង​ជញ្ជា​ំងរោងភ្លើង​ក៏ពុក។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីដីឲ្យ​ទាបជុំវិញ [ធ្វើទីដីឲ្យ​ទាប ព័ទ្ធជុំវិញជញ្ជា​ំង ដើម្បី​នឹងទប់ជើង​ជញ្ជា​ំង។] ប្រហោងសម្រាប់បង្ហុយផ្សែង របស់រោងភ្លើង មិន​ទាន់​មាននៅ​​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតប្រហោង​ សម្រាប់​បង្ហុយផ្សែង។

[១៩៥] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ធ្វើចង្ក្រានកណ្តាលរោងភ្លើងតូច។ ទីឱកាសសម្រាប់​ចេញ​ចូលមិន​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​រោងភ្លើងតូច តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ធ្វើចង្ក្រាន ក្នុងទីដ៏សមគួរមួយ កាលបើ​រោងភ្លើងធំ ឲ្យ​ធ្វើ​ចង្ក្រាន ក្នុងទី​ពាក់កណ្តាលចុះ។ ភ្លើងក្នុងរោងភ្លើង ក៏ជះចំហាយក្តៅមកត្រូវ​មុខ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​យកដីមកលាបមុខ។ ពួកភិក្ខុ​ ធ្វើដីឲ្យ​ទទឹក​ដោយដៃ (របស់ខ្លួន)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ស្នូកសម្រាប់​ដាក់ដីស្អិត។ ដីស្អិតក៏ធុំក្លិនស្អុយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​អប់ដោយគ្រឿងក្រអូប។

[១៩៦] សម័យនោះឯង ភ្លើងក្នុងរោងភ្លើងក៏ជះចំហាយក្តៅមកត្រូវ​កាយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ដងទឹកទុក។ ពួកភិក្ខុ​ ដងទឹក​ដោយចាន​ខ្លះ ដោយបាត្រខ្លះ។បេ។ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសៀន និង​ផ្តិល។ រោងភ្លើង ដែលប្រក់ដោយស្មៅ ក៏គ្មានចំហាយញើស។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកលាបដីស្អិតទាំង​ខាងក្នុង ខាង​ក្រៅ។ រោងភ្លើង ក៏មានភក់ជ្រាំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ក្រាលកម្រាល៣យ៉ាង គឺកម្រាលឥដ្ឋ១ កម្រាលថ្ម១ កម្រាលឈើ១។ រោងភ្លើង ក៏នៅ​តែមានភក់ជ្រាំដដែល។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​លាងចេញ។ ទឹកក៏ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើប្រឡាយទឹក។

[១៩៧] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​អង្គុយផ្ទាល់លើផែនដី ក្នុងរោងភ្លើង យកដៃអេះ​ខ្លួន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំងសម្រាប់រោងភ្លើង។

[១៩៨] សម័យនោះឯង រោងភ្លើង មិន​មានវត្ថុអ្វីបិទបាំងនៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បិទបាំងកំពែង៣យ៉ាង គឺកំពែង​ឥដ្ឋ១ កំពែងថ្ម១ កំពែងឈើ១។ បន្ទប់មិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបន្ទប់។ បន្ទប់មានទីដ៏ទាប។ ទឹកក៏ជោរជន់​លិច​មក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏របេះធ្លាក់ចេញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​កពូនខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏នាំគ្នាឡើងទៅ​ បាន​ដោយលំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ​៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។ បន្ទប់មិន​ទាន់​មានទ្វារ បង្អួច​នៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ត្បាល់ ឬដំណាប់ក្រោមឈើ អន្ទាក់លើ (ដំណាប់លើ) សសរ របស់សន្ទះទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោងសម្រាប់ទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ (បិទបើ​ក)។

[១៩៩] សម័យនោះឯង កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់ចុះមកក្នុងបន្ទប់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកលាប ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ ធ្វើឲ្យ​​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ និង​លាបដោយរង់ ធ្វើភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ និង​ក្បាច់មាន​ស្រទាប់៥។ ទីបរិវេណក៏មានភក់ជ្រាំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​យកខ្សាច់ចាក់រោយរាយចុះ។ ដីខ្សាច់មិន​រាបស្មើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ក្រាលកម្រាលថ្ម។ ទឹកក៏ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើប្រឡាយសម្រាប់បង្ហូរទឹក។

[២០០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត សំពះភិក្ខុ​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត សំពះ​ភិក្ខុ​​មិន​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត ឲ្យ​គេ​សំពះភិក្ខុ​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត ឲ្យ​គេ​សំពះភិក្ខុ​មិន​​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត ធ្វើបរិកម្ម ដល់​ភិក្ខុ​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាត ឲ្យ​គេ​ធ្វើបរិកម្ម ដល់ភិក្ខុ​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតឲ្យ​ (របស់) ដល់ភិក្ខុ​អាក្រាត។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតទទួល​ (របស់)។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតទំពាស៊ី។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតបរិភោគ។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតលិតភ្លក្ស។ ពួកភិក្ខុ​អាក្រាតផឹក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​អាក្រាត ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​​សំពះ (គេ​) ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​សំពះភិក្ខុ​អាក្រាត ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​គេ​សំពះ​ខ្លួន ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ធ្វើបរិកម្ម ដល់ភិក្ខុ​អាក្រាត ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើបរិកម្ម​ដល់ខ្លួន ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​របស់ ដល់ភិក្ខុ​អាក្រាត ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ទទួល​របស់ ភិក្ខុ​អាក្រាតមិន​ត្រូវ​​ទំពាស៊ី ភិក្ខុ​អាក្រាតមិន​ត្រូវ​បរិភោគ ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​លិតភ្លក្ស ភិក្ខុ​អាក្រាត មិន​ត្រូវ​ផឹកទេ ភិក្ខុ​ណាផឹក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២០១] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដាក់ចីវរលើផែនដី ក្នុងរោងភ្លើង។ ចីវរក៏ប្រឡាក់​ទៅ​ដោយ​អាចម៍ដី។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្សែស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀងចីវរ ក្នុងរោងភ្លើង។ កាលដែលភ្លៀងបង្អោរចុះមក ចីវរក៏ទទឹក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសាលាជិតរោងភ្លើង។ សាលាជិតរោងភ្លើង មានទីទាប។ ទឹក​ក៏ជោរជន់​មកលិចចុះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើ​ទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏របេះធ្លាក់ចេញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​កពូន។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ នាំគ្នាឡើងទៅ​ ក៏លំបាក។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) បង្កាន់ដៃ។

[២០២] សម័យនោះឯង កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់ចុះមកក្នុងរោងភ្លើង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកលាប ដោយដី ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ។បេ។ (តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើ) ស្បៀងស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀងចីវរ។

[២០៣] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​មានសេចក្តីរង្កៀស នឹងធ្វើបរិកម្មខ្នង (ដុសខ្នង) ក្នុងរោង​ភ្លើងខ្លះ ក្នុងទឹកខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទីបិទបាំង៣យ៉ាង គឺទីបិទបាំងដោយរោង​ភ្លើង១ ទីបិទបាំងដោយទឹក១ ទីបិទបាំងដោយសំពត់១។

[២០៤] សម័យនោះឯង រោងភ្លើងមិន​ទាន់​មានទឹកនៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើអណ្តូងទឹក។ ច្រាំងអណ្តូង ក៏បាក់ចុះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ក) ខឿន៣យ៉ាងគឺ ខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ អណ្តូងទឹកមានទីទាប។ ទឹកក៏ជោរជន់លិច។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើ​ទីដី ឲ្យ​ខ្ពស់​ឡើង។ ខឿនក៏របេះធ្លាក់ចេញ។បេ។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើង ក៏លំបាក។បេ។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នា​ឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​​ធ្វើ) បង្កាន់ដៃ។

[២០៥] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​យោងទឹកឡើងដោយវល្លិ៍ខ្លះ ដោយវត្ថពន្ធចង្កេះខ្លះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ខ្សែសម្រាប់យោងទឹក​អណ្តូង។ ដៃក៏ឈឺ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ឈើថ្លឹងយន្ត សម្រាប់យោង (ទឹក) ព្រ័ត្រវែង និង​រ៉ត (សម្រាប់យោង)។ ភាជន៍ ក៏បែកបាក់​ជា​ច្រើន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបំពង់៣​យ៉ាង គឺបំពង់លោហជា​តិ១ បំពង់ឈើ១ បំពង់ស្បែក១។

[២០៦] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​យោងទឹកក្នុងទីវាល​ ក៏លំបាក ដោយរងាខ្លះ ដោយក្តៅខ្លះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើរោងអណ្តូងទឹក។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់ចុះក្នុងរោង​អណ្តូងទឹក។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកលាបដីស្អិត ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ ឲ្យ​មានពណ៌ស ឲ្យ​មានពណ៌ខ្មៅ លាបដោយរង់ ធ្វើ​ភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ធ្វើក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្បៀងស្នួរចីវរ ខ្សែស្បៀងចីវរ។

[២០៧] សម័យនោះឯង អណ្តូងទឹក មិន​ទាន់​មានគំរប​នៅ​ឡើយ។ កំទេចស្មៅខ្លះ អាចម៍ដីខ្លះ ក៏រោយរាយចុះ (ក្នុងអណ្តូងនោះ)។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើគំរប។

[២០៨] សម័យនោះឯង ភាជន៍សម្រាប់ដងទឹកមិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតស្នូកសម្រាប់ដាក់ទឹក និង​ផើងសម្រាប់​ដាក់ទឹក។

[២០៩] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ងូតទឹក ក្នុងទីពីសពាស ក្នុងអារាម។ អារាម ក៏មានភក់​ជ្រាំ។ ភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតអណ្តូងសម្រាប់ដាក់ទឹកជ្រាំ។ អណ្តូង​សម្រាប់​ដាក់ទឹកជ្រាំ តាំងនៅ​ក្នុងទីវាល មិន​ទាន់​បានបិទបាំងនៅ​ឡើយ។ ពួកភិក្ខុ​ក៏អៀនខ្មាស មិន​ហ៊ាន​ងូតទឹក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បិទបាំង ដោយកំពែង៣យ៉ាង គឺកំពែងឥដ្ឋ១ កំពែងថ្ម១ កំពែងឈើ១។ អណ្តូងសម្រាប់ដាក់ទឹក​ជ្រាំក៏​មានភក់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ក្រាលកម្រាល ៣​យ៉ាងគឺ កម្រាលឥដ្ឋ១ កម្រាលថ្ម១ កម្រាលឈើ១។ ទឹកក៏ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើប្រឡាយទឹក។

[២១០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​មានខ្លួនត្រជា​ក់ (ដោយដំណក់ទឹក)។ ពួកភិក្ខុ​ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើវត្ថុសម្រាប់ជូតទឹក (មានភ្លុកជា​ដើម) ឬនឹងជូតដោយកំណាត់សំពត់ ក៏បាន។

[២១១] សម័យនោះឯង មានឧបាសកម្នាក់ មានចំណង់នឹងធ្វើស្រះ ជា​ប្រយោជន៍​ដល់​សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើស្រះបាន។ (វេលានោះ) ភ្លឺស្រះ ក៏របេះចេញ។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើខឿន៣យ៉ាងគឺ ខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើង ក៏លំបាក។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ នាំគ្នា​ឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើបង្កាន់ដៃ។ (វេលានោះ) ក្នុងស្រះ មានទឹកចាស់ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើប្រឡាយទឹក និង​ទបង្ហូរទឹក។

[២១២] សម័យនោះឯង មានឧបាសកម្នាក់ មានចំណង់នឹងធ្វើរោងភ្លើង ជា​ទីរក្សាកាយ (ប្រកបដោយ) ជហ្វ៊ាដងក្តារ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ដល់ភិក្ខុ​សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើរោងភ្លើង ជា​ទីរក្សាកាយ មានជហ្វ៊ាដងក្តារ។

[២១៣] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នៅ​ប្រាសចាកនិសីទនៈ អស់៤ខែ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​នៅ​ប្រាសចាកនិសីទនៈ អស់៤ខែទេ ភិក្ខុ​ណានៅ​ប្រាស ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២១៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ដេកលើដំណេក ដែលគេ​រោយរាយ ដោយផ្កា។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ដើរមកកាន់វិហារចារិក ឃើញហើយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដេកលើដំណេក ដែល​គេ​រោយរាយដោយផ្កាទេ ភិក្ខុ​ណាដេក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២១៥] សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ នាំយកគ្រឿងក្រអូបខ្លះ ផ្កាកម្រងខ្លះ មក​កាន់អារាម។ ពួកភិក្ខុ​ មានសេចក្តីរង្កៀស មិន​ហ៊ានទទួល​។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​​ទទួល​​គ្រឿងក្រអូប ហើយឲ្យ​ប្រស់ព្រំដោយម្រាមដៃ ៥ ត្រង់ទ្វារ និង​បង្អួច ព្រមទាំង​ទទួល​យកផ្កា ទៅ​​ទុក​ក្នុងទីដ៏សមគួរ ក្នុងវិហារបាន។

[២១៦] សម័យនោះឯង កម្រាលស្មាច់ ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចៀម កើត​ឡើង​ដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកម្រាលស្មាច់ ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចៀម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មាន​សេចក្តីត្រិះរិះថា កម្រាលស្មាច់ ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចៀមនេះ យើងគួរអធិដ្ឋាន ឬគួរ​វិកប្ប។បេ។ ព្រះអង្គទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​បាច់អធិដ្ឋាន មិន​បាច់​វិកប្ប នូវ​កម្រាល​ស្មាច់ ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចៀមទេ។

[២១៧] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ឆាន់ភោជនក្នុងភាជន៍ពិសេស [អដ្ឋកថា តុ ឬថាស ដែលធ្វើដោយស្ពាន់ ឬទង់ដែង និង​ប្រាក់។] សម្រាប់រងចង្ហាន់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឆាន់ភោជន ក្នុងភាជន៍ពិសេស សម្រាប់រងចង្ហាន់ទេ ភិក្ខុ​ណាឆាន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២១៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប មានជម្ងឺ។ កាលដែលភិក្ខុ​នោះឆាន់ មិន​អាចនឹងទប់​បាត្រ​ដោយដៃបាន។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតភាជន៍ សម្រាប់រង ដែលធ្វើដោយឈើ។

[២១៩] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ឆាន់ (ភោជន) ក្នុងភាជន៍ជា​មួយគ្នាខ្លះ។ ផឹកទឹក​ក្នុង​ផ្តិលជា​មួយគ្នាខ្លះ។ ដេកលើគ្រែ​ ជា​មួយគ្នាខ្លះ។ ដេកលើកម្រាលជា​មួយគ្នាខ្លះ។ ដេកដណ្តប់​ជា​មួយគ្នាខ្លះ។ ដេកលើកម្រាល និង​ដណ្តប់ជា​មួយគ្នាខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​​ឆាន់ (ភោជន) រួមភាជន៍ជា​មួយគ្នា មិន​ត្រូវ​ផឹកទឹករួមផ្តិលជា​មួយគ្នា មិន​ត្រូវ​​ដេកលើគ្រែ​​ជា​មួយគ្នា មិន​ត្រូវ​ដេកលើកម្រាលជា​មួយគ្នា មិន​ត្រូវ​​ដេកដណ្តប់​ជា​មួយគ្នា មិន​ត្រូវ​ដេក​លើកម្រាល​ និង​ដណ្តប់​ជា​មួយគ្នាទេ ភិក្ខុ​ណាដេក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២២០] សម័យនោះឯង វឌ្ឍលិច្ឆវិ ជា​សំឡាញ់ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​។ លំដាប់​នោះ វឌ្ឍលិច្ឆវិ ចូលទៅ​រកមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏និយាយ​ទៅ​នឹង​មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំព្រះករុណាថ្វាយបង្គំ។ កាលវឌ្ឍលិច្ឆវិ និយាយ​យ៉ាងនេះហើយ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ មិន​បាននិយាយ​រាក់ទាក់​មកវិញឡើយ។ វឌ្ឍលិច្ឆវិ ក៏និយាយ​ទៅ​រកមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ជា​គំរប់ពីរដងទៀតថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំព្រះករុណា​ថ្វាយបង្គំ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ក៏មិន​បាននិយាយ​រាក់ទាក់ ជា​គំរប់​ពីរដងទៀត។ វឌ្ឍលិច្ឆវិ និយាយទៅ​រកមេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ជា​គំរប់បីដងទៀតថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំព្រះករុណា ថ្វាយបង្គំ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ ក៏មិន​បាននិយាយរាក់ទាក់ ជា​គំរប់បីដងទៀត។ វឌ្ឍលិច្ឆវិ និយាយថា ខ្ញុំធ្វើខុសនឹងលោកម្ចាស់ដូចម្តេច ហេតុអ្វី ក៏បានជា​លោកម្ចាស់ មិន​និយាយរាក់ទាក់​នឹងខ្ញុំ។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​និយាយថា នែអាវុសោវឌ្ឍៈ បានជា​យើងមិន​និយាយ​រាក់ទាក់​ទៅ​រកអ្នក​ ព្រោះព្រះទព្វមល្លបុត្រ បៀតបៀនយើង អ្នក​មិន​អើពើសោះ។ វឌ្ឍលិច្ឆវិនិយាយថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងធ្វើដូចម្តេច។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​និយាយថា នែអាវុសោវឌ្ឍៈ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ចង់​ដែរ (ចូលដៃផង) ព្រះមានព្រះភាគ គប្បីឲ្យ​ព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុវិនាស ក្នុងថ្ងៃ​នេះឯង។ វឌ្ឍលិច្ឆវិនិយាយថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងធ្វើដូចម្តេច ខ្ញុំនឹងអាចដើម្បី​ធ្វើដូចម្តេច។ មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ និយាយបង្គាប់ថា នែអាវុសោវឌ្ឍៈ អ្នក​ឯងចូរមក អ្នក​ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ត្រូវ​ក្រាបបង្គំ​ទូលព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទីនេះមិន​កំបាំង មិន​សមគួរ បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទិសណា ដែលមិន​មានភ័យ មិន​មានចង្រៃ មិន​មានឧបទ្រព ទិសនោះ ក៏ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មានភ័យ មានចង្រៃ មានឧបទ្រពវិញ ខ្យល់ចេញអំពីទិសណា ទិសនោះ ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មានខ្យល់ចូលវិញ ទឹក (ត្រជា​ក់) ត្រឡប់ទៅ​ជា​ក្តៅវិញ ឥឡូវនេះ លោកម្ចាស់ទព្វមល្លបុត្ត បានប្រទូស្ត​នឹងប្រពន្ធខ្ញុំ។ វឌ្ឍលិច្ឆវិ ទទួល​ស្តាប់ពាក្យរបស់​មេត្តិយភិក្ខុ​ និង​ភុម្មជកភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា ករុណា លោកម្ចាស់ ហើយក៏ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ ហើយអង្គុយ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះវឌ្ឍលិច្ឆវិ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទីនេះមិន​កំបាំង មិន​សមគួរ បពិត្រ​ព្រះអង្គដ៏ចំរើន ទិសណា ដែលមិន​មានភ័យ មិន​មានចង្រៃ មិន​មានឧបទ្រព ទិសនោះ ក៏ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មានភ័យ មានចង្រៃ មានឧបទ្រព ខ្យល់ចេញអំពីទិសណា ទិសនោះ ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មានខ្យល់ចូលវិញ ទឹក (ត្រជា​ក់) ត្រឡប់ទៅ​ជា​ក្តៅវិញ ឥឡូវនេះ លោកម្ចាស់ទព្វមល្លបុត្ត ប្រទូស្ត​នឹងភរិយារបស់ខ្ញុំ។

[២២១] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ហើយទ្រង់​​ត្រាស់សួរព្រះទព្វមល្លបុត្តមានអាយុថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​រលឹកមើល​ អ្នក​បានធ្វើអំពើយ៉ាងនេះ ដូចជា​វឌ្ឍៈនេះពោលមែនឬ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះមាន​ព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាបខ្ញុំព្រះអង្គស្រាប់ហើយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ទៅ​នឹង​ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ដ៏មានអាយុ ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ជា​គំរប់បីដងផងថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​រលឹកមើល​ អ្នក​បាន​ធ្វើ​អំពើយ៉ាងនេះ ដូចជា​វឌ្ឍៈនេះពោលមែនឬ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាបខ្ញុំព្រះអង្គស្រាប់ហើយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលទព្វៈ អ្នក​ប្រាជ្ញទាំង​ឡាយ មិន​ពោលបណ្តោះបណ្តៃយ៉ាងនេះទេ បើ​អំពើអ្វី ដែលអ្នក​បាន​ធ្វើហើយ អ្នក​ចូរឆ្លើយថា ធ្វើហើយ បើ​អំពើ ដែលអ្នក​មិន​បានធ្វើទេ អ្នក​ចូរឆ្លើយថា មិន​បាន​ធ្វើទេ។ ព្រះទព្វមល្លបុត្ត ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ តាំងអំពីកើត​មក វេលាណា មិន​ដែលស្គាល់សេពមេថុនធម្មទេ សូម្បីតែយល់សប្តិ ក៏មិន​ដែលឃើញឡើយ បាច់​និយាយទៅ​ថ្វី ដល់ការភ្ញាក់រលឹក។

[២២២] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃត្រូវ​ផ្កាប់បាត្រដល់​វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើមិន​ឲ្យ​សង្ឃសេពគប់រក។

[២២៣] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ផ្កាប់បាត្រ ដល់ឧបាសកប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការ គឺឧបាសកព្យាយាម ដើម្បី​នឹងមិន​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយបានលាភ១ ព្យាយាម ដើម្បី​នឹងមិន​ឲ្យ​​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយបានប្រយោជន៍១ ព្យាយាម ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយបានទី​លំនៅ​១ ជេរប្រទេចពួកភិក្ខុ​១ បំបែកពួកភិក្ខុ​ឲ្យ​បែកចាកពួកភិក្ខុ​១ ពោលតិះដៀលព្រះពុទ្ធ១ ពោលតិះដៀលព្រះធម៌១ ពោលតិះដៀលព្រះសង្ឃ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ផ្កាប់បាត្រ ដល់ឧបាសក ដែលប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការនេះឯង។

[២២៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ផ្កាប់បាត្រយ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ (ដ្បិត) វឌ្ឍលិច្ឆវិ (ឧបាសក) ចោទ​ព្រះទព្វមល្លបុត្រមានអាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល បើ​កម្មមានកាលគួរ​ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃត្រូវ​ផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើវឌ្ឍលិច្ឆវិ មិន​ឲ្យ​សង្ឃរាប់អាន។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ វឌ្ឍលិច្ឆវិ ចោទ​ព្រះទព្វមល្លបុត្រដ៏មានអាយុ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល។ សង្ឃផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើវឌ្ឍលិច្ឆវិ មិន​ឲ្យ​​សង្ឃ​រាប់​អាន។ ការផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើវឌ្ឍលិច្ឆវិ មិន​ឲ្យ​សង្ឃរាប់អាន គួរដល់​លោកដ៏​មានអាយុ​អង្គណា លោកដ៏មានអាយុអង្គនោះត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកដ៏មានអាយុអង្គណាទេ លោកដ៏​មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ សង្ឃបានផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើវឌ្ឍលិច្ឆវិ មិន​​ឲ្យ​សង្ឃរាប់អានហើយ ការផ្កាប់បាត្រនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំ​សូមចាំទុកនូវ​រឿងនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២២៥] គ្រានោះ ព្រះអានន្ទដ៏មានអាយុ ស្លៀកស្បង់ កាន់យកបាត្រ និង​ចីវរក្នុងបុព្វណ្ហ​សម័យ ចូលទៅ​កាន់ផ្ទះវឌ្ឍលិច្ឆវិ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ពោលនឹងវឌ្ឍលិច្ឆវិយ៉ាងនេះថា ម្នាល​អាវុសោវឌ្ឍៈ សង្ឃបានផ្កាប់បាត្រ ដល់អ្នក​ហើយ ខ្លួនអ្នក​ សង្ឃលែងរាប់អានហើយ។ ឯវឌ្ឍលិច្ឆវិ ឮដំណឹងថា សង្ឃផ្កាប់បាត្រ ដល់អាត្មាអញហើយ អាត្មាអញ សង្ឃលែងរាប់អានហើយ ក៏ជ្រប់​ដួល នៅ​ក្នុងទីនោះឯង។ គ្រានោះ ពួកមិត្តអមាត្យ ញាតិសាលោហិត របស់វឌ្ឍលិច្ឆវិ ក៏បាន​និយាយទៅ​នឹងវឌ្ឍលិច្ឆវិ យ៉ាងនេះថា ណ្ហើយ អាវុសោ វឌ្ឍៈ អ្នក​កុំសោយសោក កុំខ្សឹកខ្សួល​ឡើយ យើងនឹងធ្វើព្រះមានព្រះភាគ និង​ព្រះសង្ឃ ឲ្យ​ជ្រះថ្លាឡើងវិញ។ លំដាប់នោះ វឌ្ឍលិច្ឆវិ ព្រមទាំង​បុត្រ ភរិយា មិត្តអមាត្យ និង​ញាតិសាលោហិត មានសំពត់ទទឹក មានសក់ទទឹក នាំគ្នា​ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ឱនសិរ្សៈ ទៀបព្រះបាទទាំង​គូ របស់​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយពោលនឹងព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សេចក្តី​ឆ្គាំឆ្គង មានដល់ខ្ញុំព្រះអង្គហើយ តាមដោយ​ខ្ញុំព្រះអង្គ ជា​មនុស្ស​ល្ងង់ ជា​មនុស្ស​វង្វេង ជា​មនុស្ស​​មិន​ឈ្លាស ព្រោះថាខ្ញុំព្រះអង្គ បានចោទលោកម្ចាស់ទព្វមល្លបុត្រ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល​ហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ អត់សេចក្តីឆ្គាំឆ្គង តាមដោយសេចក្តី​ឆ្គាំឆ្គង​របស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ដើម្បី​នឹងសម្រួម​តទៅ​។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលអាវុសោវឌ្ឍៈ អើ សេចក្តី​ឆ្គាំឆ្គង មានដល់អ្នក​ហើយ តាមដោយអ្នក​ ជា​មនុស្ស​ល្ងង់ ជា​មនុស្ស​វង្វេង ជា​មនុស្ស​​មិន​ឈ្លាស ព្រោះថាអ្នក​បានចោទទព្វមល្លបុត្រ ដោយសីលវិបត្តិ មិន​មានមូល​ហើយ ម្នាល​អាវុសោវឌ្ឍៈ (ឥឡូវនេះ) អ្នក​ឃើញ​សេចក្តីឆ្គាំឆ្គង តាមដោយសេចក្តី​ឆ្គាំឆ្គង ហើយសំដែង​ទោស សមគួរ​តាមដំណើរទោស យើងក៏អត់ទោសនោះដល់អ្នក​ ម្នាលអាវុសោ វឌ្ឍៈ អ្នក​ណា បានឃើញ​សេចក្តីឆ្គាំឆ្គង តាមដោយសេចក្តីឆ្គាំឆ្គង ហើយសំដែងទោស សមគួរ​តាមដំណើរ​ទោស ដល់នូវ​​សេចក្តី​សង្រួមតទៅ​ នេះជា​សេចក្តី​ចំរើន របស់អ្នក​នោះ ក្នុងអរិយវិន័យ។

[២២៦] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ សង្ឃចូរផ្ងារបាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើវឌ្ឍលិច្ឆវិ ឲ្យ​សង្ឃរាប់អាន​វិញ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ផ្ងារបាត្រ ដល់ឧបាសក ដែលប្រកបដោយអង្គ៨ប្រការ គឺឧបាសកមិន​​ព្យាយាម ដើម្បី​នឹងឲ្យ​សាបសូន្យលាភ របស់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ១ មិន​ព្យាយាម ដើម្បី​​ឲ្យ​ខូច​ប្រយោជន៍ របស់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ១ មិន​ព្យាយាម ដើម្បី​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយខានបានទី​លំនៅ​១ មិន​ជេរប្រទេចភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ១ មិន​ញុះញង់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​បែកចាកភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ១ មិន​ពោលតិះដៀលព្រះពុទ្ធ១ មិន​ពោលតិះដៀលព្រះធម៌១ មិន​ពោលតិះដៀលព្រះសង្ឃ១ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​​ផ្ងារបាត្រ ដល់ឧបាសក ដែលប្រកប​ដោយ​អង្គទាំង​៨​​នេះ។

[២២៧] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ផ្ងារបាត្រយ៉ាងនេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​វឌ្ឍលិច្ឆវិនោះ ចូលទៅ​រកសង្ឃ ធ្វើសំពត់​បង់ក ឆៀងស្មាម្ខាង សំពះបាទាភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហើយអង្គុយ​ច្រហោង ផ្គងអញ្ជលីឡើង និយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សង្ឃបាន​ផ្កាប់បាត្រ ដល់ខ្ញុំហើយ សង្ឃលែងរាប់អាន​ខ្ញុំហើយ បពិត្រព្រះសង្ឃ​ដ៏ចំរើន (ឥឡូវ) ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្តវត្តដោយប្រពៃ ទាំង​សម្លបរោម ប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់​កិរិយា​រលាស់ខ្លួន ចេញចាក​ទោស ខ្ញុំមកសូមឲ្យ​ព្រះសង្ឃ ផ្ងារបាត្រឡើងវិញ។ វឌ្ឍលិច្ឆវិនោះ ត្រូវ​​សូមជា​គំរប់​ពីរដងផង ជា​គំរប់​បីដងផង។

[២២៨] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃបានផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើមិន​ឲ្យ​សង្ឃ​រាប់អាន។ វឌ្ឍលិច្ឆវិនោះ បានប្រព្រឹត្តវត្ត ដោយប្រពៃ ទាំង​សម្លបរោម ប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់កិរិយារលាស់ខ្លួន​ចេញចាកទោស មកសូមឲ្យ​សង្ឃផ្ងារបាត្រឡើងវិញ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ​ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីផ្ងារបាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើឲ្យ​សង្ឃរាប់រកឡើងវិញ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់​ខ្ញុំ សង្ឃបានផ្កាប់បាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើមិន​ឲ្យ​សង្ឃរាប់រក។ (ឥឡូវនេះ) វឌ្ឍលិច្ឆវិនោះ បានប្រព្រឹត្តវត្ត ដោយប្រពៃ ទាំង​សម្លបរោម ប្រព្រឹត្តវត្ត គួរដល់កិរិយារលាស់ខ្លួន​ចេញចាក​ទោស មកសូមឲ្យ​សង្ឃផ្ងារបាត្រឡើងវិញ។ សង្ឃក៏ផ្ងារបាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើឲ្យ​​សង្ឃ​រាប់​អានឡើងវិញ។ ការផ្ងារបាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើឲ្យ​សង្ឃរាប់អានឡើងវិញ គួរដល់​លោក​មាន​អាយុ​​អង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោក​មានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​និយាយឡើង។ សង្ឃបានផ្ងារបាត្រ ដល់វឌ្ឍលិច្ឆវិ គឺធ្វើឲ្យ​សង្ឃ​រាប់រក​វិញ​ហើយ ការផ្ងារបាត្រនោះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំ​សូមចាំទុក​នូវ​​សេចក្តី​នេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២២៩] គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងក្រុងវេសាលី គួរ​ដល់ពុទ្ធ​អធ្យាស្រ័យ ហើយទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់ចារិក ក្នុងភគ្គជនបទ យាងទៅ​តាមលំដាប់ ក៏បានទៅ​ដល់​ភគ្គជនបទនោះ។ ឮថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងភេសកឡាវ័ន [ព្រៃឈើ​ហិង្គុ ឬព្រៃនៃយក្ខិនី ឈ្មោះភេសកឡា នៅ​រក្សាគ្រប់គ្រង។] ជា​ទីឲ្យ​អភ័យ ដល់សត្វម្រឹគ ទៀបក្រុង​សុំសុមារគិរៈ ក្នុងភគ្គជនបទនោះ។

[២៣០] សម័យនោះឯង ពោធិរាជកុមារ ចាត់ការកសាងប្រាសាទ ឈ្មោះកោកនុទ [បាន​ជា​ឈ្មោះថា កោកនុទ ព្រោះប្រាសាទនោះ មានការរចនា មានលំអដូចផ្កាឈូកក្រហម។] ទើប​តែនឹងហើយថ្មីៗ ដែលសមណៈ និង​ព្រាហ្មណ៍ ឬបុគ្គលណានីមួយ ជា​តិជា​មនុស្ស​ មិន​ដែល​ធ្លាប់​បាននៅ​អាស្រ័យ។ លំដាប់នោះ ពោធិរាជកុមារ ទ្រង់​ហៅសញ្ជិកាបុត្តមាណពមកប្រាប់ថា នែ​សញ្ជិកាបុត្តសំឡាញ់ អ្នក​ចូរមក អ្នក​ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំបាទាព្រះមានព្រះភាគដោយត្បូង ទូលសួរអាពាធតិចតួច សេចក្តីលំបាកតិចតួច សេចក្តី​ព្យាយាមស្រួល កម្លំាងកាយ និង​ធម៌ជា​គ្រឿងនៅ​សប្បាយ តាមពាក្យអញថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏​ចំរើន ពោធិរាជកុមារ សូមថ្វាយបង្គំព្រះបាទាព្រះអង្គ ដោយត្បូង ទូលសួរអាពាធតិចតួច សេចក្តី​លំបាកតិចតួច សេចក្តីព្យាយាមស្រួល កម្លាំងកាយ និង​ធម៌ ជា​គ្រឿងនៅ​សប្បាយ ហើយទូល​យ៉ាងនេះទៀតថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះអង្គ ព្រមទាំង​ភិក្ខុ​សង្ឃទទួល​ភត្តរបស់​ពោធិរាជកុមារ ដើម្បី​ឆាន់ក្នុងថ្ងៃស្អែក។ សញ្ជិកាបុត្តមាណព ទទួល​ព្រះបន្ទូលពោធិរាជកុមារថា ព្រះករុណាវិសេស ហើយក៏ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ពោលរាក់ទាក់ សំណេះសំណាល ទៅ​រកព្រះមានព្រះភាគ លុះបញ្ចប់ពាក្យ ដែលគួរ​ជា​ទី​រីករាយ និង​ពាក្យដែលគួររឭកហើយ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះសញ្ជិកាបុត្តមាណព អង្គុយ​នៅ​ក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏បានក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យយ៉ាងនេះថា ពោធិរាជកុមារ សូមថ្វាយបង្គំព្រះបាទាព្រះគោតមជា​ម្ចាស់ ដោយត្បូង ទូលសួរអាពាធតិចតួច សេចក្តី​លំបាកតិចតួច សេចក្តីព្យាយាមស្រួល កម្លាំងកាយ និង​ធម៌ ជា​គ្រឿងនៅ​សប្បាយ មួយទៀត ពោធិរាជកុមារ ឲ្យ​ក្រាបទូលព្រះអង្គ ​យ៉ាងនេះថា សូមព្រះគោតមដ៏ចំរើន ព្រមទាំង​​ភិក្ខុ​សង្ឃ ទទួល​ភត្តរបស់​ពោធិរាជកុមារ ដើម្បី​ឆាន់ក្នុងថ្ងៃស្អែក។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​​ដោយតុណ្ហីភាព។ គ្រានោះ សញ្ជិកាបុត្តមាណព ដឹងថា ព្រះមានព្រះភាគទទួល​និមន្តហើយ ក៏​ក្រោកចាកអាសនៈ ចូលទៅ​រកពោធិរាជកុមារ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ​ ក៏ក្រាបទូល​ពោធិរាជកុមារ យ៉ាងនេះថា ខ្ញុំព្រះអង្គ បានក្រាបបង្គំទូលព្រះគោតមមានព្រះភាគ តាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់​​ហើយថា ពោធិរាជកុមារ សូមថ្វាយបង្គំព្រះបាទាព្រះគោតមដ៏ចំរើន ដោយត្បូង ទូលសួរអាពាធតិចតួច សេចក្តី​លំបាកតិចតួច សេចក្តីព្យាយាមស្រួល កម្លាំងកាយ និង​ធម៌ ជា​គ្រឿងនៅ​សប្បាយ មួយទៀត ពោធិរាជកុមារ ឲ្យ​ក្រាប​ទូលព្រះអង្គយ៉ាងនេះថា សូមព្រះគោតមដ៏ចំរើន ព្រម​ទាំង​ភិក្ខុ​​សង្ឃ​ ទទួល​ភត្ត របស់​ពោធិរាជកុមារ ដើម្បី​ឆាន់ក្នុងថ្ងៃស្អែក ព្រះសមណគោតមជា​ម្ចាស់ បាន​ទទួល​​និមន្តហើយ។

[២៣១] លុះព្រឹកឡើង ពោធិរាជកុមារ ក៏ចាត់ចែង​ខាទនីយភោជនីយាហារដ៏ឧត្តម ហើយ​ឲ្យ​ក្រាលកោកនុទប្រាសាទ ដោយសំពត់សទាំង​ឡាយ ដរាបដល់កាំជណ្តើរជា​ន់ខាងក្រោមបំផុត ហើយត្រាស់ហៅសញ្ជិកាបុត្តមាណពមកថា ម្នាលសញ្ជិកាបុត្ត សំឡាញ់ អ្នក​ចូរមក អ្នក​ចូរទៅ​​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក្រាបថ្វាយបង្គំទូល​ភត្តកាល ដល់ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលគួរហើយ ភត្តក៏សម្រេចហើយ។ សញ្ជិកាបុត្តមាណព ទទួល​​ព្រះបន្ទូល​ របស់ពោធិរាជកុមារថា ព្រះករុណាវិសេស ហើយក៏​ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំទូល​ភត្តកាល ដល់​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលគួរហើយ ភត្តក៏សម្រេចហើយ។

[២៣២] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្លៀកស្បង់ ទ្រង់​បាត្រ ចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ទ្រង់​​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់និវេសនស្ថាន របស់ពោធិរាជកុមារ។ សម័យនោះឯង ពោធិរាជកុមារ ឈរនៅ​ខាងក្រៅខ្លោងទ្វារ រង់ចាំព្រះមានព្រះភាគ។ ពោធិរាជកុមារ បានឃើញព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្តេចយាងមកអំពីចំងាយលិមៗ លុះឃើញហើយ ក៏ក្រោកទៅ​ទទួល​ក្នុងទីនោះ ហើយក្រាប​ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ និមន្តព្រះអង្គ ឲ្យ​ស្តេច​យាងទៅ​ខាងមុខ ហើយចូលទៅ​កាន់​កោកនុទ​ប្រាសាទ។ វេលានោះ​ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ឈប់អាស្រ័យនៅ​កាំជណ្តើរជា​ន់ខាងក្រោម​បំផុត។ លំដាប់នោះ ពោធិរាជកុមារ ក្រាបថ្វាយបង្គំ ទូលព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គ​ដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជា​ន់សំពត់ទាំង​ឡាយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះសុគត ទ្រង់​ជា​ន់សំពត់ទាំង​ឡាយ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ និង​សេចក្តីសុខ ដល់ខ្ញុំព្រះអង្គ អស់កាលជា​​យូរ​អង្វែង។ កាលពោធិរាជកុមារ ក្រាបបង្គំទូលយ៉ាងនេះហើយ ព្រះអង្គទ្រង់​នៅ​ស្ងៀម។ ពោធិរាជកុមារ ក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ ជា​គំរប់ពីរដងផង។បេ។ ជា​គំរប់បីដងផងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជា​ន់សំពត់ទាំង​ឡាយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះសុគត ទ្រង់​ស្តេចយាងជា​ន់សំពត់ទាំង​ឡាយ ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តីសុខ ដល់ខ្ញុំព្រះអង្គ អស់កាលជា​​យូរ​អង្វែង។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បែរព្រះភក្ត្រ ទៅ​រក​ព្រះ​អានន្ទមានអាយុ។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ក៏មានថេរវាចាទៅ​នឹងពោធិរាជកុមារ យ៉ាងនេះថា បពិត្ររាជកុមារ សូមទ្រង់​សារសំពត់ចេញ ព្រះមានព្រះភាគ ព្រះអង្គ មិន​ទ្រង់​ជា​ន់កម្រាល​សំពត់​ទេ ព្រះតថាគត ទ្រង់​អនុគ្រោះដល់ប្រជុំជនជា​ខាងក្រោយ។ គ្រានោះ ពោធិរាជកុមារ ទ្រង់​​ឲ្យ​សារ​សំពត់ទាំង​ឡាយចេញ ហើយទ្រង់​ឲ្យ​ក្រាលអាសនៈខាងលើកោកនុទប្រាសាទវិញ។ ព្រះមានព្រះភាគ ស្តេចយាងឡើងកាន់កោកនុទប្រាសាទ ហើយគង់​លើអាសនៈ ដែលគេ​ក្រាល​ស្រេចហើយ ព្រមទាំង​ភិក្ខុ​សង្ឃ។ លំដាប់នោះ ពោធិរាជកុមារ បានអង្គាសខាទនីយ​ភោជនីយាហារ (បង្អែមចំអាប) ដ៏ឆ្ងាញ់ពីសារ ថ្វាយដោយព្រះហស្ត​ព្រះអង្គឯង ចំពោះ​ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ឲ្យ​ឆ្អែតស្កប់ស្កល់ ត្រាតែដល់ទ្រង់​​ហាមឃាត់ លុះកំណត់​ជ្រាបថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សោយស្រេច លែងលូកព្រះហស្ត​ ទៅ​ក្នុងបាត្រហើយ ក៏គង់ក្នុង​ទីសមគួរ។ លុះពោធិរាជកុមារ​ គង់ក្នុងទីសមគួរហើយ ទើប​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែងធម៌ ពន្យល់ឲ្យ​យល់ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថា ហើយទ្រង់​​ក្រោក​ចាក​អាសនៈ ស្តេចចេញទៅ​។

[២៣៣] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមក ក្នុងពេលនោះថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ជា​ន់កម្រាល​សំពត់​ទេ ភិក្ខុ​ណាជា​ន់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៣៤] សម័យនោះឯង មានស្រីម្នាក់ សម្រាលកូនរួចហើយ និមន្តភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហើយក្រាលសំពត់ និយាយយ៉ាងនេះថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន សូមលោក​ទាំង​ឡាយ ជា​ន់សំពត់ចុះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសេចក្តីរង្កៀស មិន​ហ៊ានជា​ន់។ ស្រីនោះនិយាយថា បពិត្រ​លោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន សូមលោកទាំង​ឡាយ ជា​ន់សំពត់ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ជា​មង្គល។ ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ក៏នៅ​តែរង្កៀស មិន​ហ៊ានជា​ន់សំពត់ (ទៀត)។ លំដាប់នោះ ស្រីនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា លោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ កាលបើ​គេ​អង្វរ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ជា​មង្គល មិន​​សមបើ​នឹងមិន​ហ៊ានជា​ន់កម្រាលសំពត់សោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮស្រីនោះ កំពុងពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។ ភិក្ខុ​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (បើ​) គ្រហស្ថត្រូវ​ការមង្គល ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ ដែលគ្រហស្ថអង្វរ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ជា​មង្គល ជា​ន់​កម្រាលសំពត់​បាន។

[២៣៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយរង្កៀសនឹងជា​ន់កម្រាលសម្រាប់ភិក្ខុ​ ដែលមាន​ជើង​ស្អាតបាត។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ជា​ន់លើកម្រាល សម្រាប់​ភិក្ខុ​ ដែល​មានជើង​ស្អាតបាត។

ចប់ភាណវារៈ ជា​គំរប់ពីរ។

[២៣៦] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងភគ្គជនបទ គួរដល់ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ ហើយយាងទៅ​កាន់ចារិក ក្នុងក្រុងសាវត្ថី ទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរ ទៅ​កាន់ចារិក ដោយលំដាប់ ក៏បានដល់ទៅ​ក្រុងសាវត្ថីនោះ។ ឮថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងជេតវនារាម របស់​អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិតក្រុងសាវត្ថីនោះ។ លំដាប់នោះ នាងវិសាខាមិគារមាតា នាំយកក្អម និង​​ទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង​ មានរចនាដូចពកផ្លែឈូក [ទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង​ ដែលគេ​ធ្វើ​ឲ្យ​​មានពក កន្ទួលខ្ពស់ៗឡើង មានអាការដូចគ្រាប់ឈូក ដែលកន្ទួលផុលៗ ឡើងចេញពីផ្លែ។] និង​​អម្បោស ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ លុះនាងវិសាខាមិគារមាតា អង្គុយ​ក្នុងទីដ៏សមគួរ​ហើយ បានក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ ទទួល​ក្អម​ទ្រនាប់ជូតជើង​ និង​អម្បោស ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តីសុខ ដល់ខ្ញុំម្ចាស់ អស់​កាលជា​អង្វែងទៅ​។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​​តែក្អម និង​អម្បោស។ ព្រះអង្គ មិន​ទ្រង់​​ទទួល​​ទ្រនាប់ជូតជើង​ឡើយ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពន្យល់​នាងវិសាខាមិគារមាតា ឲ្យ​យល់ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយធម្មីកថា។ លំដាប់នោះ នាងវិសាខាមិគារមាតា កាលដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពន្យល់ឲ្យ​យល់ ឲ្យ​កាន់យក ឲ្យ​អាចហ៊ាន ឲ្យ​រីករាយ ដោយ​ធម្មីកថាហើយ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយចៀស​ចេញទៅ​។

[២៣៧] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតក្អម និង​អម្បោស ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់​ទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង​ មានរចនាដូចពកផ្លែឈូក [ក្នុងអដ្ឋកថា ពន្យល់ថា បានជា​ទ្រង់​ហាម ព្រោះទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង​នោះ ប្រកបការច្រើន អស់បច្ច័យក៏ច្រើន។] ទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ្រនាប់សម្រាប់​ជូត​ជើង​​៣យ៉ាង គឺគ្រួស ឬដុំថ្ម១ អម្បែងក្បឿង ឬឥដ្ឋ១ ផ្សិត ដែលកើត​ពីពពុះទឹកសមុទ្រ១។

[២៣៨] គ្រាខាងក្រោយ នាងវិសាខាមិគារមាតា នាំយកផ្លិត៤ជ្រុង និង​ផ្លិតមូល [សារត្ថទីបនីដីកាពន្យល់ថា ផ្លិតមូល គេ​ធ្វើដោយស្លឹកត្នោតជា​ដើម។] ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ អង្គុយ​ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ។ លុះនាងវិសាខាមិគារមាតា អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូម​ព្រះមានព្រះភាគ ទទួល​ផ្លិត៤ជ្រុង និង​ផ្លិតមូល (ស្លឹកត្នោត) ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍ ដើម្បី​​សេចក្តីសុខ ដល់​ខ្ញុំម្ចាស់ អស់កាលជា​អង្វែង។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​យកផ្លិត៤ជ្រុង ផ្លិតមូល (ស្លឹកត្នោត) រួចហើយ។ ទើប​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពន្យល់នាងវិសាខាមិគារមាតា ឲ្យ​យល់ (ប្រយោជន៍) ដោយធម្មីកថា។បេ។ ធ្វើប្រទក្សិណ រួចចៀសចេញទៅ​។

[២៣៩] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផ្លិត៤ជ្រុង និង​ផ្លិតមូល (ស្លឹកត្នោត)។

[២៤០] សម័យនោះឯង ផ្លិតសម្រាប់បក់មូស កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផ្លិតសម្រាប់បក់មូស។ (សម័យខាងក្រោយមក) ផ្លិតដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចាមរី កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ផ្លិត ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចាមរី​ទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផ្លិត៣យ៉ាង គឺ ផ្លិត​ដែលគេ​ធ្វើដោយសម្បកឈើ១ ផ្លិតដែលគេ​ក្រងដោយស្បូវភ្លំាង១ ផ្លិតដែលគេ​ធ្វើដោយរោម​កន្ទុយ​ក្ងោក១។

[២៤១] សម័យនោះឯង មានឆត្រកើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឆត្រ។

[២៤២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​បាំងឆត្រដើរទៅ​។ សម័យនោះឯង មានឧបាសក​ម្នាក់​ដើរទៅ​កាន់ឱទ្យាន ជា​មួយនឹងពួកសាវ័ក របស់​អាជីវកជា​ច្រើននាក់។ សាវ័ករបស់អាជីវក​ទាំង​ឡាយនោះ បានឃើញពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​បាំងឆត្រ ដើរមកអំពីចម្ងាយលឹមៗ លុះឃើញហើយ ក៏និយាយនឹងឧបាសកនោះយ៉ាងនេះថា លោកទាំង​អម្បាលនេះ ជា​ជីតុនរបស់អ្នក​ លោកបាំង​ឆត្រ​ដើរមក ដូចជា​ពួកមហាមាត្យត្រួតពល។ ឧបាសកនោះក៏តបថា លោកទាំង​អម្បាល​នេះ មិន​មែនជា​ភិក្ខុ​ទេ គឺជា​បរិព្វាជក។ ពួកសាវ័កអាជីវក និង​ឧបាសក ក៏ភ្នាល់គ្នា​ដោយពាក្យថា ភិក្ខុ​ (ឬ) មិន​មែនជា​ភិក្ខុ​។ ទើប​ឧបាសកនោះ ដើរចូលទៅ​ជិត មើល​​ស្គាល់ច្បាស់ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ហេតុអ្វីក៏លោកម្ចាស់ដ៏ចំរើន បាំងឆត្រដើរ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮ​ឧបាសក​នោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ដូច្នោះ។ ទើប​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (អំពើនោះ) ពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​បន្ទោស រួចហើយទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ឆត្រទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៤៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបទៀតមានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​នោះ បើ​ខានបាំងឆត្រ មិន​បាន​សេចក្តីសប្បាយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឆត្រ ដល់ភិក្ខុ​មានជម្ងឺ។

[២៤៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយដឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតឆត្រ ដល់​ភិក្ខុ​មានជម្ងឺតែម្យ៉ាង មិន​បានទ្រង់​អនុញ្ញាត ដល់ភិក្ខុ​គ្មានជម្ងឺទេ ហើយរង្កៀសនឹងការបាំងឆត្រ​ក្នុងអារាម និង​ឧបចាររបស់អារាម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ភិក្ខុ​​មិន​មានជម្ងឺ​បាំងឆត្រ​ក្នុងអារាម និង​ឧបចារនៃអារាមបាន។

[២៤៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបច្រកបាត្រក្នុងសង្រែក ហើយពាក់លើឈើច្រត់ ដើរទៅ​​តាមទ្វារស្រុកមួយ ក្នុងវេលាវិកាល។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយនាំគ្នានិយាយថា បពិត្រអ្នក​ម្ចាស់​ទាំង​​ឡាយ បុរសនេះជា​ចោរដើរទៅ​ ដាវរបស់វា (មានមុខ) ភ្លឺស្ងាច ហើយក៏ដេញតាមចាប់ លុះចាប់​បានហើយ ស្គាល់ថា (ជា​ភិក្ខុ​) ក៏លែងទៅ​វិញ។ ទើបភិក្ខុ​នោះទៅ​កាន់អារាម ប្រាប់​សេចក្តីនុ៎ះ ដល់ភិក្ខុ​ផងគ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ សួរថា ម្នាលអាវុសោ អ្នក​ទ្រទ្រង់​ឈើច្រត់​ទាំង​សង្រែក ឬអ្វី។ ភិក្ខុ​នោះប្រាប់ថា អើអាវុសោ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ភិក្ខុ​មិន​សម​បើ​នឹងទ្រទ្រង់​ឈើច្រត់ ទាំង​សង្រែកសោះ។ ទើបភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​បន្ទោស ហើយទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់ឈើច្រត់ទាំង​សង្រែកទេ ភិក្ខុ​ណា​ប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៤៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបមានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញហើយ មិន​អាច​នឹងដើរទៅ​មកបាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​សង្ឃ ឲ្យ​ទណ្ឌសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​​មានជម្ងឺ។

[២៤៧] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​មានជម្ងឺនោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រក​សង្ឃ ហើយធ្វើឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ថ្វាយបង្គំបាទារបស់ភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​ឡាយ ហើយអង្គុយ​ច្រហោង ផ្គងអញ្ជលី ពោលពាក្យយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំមានជម្ងឺ បើ​វៀរលែង​ឈើ​ច្រត់​ចេញ ក៏មិន​អាចនឹងដើរទៅ​មកបាន បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំសូមទណ្ឌសម្មតិ​នឹង​សង្ឃ។ ភិក្ខុ​នោះគប្បីសូមជា​គំរប់ពីរដងផង គប្បីសូមជា​គំរប់បីដងផង។

[២៤៨] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ត្រូវ​ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ នេះមានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញហើយ ក៏មិន​អាច​នឹងដើរទៅ​​មក​បាន ភិក្ខុ​នោះមកសូមទណ្ឌសម្មតិនឹងសង្ឃ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​ឲ្យ​​ទណ្ឌសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​​ឈ្មោះ​នេះនេះ មានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញ ក៏មិន​អាចនឹងដើរទៅ​មកបាន ភិក្ខុ​នោះ មកសូមទណ្ឌសម្មតិនឹងសង្ឃ។ សង្ឃឲ្យ​ទណ្ឌសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ការឲ្យ​ទណ្ឌសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ពោលឡើង។ សង្ឃ​បានឲ្យ​ទណ្ឌសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះហើយ ការឲ្យ​នោះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៤៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប មានជម្ងឺ តែវៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាច​នឹងនាំ​យកបាត្រទៅ​បាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​សង្ឃឲ្យ​សិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​មានជម្ងឺ។

[២៥០] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​ដែលមានជម្ងឺ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកសង្ឃ ហើយធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ថ្វាយបង្គំបាទារបស់ភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​ឡាយ ហើយអង្គុយច្រហោង ផ្គង​អញ្ជលី ពោលពាក្យយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំមានជម្ងឺ បើ​វៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាចនាំយកបាត្រទៅ​បាន បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន (ឥឡូវនេះ) ខ្ញុំមកសូមសិក្កាសម្មតិនឹង​សង្ឃ។ ភិក្ខុ​នោះ គប្បីសូមជា​គំរប់ពីរដងផង គប្បីសូមជា​គំរប់​បីដងផង។

[២៥១] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះនេះ មានជម្ងឺ តែវៀរលែងសង្រែកចេញហើយ ក៏មិន​អាចនាំយកបាត្រទៅ​​បាន (ឥឡូវនេះ) ភិក្ខុ​នោះមកសូមសិក្កាសម្មតិនឹងសង្ឃ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​ឲ្យ​សិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះនេះ មានជម្ងឺ តែវៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាចនាំយក​បាត្រទៅ​បាន (ឥឡូវនេះ) ភិក្ខុ​នោះ មកសូមសិក្កាសម្មតិនឹងសង្ឃ។ សង្ឃក៏ឲ្យ​សិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ការឲ្យ​សិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ពោលឡើង។ សង្ឃ​ឲ្យ​សិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះហើយ ការឲ្យ​នោះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៥២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប មានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ ចេញ ក៏មិន​អាច​នឹងដើរទៅ​​មក បើ​វៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាច​នឹងនាំ​យកបាត្រទៅ​បាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​សង្ឃឲ្យ​ទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​មានជម្ងឺ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ ភិក្ខុ​ដែលមានជម្ងឺនោះ ត្រូវ​ចូលទៅ​រកសង្ឃ ហើយធ្វើ​ឧត្តរាសង្គៈ ឆៀងស្មាម្ខាង ថ្វាយបង្គំបាទានៃភិក្ខុ​ចាស់ទាំង​ឡាយ ហើយអង្គុយច្រហោង ផ្គង​អញ្ជលី ពោលពាក្យយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំមានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញ ក៏មិន​អាចនឹងដើរទៅ​មក តែវៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាចនឹងនាំយកបាត្រទៅ​បាន បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន ខ្ញុំមកសូមទណ្ឌសិក្កាសម្មតិនឹង​សង្ឃ។ ភិក្ខុ​នោះ គប្បីសូម​ ជា​គំរប់​ពីរដងផង គប្បីសូម ជា​គំរប់​បីដងផង។

[២៥៣] ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល គប្បីផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះនេះ មានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញ ក៏មិន​អាច​នឹងដើរទៅ​មក វៀរលែងតែសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាចនឹងនាំយកបាត្រទៅ​​បាន (ឥឡូវនេះ) ភិក្ខុ​នោះ សូមទណ្ឌសិក្កាសម្មតិនឹងសង្ឃ។ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​ឲ្យ​ទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះនេះ មានជម្ងឺ តែវៀរលែងឈើច្រត់ចេញ ក៏មិន​អាចនឹងដើរទៅ​មក វៀរលែងសង្រែកចេញ ក៏មិន​អាចនឹងនាំយក​បាត្រទៅ​បាន (ឥឡូវនេះ) ភិក្ខុ​នោះ មកសូមទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ​នឹងសង្ឃ។ សង្ឃឲ្យ​ទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ។ ការឲ្យ​ទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​​ពោល​ឡើង។ សង្ឃ​បានឲ្យ​ទណ្ឌសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះហើយ ការឲ្យ​នោះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះ​ហេតុនោះ បានជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​សេចក្តីនេះ ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[២៥៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបទំពាអៀងជា​ប្រក្រតី។ ភិក្ខុ​នោះទំពាអៀងៗ ហើយលេប​ចូលទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ភិក្ខុ​នេះឆាន់ភោជន ក្នុងវេលា​វិកាល។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​នេះទើបតែច្យុតមកអំពី​កំណើតនៃគោ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាតទំពាអៀង ដល់ភិក្ខុ​អ្នក​ទំពាអៀង ជា​ប្រក្រតី ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ប៉ុន្តែភិក្ខុ​កុំខ្ជា​ក់អាហារចេញមកខាងក្រៅទ្វារមាត់ ហើយលេបចូល​ទៅ​វិញ បើ​ភិក្ខុ​ណា លេបចូលទៅ​វិញ វិនយធរគប្បីឲ្យ​ភិក្ខុ​នោះធ្វើតាមធម៌ (សំដែងអាបត្តិចេញ)។

[២៥៥] សម័យនោះឯង មានសង្ឃភត្តរបស់ប្រជុំជន១ពួក។ គ្រាប់បាយដ៏ច្រើន ក៏ជ្រុសរោយរាយ ក្នុងរោងភត្ត។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួក​សមណសក្យបុត្តិយ៍ កាលបើ​គេ​កំពុងប្រគេ​នបាយ មិន​សមបើ​ មិន​ទទួល​ដោយសេចក្តី​គោរព​សោះ ធម្មតា គ្រាប់បាយមួយគ្រាប់ៗ រមែងញុំាងការងារច្រើន ឲ្យ​សម្រេចបាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ (ដូច្នោះ)។ ទើបភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាល​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ គ្រាប់បាយណា ដែលគេ​កំពុងឲ្យ​ ហើយធ្លាក់ចុះ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុ​​រើសគ្រាប់បាយ​នោះ​ខ្លួនឯង ហើយឆាន់ចុះ ព្រោះហេតុអ្វី ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ព្រោះថា គ្រាប់បាយនោះ ទាយក​គេ​លះ គឺប្រគេ​នរួចស្រេចហើយ។

[២៥៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបមានក្រចកវែង ដើរទៅ​បិណ្ឌបាត។ ស្រីម្នាក់ឃើញ​ហើយ និយាយនឹងភិក្ខុ​នោះដូច្នេះថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមលោកម្ចាស់និមន្តមកសេពមេថុនធម្ម (នឹង​ខ្ញុំចុះ)។ ភិក្ខុ​នោះឃាត់ថា នែប្អូនស្រី កុំឡើយ ការនុ៎ះ មិន​គួរទេ។ ស្រីនោះ និយាយទៀតថា បពិត្រ​លោកដ៏ចំរើន បើ​លោកម្ចាស់មិន​សេពទេ ខ្ញុំនឹងខ្វារក្រចៅខ្លួន ដោយក្រចករបស់ខ្លួន ហើយនឹង​ស្រែកឥឡូវនេះថា ភិក្ខុ​នេះ ធ្វើវិប្បការនឹងខ្ញុំ។ ភិក្ខុ​នោះ ក៏បណ្តោយថា ប្អូនស្រី នាងឯងចូរដឹង​ចុះ។ ទើបស្រីនោះ ខ្វារក្រចៅរាងកាយ ដោយក្រចករបស់ខ្លួន ហើយស្រែកថា ភិក្ខុ​នេះធ្វើវិប្បការ​នឹងខ្ញុំ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ក៏ស្ទុះទៅ​ចាប់ភិក្ខុ​នោះ។ មនុស្ស​ទាំង​អម្បាលនោះ បានឃើញ​ស្បែក និង​ឈាមក្នុងក្រចកស្រីនោះ លុះឃើញហើយ ក៏ជឿជា​ក់ថា ភិក្ខុ​នេះ មិន​បានធ្វើកម្មនេះ ដល់ស្រី​នេះទេ ហើយក៏លែងភិក្ខុ​នោះទៅ​។ ទើបភិក្ខុ​នោះ ទៅ​កាន់អារាមប្រាប់ដំណើរ​នុ៎ះ ដល់ភិក្ខុ​​ផងគ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយសួរថា ម្នាលលោកមានអាយុ ចុះលោកទុកក្រចកវែងឬ។ ភិក្ខុ​នោះប្រាប់ថា អើអាវុសោ។ ពួកភិក្ខុ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ពួកភិក្ខុ​នោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ភិក្ខុ​មិន​សមបើ​នឹងទុកក្រចកវែងសោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុកក្រចកវែងទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៥៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាត់ក្រចកដោយក្រចកខ្លះ។ កាត់ក្រចក​ដោយមាត់​ខ្លះ។ ត្រដុសក្រចកនឹងជញ្ជា​ំងខ្លះ។ ម្រាមដៃទាំង​ឡាយ ក៏ឈឺចាប់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតនូវ​កាំបិតកាត់ក្រចក។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កាត់ក្រចកត្រាតែដល់​ឈាម។ ម្រាមដៃទាំង​ឡាយ ក៏ឈើចាប់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ភិក្ខុ​កាត់ក្រចកត្រឹមនឹងសាច់។

[២៥៨] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ឲ្យ​គេ​ខាត់ក្រចកទាំង​២០។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​គេ​ខាត់ក្រចកទាំង​២០ទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​គេ​ខាត់ ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​គ្រាន់តែជម្រះក្អែលប៉ុណ្ណោះ។

[២៥៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានសក់វែង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូល​ដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា នែភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អាចនឹងកោរសក់គ្នាទៅ​វិញទៅ​មកបានឬទេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ថា បពិត្រ​ព្រះមានព្រះភាគ អាច​នឹងកោរបាន។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមក អនុញ្ញាតថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​កាំបិតកោរ ថ្មសំលៀងកាំបិតកោរ ស្រោមកាំបិតកោរ គ្រឿងស្មាច់ដែលគេ​ធ្វើដោយរោមចៀម និង​គ្រឿងប្រដាប់កាំបិតកោរទាំង​ពួង។

[២៦០] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ឲ្យ​គេ​កាត់ពុកមាត់ (ដោយកន្ត្រៃខ្លះ)។ ទុកពុកមាត់ (ឲ្យ​វែង)ខ្លះ។ ឲ្យ​គេ​ធ្វើពុកចង្កាឲ្យ​វែង ដូចជា​ពុកចង្កាពពែខ្លះ។ ឲ្យ​គេ​ធ្វើពុកមាត់​ជា​៤ជ្រុងខ្លះ។ ប្រមូលជួររោមត្រង់ទ្រូងខ្លះ។ ទុកជួររោមត្រង់ពោះខ្លះ។ ទុកពុកមាត់ឲ្យ​​ដូចជា​​ចង្កូមខ្លះ។ ឲ្យ​គេ​ដករោមក្នុងទីចង្អៀតខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​កាត់ពុកមាត់ (ដោយកន្ត្រៃ) មិន​ត្រូវ​ទុកពុកមាត់ ឲ្យ​វែង មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើពុកចង្កាឲ្យ​វែង (ដូចជា​ពុកចង្កាពពែ) មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ធ្វើពុកមាត់​៤ជ្រុង មិន​ត្រូវ​ប្រមូលជួររោមត្រង់ទ្រូង មិន​ត្រូវ​ទុកជួររោមត្រង់ពោះ មិន​ត្រូវ​ទុកពុកមាត់ឲ្យ​​ដូចជា​​ចង្កូម មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ដករោមក្នុងទីចង្អៀត ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​គេ​ដក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៦១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​មួយរូបកើត​ដំបៅក្នុងទីចង្អៀត។ លាបថ្នាំមិន​ជា​ប់។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (បើ​) មានអាពាធជា​ហេតុ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ ឲ្យ​គេ​ដករោម​ក្នុងទី​ចង្អៀតបាន។

[២៦២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើគេ​ឲ្យ​កាត់សក់ ដោយកន្ត្រៃ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​​បរិភោគ​កាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​កាត់សក់ ដោយកន្ត្រៃទេ។ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​គេ​​កាត់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៦៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប កើត​ដំបៅត្រង់ក្បាល។ ភិក្ខុ​នោះ មិន​អាច​នឹងកោរសក់​ ដោយកាំបិតកោរបាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ (បើ​) មានអាពាធជា​ហេតុ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ ឲ្យ​គេ​កាត់​សក់ដោយកន្ត្រៃបាន។

[២៦៤] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទុករោមច្រមុះវែង។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចបិសាច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំ​ទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទុករោមច្រមុះឲ្យ​វែងទេ ភិក្ខុ​ណាទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៦៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​គេ​ដករោមច្រមុះ ដោយដុំក្រួសខ្លះ ដោយក្រមួនឃ្មុំខ្លះ។ ច្រមុះក៏ឈឺចាប់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសណ្ឌាស។

[២៦៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ដកសក់ស្កូវ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​ដកសក់ស្កូវទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​គេ​ដក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៦៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​មួយរូបមានត្រចៀកថ្លង់ ដោយអាចម៍ត្រចៀក។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀក។

[២៦៨] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រើប្រាស់ចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀកខ្ពស់និង​ទាប (មិន​រាបសា) គឺធ្វើដោយមាសខ្លះ ដោយប្រាក់ខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀកខ្ពស់ និង​ទាប (មិន​រាបសា)​ទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀក ដែលធ្វើដោយឆ្អឹង ភ្លុក ស្នែង បបុស ឫស្សី ឈើ ជ័រឈើ ផ្លែឈើ លោហជា​តិ គូថស័ង្ខ។

[២៦៩] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​សន្សំទុកដាក់គ្រឿងលោហជា​តិ និង​សំរិទ្ធជា​ច្រើន។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ដើរទៅ​កាន់វិហារចារិក ឃើញហើយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា មិន​សមបើ​ពួកសមណសក្យបុត្តិយ៍ សន្សំទុកដាក់គ្រឿង​លោហជា​តិ និង​គ្រឿង​សំរិទ្ធ ដូចពួកអ្នក​ជួញសំរិទ្ធសោះ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​សន្សំទុកដាក់​គ្រឿង​លោហជា​តិ និង​សំរិទ្ធទេ ភិក្ខុ​ណាសន្សំទុកដាក់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៧០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​រង្កៀសនឹងកិច្ចសព្វបើ​គ្រាន់តែចងបំពង់ថ្នាំភ្នែកខ្លះ (គឺចងចង្កំ) ចង្កឹះបំពង់ថ្នាំភ្នែកខ្លះ ចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀកខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលដំណើរ​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតត្រឹមតែការចងបំពង់ថ្នាំភ្នែក ចង្កឹះបំពង់ថ្នាំភ្នែក ចង្កៀលអាចម៍ត្រចៀកបាន។

[២៧១] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ទាំង​សង្ឃាដិ។ ផ្នត់​សង្ឃាដិក៏ទក់ខូចអស់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ទាំង​សង្ឃាដិ​ទេ ភិក្ខុ​ណាអង្គុយ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៧២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបមានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​នោះ តែវៀរលែងសំពត់អាយោគចេញ ក៏​មិន​បានសេចក្តីសប្បាយកាយ។បេ។ ទើប​ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសំពត់​អាយោគ។ ទើបភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះយ៉ាងនេះថា សំពត់អាយោគ យើងរាល់គ្នា គប្បីដឹងដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតក្តារមូរ ធ្មេញឈើ ខ្សែសម្រាប់រឹត ចន្ទាល់ និង​ប្រដាប់តម្បាញទាំង​អស់។

[២៧៣] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូប មិន​មានកាយពន្ធ គឺវត្ថពន្ធចង្កេះ ចូលទៅ​បិណ្ឌបាត ក្នុងស្រុក។ ស្បង់របស់ភិក្ខុ​នោះ របូតចុះក្នុងច្រកផ្លូវ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ឃើញហើយ ក៏ស្រែកហ៊ោ​ឡើង។ ភិក្ខុ​នោះមានសេចក្តីអៀនខ្មាស។ ទើបភិក្ខុ​នោះ ទៅ​កាន់អារាម ប្រាប់ដំណើរនុ៎ះ ដល់ពួក​ភិក្ខុ​ផងគ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​មានកាយពន្ធ [ក្នុងអដ្ឋកថា ពន្យល់ថា បើ​ភ្លេច មិន​បាន​ក្រវាត់កាយពន្ធដើរចេញ (ពីវត្ត) ទៅ​ លុះនឹកឃើញត្រឹមណា ត្រូវ​ក្រវាត់ត្រឹមណោះ (ទើបរួចទោស)។] មិន​ត្រូវ​ចូលទៅ​កាន់ស្រុកទេ ភិក្ខុ​ណាចូលទៅ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកាយពន្ធ។

[២៧៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រើប្រាស់កាយពន្ធខ្ពស់ និង​ទាប (មិន​រាបសា) គឺ​កាយពន្ធមានខ្សែច្រើន កាយពន្ធមានសណ្ឋានដូចក្បាលពស់ទឹក កាយពន្ធមានសណ្ឋាន​ដូចខ្សែ​រឹតសំភោរ និង​កាយពន្ធ មានសណ្ឋានដូចសង្វារ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់​កាយពន្ធ​ខ្ពស់ និង​ទាប (មិន​រាបសា) គឺកាយពន្ធ​មានខ្សែច្រើន កាយពន្ធមាន​សណ្ឋាន​ដូចក្បាល​ពស់​ទឹក កាយពន្ធ​ដូចខ្សែ​រឹតសំភោរ និង​កាយពន្ធ មានសណ្ឋានដូចសង្វារទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកាយពន្ធពីរយ៉ាង គឺកាយពន្ធធ្វើជា​ផ្ទាំង​១ កាយពន្ធមានសណ្ឋានដូចពោះវៀនជ្រូក១។បេ។ លុះដល់កាយពន្ធ មានជា​យរេច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជា​យកាយពន្ធ មានសណ្ឋានដូចខ្សែរឹត​សំភោរ និង​ជា​យកាយពន្ធ មានសណ្ឋានដូចសង្វារ។ (ក្រោយមកទៀត) រិមកាយពន្ធក៏រេច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ដេរ លិន និដេរឲ្យ​មានអាការ​ដូចកួ​ផ្លែស្កួយ។ (យូរមកទៀត) ចុងអន្ទាក់កាយពន្ធក៏រេច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតក្រវិល​កាយពន្ធ។

[២៧៥] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ក្រវិលកាយពន្ធខ្ពស់ និង​ទាប (មិន​រាបសា) គឺធ្វើដោយមាសខ្លះ ប្រាក់ខ្លះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់​ក្រវិលកាយពន្ធ​ខ្ពស់ និង​ទាបទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតក្រវិលកាយពន្ធ ដែលធ្វើដោយឆ្អឹង ដោយភ្លុក ដោយស្នែង ដោយបបុះ ដោយឫស្សី។បេ។ ធ្វើដោយគូថស័ង្ខ ធ្វើដោយសូត្រ ឬអំបោះ។

[២៧៦] សម័យនោះឯង ព្រះអានន្ទមានអាយុ ឃ្លុំសង្ឃាដិ និង​ឧត្តរាសង្គៈដែលស្រាល ហើយចូលទៅ​បិណ្ឌបាតក្នុងស្រុក។ ខ្យល់កំបុតត្បូង ក៏ប៉ើងសង្ឃាដិ និង​ឧត្តរាសង្គៈ​ របស់​ព្រះ​អានន្ទនោះ។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ទៅ​កាន់អារាម ហើយប្រាប់រឿងនុ៎ះ ដល់​ពួកភិក្ខុ​​ផងគ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឡេវ និង​អន្ទាក់ឡេវ។

[២៧៧] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ឡេវខ្ពស់ និង​ទាប គឺធ្វើដោយមាស​ខ្លះ ប្រាក់ខ្លះ។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ប្រើប្រាស់​ឡេវ​ខ្ពស់ និង​ទាបទេ ភិក្ខុ​ណា​ប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឡេវ ដែល​ធ្វើដោយឆ្អឹង ដោយភ្លុក ដោយស្នែង ដោយបបុះ ដោយឫស្សី ដោយឈើ ដោយជ័រឈើ ដោយផ្លែឈើ ដោយលោហជា​តិ ដោយគូថស័ង្ខ ដោយសូត្រ​ ឬអំបោះ។

[២៧៨] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដេរភ្ជា​ប់ឡេវ និង​អន្ទាក់ក្នុងផ្ទៃចីវរ។ ចីវរក៏គ្រាំគ្រា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ្រនាប់ឡេវ និង​ទ្រនាប់អន្ទាក់ឡេវ។ ពួកភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ដេរភ្ជា​ប់ទ្រនាប់ឡេវ និង​ទ្រនាប់អន្ទាក់ឡេវក្នុងទីបំផុត (ចីវរ)។ មុំចីវរក៏របើ​ក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ដេរភ្ជា​ប់ទ្រនាប់ឡេវក្នុងទីបំផុតចីវរ ដេរទ្រនាប់​អន្ទាក់ បន្ថយចូលមកខាងក្នុងត្រឹម៧ធ្នាប់ ឬ៨ធ្នាប់។

[២៧៩] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ស្លៀកស្បង់ ដូចសំលៀករបស់គ្រហស្ថ គឺ​ស្លៀក​ឲ្យ​ស្លុយមុខ ដូចប្រមោយដំរី (ដូចសំលៀកមនុស្ស​ស្រីក្នុងចោឡកប្រទេស) ស្លៀកមានសណ្ឋាន​ដូច​កន្ទុយត្រី [ស្លៀកលយជា​យ] ស្លៀកឲ្យ​មានជ្រុង៤ (ស្លៀកបន្លេចជ្រុងស្បង់ទាំង​៤ឲ្យ​ប្រាកដ) ស្លៀកដោយអាការដូចធាងត្នោត (ស្លៀកសំឡុយសាដកឲ្យ​ស្លុយចុះ) ស្លៀកអង្កាញ់ ឲ្យ​មានផ្នត់​ច្រើន។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ស្លៀកស្បង់ ដូចសំលៀកគ្រហស្ថ គឺ​ស្លៀក​ឲ្យ​ស្លុយមុខ ដូចប្រមោយដំរី មានសណ្ឋាន​ដូច​កន្ទុយត្រី ស្លៀកឲ្យ​មានជ្រុង៤ ស្លៀកមានអាការ​ដូច​ធាងត្នោត ស្លៀកអង្កាញ់ ឲ្យ​មានផ្នត់​ច្រើនទេ ភិក្ខុ​ណាស្លៀក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៨០] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ដណ្តប់ដូចគ្រហស្ថ។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​ដណ្តប់​ដូចពួកគ្រហស្ថទេ ភិក្ខុ​ណាដណ្តប់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៨១] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ស្លៀកចងក្បិន។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកមនុស្ស​ អ្នក​នាំគ្រឿងបរិក្ខារ របស់ព្រះរាជា​ ដែលយាង​ទៅ​កាន់ទីណាមួយ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ស្លៀកចងក្បិនទេ ភិក្ខុ​ណាស្លៀក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៨២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំយកអម្រែកទាំង​សងខាង គឺរែក។ មនុស្ស​ទាំង​​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកមនុស្ស​ នាំគ្រឿងបរិក្ខារ របស់ព្រះរាជា​ ដែលយាង​ទៅ​កាន់ទីណាមួយ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​នាំអម្រែកទេ ភិក្ខុ​ណានាំទៅ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ភិក្ខុ​ពុន សែង ទូល លី កណ្តៀត និង​យួរបាន។

[២៨៣] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​មិន​ទំពាឈើស្ទន់។ មាត់ក៏មានក្លិនស្អុយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលដំណើរនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទោសក្នុងការមិន​ទំពាឈើស្ទន់នេះ មាន៥ប្រការ គឺនាំឲ្យ​ថយកំលាំងភ្នែក១ មាត់មានក្លិនស្អុយ១ សរសៃសម្រាប់នាំរសមិន​បរិសុទ្ធ១ ប្រមាត់ និង​ស្លេស្មរួបរឹតបាយ១ ភិក្ខុ​នោះ​ឆាន់ចង្ហាន់មិន​ឆ្ងាញ់១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទោសក្នុងការមិន​ទំពាឈើស្ទន់ មាន៥ប្រការនេះឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អានិសង្ស ក្នុងការទំពាឈើស្ទន់នេះ មាន៥ប្រការ គឺនាំឲ្យ​មានកំលាំងភ្នែក១ មាត់មិន​មានក្លិនស្អុយ១ សរសៃសម្រាប់នាំរសបរិសុទ្ធ១ ប្រមាត់ និង​ស្លេស្ម មិន​រួបរឹតបាយ១ ភិក្ខុ​នោះ​ឆ្ងាញ់បាយ១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អានិសង្ស ក្នុងការទំពាឈើស្ទន់ មាន៥ប្រការនេះឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឈើស្ទន់។

[២៨៤] សម័យនោះ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ទំពាឈើស្ទន់វែង ហើយគោះ វាយសាមណេរ ដោយ​ឈើស្ទន់នោះឯង។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទំពាឈើស្ទន់វែងទេ ភិក្ខុ​ណាទំពា ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឈើស្ទន់យ៉ាងវែង ត្រឹម៨ [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ឈើស្ទន់ប្រវែង៨ធ្នាប់មនុស្ស​ប្រក្រតី ដីកាថា ៨ធ្នាប់ជា​ងឈើ។ ឈើស្ទន់ប្រវែង​៤ធ្នាប់ មានន័យ​ដូចគ្នា។] ធ្នាប់ តែថា កុំគោះវាយសាមណេរ ដោយឈើស្ទន់នោះឡើយ ភិក្ខុ​ណាគោះ ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[២៨៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​មួយរូប មានឈើស្ទន់ខ្លីពេក ឈើស្ទន់ ក៏របូតចូលទៅ​ក្នុង​បំពង់ក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទំពាឈើស្ទន់ខ្លីពេកទេ ភិក្ខុ​ណាទំពា ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឈើស្ទន់យ៉ាងខ្លីបំផុតត្រឹម៤ធ្នាប់។

[២៨៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ដុតព្រៃ។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចអ្នក​ដុតព្រៃ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ដុតព្រៃទេ ភិក្ខុ​ណាដុតព្រៃ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៨៧] សម័យនោះឯង វិហារទាំង​ឡាយ ក៏ស្មុកស្មាញដោយស្មៅ។ កាលដែល​ភ្លើង​ឆេះព្រៃ (រាលមក) ក៏ឆេះទាំង​វិហារផង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយរង្កៀសនឹងការដុតភ្លើងតទល់គ្នា ដើម្បី​​នឹងធ្វើសេចក្តីការពារ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​ភ្លើងព្រៃឆេះមក តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ដុតភ្លើង​តទល់ ដើម្បី​នឹងធ្វើសេចក្តីការពារបាន។

[២៨៨] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ឡើងដើមឈើ ឆ្លងពីដើមឈើមួយ ទៅ​ដើមឈើ​មួយ។ ពួកមនុស្ស​ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកស្វា។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឡើងដើមឈើទេ ភិក្ខុ​ណាឡើង ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៨៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​មួយរូប ដើរសំដៅទៅ​ក្រុងសាវត្ថី ក្នុងកោសលជនបទ ក៏​មានដំរីដេញព្រេច ពាក់កណ្តាលផ្លូវ។ ទើបភិក្ខុ​នោះស្ទុះចូលទៅ​រកដើមឈើ ក៏មានសេចក្តី​រង្កៀស មិន​ហ៊ានឡើងដើមឈើ។ ដំរីនោះ ក៏ហួសទៅ​ទីដទៃ។ គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​នោះទៅ​ដល់ក្រុងសាវត្ថី ប្រាប់ដំណើរនុ៎ះ ដល់ពួកភិក្ខុ​ផងគ្នា។ ពួកភិក្ខុ​ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលបើ​មានកិច្ចគួរធ្វើ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ឡើងដើមឈើបានត្រឹមមួយជួរបុរស បើ​មានអន្តរាយ [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ភិក្ខុ​ឃើញម្រឹគសាហាវជា​ដើមក្តី វង្វេងផ្លូវ ហើយប្រាថ្នានឹងរមិលមើល​ទិសក្តី ឃើញភ្លើងឆេះក្តី ឃើញទឹកជន់ កំពុងហូរមកក្តី ហើយឡើងដើមឈើខ្ពស់ហួសប្រមាណ ព្រោះអន្តរាយ ដូច្នេះបាន។] ឲ្យ​ឡើងកំណត់ត្រឹមណាក៏បាន។

[២៩០] សម័យនោះឯង មានភិក្ខុ​ពីររូប ជា​បងប្អូននឹងគ្នា ឈ្មោះមេដ្ឋកៈ១ ឱកុដ្ឋៈ១ ជា​ជា​តិ​ព្រាហ្មណ៍ មានសំដីពីរោះ មានសំឡេងក៏ពីរោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ពីររូបនោះ ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះ​ភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ លុះភិក្ខុ​ទាំង​​នោះ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ទើបក្រាបបង្គំទូល​ព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សព្វថ្ងៃនេះ ពួកភិក្ខុ​មានឈ្មោះផ្សេងគ្នា មានគោត្រផ្សេងគ្នា មានជា​តិ​ផ្សេង​គ្នា ចេញអំពីត្រកូលទីទៃៗ មកបួស ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ធ្វើពុទ្ធវចនៈឲ្យ​ខូច ដោយភាសារបស់ខ្លួន បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ បើ​ដូច្នោះ​ ខ្ញុំព្រះអង្គទាំង​អម្បាលនេះ សូមលើកពុទ្ធវចនៈតាមឆន្ទ [ពាក្យថា ឆន្ទ នេះ ក្នុងទីដទៃសំដៅកាព្យឃ្លោង ឯក្នុងទីនេះ សំដៅយកសកដភាសា គឺភាសា​សំស្ក្រឹត។]។ ព្រះពុទ្ធ ទ្រង់​ព្រះភាគជា​ម្ចាស់ ព្រះអង្គ ទ្រង់​បន្ទោសថា នែមោឃបុរសទាំង​ឡាយ មិន​សមបើ​អ្នក​រាល់គ្នាពោលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន បើ​ដូច្នោះ ខ្ញុំព្រះអង្គរាល់គ្នា សូមលើក​ពុទ្ធវចនៈ តាមឆន្ទ ដូច្នេះទេ នែមោឃបុរស អំពើដែលអ្នក​រាល់គ្នាធ្វើនេះ មិន​នាំឲ្យ​កើត​​សេចក្តី​ជ្រះថ្លា ដល់ជនដែលមិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ក៏ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ពួកភិក្ខុ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​លើកពុទ្ធវចនៈតាមឆន្ទទេ ភិក្ខុ​ណា​លើក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​រៀនពុទ្ធវចនៈ តាមសកភាសា [ក្នុងអដ្ឋកថា ពន្យល់ថា វោហារ (ពាក្យពោល) របស់អ្នក​ស្រុកមគធ ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ តែងពោល ឈ្មោះថា សកភាសា។] គឺមគធភាសា។

[២៩១] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​រៀនគម្ពីរលោកាយតៈ [គម្ពីរតិត្ថីយ ដែលប្រកប​ដោយហេតុឥតប្រយោជន៍ មានពាក្យថា វត្ថុទាំង​ពួងជា​របស់ដែល (គេ​លះចោល) វត្ថុទាំង​ពួង មិន​មែនជា​របស់​ដែល គឺរបស់ថ្មោង ក្អែកស បានជា​ស ព្រោះហេតុនេះ កុកបានជា​ខ្មៅ ព្រោះ​ហេតុនេះ ជា​ដើម ឈ្មោះថា លោកាយតៈ។]។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។ ពួកភិក្ខុ​ បានឮមនុស្ស​ទាំង​នោះ កំពុង​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។បេ។ ទើបភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ធ្លាប់ឃើញ​ថា មានខ្លឹមក្នុងគម្ពីរលោកាយតៈហើយ គួរដល់នូវ​សេចក្តីចំរើនលូតលាស់ ធំទូលាយក្នុងធម្មវិន័យ​នេះដែរឬ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ សេចក្តីនេះមិន​មែនទេ។ ទ្រង់​ត្រាស់​សួរទៀតថា ចុះភិក្ខុ​ដែលឃើញថា មានខ្លឹមក្នុងធម្មវិន័យនេះហើយ គួររៀនគម្ពីរលោកាយតៈដែរ​ឬ។ ពួកភិក្ខុ​ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ សេចក្តីនេះ មិន​មែនទេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​រៀនគម្ពីរលោកាយតៈទេ ភិក្ខុ​ណារៀន ត្រូវ​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[២៩២] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ បង្រៀនគម្ពីរលោកាយតៈ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​​ឡាយ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​បង្រៀនគម្ពីរលោកាយតៈទេ ភិក្ខុ​ណាបង្រៀន ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៩៣] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ទេ ភិក្ខុ​ណារៀន ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៩៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​បង្រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​បង្រៀនតិរច្ឆានវិជ្ជា​ទេ ភិក្ខុ​ណាបង្រៀន ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៩៥] សម័យនោះឯង ព្រះពុទ្ធទ្រង់​ព្រះភាគ មានបរិសទ្យជា​ច្រើនចោមរោម ទ្រង់​សំដែង​ធម៌ ហើយទ្រង់​កណ្តាស។ ពួកភិក្ខុ​ក៏ធ្វើសំឡេងគឹកកងយ៉ាងខ្លាំងថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគចំរើនព្រះជន្មាយុរស់នៅ​ សូមព្រះសុគតចំរើនព្រះជន្មាយុរស់នៅ​ [ត្រង់ពាក្យ​ថា ព្រះមានព្រះភាគចូររស់នៅ​ និង​ពាក្យថា ព្រះសុគតចូររស់នៅ​ ពាក្យទាំង​ពីរនេះ ជា​ពាក្យថ្វាយព្រះពរ តែព្រះពុទ្ធជា​ម្ចាស់ទ្រង់​ហាម]។ ធម្មកថា ក៏ដាច់ពាក់កណ្តាល ដោយសំឡេង​នោះ។ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកសួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គលដែលគេ​និយាយថា អ្នក​ចូររស់នៅ​ដូច្នេះ ក្នុងវេលាដែលកណ្តាស បុគ្គលនោះ គួររស់នៅ​ ឬគួរស្លាប់ ព្រោះហេតុប៉ុណ្ណោះដែរឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ហេតុនុ៎ះមិន​មែនទេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ដទៃ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ពោលថា អ្នក​ចូររស់នៅ​ ក្នុងវេលាកណ្តាស (ប៉ុណ្ណោះ)ទេ ភិក្ខុ​ណាពោល ត្រូវ​​អាបត្តិ​ទុក្កដ។

[២៩៦] សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ទៅ​និយាយនឹងពួកភិក្ខុ​ ក្នុងវេលាដែល​កណ្តាសថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន ចូរលោករស់នៅ​។ ពួកភិក្ខុ​មានសេចក្តីរង្កៀស មិន​ហ៊ានពោលតបវិញ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា មិន​សមបើ​ សមណសក្យបុត្តិយ៍ទាំង​នេះ កាលបើ​ពួកយើងនិយាយថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន ចូរ​លោករស់នៅ​ដូច្នេះ ហើយលោកមិន​ពោលតបនឹងយើងសោះ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ធម្មតា គ្រហស្ថទាំង​ឡាយ តែងត្រូវ​ការដោយមង្គល ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ភិក្ខុ​ ដែលគ្រហស្ថទាំង​ឡាយនិយាយថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើន លោកចូររស់នៅ​ ដូច្នេះ ឲ្យ​និយាយតបទៅ​វិញថា អ្នក​ចូររស់នៅ​អស់កាលយូរ ដូច្នេះបាន។

[២៩៧] សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ មានបរិសទ្យច្រើនចោមរោម ទ្រង់​គង់​សំដែង​ធម៌។ ភិក្ខុ​មួយរូបឆាន់ខ្ទឹម។ ភិក្ខុ​នោះ អង្គុយក្នុងទីបំផុតដោយគិតថា ពួកភិក្ខុ​កុំធុំក្លិនឡើយ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទតឃើញភិក្ខុ​នោះ អង្គុយក្នុងទីបំផុត លុះឃើញហើយ ទើបត្រាស់​ហៅពួក​ភិក្ខុ​មកសួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ដែលអង្គុយ​ក្នុងទីបំផុតនោះ ដោយហេតុអ្វី។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគដ៏ចំរើន (ព្រោះ) ភិក្ខុ​នោះឆាន់ខ្ទឹម បានជា​ភិក្ខុ​នោះ អង្គុយ​ក្នុងទីបំផុត​ ដោយគិតថា ពួកភិក្ខុ​កុំធុំក្លិនឡើយ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ដែលនៅ​ឆ្ងាយពីធម្មកថា មានសភាពយ៉ាងនេះ ព្រោះតែឆាន់ខ្ទឹមណា ខ្ទឹមនោះ ភិក្ខុ​គួរឆាន់ដែរឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ហេតុនេះ មិន​គួរ​ទេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឆាន់ខ្ទឹមទេ ភិក្ខុ​ណាឆាន់ ត្រូវ​​អាបត្តិទុក្កដ។

[២៩៨] សម័យនោះឯង ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ មានអាពាធ កើត​អំពីខ្យល់ក្នុងផ្ទៃ។ លំដាប់​នោះ ព្រះមហាមោគ្គល្លានមានអាយុ ចូលទៅ​រកព្រះសារីបុត្តមានអាយុ លុះចូលទៅ​​ដល់ហើយ មានថេរវាចាសួរព្រះសារីបុត្តមានអាយុដូច្នេះថា នែអាវុសោសារីបុត្ត អាពាធ ដែល​កើត​អំពីខ្យល់ ក្នុងផ្ទៃរបស់លោកពីមុន តែងជា​សះស្បើ​យ ដោយថ្នាំអ្វី។ ព្រះសារីបុត្តតបថា ម្នាលអាវុសោ ខ្ញុំតែងជា​សះស្បើ​យដោយខ្ទឹម។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានអាពាធជា​ហេតុ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ឆាន់ខ្ទឹមបាន។

[២៩៩] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ បន្ទោបង់បស្សាវៈ ក្នុងទីពីសពាស។ អារាមមិន​ស្អាត។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​បន្ទោបង់បស្សាវៈ តែក្នុងកន្លែងមួយ។ អារាម​មានក្លិន​អាក្រក់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឆ្នាំងសម្រាប់រង​បស្សាវៈ។ ពួកភិក្ខុ​លំបាកនឹងអង្គុយបន្ទោបង់បស្សាវៈ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ទ្រនាប់ជើង​សម្រាប់បន្ទោបង់បស្សាវៈ។ ទ្រនាប់ជើង​សម្រាប់បន្ទោបង់បស្សាវៈ នៅ​ទីវាល មិន​បិទបាំង។ ពួកភិក្ខុ​អៀននឹងបន្ទោបង់បស្សាវៈ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​បិទបាំងដោយកំពែង ៣យ៉ាង គឺកំពែងឥដ្ឋ១ កំពែងថ្ម១ កំពែងឈើ១។ ឆ្នាំងសម្រាប់រងបស្សាវៈ មិន​ទាន់​មានគ្រប ក៏ធុំ​ក្លិនស្អុយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគម្រប។

[៣០០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​បន្ទោបង់វច្ចៈ ក្នុងទីពីសពាស ក្នុងអារាម។ អារាមក៏មិន​ស្អាត។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បន្ទោបង់វច្ចៈ តែក្នុងកន្លែងមួយ។ អារាម​ក៏ធុំក្លិន​ស្អុយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរណ្តៅវច្ចៈ។ មាត់រណ្តៅវច្ចៈ ក៏បាក់រលុះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ភិក្ខុ​កខឿន ៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ រណ្តៅវច្ចៈ មានទីដីទាប។ ទឹកក៏លិចកន្លែងនោះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុ​​ធ្វើទីដីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏បាក់រលុះហូរចេញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​កខឿន ៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ឡើង ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ឡើងទៅ​ ក៏ដួល។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។ ពួកភិក្ខុ​អង្គុយក្នុងទីបំផុត កំពុងបន្ទោបង់​វច្ចៈ ក៏​ធ្លាក់ចុះមក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ក្រាលក្តារ ហើយចោះប្រហោងកណ្តាល ហើយបន្ទោបង់វច្ចៈ។ ពួកភិក្ខុ​ក៏លំបាកនឹងអង្គុយបន្ទោបង់​វច្ចៈ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ្រនាប់ជើង​ សម្រាប់​បន្ទោបង់វច្ចៈ។ ពួកភិក្ខុ​បន្ទោបង់បស្សាវៈខាងក្រៅ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាល​ភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ សម្រាប់រងបស្សាវៈ។ ឈើខ្នៀសមិន​ទាន់​មាននៅ​​ឡើយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឈើខ្នៀស។ ត្រកសម្រាប់ដាក់​ឈើខ្នៀស មិន​ទាន់​មាននៅ​ឡើយ។បេ។​ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតត្រកសម្រាប់ដាក់ឈើខ្នៀស។ រណ្តៅវច្ចៈ មិន​ទាន់​មានគ្រប ក៏ធុំក្លិនស្អុយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគម្រប។

[៣០១] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​បន្ទោបង់វច្ចៈក្នុងទីកណ្តាលវាល ក៏លំបាកដោយត្រជា​ក់​ខ្លះ ក្តៅខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតវច្ចកុដិ។ សន្ទះទ្វារវច្ចកុដិ មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ក្បាល (ដំណាប់​ក្រោម) អន្ទាក់លើ (ដំណាប់លើ) សសររបស់សន្ទះទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោង​សម្រាប់ទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ។ កំទេចស្មៅធ្លាក់ចុះក្នុងវច្ចកុដិ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​គាបដំបូល ហើយបូកលាបទាំង​ខាង​ក្នុង ខាងក្រៅ [អដ្ឋកថា ថា ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ប្រក់ដំបូល ហើយច្រុះឈើតាន់ ហើយបូកទាំង​ខាង​ក្នុង ខាងក្រៅដោយដីស្អិត។] និង​ថ្នាំមានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់​ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្នួរសំរាប់ពាក់ចីវរ និង​ខ្សែសំរាប់​ពាក់ចីវរ។

[៣០២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​មួយរូប ជរាទុព្វល កាលនឹងបន្ទោបង់វច្ចៈ ហើយក្រោកឡើង ក៏ដួលទៅ​វិញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរបស់សម្រាប់តោង។

[៣០៣] សម័យនោះឯង វច្ចកុដិ មិន​ទាន់​មានរបង ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ភិក្ខុ​បិទបាំង​ដោយកំពែង៣យ៉ាង គឺកំពែងឥដ្ឋ១ កំពែងថ្ម១ កំពែងឈើ១។

[៣០៤] បន្ទប់មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបន្ទប់។ បន្ទប់មានទីដីដ៏ទាប។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ធ្វើទីដីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនក៏បាក់រលុះរលាយ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​កខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​លំបាកនឹងឡើង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ កាលពួកភិក្ខុ​ នាំគ្នា​ឡើង ក៏ធ្លាក់មកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបង្កាន់ដៃ។ សន្ទះទ្វាររបស់បន្ទប់មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ក្បាល (ដំណាប់ក្រោម) អន្ទាក់លើ (ដំណាប់លើ) សសរ របស់សន្ទះទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោងសម្រាប់​ទាញ ខ្សែសម្រាប់ទាញ។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់ចុះក្នុងបន្ទប់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​គាបដំបូល ហើយបូកលាបទាំង​ខាង​ក្នុង ទាំង​ខាងក្រៅ និង​ថ្នាំមានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់​ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ និង​ក្បាច់មានស្រទាប់៥។ ទីលានក៏ភក់ជ្រាំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​រោយរាយដោយក្រួសរវាន។ ទីលានមិន​រាបស្មើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ក្រាល​កម្រាលថ្ម។បេ។ ទឹកក៏ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ទ-ទឹក។ ឆ្នាំងទឹកសម្រាប់ជម្រះមិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឆ្នាំងទឹកសម្រាប់ជ្រះ។ ផ្តិលសម្រាប់​ជម្រះមិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផ្តិលសម្រាប់ជម្រះ។ ពួកភិក្ខុ​លំបាក​នឹងអង្គុយ​ជម្រះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ្រនាប់​ជើង​​សម្រាប់ជម្រះ។ ទ្រនាប់ជើង​សម្រាប់ជម្រះ នៅ​កណ្តាលវាល។ ពួកភិក្ខុ​អៀនខ្មាសនឹងជម្រះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​បិទបាំងដោយកំពែង៣យ៉ាង គឺកំពែងឥដ្ឋ១ កំពែងថ្ម១ កំពែងឈើ១។ ឆ្នាំងទឹកសម្រាប់ជម្រះមិន​ទាន់​មានគម្រប។ ឆ្នាំងទឹក​សម្រាប់ជម្រះ ស្មោកគ្រោកដោយកំទេចស្មៅខ្លះ អាចម៍ដីខ្លះ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគម្រប។

[៣០៥] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ប្រព្រឹត្តអនាចារ មានសភាពយ៉ាងនេះ គឺដាំ​កូនផ្កាខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ដាំខ្លះ ស្រោចខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ស្រោចខ្លះ បេះខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​​ឲ្យ​បេះ​ខ្លះ ក្រងខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ក្រងខ្លះ ធ្វើកម្រងផ្កា ឲ្យ​មានទងតែម្ខាងខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាកម្រងមានទងទាំង​ពីរខាងខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាឈើ ចាក់រំលេច​ទងខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាឈើ ដោត [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា កម្រងផ្កា​ដែល​គេ​ដោត​ដោយ​ម្ជុល ឬកន្លះ] ជា​ចង្កោម ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់ក្បាល​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់ត្រចៀក ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ធ្វើផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់ទ្រូង ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​ធ្វើខ្លះ ពួកភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ នាំផ្កាកម្រង មានទងតែម្ខាងទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ខ្លះ នាំផ្កាកម្រង មានទង​ទាំង​ពីរខាង ទៅ​​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ឲ្យ​ខ្លះ នាំផ្កាឈើចាក់រំលេចទង ទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ខ្លះ នាំផ្កាឈើ ដែលដោតជា​ចង្កោម ទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ឲ្យ​ខ្លះ នាំផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់ក្បាល ទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ខ្លះ នាំផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់​ត្រចៀក ទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​ឲ្យ​នាំទៅ​ខ្លះ នាំផ្កាកម្រង សម្រាប់ប្រដាប់ទ្រូង ទៅ​ខ្លួនឯងខ្លះ ប្រើគេ​នាំទៅ​ឲ្យ​ខ្លះ ដើម្បី​ពួកស្រីក្រមុំនៃត្រកូល ធីតានៃត្រកូល កុមារីនៃត្រកូល ស្រីជា​កូនប្រសានៃត្រកូល ទាសីនៃត្រកូល។ ពួកភិក្ខុ​ទាំង​អម្បាលនោះ ឆាន់ (ភោជន) ក្នុងភាជន៍មួយ ជា​មួយនឹងស្រីនៃត្រកូល ធីតានៃត្រកូល កុមារីនៃត្រកូល ស្រីជា​កូនប្រសា​នៃ​ត្រកូល ទាសីនៃត្រកូលទាំង​ឡាយខ្លះ ផឹកទឹកក្នុងផ្តិលជា​មួយគ្នាខ្លះ អង្គុយលើអាសនៈ​ជា​មួយ​គ្នា​ខ្លះ ដេកលើគ្រែ​ជា​មួយគ្នាខ្លះ ដេកលើកម្រាលជា​មួយគ្នាខ្លះ ដេកដណ្តប់សំពត់ជា​មួយគ្នាខ្លះ ដេកលើកម្រាល ទាំង​ដណ្តប់សំពត់ជា​មួយគ្នាខ្លះ ស៊ីខុសពេលខ្លះ ផឹកទឹកស្រវឹងខ្លះ ទ្រទ្រង់​ផ្កាកម្រង គ្រឿងក្រអូប និង​គ្រឿងលាបខ្លះ រាំខ្លះ ច្រៀងខ្លះ ប្រគំខ្លះ កែក្រាយខ្លះ រាំជា​មួយនឹងស្រីដែលរាំខ្លះ ច្រៀងជា​មួយនឹងស្រីដែលរាំខ្លះ ប្រគំជា​មួយនឹងស្រីដែលរាំខ្លះ កែក្រាយជា​មួយនឹងស្រីដែលរាំខ្លះ។បេ។ រាំជា​មួយនឹងស្រីដែលកែក្រាយខ្លះ ច្រៀងជា​មួយនឹងស្រីដែលកែក្រាយខ្លះ ប្រគំជា​មួយនឹងស្រី ដែលកែក្រាយខ្លះ កែក្រាយជា​មួយនឹងស្រី ដែលកែក្រាយខ្លះ លេងបាស្កាមានក្រឡាប្រាំបីខ្លះ លេងបាស្កាមានក្រឡាដប់ខ្លះ លេងបាស្កាក្នុងអាកាសខ្លះ លេងវាងផ្លូវដែលគួរវាង (លេងពួន)ខ្លះ លេងផ្ទាត់គ្រាប់ មានគ្រាប់ក្រួសជា​ដើមខ្លះ លេងបាស្កា ក្នុងលានសម្រាប់លេងខ្លះ លេងហ៊ឹងខ្លះ លេងរលាស់ទឹកល័ក្ត ឲ្យ​ទាយរូបខ្លះ លេងអង្គញ់ខ្លះ លេងផ្លុំប៉ីស្លឹកខ្លះ លេងនង្គ័លតូចខ្លះ លេងដាំដូងខ្លះ លេងកង្ហារខ្លះ លេងវាល់ដីខ្សាច់ (បាយឡុកបាយឡ) ខ្លះ លេងរថតូចខ្លះ លេងធ្នូតូចខ្លះ លេងសរសេរខ្យល់ ឲ្យ​ទាយខ្លះ លេងទាយចិត្ត (ស្តេចចង់​) ខ្លះ លេងកំប្លែងត្រាប់គេ​ខ្លះ ហាត់វិជ្ជា​ដំរីខ្លះ ហាត់វិជ្ជា​សេះខ្លះ ហាត់វិជ្ជា​រថខ្លះ ហាត់វិជ្ជា​ធ្នូខ្លះ ហាត់វិជ្ជា​ដង មានដងដាវជា​ដើមខ្លះ ស្ទុះរត់ពីមុខដំរីខ្លះ ស្ទុះរត់ពីមុខសេះខ្លះ ស្ទុះរត់ពីមុខរថខ្លះ ស្ទុះរត់ទៅ​ខ្លះ ស្ទុះរត់មកខ្លះ ស្រែកហ៊ោខ្លះ ទះដៃខ្លះ ចំបាប់គ្នាខ្លះ ដាល់គ្នាខ្លះ ក្រាលសង្ឃាដិ ក្នុង​កណ្តាល​រោងរាំ ហើយនិយាយនឹងស្រីដែលរាំ យ៉ាងនេះថា ម្នាលប្អូនស្រី នាងចូររាំ ក្នុងទីនេះខ្លះ ដាក់ម្រាមដៃ លើថ្ងាសខ្លួន និង​លើថ្ងាសស្រី ដែលរាំខ្លះ ប្រព្រឹត្តអនាចារផ្សេងៗខ្លះ (ក្រៅអំពី​នេះទៅ​ទៀត)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្តអនាចារផ្សេងៗទេ ភិក្ខុ​ណាប្រព្រឹត្ត វិន័យ​ធរ គប្បីឲ្យ​ភិក្ខុ​នោះ ធ្វើតាមធម៌។

[៣០៦] សម័យនោះឯង កាលព្រះឧរុវេឡកស្សបមានអាយុ ចូលមកបួសហើយ ក៏មាន​គ្រឿង​លោហៈ គ្រឿងឈើ គ្រឿងដី ជា​ច្រើន កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​គិតយ៉ាងនេះថា គ្រឿង​លោហៈ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតហើយ ឬមិន​ទាន់​អនុញ្ញាតទេ គ្រឿងឈើ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតហើយ ឬមិន​ទាន់​អនុញ្ញាតទេ គ្រឿងដី ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតហើយ ឬមិន​ទាន់​អនុញ្ញាតទេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រឿងលោហៈទាំង​ពួង វៀរលែងតែ លោហៈ ដែលជា​គ្រឿងសម្រាប់ប្រហារ អនុញ្ញាតគ្រែ​ទាំង​ពួង វៀវលែងតែ អាសនៈកន្លងហួស​ប្រមាណ ដែលហៅថាអាសន្ទិ អនុញ្ញាត​គ្រឿងឈើទាំង​ពួង វៀវលែងតែបាត្រឈើ និង​ទ្រនាប់​ជើង​ឈើ អនុញ្ញាត​គ្រឿងដីទាំង​ពួង វៀវលែងតែ គ្រឿងជូតជើង​ ដែលគេ​ធ្វើ​ជា​ពក ឲ្យ​ស្រួចៗឡើង មានអាការដូចពកគ្រាប់ផ្លែឈូក និង​កុដិធ្វើដោយដីសុទ្ធ (ដូចកុដិ​ធនិយភិក្ខុ​)។

ចប់ខុទ្ទកវត្ថុក្ខន្ធកៈ ជា​គំរប់៥។

ឧទ្ទាន គឺបញ្ជីរឿងនៃ ខុទ្ទកវត្ថុក្ខន្ធកៈ នោះដូច្នេះ

[៣០៧] រឿងភិក្ខុ​ងូតទឹក ត្រដុសកាយនឹងដើមឈើ នឹងសសរ នឹងជញ្ជា​ំង ទាំង​ងូតទឹក ក្នុងទីមិន​សមគួរ ងូតទឹកដុសខ្លួន ដោយឈើដែល​គេ​ធ្វើជា​ដៃគន្ធព្វ ងូតទឹក ដុសដោយលំអិត​ថ្ម ឈ្មោះករុវិន្ទកសុត្តិ ងូតទឹកត្រដុសគ្នាទៅ​វិញទៅ​មក ងូតទឹកដោយឈើ មានសណ្ឋានដូចជើង​​កន្ថោរ១ រឿងភិក្ខុ​កើត​កមរមាស់ និង​ភិក្ខុ​ជរា ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ដុសខ្នងដោយបាតដៃបាន១ រឿងទ្រង់​​ហាមមិន​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទ្រទ្រង់​ប្រដាប់ត្រចៀក សង្វារប្រដាប់ក ប្រដាប់ចង្កេះ កងប្រដាប់ដើម​ដៃ ប្រដាប់ដៃ និង​ចិញ្ចៀន១ រឿងភិក្ខុ​ទុកសក់វែង សិតសក់ដោយស្និត សិតសក់ដោយក្រាស សិតសក់​ដោយដៃ សិតសក់ដោយក្រមួន លាបសក់ដោយប្រេង លាយដោយទឹក១ រឿង​ភិក្ខុ​​ឆ្លុះ​មុខក្នុងកញ្ចក់ ក្នុងភាជន៍ទឹក១ រឿងភិក្ខុ​កើត​ដំបៅមុខ លាបមុខ ផាត់មុខ ប្រស់មុខ ចុចមុខ លាប​អវយវៈ លាបមុខ និង​លាបទាំង​អវយវៈទាំង​មុខ១ រឿងភិក្ខុ​កើត​រោគភ្នែក១ រឿងមហោស្រព​លើ​កំពូលភ្នំ១ រឿងភិក្ខុ​ច្រៀងធម៌ ដោយសំឡេងវែង១ រឿងភិក្ខុ​មានសេចក្តីរង្កៀសនឹងសូត្រជា​បទ​សរភ័ញ្ញ១ រឿងភិក្ខុ​ទ្រទ្រង់​សំពត់ដែលធ្វើដោយរោមសត្វ មានរោមចេញមកខាងក្រៅ១ រឿង​អនុញ្ញាត​ចំណិតស្វាយ១ រឿងពួកជន នាំយកផ្លែស្វាយទាំង​មូលទៅ​ក្នុងរោងភត្ត១ រឿងភិក្ខុ​​ពស់ចឹក១ រឿងភិក្ខុ​កាត់អង្គជា​ត​របស់ខ្លួន១ រឿងបាត្រខ្លឹមចន្ទន៍១ រឿងភិក្ខុ​ប្រើបាត្រខ្ពស់ និង​ទាប១ រឿងផ្ទៃបាត្រសឹករិល ព្រោះគ្មានជើង​១ រឿងបញ្ញត្តជើង​បាត្រ ធ្វើដោយមាស និង​ប្រាក់១ រឿងជើង​បាត្រក្រាសពេក១ រឿងលួសកើត​ឡើងដល់ភិក្ខុ​១ រឿងភិក្ខុ​​ប្រើជើង​បាត្រ វិចិត្រផ្សេងៗ១ រឿងភិក្ខុ​ទុកបាត្រទាំង​ទទឹក បាត្រក៏ខូចទៅ​១ រឿងបាត្រធុំក្លិនអាក្រក់១ រឿងភិក្ខុ​​ទុកបាត្រក្នុងទីក្តៅ បាត្ររមៀលធ្លាក់បែក១ រឿងភិក្ខុ​ទុកបាត្រក្នុងទីបំផុតនៃក្តារតាំង ទុកបាត្រ​ក្នុងទីបំផុតនៃថ្នាក់១ រឿងអនុញ្ញាត​កម្រាលស្មៅ អនុញ្ញាត​កំណាត់សំពត់ អនុញ្ញាត​រោងទុក​បាត្រ អនុញ្ញាតថ្លាងសម្រាប់ទុកបាត្រ អនុញ្ញាតស្លោកបាត្រ យោគបាត្រ និង​ខ្សែសម្រាប់ចង​បាត្រ១ រឿងភិក្ខុ​ព្យួរបាត្រនឹងចំរឹងជញ្ជា​ំង ទុកបាត្រលើគ្រែ​ និង​តាំង ដាក់បាត្រលើភ្លៅ ទុកបាត្រក្នុងឆត្រ និង​មានបាត្រក្នុងដៃ ច្រានសន្ទះទ្វារ១ រឿងភិក្ខុ​ត្រាច់ទៅ​បិណ្ឌបាត ដោយសំបកឃ្លោក ដោយអំបែងឆ្នាំង១ រឿងភិក្ខុ​ប្រើបាត្រក្បាលខ្មោច១ រឿងភិក្ខុ​យកបាត្រទៅ​ដាក់កាកអាមិសៈ ហើយយកទៅ​ចាក់ចោល ទ្រង់​អនុញ្ញាតកន្ថោរ១ រឿងភិក្ខុ​ហែកចីវរដោយដៃ១ រឿងកាំបិតមាន​ដង កើត​ឡើងដល់សង្ឃ ភិក្ខុ​ប្រើដងកាំបិត ធ្វើដោយមាស (ជា​ដើម)១ រឿងភិក្ខុ​ដេរចីវរ ដោយស្លាប​មាន់ និង​ចំរៀកឫស្សី ទ្រង់​អនុញ្ញាត​បំពង់ម្ជុល អនុញ្ញាតឲ្យ​យកលំអិតពូជសុរា (ដំបែ) ច្រកក្នុងបំពង់ម្ជុល អនុញ្ញាតឲ្យ​យកលំអិតម្សៅលាយដោយរមៀត ឲ្យ​យកលំអិតថ្ម ច្រកក្នុងបំពង់​ម្ជុល ក្រមួនឃ្មុំ និង​ស្រោមលំអិតថ្ម១ រឿងដេរចីវរមានមុំមិន​ស្មើគ្នា ទ្រង់​អនុញ្ញាតឈើស្តឹង និង​ខ្សែ​ស្តឹងឲ្យ​ភិក្ខុ​ចងដេរចីវរ១ រឿងភិក្ខុ​លាឈើស្តឹង ក្នុងទីមិន​រាបទាប ភិក្ខុ​ក្រាល ឬលាឈើស្តឹង​លើផែន​ដី ឈើស្តឹងរេចរិលត្រង់ដោយជា​យជុំវិញ១ រឿងអនុញ្ញាតខ្នាតសម្រាប់វាស់ចីវរ និង​ខ្សែ​បន្ទាត់១ រឿងភិក្ខុ​មិន​លាងជើង​ ហើយជា​ន់លើឈើស្តឹង ភិក្ខុ​ពាក់ស្បែកជើង​ ជា​ន់លើឈើស្តឹង១ រឿងភិក្ខុ​ឈឺម្រាមដៃ ព្រោះដេរចីវរ ទ្រង់​អនុញ្ញាតស្នាប់ម្រាមដៃដេរ ប្រអប់សម្រាប់ដាក់​ម្ជុល​កាំបិត ស្នាប់ម្រាមដៃដេរ ថង់សម្រាប់ដាក់​ស្នាប់ម្រាមដៃដេរ ខ្សែយោគ និង​ខ្សែចង១ រឿងភិក្ខុ​​ដេរចីវរ​ក្នុងទីវាល រោងសម្រាប់ដាក់ឈើស្តឹង មានទីដីទាប១ រឿងខឿនបាក់រលុះរលើងទៅ​ ភិក្ខុ​​លំបាកឡើងខឿន ដែលគ្មានជណ្តើរ ភិក្ខុ​ដួលធ្លាក់ដោយឡើងជណ្តើរ កំទេចស្មៅធ្លាក់ចុះ​ ក្នុងរោង​ឈើស្តឹង ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បូក លាបដំបូលទាំង​ក្នុង ទាំង​ក្រៅ ធ្វើឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ និង​បរិកម្មដោយរង់ ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើក្បាច់ភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់​មានស្រទាប់​ប្រាំ ទាំង​អនុញ្ញាត​ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង១។ រឿងភិក្ខុ​ចោលឈើស្តឹង ហើយចៀស​ចេញទៅ​ ឈើស្តឹង​វិនាសខូចទៅ​ ភិក្ខុ​មូរឈើស្តឹង ៗ ចេះតែរលាចេញ ភិក្ខុ​ផ្អែកឈើស្តឹង​នឹងជញ្ជា​ំង ភិក្ខុ​យកបាត្រដាក់ម្ជុល កាំបិត និង​ថ្នាំហើយដើរទៅ​ អនុញ្ញាតថង់សម្រាប់​ដាក់ថ្នាំ និង​ខ្សែចង១ រឿងភិក្ខុ​ចងស្បែកជើង​នឹងវត្ថពន្ធចង្កេះ អនុញ្ញាតថង់សម្រាប់ដាក់ស្បែកជើង​ ខ្សែ​យោគ និង​ខ្សែចង១ រឿងទឹកជា​អកប្បិយៈ មានកណ្តាលផ្លូវ អនុញ្ញាត​សំពត់តម្រងទឹក និង​ធម្មក្រក១ រឿងភិក្ខុ​ពីររូបដើរផ្លូវឆ្ងាយ១ រឿងព្រះមហាមុនី យាងទៅ​កាន់ក្រុងវេសាលី អនុញ្ញាត​សំពត់តម្រងទឹក ដែលមានដង និង​សំពត់តម្រងត្រាំ ក្នុងក្រុងវេសាលីនោះ១។ រឿង​ភិក្ខុ​​មានមូសខាំ ភិក្ខុ​មានអាពាធច្រើន ព្រោះឆាន់​បណីតភោជន១ រឿងជីវកកោមារភត្យ១ រឿងអនុញ្ញាត​ទីចង្ក្រម និង​រោងភ្លើង១ រឿងភិក្ខុ​ចង្ក្រម ក្នុងទីចង្ក្រមមិន​ស្មើ ទីចង្ក្រមមានទីដី​ទាប ទ្រង់​​អនុញ្ញាតខឿន៣យ៉ាង ពួកភិក្ខុ​លំបាកនឹងឡើង ព្រោះគ្មានជណ្តើរ ទ្រង់​អនុញ្ញាតជណ្តើរ និង​​បង្កាន់ដៃ និង​ដៃរបៃនៃទីចង្ក្រម១ រឿងភិក្ខុ​ចង្ក្រមក្នុងទីវាល កំទេចស្មៅធ្លាក់ចុះក្នុងរោងចង្ក្រម ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បូក លាបទាំង​ក្នុង ទាំង​ក្រៅ ទ្រង់​អនុញ្ញាតថ្នាំមានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ ធ្វើក្បាច់ភ្ញីផ្កា ភ្ញីវល្លិ៍ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់​មានស្រទាប់​ប្រាំ ​ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង១។  រឿងអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើទីដីរោងភ្លើងឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង ខឿន ជណ្តើរ និង​​បង្កាន់ដៃ​ជណ្តើរ សន្ទះទ្វាររោងភ្លើង ក្របទ្វារ ក្បាល (ដំណាប់ក្រោម) អន្ទាក់ខាងលើ (ដំណាប់លើ ឬច្បោះ) សសរ​នៃសន្ទះទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោងសម្រាប់បិទបើ​ក ខ្សែទាញបិទបើ​ក និង​អនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើមណ្ឌល គឺដីឲ្យ​ទាបជុំវិញរោងភ្លើង បំពង់ផ្សែង (បំពង់ភ្លើង)១ រឿងភិក្ខុ​​ធ្វើចង្ក្រាន ពាក់កណ្តាលរោងភ្លើងតូច អនុញ្ញាតដីលាបមុខ ទាំង​អនុញ្ញាតស្នូកសម្រាប់​លាយដីស្អិត ដីធុំក្លិនអាក្រក់១ រឿងភ្លើងរលាកភិក្ខុ​១ រឿង​អនុញ្ញាត​អាងទឹក និង​ផ្តិលទឹក១ រឿងដំបូលស្មៅ មិន​មានចំហាយញើស១ រឿងរោងភ្លើងមានភក់ជ្រាំ១ រឿងអនុញ្ញាត​ឲ្យ​លាង​កម្រាលរោងភ្លើង និង​ធ្វើឲ្យ​ទទឹក១ រឿងអនុញ្ញាតតាំងសម្រាប់រោងភ្លើង១ រឿងអនុញ្ញាតបន្ទប់ទឹក និង​កិច្ចការក្នុងរោងភ្លើង១ រឿងអនុញ្ញាតឲ្យ​រោយក្រួសរវាន អនុញ្ញាតកម្រាលថ្ម និង​ទទឹក១ រឿង​ភិក្ខុ​អាក្រាត សំពះគ្នា១ រឿងភិក្ខុ​ដាក់ចីវរលើផែនដី ភ្លៀងទទឹកចីវរ១ រឿងអនុញ្ញាត​គ្រឿង​បិទបាំង​កាយបីយ៉ាង១ រឿងទឹកមិន​មានក្នុងរោងភ្លើងនោះ អនុញ្ញាត​អណ្តូងទឹក មាត់អណ្តូងទឹក បាក់រលុះ​រលាយ ភិក្ខុ​យោងទឹក​ដោយវល្លិខ្លះ ដោយវត្ថពន្ធចង្កេះខ្លះ អនុញ្ញាតថ្លឹងសម្រាប់​យោងទឹក យន្តសម្រាប់ទាញទឹក និង​រហាត់ទឹក១ រឿងភាជន៍បែកជា​ច្រើន បំពង់លោហៈ បំពង់​ឈើ និង​ចម្មខណ្ឌ១ រឿងអនុញ្ញាតសាលាជិតអណ្តូងទឹក កំទេចស្មៅ​ធ្លាក់ចុះក្នុងសាលា អនុញ្ញាត​គ្របអណ្តូងទឹក ស្នូកទឹក អណ្តូងជ្រាំ និង​កំពែង ៣យ៉ាង១ រឿងអណ្តូងជ្រាំ មានភក់ អនុញ្ញាត​ទ បង្ហូរទឹក១ រឿងភិក្ខុ​មានកាយរងារ១ រឿងឧបាសកជីកស្រះបោក្ខរណី ទឹកដក់នៅ​យូរក្នុងស្រះ​បោក្ខរណី១ រឿងឧបាសក សង់រោងភ្លើង មានជហ្វាដងក្តារ១ រឿងភិក្ខុ​នៅ​ប្រាសចាកសំពត់​និសីទនៈ៤ខែ១ រឿងភិក្ខុ​ដេកនៅ​លើទីដំណេក ដែលរោយរាយដោយផ្កា ពួកមនុស្ស​​នាំយក​គ្រឿងក្រអូប និង​ផ្កាកម្រង​មកកាន់អារាម១ រឿងទ្រង់​ហាមមិន​ឲ្យ​អធិដ្ឋានសំពត់ស្មាច់ ដោយរោមចៀម១ រឿងភិក្ខុ​ឆាន់លើតុ ឬថាស អនុញ្ញាត​ភាជន៍ឈើសម្រាប់​ដម្កល់បាត្រ១ រឿង​ភិក្ខុ​ឆាន់ក្នុងភាជន៍ជា​មួយគ្នា ដេកលើគ្រែ​ជា​មួយគ្នា លើកម្រាលជា​មួយគ្នា១ រឿងវឌ្ឍលិច្ឆវិ១ រឿងពោធិរាជកុមារ១ រឿងមិន​ទ្រង់​ជា​ន់​លើកម្រាលសំពត់១ រឿងនាងវិសាខានាំយកក្អម និង​ទ្រនាប់​សម្រាប់ជូតជើង​ ដែលមានពក និង​អំបោស ទ្រង់​អនុញ្ញាតទ្រនាប់សម្រាប់ជូតជើង​ ៣យ៉ាងគឺ ទ្រនាប់ថ្ម ក្បឿង ឬអំបែង និង​ទ្រនាប់ផ្សិតសមុទ្រ រឿងនាងវិសាខា នាំយកផ្លិតបួន​ជ្រុង និង​ផ្លិតមូល ទៅ​ថ្វាយព្រះមានព្រះភាគ១ រឿងផ្លិតបក់មូស កើត​ឡើងដល់សង្ឃ ទ្រង់​ហាម​មិន​ឲ្យ​​ភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ផ្លិតចាមរី១ រឿងភិក្ខុ​ឈឺ តែខានបាំងឆត្រ មិន​សប្បាយ និង​ភិក្ខុ​រង្កៀសនឹង​បាំង​ឆត្រ ក្នុងអារាម១ រឿងអនុញ្ញាតសិក្កាសម្មតិ ដល់ភិក្ខុ​៣រូប រឿងភិក្ខុ​ទំពាអៀង១ រឿងគ្រាប់បាយ​ធ្លាក់​រាត់រាយ ក្នុងរោងភត្ត រឿងភិក្ខុ​មានក្រចកវែង ភិក្ខុ​កាត់ក្រចកដោយក្រចក ភិក្ខុ​ត្រដុសក្រចក​នឹង​ជញ្ជា​ំង ម្រាមដៃឈឺចាប់ ភិក្ខុ​កាត់ក្រចក ត្រាតែចេញឈាម ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​កាត់ក្រចក​ស្មើ​នឹងសាច់១ រឿងភិក្ខុ​ដុសខាត់ក្រចកទាំង​ម្ភៃ១ រឿង​ភិក្ខុ​ទុកសក់វែង អនុញ្ញាតកាំបិតកោរ ថ្មសំលៀង​កាំបិតកោរ ស្រោមកាំបិតកោរ គ្រឿងស្មាច់ ធ្វើដោយរោមចៀម និង​គ្រឿង​ប្រដាប់​កាំបិតកោរទាំង​អស់១ រឿងភិក្ខុ​កោរពុកមាត់ ទុកពុកមាត់ ទុកពុកចង្កាឲ្យ​វែង ដូចជា​ពុកចង្កា​ពពែ ទុកពុកមាត់ឲ្យ​មានជ្រុង៤ ប្រមូលជួររោមត្រង់ដើមទ្រូង ទុកជួររោមត្រង់ពោះ ទុកពុកមាត់ដូច​ចង្កូម១ រឿងទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ដករោមក្នុងទីចង្អៀត ដោយមានអាពាធជា​ហេតុ១ រឿង​ភិក្ខុ​កាត់​សក់ដោយកន្ត្រៃ រឿងភិក្ខុ​កើត​ដំបៅក្បាល១ រឿងភិក្ខុ​ទុករោមច្រមុះវែង ភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ដករោមច្រមុះ ដោយក្រួស ភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​ដកសក់ស្កូវ១ រឿងភិក្ខុ​ថ្លង់ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើចង្កៀលត្រចៀកខ្ពស់ និង​ទាប ភិក្ខុ​សន្សំទុកគ្រឿងលោហៈជា​ច្រើន១ រឿងភិក្ខុ​រង្កៀសនឹងចងចង្កំក្លាក់ដាក់ថ្នាំ សម្រាប់លាប​ភ្នែក១ រឿងភិក្ខុ​អង្គុយត្របោមក្បាលជង្គង់ទាំង​សង្ឃាដិ១ រឿងភិក្ខុ​សង្ស័យនឹងសំពត់​អាយោគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតក្តារមូរសម្រាប់​ធ្វើសំពត់​អាយោគ១ ទ្រង់​អនុញ្ញាតកាយពន្ធ ភិក្ខុ​ប្រើកាយពន្ធ មានខ្សែច្រើន មានសណ្ឋានដូចក្បាលពស់ទឹក មានសណ្ឋានដូចខ្សែសម្ភោរ និង​មានសណ្ឋានដូច​សង្វារ ទ្រង់​អនុញ្ញាត​កាយពន្ធពីរយ៉ាង គឺសំពត់ផ្ទាំង​មួយ សំពត់ដូច​ពោះវៀនជ្រូកមួយ រឿង​ជា​យ​កាយពន្ធរេច ទ្រង់​អនុញ្ញាតកាយពន្ធ មានសណ្ឋានដូចខ្សែរិតសម្ភោរ និង​មានសណ្ឋាន​ដូច​សង្វារ រឿង​រឹមកាយពន្ធរេច ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​​ដេរលិន និង​ដេរឲ្យ​មានអាការដូចកួផ្លែស្កួច រឿងអន្ទាក់​កាយពន្ធរេច និង​រឿង​ភិក្ខុ​ប្រើឡេវក្ឌុំខ្ពស់ និង​ទាប១ រឿងភិក្ខុ​ដេរទ្រនាប់ឡេវ ទ្រនាប់អន្ទាក់ ក្នុងទីបំផុតនៃចីវរ ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ដាក់ទ្រនាប់អន្ទាក់លូកចូលទៅ​ខាងក្នុង១ រឿងភិក្ខុ​​ស្លៀក​ស្បង់​ដូចគ្រហស្ថ ស្លៀកស្បង់ស្លុយមុខ ដូចប្រមោយដំរី ស្លៀកមានសណ្ឋានដូចកន្ទុយត្រី ស្លៀក​បន្លិច​ជ្រុងស្បង់ទាំង​៤ ឲ្យ​ប្រាកដ ស្លៀកដោយអាការដូចកំពូលត្នោត ស្លៀកអង្កាញ់ឲ្យ​មានផ្នត់ច្រើន ដណ្តប់ដូចគ្រហស្ថ និង​ស្លៀកចងក្បិន១ រឿងភិក្ខុ​រែក១ រឿងភិក្ខុ​មិន​ទំពាឈើស្ទន់ ភិក្ខុ​គោះ​សាមណេរដោយឈើស្ទន់ ភិក្ខុ​ទំពាឈើស្ទន់ខ្លីពេក ឈើស្ទន់ក៏របូតចូលក្នុងបំពង់ក១ រឿងភិក្ខុ​​ដុតព្រៃ ភិក្ខុ​រង្កៀសនឹងការដុតភ្លើងតទល់ ភិក្ខុ​រត់ឡើងដើមឈើ ព្រោះដំរីដេញ១ រឿង​ភិក្ខុ​ទូល​សូមសូត្រពុទ្ធវចនៈ ជា​ភាសាសំស្ក្រឹត ភិក្ខុ​រៀនទាំង​បង្រៀនគម្ពីរលោកាយតៈ និង​ភិក្ខុ​រៀន​តិរច្ឆាន​វិជ្ជា​១ រឿងព្រះអង្គកណ្តាស រឿងអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ឆ្លើយតបដើម្បី​មង្គល រឿងភិក្ខុ​ឆាន់ខ្ទឹម១ រឿង​ព្រះសារីបុត្រអាពាធដោយខ្យល់១ រឿងភិក្ខុ​បន្ទោបង់បស្សាវៈ ក្នុងអារាមៗ ក៏មិន​ស្អាត អារាម​មានក្លិនអាក្រក់ ភិក្ខុ​លំបាកនឹងអង្គុយបន្ទោបង់បស្សាវៈ ទ្រង់​អនុញ្ញាតទ្រនាប់ជើង​ សម្រាប់​បន្ទោបង់បស្សាវៈ ភិក្ខុ​អៀនខ្មាសនឹងបន្ទោបង់បស្សាវៈ ឆ្នាំងបស្សាវៈមិន​មានគ្រប មានក្លិនអាក្រក់ ភិក្ខុ​បន្ទោបង់វច្ចៈ ក្នុងទីពីសពាស អារាមមានក្លិនអាក្រក់ អនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើរណ្តៅវច្ចៈ១ រឿង​មាត់រណ្តៅបាក់រលុះ ទ្រង់​អនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីដីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង មួយអន្លើដោយខឿន៣យ៉ាង និង​ជណ្តើរ បង្កាន់ដៃជណ្តើរ ពួកភិក្ខុ​អង្គុយបន្ទោបង់វច្ចៈ ក្នុងទីបំផុត ក៏ធ្លាក់ចុះ ភិក្ខុ​លំបាក​នឹងអង្គុយ​បន្ទោបង់វច្ចៈ ទ្រង់​អនុញ្ញាតទ្រនាប់ជើង​ សម្រាប់​បន្ទោបង់វច្ចៈ ពួកភិក្ខុ​បន្ទោបង់បស្សាវៈ​ខាងក្រៅ ទ្រង់​អនុញ្ញាតស្នូកបស្សាវៈ ទ្រង់​អនុញ្ញាតឈើខ្នៀស និង​ត្រកសម្រាប់​ដាក់ឈើខ្នៀស រណ្តៅវច្ចៈមិន​មានគ្រប១ រឿងអនុញ្ញាតវច្ចកុដិ និង​សន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ក្បាល (ដំណាប់ក្រោម) អន្ទាក់លើ (ដំណាប់លើ) សសរទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ មេសោ ប្រហោងសម្រាប់ទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បូក លាបវច្ចកុដិ ទាំង​ខាងក្នុង ទាំង​ខាងក្រៅ និង​ថ្នាំមានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់ភ្ញីវល្លិ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់ប្រាំ ស្នួរចីវរ ខ្សែស្បៀង១ រឿងភិក្ខុ​មានកំលាំងថយដោយជរា អនុញ្ញាត​កំពែង៣យ៉ាង អនុញ្ញាត​បន្ទប់​ទឹក និង​កំពែងដូច្នោះ អនុញ្ញាតឲ្យ​រោយក្រួសរវាន អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ក្រាល​កម្រាលថ្ម១ រឿងទឹកដក់​នៅ​ក្នុងបន្ទប់នោះ ទ្រង់​អនុញ្ញាតទទឹក អនុញ្ញាត​ឆ្នាំងសម្រាប់ដាក់ទឹកជម្រះ អនុញ្ញាត​ផ្តិលសម្រាប់​ជម្រះ ភិក្ខុ​លំបាកនឹងអង្គុយជម្រះ​ ភិក្ខុ​អៀនខ្មាសនឹងជម្រះ ទ្រង់​អនុញ្ញាត​គ្រប១ រឿង​ភិក្ខុ​​ប្រព្រឹត្ត​អនាចារ១។ រឿងអនុញ្ញាតលោហភណ្ឌ លើកលែងតែលោហភណ្ឌ ដែលជា​គ្រឿង​ប្រហារ​ទាំង​ពួង១។ រឿងព្រះមហាមុនី ទ្រង់​អនុញ្ញាតគ្រែ​ វៀរលែងតែអាសន្ទិ ព្រះមហាមុនី ទ្រង់​​អនុញ្ញាត​គ្រឿងឈើទាំង​អស់ វៀរលែងតែបាត្រឈើ និង​ទ្រនាប់ជើង​ឈើ១។ រឿង​ព្រះតថាគត មានសេចក្តី​អនុគ្រោះ ទ្រង់​អនុញ្ញាត​គ្រឿងដីទាំង​ពួង វៀរលែងតែទ្រនាប់​សម្រាប់ជូតជើង​ ដែលគេ​ធ្វើ​មានពក​ឡើង និង​កុដិធ្វើដោយដីសុទ្ធ១។ កិរិយាសំដែងចេញនូវ​វត្ថុណា វត្ថុនោះដូចគ្នានឹងវត្ថុមុនដដែល យើងបានពោលទុកដោយសង្ខេបក្នុងឧទ្ទាន អ្នក​ប្រាជ្ញគប្បីដឹងនូវ​វត្ថុនោះ តាមន័យ (សមគួរចុះ)។ អ្នក​ប្រាជ្ញ ជា​វិន័យធរ មានចិត្តប្រកបដោយប្រយោជន៍ មានសីលជា​ទីស្រឡាញ់ដោយប្រពៃ អ្នក​ធ្វើ​នូវ​ប្រទីប គឺព្រះសទ្ធម្ម គួរដល់ការបូជា​ ជា​ពហុស្សូត ជា​អ្នក​ញុំាង​ព្រះសទ្ធម្ម ឲ្យ​តាំង​នៅ​មាំផង ជា​អ្នក​អនុគ្រោះ ដល់ភិក្ខុ​មានសីលជា​ទីស្រឡាញ់ទាំង​ឡាយផង បានសិក្សាហើយ​ដោយប្រពៃ នូវ​វត្ថុមានចំនួន១១០ ក្នុងខុទ្ទកវត្ថុក្ខន្ធកៈ ក្នុងព្រះវិន័យ ដោយប្រការដូច្នេះហោង។

សេនាសនក្ខន្ធកៈ

[៣០៨] សម័យនោះ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ គង់នៅ​វត្តវេឡុវ័ន កលន្ទកនិវាបស្ថាន ក្បែរក្រុងរាជគ្រឹះ។ សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ មិន​ទាន់​បានបញ្ញត្តសេនាសនៈ ដល់ពួក​ភិក្ខុ​នៅ​ឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏នៅ​ក្នុងទីនោះៗ គឺព្រៃ គល់ឈើ ភ្នំ ច្រក គូហាទៀបភ្នំ ព្រៃស្មសាន ព្រៃធំ ទីកណ្តាលវាល និង​គំនរចម្បើ​ង។ លុះព្រលឹមឡើង ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ដើរចេញអំពីទីនោះៗ គឺព្រៃ គល់ឈើ ភ្នំ ច្រក គូហាទៀបភ្នំ ព្រៃស្មសាន ព្រៃធំ ទីកណ្តាលវាល និង​គំនរចម្បើ​ង សឹងមាន​ចក្ខុសំឡឹងចុះ បរិបូណ៌ដោយឥរិយាបថ គឺឈានទៅ​មុខ​ ថយក្រោយ ក្រឡេកស្តាំ ក្រឡេកឆ្វេង បត់ចូល លាចេញ គួរឲ្យ​កើត​សេចក្តីជ្រះថ្លា។

[៣០៩] គ្រានោះឯង រាជគហសេដ្ឋី បានទៅ​ឱទ្យានអំពីព្រលឹម។ រាជគហសេដ្ឋី ក៏បានឃើញ​ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ កំពុងនិមន្តចេញពីទីនោះៗ គឺព្រៃ គល់ឈើ ភ្នំ ច្រក គូហាទៀបភ្នំ ព្រៃស្មសាន ព្រៃធំ ទីកណ្តាលវាល និង​គំនរចម្បើ​ងអំពីព្រលឹមដែរ សឹងមាន​ចក្ខុសំឡឹងចុះ បរិបូណ៌ដោយឥរិយាបថ គឺឈានទៅ​មុខ​ ថយក្រោយ ក្រឡេកស្តាំ ក្រឡេកឆ្វេង បត់ចូល លាចេញ គួរឲ្យ​កើត​សេចក្តីជ្រះថ្លា។ លុះរាជគហសេដ្ឋីនោះឃើញហើយ ក៏មានចិត្តជ្រះថ្លា។ លំដាប់នោះ រាជគហសេដ្ឋី ក៏ដើរចូលទៅ​រកពួកភិក្ខុ​នោះ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ បាននិយាយ​ពាក្យនេះ នឹងភិក្ខុ​ទាំង​នោះថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន ប្រសិនបើ​ខ្ញុំព្រះករុណាឲ្យ​គេ​ធ្វើ​វិហារ [សំដៅយកទីនៅ​របស់សង្ឃ។] (ប្រគេ​ន) តើលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ នឹងនៅ​ក្នុងវិហារ​របស់ខ្ញុំ​ព្រះករុណាឬទេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះឆ្លើយថា ម្នាលគហបតិ ព្រះមានព្រះភាគមិន​ទាន់​បានអនុញ្ញាត​វិហារទេ។ រាជគហសេដ្ឋីឆ្លើយថា បពិត្រលោកទាំង​ឡាយដ៏ចំរើន បើ​ដូច្នោះ សូមលោកម្ចាស់ ក្រាបបង្គំទូលសួរ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ (អំពីរឿងវិហារនោះ) ហើយមេត្តាប្រាប់ដល់ខ្ញុំ​ព្រះករុណាផង។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ទទួល​ស្តាប់ពាក្យរាជគហសេដ្ឋី ដោយពាក្យថា យ៉ាងហ្នឹងហើយ គហបតិ រួចក៏ចូលទៅ​កាន់ទី ដែលព្រះមានព្រះភាគគង់ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ រួចអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏បាន​ក្រាប​បង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគ យ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន រាជគហសេដ្ឋី មានសេចក្តីប្រាថ្នានឹង​ឲ្យ​គេ​ធ្វើវិហារ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន តើយើងខ្ញុំគប្បីប្រតិបត្តិដូចម្តេច។

[៣១០] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់​ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកក្នុងពេលនោះថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសេនាសនៈ៥យ៉ាង គឺវិហារ [លំនៅ​ដែលក្រៅពីសេនាសនៈ មានអឌ្ឍយោគជា​ដើម។]១ អឌ្ឍយោគ [ផ្ទះមានសណ្ឋាន​ដូចស្លាបគ្រុឌ ឬផ្ទះដែលមានដំបូលតែម្ខាង គឺបង្ហារ។]១ ប្រាសាទ [ប្រាសាទវែង]១ ហម្មិយៈ [ផ្ទះ ឬប្រាសាទមានកំពូល]១ គុហា [គុហាដែលធ្វើដោយឥដ្ឋ ដោយថ្ម ដោយឈើ ដោយអាចម៍ដី ឬដែល​កើត​ឯង ក្នុងភ្នំ (អដ្ឋកថា)។]១។

[៣១១] គ្រានោះ ពួកភិក្ខុ​នោះ ចូលទៅ​រករាជគហសេដ្ឋី លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ បាន​និយាយ​ពាក្យនេះ នឹងរាជគហសេដ្ឋីថា ម្នាលគហបតិ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតវិហារ​ហើយ ឥឡូវនេះ អ្នក​យល់ថាកាលណាគួរ (ក៏គប្បីធ្វើចុះ)។ គ្រានោះ រាជគហសេដ្ឋី ឲ្យ​គេ​​សាងវិហារចំនួន៦០ តែមួយថ្ងៃគត់ ក៏ហើយជា​ស្រេច។ រាជគហសេដ្ឋី ឲ្យ​គេ​សាងវិហារ​៦០ រួចស្រេចហើយ ក៏ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ រួចអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ រាជគហសេដ្ឋី លុះអង្គុយក្នុងទីសមគួរ​ហើយ បានក្រាបទូលពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ មួយអន្លើដោយភិក្ខុ​សង្ឃ ទទួល​ភត្តរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ដើម្បី​ធ្វើ​ភត្តកិច្ច ក្នុងថ្ងៃ​ស្អែក។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​និមន្ត ដោយតុណ្ហីភាណ។ គ្រានោះ រាជគហសេដ្ឋី ដឹងច្បាស់​ថា ព្រះមានព្រះភាគ ទទួល​និមន្តហើយ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ថ្វាយបង្គំលាព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ រួចចៀសចេញទៅ​។ គ្រាកាលកន្លងរាត្រីនោះទៅ​ រាជគហសេដ្ឋី ក៏ឲ្យ​តាក់តែងខាទនីយភោជនីយាហារដ៏ឧត្តម ហើយឲ្យ​ទៅ​ក្រាបបង្គំទូល​ភត្តកាល ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន វេលាគួរហើយ ភត្តសម្រេចហើយ។

[៣១២] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្បង់ និង​បាត្រចីវរ ក្នុងវេលាបុព្វណ្ហសម័យ ហើយទ្រង់​យាងទៅ​កាន់លំនៅ​​នៃរាជគហសេដ្ឋី លុះយាងទៅ​ដល់ហើយ ក៏គង់លើអាសនៈ ដែល​គេ​ក្រាល (បម្រុងទុក) មួយអន្លើ ដោយភិក្ខុ​សង្ឃ។ ឯរាជគហសេដ្ឋី បានអង្គាសខាទនីយ​ភោជនីយាហារ ដ៏ឆ្ងាញ់ពីសារដោយដៃខ្លួនឯង ថ្វាយចំពោះ​ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ ជា​ប្រធាន ឲ្យ​ឆ្អែតស្កប់ស្កល់ លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សោយស្រេច លែងលូកព្រះហស្តទៅ​ក្នុងបាត្រហើយ (សេដ្ឋីនោះ) ក៏អង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ រាជគហសេដ្ឋី លុះអង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ បានក្រាបបង្គំ​ទូល​ពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ជា​អ្នក​ត្រូវ​ការដោយ​បុណ្យ និង​ឋានសួគ៌ បានសាងវិហារទាំង​៦០នុ៎ះស្រេចហើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ នឹងប្រតិបត្តិក្នុងវិហារទាំង​នោះដូចម្តេច។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលគហបតិ បើ​ដូច្នោះ អ្នក​ចូរ​ប្រតិស្ឋានវិហារទាំង​៦០នោះ សម្រាប់សង្ឃ ដែលមកហើយ និង​មិន​ទាន់​មក អំពីទិសទាំង​៤ចុះ។ រាជគហសេដ្ឋី ទទួល​ស្តាប់ព្រះពុទ្ធដីកាព្រះមានព្រះភាគ ដោយពាក្យថា ព្រះករុណាព្រះអង្គ រួច​ក៏ប្រតិស្ឋាន​វិហារ​ទាំង​៦០នោះ ដើម្បី​សង្ឃ ដែលមកហើយ ទាំង​មិន​ទាន់​មក អំពីទិសទាំង​៤។ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុមោទនា ចំពោះរាជគហសេដ្ឋី ដោយគាថាទាំង​ឡាយនេះថា

[៣១៣] (​វិហារ គឺទីអាវាស ឬសេនាសនៈ ជា​ទីនៅ​នៃសង្ឃទាំង​ឡាយ) រមែងការពារ​រងា​ផង ក្តៅផង ម្រឹគសាហាវទាំង​ឡាយផង ពស់តូច និង​ពស់ធំទាំង​ឡាយផង មូសទាំង​ឡាយ​ផង ត្រជា​ក់ទាំង​ឡាយផង គ្រាប់ភ្លៀងទាំង​ឡាយផង ខ្យល់ និង​កំដៅថ្ងៃដ៏ក្លាខ្លំាង ដែលកើត​ឡើង​ហើយ រមែងបាត់ទៅ​វិញ ព្រោះវិហារនោះៗ។ វិហារទាន គឺការឲ្យ​លំនៅ​ (ដែលបុគ្គល​បានឲ្យ​ហើយ) ដល់សង្ឃ ដើម្បី​ជា​ទីជ្រកកោនផង ដើម្បី​នៅ​ជា​សុខផង ដើម្បី​ដុតបាបធម៌ផង ដើម្បី​ចំរើនវិបស្សនាផង ព្រះពុទ្ធទាំង​ឡាយ តែងសរសើរ ថាជា​ទានដ៏ប្រសើរ។ ព្រោះហេតុ​នោះឯង បុរស (ស្ត្រី) ជា​បណ្ឌិត កាលបើ​បានឃើញច្បាស់ នូវ​ប្រយោជន៍របស់ខ្លួន ក៏គួរ​កសាង​ព្រះវិហារ គឺអាវាស ឬសេនាសនៈទាំង​ឡាយ ដ៏ជា​ទីគួររីករាយ ហើយគួរនិមន្តលោក ដែល​ជា​​ពហុស្សូត [ពាក្យថា ពហុស្សូត សំដៅយកពហុស្សូតពីរយ៉ាង គឺ បរិយត្តិពហុស្សូត និង​បដិវេធ​ពហុស្សូត (អដ្ឋកថា)។] គឺលោកអ្នក​ចេះដឹងច្រើនទាំង​ឡាយ ឲ្យ​នៅ​ក្នុងទីនោះ។ គួរមានចិត្ត​ជ្រះថ្លាចំពោះលោកទាំង​ឡាយ ដែលមានចិត្តត្រង់ ហើយប្រគេ​នបាយ ទឹក សំពត់ និង​សេនាសនៈ​ទាំង​ឡាយ ដល់លោកទាំង​នោះចុះ។ លោកទាំង​នោះ រមែងសំដែងធម៌ ជា​គ្រឿងបន្ទោបង់ ឲ្យ​ឃ្លាត​ចាកទុក្ខគ្រប់ប្រការ ដល់អ្នក​នោះ លុះអ្នក​នោះបានដឹងធម៌ណា ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា​នេះហើយ ក៏ជា​អ្នក​មិន​មានអាសវៈ រមែងបរិនិព្វាន។

កាលដែលព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុមោទនា ចំពោះរាជគហសេដ្ឋី ដោយគាថាទាំង​​ឡាយនេះហើយ ទើបទ្រង់​ក្រោកចាកអាសនៈ យាងចៀសចេញទៅ​។

[៣១៤] មនុស្ស​ទាំង​ឡាយបានឮដំណឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតវិហារហើយ។ មនុស្ស​ទាំង​នោះ ក៏យកចិត្តទុកដាក់ នាំគ្នាកសាងវិហារ។ វិហារទាំង​នោះ មិន​ទាន់​មានសន្ទះទ្វារ​នៅ​ឡើយ។ ពស់ និង​ខ្ទួយខ្លះ ក្អែបខ្លះ ក៏តែងចូលទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​សន្ទះទ្វារ។ ពួកភិក្ខុ​ធ្វើប្រហោងជញ្ជា​ំង ហើយចងសន្ទះទ្វារដោយវល្លិខ្លះ ដោយខ្សែខ្លះ។ កណ្តុរខ្លះ កណ្តៀរខ្លះ ក៏ចេះតែកោរកាត់។ ចំណងដែលសត្វកាត់ហើយ សន្ទះទ្វារ ក៏ធ្លាក់​ចុះមក។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ក្របទ្វារ ដំណាប់ក្រោម និង​ដំណាប់លើ។ សន្ទះទ្វារ​ទាំង​ឡាយ មិន​ជិតស្និទ្ធល្អ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ប្រហោងសម្រាប់ដាក់ខ្សែទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ។ ភិក្ខុ​បិទសន្ទះ​ទ្វារ មិន​កើត​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) មេទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ និង​គន្លឹះទ្វារខាងលើ។

[៣១៥] សម័យនោះ ពួកភិក្ខុ​បិទសន្ទះទ្វារមិន​កើត​។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តី​នុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ប្រហោងសោ និង​សោ៣យ៉ាង គឺ សោធ្វើដោយលោហជា​តិ១ សោធ្វើដោយ​ឈើ១ សោធ្វើ​ដោយស្នែង១។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណាបើ​កទ្វារចូលទៅ​។ (ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ) មិន​បានបិទវិហារទៅ​វិញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) គ្រឿងយន្ត និង​គន្លឹះ។

[៣១៦] សម័យនោះឯង វិហារប្រក់ស្មៅ រដូវរងាក៏រងាណាស់ រដូវក្តៅ ក៏ក្តៅណាស់។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​អប ឬឲ្យ​គាបដម្បូល ហើយបូកលាបខាងក្នុង និង​ខាងក្រៅ។

[៣១៧] សម័យនោះឯង វិហារមិន​ទាន់​មានបង្អួចនៅ​ឡើយ ទៅ​ជា​ងងឹត មើល​អ្វី​មិន​ឃើញ ទាំង​ធំក្លិនស្អុយ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត បង្អួច៣យ៉ាង គឺបង្អួចមានវេទី [ជា​ពាក្យហៅ​របស់សម្រាប់រង សម្រាប់កល់ របស់សម្រាប់អង្គុយ ជើង​ម៉ាសម្រាប់អង្គុយ និង​ក្របរងស្បូវ ដូចទីបំផុត​រងស្បូវជា​ន់លើ និង​រងស្បូវជា​ន់ក្រោម ឬក្បាច់ខ្សែចេតិយ ដែលធ្វើជា​ត្របកឈូកផ្ងា និង​ត្របកឈូកផ្កាប់ គឺត្រង់កចេតិយ និង​តួចេតិយ បង្កាន់ដៃស្តានទាំង​នេះ ហៅថា វេទី។] (ដូច​វេទីចេតិយ)១ បង្អួចដែលគេ​ចង ឲ្យ​មានសណ្ឋានដូចក្រឡាសំណាញ់១ បង្អួច​មានឈើចំរឹង១។ សត្វកង្ហែនខ្លះ ប្រចៀវខ្លះ ចូលទៅ​តាមចន្លោះបង្អួចបាន។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរនាំងបង្អួច។ សត្វកង្ហែនខ្លះ ប្រចៀវខ្លះ ក៏ចូលទៅ​តាមចន្លោះរនាំង (នោះទៀត)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះបង្អួច ឬរនាំងពូកបង្អួច។

[៣១៨] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ដេកផ្ទាល់នឹងផែនដី។ ខ្លួន និង​ចីវររបស់ភិក្ខុ​ប្រឡាក់​ដោយអាចម៍ដី។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកម្រាលធ្វើដោយស្មៅ។ សត្វកណ្តុរ និង​កណ្តៀរ តែង​កាត់កម្រាលស្មៅ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបន្ទះក្តារសម្រាប់ដេក។ ពួកភិក្ខុ​ឈឺខ្លួន ព្រោះដេកលើបន្ទះក្តារ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​ផ្តៅ។

[៣១៩] សម័យនោះឯង គ្រែ​ដែលមានមេ គេ​បញ្ចូលទៅ​ក្នុងដំណាប់ជើង​ ដែលគេ​ចោល​ក្នុងព្រៃស្មសាន កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​ ដែល​មានមេ គេ​បញ្ចូលទៅ​ក្នុងដំណាប់ជើង​។ (តមកទៀត) មានតាំងដែលមានមេ គេ​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាប់​ជើង​ កើត​ឡើង(ដល់សង្ឃ)។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង ដែល​មានមេ គេ​បញ្ចូលទៅ​ក្នុងដំណាប់ជើង​។

[៣២០] សម័យនោះឯង គ្រែ​ដែលគេ​បង្ខាំជើង​ ដោយមេគ្រែ​ ចោលក្នុងព្រៃស្មសាន កើត​ឡើង​ដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​ ដែលគេ​បង្ខាំជើង​ដោយមេគ្រែ​។ (តមកទៀត) តាំងដែលគេ​បង្ខាំជើង​ ដោយមេតាំង កើត​ឡើង​ (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង ដែលគេ​បង្ខាំជើង​ជា​ប់នឹងមេតាំង។

[៣២១] សម័យនោះឯង គ្រែ​មានជើង​ដូចជើង​ក្តាម [១.២.គ្រែ​ដែលមានជើង​ដូចជើង​សេះ ជើង​ពពែ ជើង​ក្តាមជា​ដើម ឯតាំង ក៏មានជើង​ដូចជើង​គ្រែ​ដែរ។] ដែលគេ​ចោលក្នុងព្រៃស្មសាន កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត គ្រែ​មានជើង​ដូចជើង​ក្តាម។ (តមកទៀត) តាំងមានជើង​ដូចជើង​ក្តាម [២] កើត​ឡើង(ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត តាំងមានជើង​ដូចជើង​ក្តាម។

[៣២២] សម័យនោះឯង គ្រែ​មានជើង​ទល់នឹងមេ ឬគ្រែ​ដែលគេ​បញ្ចូលជើង​ ទៅ​ក្នុងដំណាប់មេ ដែលគេ​ចោលក្នុងព្រៃស្មសាន កើត​ឡើង​ដល់សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​មានជើង​ទល់នឹងមេ ឬគ្រែ​ដែលគេ​បញ្ចូលជើង​ ទៅ​ក្នុងដំណាប់មេ។ (តមកទៀត) តាំងមានជើង​ទល់នឹងមេ ឬតាំងដែលគេ​បញ្ចូលជើង​ ទៅ​ក្នុងដំណាប់មេ កើត​ឡើង​ (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង មានជើង​ទល់នឹងមេ ឬតាំងដែលគេ​បញ្ចូលជើង​ ទៅ​ក្នុងដំណាប់មេ។

[៣២៣] សម័យនោះឯង តាំង៤ជ្រុងកើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង​៤ជ្រុង។ (តមកទៀត) តាំង៤ជ្រុង មានជើង​ខ្ពស់ កើត​ឡើង(ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​អនុញ្ញាតថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង៤ជ្រុង សូម្បីមានជើង​ខ្ពស់ [អដ្ឋកថា ថា តាំង៤ជ្រុង សូម្បីមានជើង​ខ្ពស់​ហួសប្រមាណក៏គួរ បើ​តាំងដែលវែង លុះតែធ្វើឲ្យ​មានជើង​កំពស់ត្រឹម៨ធ្នាប់ ទើបគួរ។​]។ (តមកទៀត) គ្រែ​មានអង្គ៧ កើត​ឡើង(ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​អនុញ្ញាតថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​ មានអង្គ៧ [គ្រែ​ដែលមានបង្អែក១ ភ្នាក់ដៃ២ និង​ជើង​៤ ទុកជា​កន្លងហួសប្រមាណ ក៏គួរ]។ (តមកទៀត) គ្រែ​មានអង្គ៧ មានជើង​ខ្ពស់កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​អនុញ្ញាតថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​​មានអង្គ៧ សូម្បីមានជើង​ខ្ពស់ក៏បាន។ (តមកទៀត) មានតាំងចាក់ផ្តៅ [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ធ្វើអំពី​ផ្តៅសុទ្ធ គឺទាំង​តួ ទាំង​ជើង​ ទាំង​បង្អែក សុទ្ធតែផ្តៅទាំង​អស់ ឥតមានអ្វីលាយសោះឡើយ។] កើត​ឡើង​(ដល់សង្ឃ)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​អនុញ្ញាតថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង​ចាក់ផ្តៅ។ (តមកទៀត) មានតាំងសំពត់ កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំងសំពត់។ (តមកទៀត) តាំងមានជើង​ដូចជើង​ពពែ កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំងមានជើង​ដូចជើង​ពពែ។ (តមកទៀត) ក៏មានតាំង (មានជើង​ច្រើន ដែលគេ​ប្រកបដោយ) អាការដូចជា​ផ្លែកន្ទួតព្រៃ កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង (មានជើង​ច្រើន ដែលគេ​ប្រកបដោយ) អាការដូចជា​ផ្លែកន្ទួតព្រៃ។ (តមកទៀត) ផែនក្តារ ក៏កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតផែនក្តារ។ (តមកទៀត) កៅអី ក៏កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតកៅអី។ (តមកទៀត) តាំង ដែលធ្វើពីចំបើ​ង ក៏កើត​ឡើង។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតតាំង ដែល​ធ្វើពីចំបើ​ង។

[៣២៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ដេកលើគ្រែ​ខ្ពស់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ដើរមកកាន់​វិហារចារិកបានឃើញ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួក​គ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​កុំដេកលើគ្រែ​ខ្ពស់ ភិក្ខុ​ណាដេក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣២៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​១រូបដេកលើគ្រែ​ទាប ពស់ក៏ចឹក (ភិក្ខុ​នោះ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតទ្រនាប់គ្រែ​។

[៣២៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ទ្រនាប់គ្រែ​ខ្ពស់។ ភិក្ខុ​ធ្វើគ្រែ​​ឲ្យ​រញ្ជួយ​ទាំង​ទ្រនាប់គ្រែ​។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយដើរមកកាន់វិហារចារិក បានឃើញ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ទ្រនាប់គ្រែ​ខ្ពស់ទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ទ្រនាប់គ្រែ​យ៉ាងខ្ពស់ត្រឹម៨ធ្នាប់។

[៣២៧] សម័យនោះឯង អម្បោះកើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​យក​អម្បោះចងប្រទាក់គ្រែ​។ ភិក្ខុ​ចងប្រទាក់រាងគ្រែ​ (ទាំង​នោះ) ក៏អស់អម្បោះប្រើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ចោះត្រង់រាងគ្រែ​ ហើយចងឆ្វាក់ ជា​ក្រឡា​ចត្រង្គ។ (តមកទៀត) កំណាត់សំពត់ ក៏កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើ​ទ្រនាប់។ (តមកទៀត) គ្រឿងសេនាសនៈ ដែលញាត់ដោយប៉ុយ ក៏កើត​ឡើង (ដល់សង្ឃ)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ជជុះចេញ ហើយធ្វើជា​ខ្នើយ​បាន ឯប៉ុយមាន៣យ៉ាង គឺប៉ុយដើមឈើ១ ប៉ុយវល្លិ១ ប៉ុយស្មៅ១។

[៣២៨] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ប្រើប្រាស់ខ្នើយពាក់កណ្តាលកាយ។ មនុស្ស​ទាំង​​ឡាយ ដើរទៅ​កាន់វិហារចារិកឃើញហើយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូច​ពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់ខ្នើយពាក់កណ្តាលកាយទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ធ្វើខ្នើយ ឲ្យ​ល្មមប៉ុនក្បាល។

[៣២៩] សម័យនោះឯង មានមហោស្រពលេងលើកំពូលភ្នំ ជិតក្រុងរាជគ្រឹះ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ នាំគ្នាតាក់តែងពូកជា​ច្រើន គឺពូកញាត់រោមកែះ ញាត់សំពត់ ញាត់សម្បកឈើ ញាត់ស្មៅ ញាត់ស្លឹកឈើ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ដល់ពួកមហាមាត្យ។ លុះមហោស្រពស្ងប់ស្ងាត់ ឈប់លេង​ហើយ មនុស្ស​ទាំង​នោះ ក៏បកតែស្រោមពូក យកទៅ​។ ពួកភិក្ខុ​ ក៏បានឃើញ​ពូក​ទាំង​ឡាយ ញាត់រោមកែះខ្លះ ញាត់សំពត់ខ្លះ ញាត់សម្បកឈើខ្លះ ញាត់ស្មៅខ្លះ ញាត់ស្លឹកឈើខ្លះ ជា​ច្រើន ដែលគេ​ចោលនៅ​ទីមហោស្រព។ លុះឃើញហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូល​សេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតពូក៥យ៉ាង គឺពូកញាត់រោមកែះ១ ពូកញាត់សំពត់១ ពូកញាត់សម្បកឈើ១ ពូកញាត់ស្មៅ១ ពូកញាត់ស្លឹកឈើ១។

[៣៣០] សម័យនោះឯង មានសំពត់ជា​របស់គួរប្រើប្រាស់ ក្នុងសេនាសនៈ កើត​ឡើងដល់​សង្ឃ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ញាត់ពូកដោយសំពត់។

[៣៣១] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​យកពូកសម្រាប់គ្រែ​ ទៅ​ក្រាលលើតាំង យកពូកសម្រាប់តាំង ទៅ​ក្រាលគ្រែ​វិញ។ ពូកទាំង​ឡាយ ក៏រហែកអស់។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​ដែលញាត់ភ្ជា​ប់ និង​តាំងដែលញាត់ភ្ជា​ប់ (ដោយគ្រឿងញាត់)។ ពួកភិក្ខុ​ មិន​បានទ្រាប់ទ្រនាប់ពីក្រោម ហើយក៏ក្រាល។ គ្រឿងញាត់ទាំង​នោះ ក៏លៀនចេញទៅ​ខាងក្រៅ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ទ្រាប់ នូវ​ទ្រនាប់ រួចក្រាល ហើយសឹមញាត់ពូក។ ពួកចោរ ក៏បកតែស្រោម​ពូកយកទៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ប្រស់ព្រំ [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ត្រូវ​ឲ្យ​ភិក្ខុ​យកទឹកជ្រលក់ ឬរមៀតមកប្រស់ព្រំ។]។ ពួកចោរក៏នៅ​តែលួចទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​គូសដោយគំនូសផ្សេងៗ។ ពួកចោរក៏នៅ​តែលួចយកទៀត។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ផ្តិតនឹងម្រាមដៃ។

[៣៣២] សម័យនោះឯង ទីដេករបស់ពួកតិរ្ថីយ មានពណ៌ស។ ផ្ទៃលាបពណ៌ខ្មៅ។ ជញ្ជា​ំងលាបដោយរង់។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយជា​ច្រើន (ដែលទៅ​ដល់ទីនោះ) មៀងមើល​ទីដេកហើយ ទើបដើរទៅ​។​ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បូកលាបវិហារ ឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ និង​លាបដោយរង់។

[៣៣៣] សម័យនោះឯង ពណ៌ស ដិតមិន​ស្មើ ព្រោះផ្ទៃជញ្ជា​ំងមិន​ស្អាត។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​លាយអង្កាម ហើយកៀសដោយខ្នៀស ឲ្យ​ពណ៌សដិតស្មើ។ ពណ៌ស ក៏នៅ​តែ​មិន​ស្អិតជា​ប់គ្នា។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​លាយដីស្អិតដ៏មដ្ឋ ហើយកៀសដោយ​ខ្នៀស ឲ្យ​ពណ៌សដិតស្មើ។ ពណ៌ស ក៏នៅ​តែមិន​ស្អិតជា​ប់គ្នា។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជ័រឈើ ឬបាយម៉ានក៏បាន។

[៣៣៤] សម័យនោះឯង ផ្ទៃជញ្ជា​ំងអាក្រក់ ជ័ររង់ដិតមិន​ស្មើ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿង​នុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​លាយអង្កាម ហើយកៀសដោយខ្នៀស ឲ្យ​ជ័ររង់ដិតស្មើ។ ជ័ររង់ ក៏នៅ​តែដិតមិន​ស្មើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​យកដីដែលលាយដោយកុណ្ឌក ហើយកៀសដោយខ្នៀស ឲ្យ​ជ័ររង់ដិតស្មើ។ ជ័ររង់ ក៏នៅ​តែដិតមិន​ស្មើ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​យកម្សៅគ្រាប់ស្ពៃ ឬប្រេងលាយក្រមួន។ ដំណក់ថ្នាំលាប ក៏ជោរឡើង (ហូរចៀរចេញ)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ជូតដោយកំណាត់សំពត់ចេញ។

[៣៣៥] សម័យនោះឯង ផ្ទៃជញ្ជា​ំងអាក្រក់ ពណ៌ខ្មៅដិតមិន​សព្វ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​លាយអង្កាម ហើយកៀសដោយខ្នៀស ឲ្យ​ពណ៌ខ្មៅដិតស្មើ។ ពណ៌ខ្មៅ ក៏នៅ​តែមិន​ស្អិតជា​ប់គ្នា។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​លាយដីអាចម៍ជន្លេន ហើយកៀសដោយខ្នៀស ឲ្យ​ពណ៌ខ្មៅដិតស្មើ។ ពណ៌ខ្មៅ ក៏នៅ​តែមិន​ស្អិតជា​ប់គ្នា។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជ័រឈើ និង​ទឹកចត់ [អដ្ឋកថា ថា ទឹកចត់សំដៅយកទឹកផ្លែសម៉ ឬផ្លែកន្ទួតព្រៃ។]។

[៣៣៦] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ឲ្យ​គេ​គូរគំនូរជា​រូបស្រី និង​រូបបុរស ក្នុងវិហារ។ មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ ដើរមកកាន់វិហារចារិក ឃើញហើយ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា។បេ។ ដូចពួកគ្រហស្ថ អ្នក​បរិភោគកាម។បេ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​គេ​គូរគំនូរ ជា​រូបស្រី និង​រូបបុរសទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​គេ​គូរ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​គំនូរភ្ញីផ្កា និង​គំនូរភ្ញីវល្លិ និង​ក្បាច់ធ្មេញមករ និង​ក្បាច់មានស្រទាប់៥។

[៣៣៧] សម័យនោះឯង វិហារមានទីទាប។ ទឹកក៏លិច។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនវិហារក៏រលំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​កខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើងទៅ​ ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺ ជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​នាំគ្នាឡើងទៅ​ ក៏ធ្លាក់ចុះមកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបង្កាន់ដៃ។

[៣៣៨] សម័យនោះឯង វិហារមានមនុស្ស​កុះករច្រើនពេក។ ពួកភិក្ខុ​ក៏អៀនខ្មាស (មិន​អាច) នឹងសិងបាន។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) រនាំង។ ពួកមនុស្ស​ ក៏នៅ​តែបើ​ករនាំង​មើល​។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើជញ្ជា​ំងតឿ។ ពួកមនុស្ស​ ក៏នៅ​តែអើតមើល​ពីខាង​លើជញ្ជា​ំងតឿទៀត។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើ​បន្ទប់៣យ៉ាង គឺបន្ទប់​មានជ្រុងបួន១ បន្ទប់​មានបណ្តោយវែង១ បន្ទប់​មានដម្បូលខ្ពស់១។

[៣៣៩] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ធ្វើបន្ទប់ត្រង់កណ្តាលវិហារតូច។ ទីឧបចារៈមិន​មាន។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបន្ទប់ក្នុងទីសមគួរ ក្នុងវិហារតូច ឲ្យ​ធ្វើ​បន្ទប់​ត្រង់​កណ្តាលវិហារធំបាន។

[៣៤០] សម័យនោះឯង ជើង​ជញ្ជា​ំងវិហារ ក៏ពុកផុយទៅ​។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើ​ទ្រនាប់ជើង​ជញ្ជា​ំង។ ភ្លៀងក៏សាចមកត្រូវ​ជញ្ជា​ំងវិហារ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើប្រដឹសសម្រាប់ការពារភ្លៀង ហើយលាបដីស្អិត [អដ្ឋកថា ថា ឲ្យ​យកដីស្អិតលាយជា​មួយនឹងអាចម៍គោ និង​ផេះ ហើយលាបប្រដឹសនោះ។]។

[៣៤១] សម័យនោះឯង មានពស់ធ្លាក់ពីដម្បូលស្មៅ មកលើ-ក-ភិក្ខុ​១រូប។ ភិក្ខុ​នោះខ្លាច ក៏ស្រែកភ្លាត់សំឡេង។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ស្ទុះទៅ​សួរភិក្ខុ​នោះដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោ ព្រោះហេតុ​អ្វី បានជា​លោកស្រែកភ្លាត់សំឡេងដល់ម្ល៉េះ។ ទើបភិក្ខុ​នោះ បានប្រាប់សេចក្តីនុ៎ះ ដល់ពួក​ភិក្ខុ​។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ពិតានឡើង។

[៣៤២] សម័យនោះឯង ពួក​ភិក្ខុ​ព្យួរថង់នឹងជើង​គ្រែ​ខ្លះ នឹងជើង​តាំងខ្លះ។ អស់ទាំង​សត្វ​កណ្តុរ និង​កណ្តៀរ កាត់ដាច់ដាចអស់។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ធ្វើ) ចំរឹងជញ្ជា​ំង និង​ដៃកែវ។

[៣៤៣] សម័យនោះឯង ពួក​ភិក្ខុ​ទុកចីវរលើគ្រែ​ខ្លះ លើតាំងខ្លះ។ ចីវរក៏ធ្លុះធ្លាយអស់។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀងទុកក្នុងវិហារ។

[៣៤៤] សម័យនោះឯង វិហារនៅ​មិន​ទាន់​មានរបៀង ឥតមានទីញកជ្រកកោនបាន។ ពួក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតយ៉មុខ ជើង​ជញ្ជា​ំង ឬធរណីបាំងសាចជុំវិញ និង​ហោណាំង។ យ៉មុខ ក៏នៅ​វាល (ឥតមានវត្ថុអ្វីបិទបាំង)។ ពួក​ភិក្ខុ​ អ្នក​មានអៀនខ្មាស (មិន​អាច) នឹងសិងបាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតរនាំងព្រួល សម្រាប់រូតចុះឡើង នឹងឡប់ឡែ។

[៣៤៥] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ធ្វើនូវ​ការឆាន់អាហារ ក្នុងទីវាល លំបាកដោយត្រជា​ក់​ខ្លះ ក្តៅខ្លះ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឧបដ្ឋានសាលា [សាលាសម្រាប់សម្រេចសាធារណកិច្ច​គ្រប់យ៉ាង។] ឧបដ្ឋានសាលា ក៏មានទីទាប។ ទឹកក៏លិច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនសាលានោះ ក៏រលំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​កខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ ឡើងទៅ​តាមខឿននោះក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ឡើងតាមជណ្តើរនោះ ក៏ធ្លាក់មកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបង្កាន់ដៃឡើង។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់រោយរាយចុះ​មក ក្នុងឧបដ្ឋានសាលា។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាប​ដម្បូលហើយលាប ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ ហើយបរិកម្មឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ ពណ៌រង់ គូរ​គំនូរភ្ញីផ្កា គំនូរភ្ញីវល្លិ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង។

[៣៤៦] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ហាលចីវរលើដីក្នុងទីវាល។ ចីវរក៏ប្រឡាក់​អាចម៍ដី។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង​ក្នុងទីវាល។បេ។ ទឹកសម្រាប់ឆាន់ក៏ក្តៅ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើរោងសម្រាប់ដាក់ទឹកឆាន់ និង​បារាំងសម្រាប់ដាក់​ទឹកឆាន់។ រោងសម្រាប់​ដាក់ទឹកឆាន់នោះ ក៏មានទីទាប។ ទឹកក៏លិច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ ខឿនរោងនោះ ក៏រលំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​កខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ ឡើងទៅ​តាមខឿននោះ ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើជណ្តើរ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​​ឡើងតាមជណ្តើរនោះ ក៏ធ្លាក់មកវិញ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបង្កាន់ដៃឡើង។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់រោយរាយចុះ​មក ក្នុង​រោងសម្រាប់​ដាក់​ទឹកឆាន់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាប​ដម្បូល ហើយឲ្យ​លាប ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ បរិកម្មឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ គូរ​គំនូរភ្ញីផ្កា គំនូរភ្ញីវល្លិ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង។ (គ្រានោះ) ភាជន៍សម្រាប់ដាក់ទឹកឆាន់មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតស័ង្ខសម្រាប់ដាក់ទឹកឆាន់ និង​ផ្តឹលទឹក។

[៣៤៧] សម័យនោះឯង វិហារមិន​មានគ្រឿងបិទបាំង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បិទបាំង ដោយកំពែង៣យ៉ាង គឺ កំពែងឥដ្ឋ១ កំពែង​ថ្ម១ កំពែងឈើ១។ បន្ទប់ទឹកមិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតបន្ទប់ទឹក។ បន្ទប់ទឹកមានទីទាប។ ទឹកក៏លិច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើទីឲ្យ​ខ្ពស់ឡើង។ សន្ទះទ្វារបន្ទប់ ក៏មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ដំណាប់ក្រោម ដំណាប់លើ មេទ្វារ ត្រដោកទ្វារ រនុកទ្វារ គន្លឹះទ្វារខាងលើ ប្រហោងសោ ប្រហោង​សម្រាប់ទាញ និង​ខ្សែសម្រាប់ទាញ។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់រោយរាយចុះ​មក ក្នុងបន្ទប់។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាប​ដម្បូល ហើយធ្វើប្រដឹស ហើយលាប ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ លាបឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ បរិកម្មដោយរង់ ធ្វើជា​ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់ភ្ញីវល្លិ ក្បាច់​ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥។

[៣៤៨] សម័យនោះឯង ទីបរិវេណ មានភក់ជ្រាំ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ចាក់​ក្រាលក្រួសរវាន (នៅ​ទីនោះ)។ ក្រួសរវាន ក៏មិន​បានរាបស្មើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ក្រាលថ្ម។ ទឹកក៏ដក់នៅ​ (លើថ្មនោះ)។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតប្រឡាយទឹក។

[៣៤៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​នាំគ្នាធ្វើចង្ក្រានត្រង់ទីនោះៗ ក្នុងបរិវេណ។ ទីបរិវេណ ក៏ខ្ជា​ំ​ដោយសម្រាម។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលរឿងនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើរោងភ្លើង ក្នុងទីដ៏សមគួរ។ រោងភ្លើងមានទីទាប។ ទឹកក៏លិច។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើ​ទី​ឲ្យ​ខ្ពស់​ឡើង។ ខឿន (រោងភ្លើងនោះ) រលំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគត​អនុញ្ញាតឲ្យ​កខឿន៣យ៉ាង គឺខឿនឥដ្ឋ១ ខឿនថ្ម១ ខឿនឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ ឡើង (តាម​ខឿន​នោះ​ទៅ​) ក៏លំបាក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ធ្វើ​ជណ្តើរ ៣យ៉ាង គឺជណ្តើរឥដ្ឋ១ ជណ្តើរថ្ម១ ជណ្តើរឈើ១។ ពួកភិក្ខុ​ឡើងទៅ​ (តាមជណ្តើរ) ក៏ធ្លាក់​ចុះ​មក។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ធ្វើបង្កាន់ដៃឡើង។ សន្ទះទ្វារនៃរោងភ្លើង នៅ​មិន​ទាន់​មាន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតសន្ទះទ្វារ ក្របទ្វារ ដំណាប់ក្រោម ដំណាប់លើ មេទ្វារ ត្រដោកទ្វារ គន្លឹះទ្វារ​ខាងលើ ប្រហោងសោ ប្រហោងសម្រាប់ដាក់​ខ្សែទាញ និង​ខ្សែទាញ។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់រោយ​រាយ​ចុះ​មក ក្នុងរោងភ្លើង។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​​ឲ្យ​គាប​ដម្បូល ហើយធ្វើប្រដឹស លាបទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ ធ្វើឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ លាបដោយរង្គ ធ្វើជា​ក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់ភ្ញីវល្លិ ក្បាច់ធ្មេញមករ ក្បាច់មានស្រទាប់៥ ស្នួរចីវរ និង​ខ្សែស្បៀង។ អារាម នៅ​មិន​ទាន់​មានរបង។ ពួកសត្វពពែ និង​សត្វចិញ្ចឹម (ឯទៀតៗ) តែងចូលទៅ​បៀតបៀនដំណាំ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​បិទបាំងរបង៣យ៉ាង គឺ​របង​ឫស្សី១ របងបន្លា១ និង​ស្នាមភ្លោះ១។ ខ្លោងទ្វារនៅ​មិន​ទាន់​មាន។ ពួកសត្វពពែ និង​សត្វចិញ្ចឹម (ឯទៀតៗ) នៅ​តែចូលទៅ​បៀតបៀនដំណាំបានដដែល។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតខ្លោងទ្វារ ទ្វារគាបបន្លា [អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា ទ្វារ​ញាត់​បន្លា ដែលគេ​បញ្ចូលឈើសម្រួច ក្នុងមេឈើវែង ហើយចងរឹតបន្លាឲ្យ​ណែន ហើយទើបធ្វើ។] សន្ទះ​ទ្វារ​ទាំង​គូ របងសសរ និង​ទ្វារជើង​គុល។ កំទេចស្មៅ ក៏ធ្លាក់រោយរាយចុះ​មក ក្នុងខ្លោងទ្វារ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​គាប​ដម្បូល ធ្វើប្រដឹស ហើយ​លាប ទាំង​ខាងក្នុង ខាងក្រៅ លាបឲ្យ​មានពណ៌ស ពណ៌ខ្មៅ លាបដោយរង្គ ធ្វើក្បាច់ភ្ញីផ្កា ក្បាច់ភ្ញីវល្លិ ក្បាច់ធ្មេញមករ និង​ក្បាច់មានស្រទាប់៥។ អារាម ក៏មានភក់ជ្រាំ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ក្រាលក្រួសរវាន។ ក្រួសនោះ ក៏​មិន​បានរាបស្មើ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ក្រាល​កម្រាលថ្ម។ ទឹកក៏ដក់នៅ​។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ធ្វើប្រឡាយទឹក។

[៣៥០] សម័យនោះឯង ព្រះបាទពិម្ពិសារមាគធសេនិយរាជ ទ្រង់​មានបំណងឲ្យ​គេ​​សាង​ប្រាសាទ លាបដោយបាយអ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ដល់សង្ឃ។ វេលានោះ ពួកភិក្ខុ​ មានសេចក្តី​ត្រិះរិះ​ថា គ្រឿងសម្រាប់ប្រក់ ព្រះមានព្រះភាគ បានអនុញ្ញាតហើយឬ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រឿងប្រក់៥យ៉ាង គឺប្រក់​ដោយឥដ្ឋ១ ប្រក់ដោយថ្ម១ ប្រក់ដោយបាយអ១ ប្រក់​ដោយស្មៅ១ ប្រក់ដោយស្លឹកឈើ១។

ចប់ភាណវារៈ ជា​បឋម។

រឿងអនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី និង​រឿងរាជគហសេដ្ឋី

[៣៥១] សម័យនោះឯង អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ជា​ប្តីប្អូនស្រីរបស់រាជគហសេដ្ឋី គឺជា​​ប្អូន​ថ្លៃ​រាជគហសេដ្ឋី។ គ្រានោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានទៅ​កាន់ក្រុង​រាជគ្រឹះ ដោយកិច្ចការ​នីមួយ។

[៣៥២] សម័យនោះឯង រាជគហសេដ្ឋី និមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធអង្គ ជា​ប្រធាន ដើម្បី​​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក។ ឯរាជគហសេដ្ឋី ក៏បានបង្គាប់ខ្ញុំប្រុសស្រីខ្លះ និង​ពួកអ្នក​ធ្វើការឈ្នួលខ្លះថា នែនាយរាល់គ្នា បើ​ដូច្នោះ ចូរអ្នក​រាល់គ្នាក្រោមពីព្រលឹម ហើយចំអិនបបរ ចំអិនបាយ ចាត់ចែង​​សម្ល និង​តាក់តែងសម្លឧត្តរិភង្គៈ (ឲ្យ​ល្អ)។

[៣៥៣] លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ មានសេចក្តីត្រិះរិះថា កាលពីដើម បើ​អញ​បានមកដល់ហើយ គហបតិនេះ ក៏រមែងតែបញ្ឈប់កិច្ចការទាំង​ពួង ហើយនិយាយរាក់ទាក់​មកនឹង​អញ ក៏ឥឡូវគហបតិនេះ ជា​អ្នក​តោះតើយ (បែរទៅ​) បង្គាប់ខ្ញុំប្រុសស្រីខ្លះ ពួកអ្នក​ធ្វើការឈ្នួលខ្លះថា នែនាយរាល់គ្នា បើ​ដូច្នោះ ចូរអ្នក​រាល់គ្នាក្រោមពីព្រលឹម ហើយចំអិនបបរ ចំអិនបាយ ចាត់ចែង​​សម្ល និង​តាក់តែងសម្លឧត្តរិភង្គៈ (ឲ្យ​ល្អ) ប្រហែល​ជា​គហបតិនេះ មានអាវាហមង្គល ឬវិវាហមង្គល ឬក៏មហាយញ្ញពិធី ឬពុំនោះ គាត់អញ្ជើញ​ព្រះបាទពិម្ពិសារមាគធសេនិយរាជ ព្រមទាំង​ពួកពល ឲ្យ​មកទទួល​ក្រយាហារ ក្នុងថ្ងៃស្អែក​ទេដឹង។

[៣៥៤] គ្រានោះ រាជគហសេដ្ឋី បង្គាប់ខ្ញុំប្រុសស្រីខ្លះ ពួកអ្នក​ធ្វើការឈ្នួលខ្លះរួចហើយ ទើបចូលទៅ​រក​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏និយាយរាក់ទាក់ ជា​មួយនឹង​ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ហើយក៏អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ និយាយនឹង​រាជគហសេដ្ឋី ដែលអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ ដោយពាក្យដូច្នេះថា នែគហបតិ កាលពីដើម បើ​ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់ហើយ អ្នក​រមែងតែបញ្ឈប់កិច្ចការទាំង​ពួង ហើយនិយាយរាក់ទាក់​មកជា​មួយនឹងខ្ញុំ ក៏ឥឡូវនេះ អ្នក​ធ្វើតោះតើយ បែរជា​បង្គាប់ខ្ញុំប្រុសស្រីខ្លះ ពួកអ្នក​ធ្វើការឈ្នួលខ្លះថា នែនាយរាល់គ្នា បើ​ដូច្នេះ ចូរអ្នក​រាល់គ្នាក្រោមពីព្រលឹម ហើយចំអិនបបរ ចំអិនបាយ ចាត់ចែង​​សម្ល និង​តាក់តែង​សម្លឧត្តរិភង្គៈ (ឲ្យ​ល្អ) នែគហបតិ អាវាហមង្គល និង​វិវាហមង្គល ឬមហាយញ្ញពិធី នឹងកើត​មាន​ឡើង​ប្រាកដដល់អ្នក​ឬអ្វី ឬមួយអ្នក​បានអញ្ជើញ​ព្រះបាទពិម្ពិសាមាគធសេនិយរាជ ព្រមទាំង​ពួកពល ឲ្យ​មកទទួល​ក្រយាហារ ក្នុងថ្ងៃស្អែក​។ រាជគហសេដ្ឋី និយាយថា នែគហបតិ អាវាហមង្គល និង​វិវាហមង្គលរបស់ខ្ញុំ មិន​មានទេ ឬមួយខ្ញុំអញ្ជើញ​ព្រះបាទ​ពិម្ពិសាមាគធសេនិយ​រាជ ព្រមទាំង​ពួកពល ឲ្យ​មកទទួល​ក្រយាហារ ក្នុងថ្ងៃស្អែកនេះក៏ទេដែរ ខ្ញុំមានតែមហាយញ្ញពិធី​មែន គឺនិមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធអង្គ ជា​ប្រធាន មកទទួល​ភត្តក្នុងថ្ងៃស្អែកនេះ។ អនាថបិណ្ឌិក​គហបតិ​សួរថា នែគហបតិ អ្នក​ពោលថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះឬ។ រាជគហសេដ្ឋីតបថា អើ​គហបតិ ខ្ញុំពោល​ថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះមែន។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ សួរទៀតថា នែគហបតិ អ្នក​ពោល​ថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះឬ។ ​រាជគហសេដ្ឋីតបថា អើ​គហបតិ ខ្ញុំពោលថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះមែន។ អនាថបិណ្ឌិក​គហបតិ សួរទៀតថា នែគហបតិ អ្នក​ពោល​ថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះឬ។ រាជគហសេដ្ឋីតបថា អើ​គហបតិ ខ្ញុំពោលថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះមែន។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ពោលទៀតថា អើគហបតិ សម្លេងគឹកកង​ថា ពុទ្ធោ ដូច្នេះនេះ ជា​សម្លេងដែលគេ​រកបានដោយកម្រក្នុងលោក ម្នាលគហបតិ តើខ្ញុំ​នឹងអាច​ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធនោះ ទាន់​ក្នុងពេលនេះបានដែរឬ។ រាជគហសេដ្ឋីតបថា ម្នាលគហបតិ កាលនេះ ជា​កាលមិន​គួរ ដើម្បី​នឹងចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធនោះទាន់​ក្នុងពេលនេះទេ ចាំដល់វេលាថ្ងៃស្អែក សឹមអ្នក​​ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធនោះ ទើបគួរ។

[៣៥៥] គ្រានោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិគិតថា ឥឡូវនេះ វេលាថ្ងៃ ស្អែកនេះ អញនឹងចូល​ទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ ជា​អរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធនោះ ទើបគួរ គិតហើយ ក៏ដំកល់ស្មារតី ចំពោះ​ទៅ​រក​ព្រះពុទ្ធជា​អារម្មណ៍ ហើយក៏ដេកទៅ​ ក៏ក្នុងវេលាយប់ (នោះ) អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ស្មានថាភ្លឺហើយ ក៏ក្រោកឡើង៣ដង។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចូលទៅ​កាន់ទ្វារ​សីតវន (ព្រៃត្រជា​ក់)។ ពួកអមនុស្ស​ [អមនុស្ស​ គឺខ្មោច ឬទេវតា] ក៏នាំគ្នាបើ​កទ្វារឲ្យ​។ កាល​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចេញផុតអំពីនគរហើយ ពន្លឺក៏បាត់ទៅ​វិញ។ ស្រាប់តែមានងងឹតកើត​​ឡើង។ ភ័យ សេចក្តីតក់ស្លុត និង​ព្រឺរោមក៏កើត​ឡើង។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចង់​ត្រឡប់អំពី​ទីនោះមកវិញ។

[៣៥៦] គ្រានោះ សីវកយក្ស ដែលបាត់ទៅ​ ក៏បញ្ចេញសម្លេងឡើងថា

ដំរី១សែន សេះ១សែន រថទឹមដោយមេសេះអស្សតរ១សែន ស្រីជំទង់ ដែលប្រដាប់​ដោយកុណ្ឌល ជា​វិការៈ​ នៃកែវមណី១សែន ក៏មិន​ដល់មួយចំណិត នៃការឈានទៅ​១ជំហាន ដែលបណ្ឌិតចែកឲ្យ​ជា​ចំណែក​១៦ អស់វារៈ​១៦ដងទេ។

ម្នាលគហបតិ អ្នក​ចូរឈានដើរទៅ​ ម្នាលគហបតិ អ្នក​ចូរឈានដើរទៅ​​ ការឈានដើរ​ទៅ​​របស់អ្នក​ ប្រសើរណាស់ ការត្រឡប់ទៅ​វិញ មិន​ប្រសើរទេ។

[៣៥៧] លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏បាត់ងងឹតទៅ​វិញ។ ពន្លឺភ្លឺ ក៏កើត​ប្រាកដ​ឡើង។ ភ័យ សេចក្តីតក់ស្លុត ព្រឺរោមនោះឯង ក៏រម្ងាប់បាត់ទៅ​។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏បាត់​ពន្លឺ​អស់វារៈពីដងផង។បេ។ អស់វារៈ​បីដងផង។ ងងឹតក៏កើត​ប្រាកដឡើង។ ភ័យ សេចក្តីតក់ស្លុត ព្រឺរោមក៏កើត​ឡើង។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចង់​ត្រឡប់អំពី​ទីនោះមកវិញ សីវកយក្ស ដែល​បាត់​ទៅ​ហើយនោះ ស្រាប់តែបញ្ចេញសម្លេងអស់វារៈ ជា​គំរប់​បីដងថា

ដំរី១សែន សេះ១សែន រថដែលទឹមដោយមេសេះអស្សតរ១សែន ស្រីជំទង់ ដែលពាក់​ដោយកុណ្ឌល ជា​វិការៈ​ នៃកែវមណី១សែន មិន​ដល់ចំណិត នៃការឈានទៅ​១ជំហាន ដែល​បណ្ឌិត​ចែក ឲ្យ​ជា​ចំណែក​១៦ អស់វារៈ​១៦ដងទេ។

ម្នាលគហបតិ អ្នក​ចូរឈានដើរទៅ​ ម្នាលគហបតិ អ្នក​ចូរឈានដើរទៅ​​ ការឈានដើរ​ទៅ​​របស់អ្នក​ ប្រសើរណាស់ ដំណើរត្រឡប់ថយក្រោយវិញ មិន​ប្រសើរទេ។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏បាត់ងងឹតទៅ​វិញ អស់វារៈបីដង។ ពន្លឺក៏កើត​ប្រាកដឡើង។ ភ័យសេចក្តីតក់ស្លុត ព្រឺរោមនោះ​ឯង ក៏រម្ងាប់ទៅ​។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចូលទៅ​កាន់សីតវន។

[៣៥៨] សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​តើនឡើងក្នុងបច្ចូសសម័យនៃរាត្រី ហើយទ្រង់​​ចង្ក្រមក្នុងទីវាល។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទតឃើញ​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ដើរមក​ពីចម្ងាយលឹមៗ លុះទ្រង់​ទតឃើញហើយ ក៏ថយចុះអំពីទីចង្ក្រម ទ្រង់​គង់លើអាសនៈ ដែល​គេ​តាក់តែងថ្វាយស្រាប់។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់ហើយ ទើបមានព្រះបន្ទូល​នេះ ទៅ​នឹង​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិថា​ ម្នាលសុទត្ត អ្នក​ចូរមកនេះ។ ឯអនាថបិណ្ឌិកគហបតិ មានចិត្តត្រេក​អរ រីករាយ ដោយគិតថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​មានព្រះបន្ទូល​ត្រាស់ហៅអាត្មាអញចំឈ្មោះ ហើយក៏ចូលទៅ​គាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបទៀបព្រះបាទទាំង​គូ នៃ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយក្រាបបង្គំទូលព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ព្រះអង្គ​ទ្រង់​​ផ្ទុំស្កល់ស្រួលទេឬ។

[៣៥៩] ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា បុគ្គលណាមានសេចក្តីត្រជា​ក់ មិន​មានកិលេសគ្រឿង​សៅហ្មងមិន​ជា​ប់នៅ​ក្នុងកាមទាំង​ឡាយ បុគ្គលនោះ ឈ្មោះថាព្រាហ្មណ៍ អ្នក​មានទុក្ខរំលត់​ហើយ រមែងដេកនៅ​ជា​សុខគ្រប់កាលទាំង​ពួង។ (មនុស្ស​ណា) កាត់បង់នូវ​សេចក្តីប្រាថ្នា ក្នុងភពទាំង​ពួង ហើយនាំបង់នូវ​សេចក្តីក្រវល់ក្រវាយ ក្នុងហឫទ័យចេញ (មនុស្ស​នោះ) ឈ្មោះថា ជា​អ្នក​ស្ងប់​រម្ងាប់ ដល់ហើយនូវ​សេចក្តីរម្ងាប់នៃចិត្ត រមែងដេកនៅ​ជា​សុខ។

[៣៦០] លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែងអនុបុព្វីកថា ដល់អនាថបិណ្ឌិក​គហបតិ។ អនុបុព្វីកថា នោះគឺអ្វីខ្លះ។ អនុបុព្វីកថានោះគឺ ទ្រង់​ប្រកាសនូវ​ទានកថា១ សីលកថា១ សគ្គកថា១ កាមាទីនវៈ ដ៏លាមកសៅហ្មង១ និង​អានិសង្ស ក្នុងការចេញសាងផ្នួស១។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាបច្បាស់ថា អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ មានចិត្តស្រួល មានចិត្តទន់ មានចិត្ត​ប្រាសចាកនីវរណធម៌ មានចិត្តអណ្តែតឡើង មានចិត្តជ្រះថ្លាក្នុងពេលណា ក៏ធម្មទេសនា ដែល​ព្រះពុទ្ធទាំង​ឡាយ ទ្រង់​លើកឡើងសម្តែងដោយព្រះអង្គឯង ព្រះអង្គ ទ្រង់​ប្រកាសនូវ​​ធម្មទេសនា​នោះ គឺ ទុក្ខសច្ច សមុទយសច្ច និរោធសច្ច មគ្គសច្ច ក្នុងពេលនោះ។ សំពត់ដ៏ស្អាត ដែលមិន​​មាន​ពណ៌ខ្មៅ តែងទទួល​យកនូវ​ទឹកជ្រលក់ដោយប្រពៃ យ៉ាងណាមិញ ក៏ដូចជា​ធម្មចក្ខុ គឺ​សោតាបត្តិផល មានធូលីទៅ​ប្រាសហើយ មានមន្ទិលទៅ​ប្រាសហើយ ក៏បានកើត​ឡើងដល់​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ លើអាសនៈនោះដូច្នេះថា ធម្មជា​តឯណានីមួយ មានសភាពកើត​ឡើង​ហើយជា​ធម្មតា ធម្មជា​តទាំង​អស់នោះ មានសភាពរលត់ទៅ​វិញជា​ធម្មតា។

[៣៦១] គ្រានោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានឃើញធម៌ហើយ បានលុះធម៌ហើយ បានជ្រាបច្បាស់ធម៌ហើយ មានចិត្តចុះកាន់ធម៌ស៊ប់ហើយ ឆ្លងចាកសេចក្តីសង្ស័យហើយ ប្រាសចាក​សេចក្តីងឿងឆ្ងល់ហើយ ដល់នូវ​សេចក្តីក្លៀវក្លា លែងជឿនូវ​ពាក្យបុគ្គលដទៃ​ក្នុងសាសនា របស់ព្រះសាស្តា ហើយបានក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពីរោះពេកណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ពីរោះពេកណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ធម៌ដែលព្រះអង្គ ទ្រង់​សម្តែងហើយ ដោយអនេកបរិយាយយ៉ាងនេះ (ភ្លឺច្បាស់ណាស់) គួរនាដូចជា​មនុស្ស​ បើ​កវត្ថុដែលគេ​ផ្កាប់ ឲ្យ​ផ្ងាឡើង ឬដូចជា​មនុស្ស​បើ​ក​បង្ហាញ​របស់ដែលគេ​លាក់បិទបាំងទុក ពុំនោះសោត ដូចជា​មនុស្ស​​ប្រាប់ផ្លូវ ដល់អ្នក​វង្វេង ឬដូចមនុស្ស​​កាន់ប្រទីប ទ្រោលបំភ្លឺក្នុងទីងងឹត ដោយគិតថា មនុស្ស​ដែលមានភ្នែក នឹងមើល​​ឃើញរូបទាំង​ឡាយបាន បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គនេះ សូមដល់​នូវ​ព្រះមានព្រះភាគផង នូវ​ព្រះធម៌ផង នូវ​ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃផង ថាជា​ទីពឹងទីរលឹក សូមព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ជ្រាប​នូវ​ខ្ញុំ​ព្រះអង្គថា ជា​ឧបាសក ដល់ហើយនូវ​​ព្រះត្រៃសរណគមន៍ ស្មើដោយជីវិត ចាប់ដើមតាំងអំពី​ថ្ងៃនេះ ជា​ដើមរៀងទៅ​ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន មួយវិញទៀត សូមព្រះមានព្រះភាគ មួយអន្លើ​ដោយ​ព្រះភិក្ខុ​សង្ឃ ទទួល​ភត្តរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​ទទួល​​និមន្តដោយតុណ្ហីភាព។ គ្រានោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ដឹងច្បាស់ថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​ទទួល​និមន្តហើយ ក៏ក្រោកចាកអាសនៈ ថ្វាយបង្គំលាព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ រួច​ចៀសចេញទៅ​។

[៣៦២] រាជគហសេដ្ឋីបានឮថា អនាថបិណ្ឌិកគហបតិនិមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែកដូច្នេះហើយ។ ចំណែកខាង​រាជគហសេដ្ឋី បាននិយាយពាក្យ​នេះ នឹងអនាថបិណ្ឌិកគហបតិថា ម្នាលគហបតិ បានឮថា អ្នក​និមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក តែអ្នក​ជា​អាគន្តុកៈ នឹងធ្វើភត្តដើម្បី​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធានដោយវត្ថុសម្រាប់ចាយវាយ (ស្បៀង) ឯណា ម្នាលគហបតិ ខ្ញុំនឹងឲ្យ​វត្ថុសម្រាប់​ចាយវាយ​នោះដល់អ្នក​។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិឆ្លើយថា ម្នាលគហបតិ កុំចុះ ខ្ញុំមានវត្ថុសម្រាប់​ចាយវាយ​ ធ្វើភត្ត ដើម្បី​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធានហើយ។

[៣៦៣] អ្នក​និគមក្រុងរាជគ្រឹះ បានឮដំណឹងច្បាស់ថា អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បាននិមន្ត​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក។ វេលានោះ អ្នក​និគមក្រុងរាជគ្រឹះ និយាយពាក្យនេះ ទៅ​នឹងអនាថបិណ្ឌិកគហបតិថា បពិត្រគហបតិ ឮថា អ្នក​បាននិមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក តែអ្នក​ជា​អាគន្តុកៈ នឹងធ្វើភត្តដើម្បី​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដោយវត្ថុសម្រាប់ចាយវាយឯណា ម្នាលគហបតិ ខ្ញុំឲ្យ​វត្ថុសម្រាប់​ចាយ​វាយ​​នោះដល់អ្នក​។ អនាថបិណ្ឌិកឆ្លើយថា នែអ្នក​ កុំចុះ ខ្ញុំមានវត្ថុសម្រាប់​ចាយវាយ​ ធ្វើភត្ត ដើម្បី​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធានហើយ។

[៣៦៤] ព្រះបាទពិម្ពិសារមាគធសេនិយរាជ ជ្រាបច្បាស់ថា ឮថា អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បាននិមន្តព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក។ ឯព្រះបាទពិម្ពិសារ​មាគធ​សេនិយរាជ ទ្រង់​មានបន្ទូល​នេះ ទៅ​នឹង​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិថា ម្នាលគហបតិ ឮថា អ្នក​បាន​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក តែអ្នក​ជា​អាគន្តុកៈ នឹង​ធ្វើ​ភត្ត​ដើម្បី​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន​ ដោយវត្ថុសម្រាប់ចាយវាយឯណា យើងនឹង​ឲ្យ​នូវ​​វត្ថុ​សម្រាប់​ចាយវាយ​នោះដល់អ្នក​។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិក្រាបទូលតបថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព ពុំបាច់ទេ ខ្ញុំព្រះអង្គ មានវត្ថុសម្រាប់​ចាយវាយ​ ធ្វើភត្ត ដើម្បី​ព្រះសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន​ហើយ។

[៣៦៥] គ្រានោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ លុះកន្លងរាត្រីនោះទៅ​ ក៏ឲ្យ​ជនតាក់តែង​ខាទនីយភោជនីយាហារដ៏ឧត្តម ក្នុងលំនៅ​របស់រាជគហសេដ្ឋី ហើយឲ្យ​ជន ក្រាបបង្គំទូល​ភត្តកាល ចំពោះ​ព្រះមានបុណ្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលគួរហើយ ភត្តក៏សម្រេចហើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្បង់ និង​បាត្រចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ហើយទ្រង់​ពុទ្ធ​ដំណើរ​ ទៅ​កាន់លំនៅ​របស់រាជគហសេដ្ឋី លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏គង់លើអាសនៈ ដែលបុគ្គលក្រាល​ថ្វាយ ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃ។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានអង្គាសថ្វាយ​ខាទនីយ​ភោជនីយាហារដ៏ឆ្ងាញ់ពីសា ដោយដៃខ្លួនឯង ចំពោះព្រះភិក្ខុ​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ឲ្យ​ឆ្អែត​ស្កប់ស្កល់ ត្រាតែដល់លោកប្រកែក លែងទទួល​ទៀត លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សោយ​ស្រេច លែងលូកព្រះហស្តទៅ​ក្នុងបាត្រហើយ ក៏អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ លុះ​អង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ក៏បាន​ក្រាបទូលពាក្យនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ ព្រមទាំង​ភិក្ខុ​សង្ឃ ទទួល​និមន្តគង់ចាំវស្សា ក្នុង​ក្រុងសាវត្ថីរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលគហបតិ ព្រះតថាគតទាំង​ឡាយ រមែង​ត្រេកអរចំពោះ​ក្នុងលំនៅ​ដ៏ស្ងាត់តែម្យ៉ាង។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រ​ព្រះមានព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គដឹងច្បាស់ហើយ បពិត្រព្រះសុគត ខ្ញុំព្រះអង្គដឹងច្បាស់ហើយ។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពន្យល់​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ឲ្យ​ឃើញព្រម ឲ្យ​កាន់យក​ព្រម ឲ្យ​ឧស្សាហ៍ព្រម ឲ្យ​រីករាយព្រម ដោយធម្មីកថា ហើយព្រះអង្គ ក្រោកចាកអាសនៈ ទ្រង់​​ពុទ្ធដំណើរចៀសចេញទៅ​។

[៣៦៦] សម័យនោះឯង អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ជា​បុគ្គលមានមិត្តច្រើន មានសម្លាញ់ច្រើន មានវាចាគួរឲ្យ​អ្នក​ផងកាន់យក។ ទើប​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិពិចារណា នូវ​កិច្ចដែលគួរធ្វើនោះ ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ រួចហើយក៏ត្រឡប់មកក្រុងសាវត្ថីវិញ។ លុះដល់ពាក់កណ្តាលផ្លូវ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បង្គាប់មនុស្ស​ទាំង​ឡាយថា ម្នាលអ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរអ្នក​រាល់គ្នាធ្វើអារាម សាងវិហារ ផ្តើមធ្វើនូវ​ទាន ឥឡូវនេះ ព្រះពុទ្ធត្រាស់ហើយក្នុងលោក ឯព្រះអង្គនោះសោត ខ្ញុំក៏​បាននិមន្តហើយ ព្រះអង្គនឹងទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរមកតាមផ្លូវនេះ។ គ្រានោះ ពួកមនុស្ស​​ដែល​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិបញ្ជូនទៅ​នោះ ក៏បានធ្វើអារាម សាងវិហារ និង​ផ្តើមធ្វើនូវ​ទាន។ លំដាប់​នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ទៅ​ដល់ក្រុងសាវត្ថីហើយ ក៏គយគន់មើល​ (កន្លែង) ក្នុងក្រុងសាវត្ថី​គ្រប់អន្លើ ដោយគិតថា ព្រះមានព្រះភាគ សមនឹងគង់នៅ​ក្នុងទីណាហ្ន៎ ទីណាមិន​ជិតពេក មិន​ឆ្ងាយពេក អំពីស្រុក ល្មមទៅ​ ល្មមមកបាន ល្មមពួកមនុស្ស​ដែលត្រូវ​ការដោយប្រយោជន៍ ងាយនឹងទៅ​មក ជា​ទីមិន​ច្រឡូកច្រឡំក្នុងវេលាថ្ងៃ មានសម្លេងតិច ឥតមានសម្លេងគឹកកង ជា​ទី​ប្រាសចាកខ្យល់បក់មកអំពីសរីរៈ នៃជនគួរជា​ទីធ្វើការសម្ងាត់នៃមនុស្ស​ និង​ជា​ទីគួរ​ដល់វិវេក​ក្នុងវេលាយប់។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានឃើញឱទ្យានរបស់រាជកុមារឈ្មោះជេត ជា​ទី​មិន​ឆ្ងាយពេក មិន​ជិតពេក អំពីស្រុក ល្មមទៅ​មកបាន ល្មមពួកមនុស្ស​ ដែលត្រូវ​ការ​ដោយ​ប្រយោជន៍ ងាយទៅ​មក មិន​ច្រឡូកច្រឡំក្នុងវេលាថ្ងៃ មានសម្លេងតិច ឥតមានសម្លេងគឹកកង ជា​ទី​ប្រាសចាកខ្យល់បក់មកអំពីសរីរៈ នៃមនុស្ស​គួរជា​ទីធ្វើការសម្ងាត់នៃមនុស្ស​ ជា​ទីគួរ​ដល់វិវេក​ក្នុងវេលាយប់ លុះឃើញហើយ ក៏ចូលទៅ​រកព្រះរាជកុមារឈ្មោះជេត លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ បានពោលពាក្យនេះ នឹងព្រះរាជកុមារឈ្មោះជេតថា បពិត្រព្រះអយ្យបុត្រ សូមព្រះអង្គប្រទាន​ឱទ្យាន​មកខ្ញុំព្រះអង្គ ដើម្បី​នឹងធ្វើអារាម។ ជេតរាជកុមារឆ្លើយថា ម្នាលគហបតិ អារាមខ្ញុំឲ្យ​ (អ្នក​ទទេ) មិន​បានទេ លុះតែ (អ្នក​ឲ្យ​ថ្លៃ) គឺក្រាលដោយកោដិនៃកហាបណៈ (ទើបឲ្យ​បាន)។ អនាថបិណ្ឌិក​គហបតិឆ្លើយថា បពិត្រព្រះអយ្យបុត្រ អារាម ខ្ញុំព្រះអង្គមុខជា​នឹងយកហើយ។ ជេតរាជកុមារ​ឆ្លើយថា ម្នាលគហបតិ អ្នក​កុំអាលយកអារាម (ចាំយើងសួរពួកមហាមាត្រ អ្នក​វិនិច្ឆ័យសេចក្តី​សិន)។ ជេតរាជកុមារ និង​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏សួរពួកមហាមាត្រ អ្នក​វិនិច្ឆ័យសេចក្តីថា អារាម គួរឲ្យ​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិយក ឬមិន​ឲ្យ​យកទេ។ ពួកមហាមាត្រពោលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះអយ្យបុត្រ ព្រះអង្គបានកាត់ថ្លៃអារាមចំនួនប៉ុន្មាន ក៏ឲ្យ​​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិទទួល​​យក ដោយថ្លៃប៉ុណ្ណោះចុះ។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានឲ្យ​គេ​ផ្ទុកប្រាក់ដោយ​រទេះ​ទាំង​ឡាយ ហើយឲ្យ​ក្រាលតំរៀប ដោយកោដិនៃកហាបណៈ ក្នុងព្រៃរបស់ជេតរាជកុមារ។ ប្រាក់​ដែលជញ្ជូនយកមកតែម្តងប៉ុណ្ណោះ មិន​គ្រាន់ត្រង់ទីឱកាសបន្តិចជុំវិញខ្លោងទ្វារ។ ឯ​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏បានបង្គាប់ពួកមនុស្ស​ថា នែនាយរាល់គ្នា ចូរអ្នក​ទៅ​នាំយកប្រាក់មក​ទៀត យើងនឹងក្រាលត្រង់ទីឱកាសនេះ។ គ្រានោះ ជេតរាជកុមារ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា គហបតិនេះ ចំណាយប្រាក់ច្រើនដល់ម្ល៉ោះ ចំពោះកិច្ចណា កិច្ចនោះ មិន​មែនជា​របស់ថោកទាប​ទេ។ វេលានោះ ជេតរាជកុមារ ពោលនូវ​ពាក្យនេះ នឹងអនាថបិណ្ឌិកគហបតិថា ណ្ហើយគហបតិ អ្នក​កុំឲ្យ​ក្រាលទីឱកាសនោះឡើយ អ្នក​ចូរឲ្យ​ទីឱកាសនោះដល់ខ្ញុំ ទាននុ៎ះនឹងមានដល់ខ្ញុំ។ លំដាប់​នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ បានថ្វាយទីឱកាសនោះ ដល់ជេតរាជកុមារ ដោយគិតថា ជេត​រាជកុមារ​នេះ ជា​មនុស្ស​ល្បីល្បាញ មានមនុស្ស​ស្គាល់(ច្រើន) មានឫទ្ធិច្រើន ឯសេចក្តីជ្រះថ្លា​ក្នុងធម្មវិន័យនេះ (នឹងមាន) ដល់ពួកមនុស្ស​ដែលគេ​ស្គាល់ មានសភាពយ៉ាងនេះ។ គ្រានោះ ជេតរាជកុមារ បានកសាងខ្លោងទ្វារ ក្នុងទីឱកាសនោះ។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ឲ្យ​គេ​ធ្វើវិហារ ឲ្យ​គេ​ធ្វើបរិវេណ ឲ្យ​ធ្វើបន្ទប់ ឲ្យ​ធ្វើឧបដ្ឋានសាលា ឲ្យ​ធ្វើរោងភ្លើង ឲ្យ​ធ្វើ​កប្បិយកុដិ ឲ្យ​ធ្វើវច្ចកុដិ ឲ្យ​ធ្វើទីចង្ក្រម ឲ្យ​ធ្វើសាលាសម្រាប់ចង្ក្រម ឲ្យ​ធ្វើអណ្តូងទឹក ឲ្យ​ធ្វើសាលាទៀប​អណ្តូងទឹក ឲ្យ​ធ្វើរោងភ្លើង ឲ្យ​ធ្វើសាលាទៀបរោងភ្លើង ឲ្យ​ធ្វើស្រះបោក្ខរណី ឲ្យ​ធ្វើមណ្ឌប​ក្នុង​ជេតវន។

[៣៦៧] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ គួរដល់ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ ហើយទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់ចារិកក្រុងវេសាលី ព្រះអង្គទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់ចារិក ដោយលំដាប់ឆ្ពោះត្រង់ទៅ​ក្រុងវេសាលី។ មានសេចក្តីដំណាលថា ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅ​​ក្នុងកូដាគារសាលា ក្នុងព្រៃមហាវ័ន ទៀបក្រុងវេសាលីនោះ។

[៣៦៨] សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ កំពុងយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើនវកម្ម គឺការងារ​ថ្មី ក៏បានផ្គត់ផ្គង់ពួកភិក្ខុ​ ដែលជា​អ្នក​រ៉ាប់រងនូវ​នវកម្ម ដោយចីវរ បិណ្ឌបាត សេនាសនៈ និង​ភេសជ្ជ​បរិក្ខារ ថ្នាំជា​បច្ច័យសម្រាប់អ្នក​ជម្ងឺដោយគោរព។

[៣៦៩] លំដាប់នោះ មានជា​ងជុល ឬដេរម្នាក់ ជា​អ្នក​កំសត់ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ពួកមនុស្ស​ទាំង​នេះ កំពុងយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើនវកម្មព្រោះអំពើណា អំពើនេះ មិន​មែនជា​របស់​ថោកទាបទេ បើ​ដូច្នោះ គួរតែអញធ្វើនវកម្មដែរ។ ឯជា​ងជុល ឬដេរជា​អ្នក​កំសត់នោះ ជា​ន់ដី បោះឥដ្ឋ ហើយធ្វើជញ្ជា​ំងដោយខ្លួនឯង។ ជា​ងជុលនោះ មិន​ឈ្លាសរៀប ជញ្ជា​ំងវៀច ជញ្ជា​ំង​ក៏រលំទៅ​។ ជា​ងជុលកំសត់នោះ ជា​ន់ដីឥដ្ឋ ធ្វើជញ្ជា​ំងដោយខ្លួនឯង។ អស់វារៈ ជា​គំរប់​ពីរដង​ផង។បេ។ អស់វារៈ ជា​គំរប់បីដងផង។ ជា​ងជុល មិន​​ឈ្លាស​នោះ ធ្វើជញ្ជា​ំងវៀច ជញ្ជា​ំង​ក៏​រលំ​ទៅ​។ លំដាប់នោះ ជា​ងជុលកំសត់នោះ ពោលទោសតិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ជនទាំង​ឡាយណា ឲ្យ​ចីវរ បិណ្ឌបាតសេនាសនៈ និង​ភេសជ្ជបរិក្ខារថ្នាំ ជា​បច្ច័យសម្រាប់អ្នក​ជម្ងឺ ដល់ពួក​សមណៈ ជា​សក្យបុត្តិយ៍នេះ ពួកសមណសក្យបុត្តិយ៍នេះ ទូន្មានប្រៀនប្រដៅនូវ​ជនទាំង​ឡាយផង រ៉ាប់​រង​នូវ​នវកម្មរបស់ជនទាំង​នោះផង ចំណែក​ខាងអញ ជា​មនុស្ស​កំសត់ គ្មានអ្នក​ណាមួយជួយ​ទូន្មាន ប្រៀនប្រដៅ ឬរ៉ាប់រង នូវ​នវកម្មរបស់អញសោះឡើយ។ ពួកភិក្ខុ​ ក៏បានឮជា​ងជុលកំសត់នោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។ ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ហើយត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ភិក្ខុ​) ឲ្យ​នវកម្ម [បើ​មានឧបាសក មានសទ្ធាធ្វើការងារថ្មី គឺសាងវិហារ កុដិជា​ដើម ប្រគេ​នសង្ឃ សង្ឃត្រូវ​ចាត់ភិក្ខុ​ដែលប៉ិនប្រសប់​ណាមួយ ឲ្យ​ជា​អ្នក​ជួយរ៉ាប់រង ត្រួតត្រាការងារនោះ ដូចកាលនាងវិសាខាសាងបុព្វារាម ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ទ្រង់​ចាត់ព្រះមោគ្គល្លាន ឲ្យ​ជា​អ្នក​ជួយត្រួតត្រាដូច្នោះ។] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​ប្រកបដោយនវកម្ម នឹងដល់នូវ​សេចក្តីខ្វល់ខ្វាយថា គិតដូចម្តេច នឹងឲ្យ​វិហារហើយឆាប់ នឹង​ជួសជុល​នូវ​ទីដែលបាក់បែកឡើងវិញបាន។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សង្ឃត្រូវ​ឲ្យ​យ៉ាងនេះ។ មុនដម្បូង ត្រូវ​សង្ឃសូមភិក្ខុ​។ លុះសូមហើយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ផ្តៀងសង្ឃថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បី​ឲ្យ​នូវ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​មានឈ្មោះនេះ ចំពោះវិហាររបស់គហបតិឈ្មោះនេះ។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ សង្ឃ​ឲ្យ​នូវ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ចំពោះ​វិហារ​របស់​គហបតិឈ្មោះនេះ ការឲ្យ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ចំពោះវិហារ​របស់​គហបតិឈ្មោះនេះ​ ​គួរ​ដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ គប្បីស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមាន​អាយុ​អង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ គប្បីពោលឡើង។ សង្ឃឲ្យ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ចំពោះ​វិហាររបស់គហបតិឈ្មោះនេះ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុនោះ បានជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំទុក នូវ​ដំណើរនេះ ដោយការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៣៧០] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ គង់នៅ​ក្នុងក្រុងវេសាលី គួរដល់ពុទ្ធអធ្យាស្រ័យ ហើយទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់ក្រុងសាវត្ថី។ សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​ជា​អន្តេវាសិក របស់​ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាដើរជែងទៅ​ខាងមុខៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ក៏ហួងហែងវិហារ ហួងហែង​ទីដេកថា ទីនេះសម្រាប់ឧបជ្ឈាយ៍របស់ពួកយើង ទីនេះសម្រាប់​អាចារ្យរបស់ពួកយើង ទីនេះ​សម្រាប់​ពួកយើង។ កាលនោះ ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ ទៅ​អំពីខាងក្រោយៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធ​ជា​ប្រធាន កាលបើ​ពួកអន្តេវាសិករបស់​ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ហួងហែងវិហារ ហួងហែងទីដេកហើយ លោក៏រកទីសំណឹងមិន​បាន ទើបទៅ​គង់ទៀប​គល់ឈើ១។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​តើន​ឡើង ក្នុងពេលបច្ចូសសម័យនៃរាត្រី ហើយទ្រង់​ក្អកគ្រហែម។ ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ ក៏ក្អក​គ្រហែមដែរ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា នរណានៅ​ក្នុងទីនុ៎ះ។ ព្រះសារីបុត្តក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គឈ្មោះសារីបុត្ត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលសារីបុត្ត ហេតុអ្វី​ក៏អ្នក​មកអង្គុយ​ក្នុងទីនេះ។ ឯព្រះសារីបុត្តមានអាយុ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។

[៣៧១] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ហើយសួរបញ្ជា​ក់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ភិក្ខុ​ជា​អន្តេវាសិក របស់​ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ដើរជែងទៅ​ខាងមុខៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ហើយហួងហែងវិហារ ហួងហែង​ទីដំណេកថា ទីនេះសម្រាប់ឧបជ្ឈាយ៍របស់ពួកយើង ទីនេះសម្រាប់​អាចារ្យរបស់ពួកយើង ទីនេះ​សម្រាប់​ពួកយើង ពិតមែនឬ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ពួកមោឃបុរសនោះ មិន​សមបើ​នឹង ដើរជែងទៅ​ខាងមុខៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ហើយហួងហែងវិហារ ហួងហែង​ទីដំណេកថា ទីនេះសម្រាប់ឧបជ្ឈាយ៍របស់ពួកយើង ទីនេះសម្រាប់​អាចារ្យរបស់ពួកយើង ទីនេះ​សម្រាប់​ពួកយើង ដូច្នេះទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែនដឹកនាំពួកជន ដែលមិន​ទាន់​ជ្រះថ្លា ឲ្យ​ជ្រះថ្លាឡើងទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ក៏ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ដូចម្តេច គួរនឹងទទួល​​អាសនៈប្រសើរ [អដ្ឋកថា ថា សំដៅយកអាសនៈ​សម្រាប់ព្រះថេរៈ។] ទឹកប្រសើរ [សំដៅយកទឹក​ទក្ខិណាទកៈ។] និង​ដុំបាយប្រសើរ [សំដៅយក​ដុំបាយ​សម្រាប់សង្ឃត្ថេរ។] បាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាចេញអំពីខត្តិយត្រកូលមកបួស ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាចេញអំពីព្រាហ្មណត្រកូលមកបួស ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា​ចេញ​អំពីគហបតិត្រកូលមកបួស ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា​ រៀនគម្ពីរ​ព្រះសូត្រ ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា ទ្រទ្រង់​វិន័យ។បេ។ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាជា​ធម្មកថិក ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា បានបឋមជ្ឈាន ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាបានទុតិយជ្ឈាន ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំ​ទូល​យ៉ាង​នេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាបានតតិយជ្ឈាន។បេ។ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​​ណា​បាន​ចតុត្ថជ្ឈាន ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយ​ប្រសើរ​បាន។ ពួក​ភិក្ខុ​​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា​ជា​សោតាបន្ន ភិក្ខុ​នោះ ទើប​គួរ​ទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាង​នេះ​ថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាជា​សកទាគាមី។បេ។ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណា ជា​អនាគាមី។បេ។ បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាជា​អរហន្ត ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​​អាសនៈ​ប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះ​មាន​ព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាបានវិជ្ជា​៣ ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។ ពួកភិក្ខុ​ខ្លះ កា្របបង្គំទូលយ៉ាងនេះថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ភិក្ខុ​ណាបានអភិញ្ញា៦ ភិក្ខុ​នោះ ទើបគួរទទួល​អាសនៈប្រសើរ ទឹកប្រសើរ និង​ដុំ​បាយប្រសើរបាន។

រឿងសត្វជា​សម្លាញ់គ្នា៣តួ

[៣៧២] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ហេតុ (នេះ) ធ្លាប់មានមកហើយ នៅ​ខាងហិមវន្តប្បទេស មានដើមជ្រៃធំ១ដើម។ សត្វ៣តួ គឺ ទទា១ ស្វា១ ដំរី១ ជា​សំឡាញ់គ្នា តែងនៅ​អាស្រ័យនឹងដើមជ្រៃធំនោះ។ សត្វទាំង​នោះ មិន​គោរព មិន​កោតក្រែង មិន​ប្រព្រឹត្តស្មោះស្មើទៅ​វិញទៅ​មករកគ្នាឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សត្វជា​សម្លាញ់នឹងគ្នាទាំង​នោះ មានសេចក្តីត្រិះរិះថា ឱពួកយើង ធ្វើម្តេចនឹងដឹងពិតថា នរណា​ជា​ធំពីកំណើតជា​ងយើង ៗត្រូវ​ធ្វើសក្ការៈ ធ្វើសេចក្តីគោរព រាប់អាន បូជា​អ្នក​នោះ ម្យ៉ាងទៀត យើងត្រូវ​ឋិតនៅ​ក្នុងឱវាទរបស់អ្នក​នោះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ គ្រានោះ ទទា និង​ស្វាសួរដំរីថា ម្នាលសម្លាញ់ អ្នក​បានរលឹកឃើញហេតុពីមុនដូចម្តេច។ ដំរីឆ្លើយថា ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ កាលដែលខ្ញុំនៅ​តូច ខ្ញុំធ្វើដើមជ្រៃនេះ ក្នុងចន្លោះភ្លៅទាំង​ពីរហើយដើរទៅ​ ចុងត្រួយ (ជ្រៃនេះ) ទល់នឹងពោះខ្ញុំ ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំរលឹកឃើញនូវ​ហេតុពីមុនដូច្នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ កាលនោះ ទទា និង​ដំរីសួរស្វាថា ម្នាលសម្លាញ់ អ្នក​រលឹកឃើញហេតុពីមុនដូចម្តេចខ្លះ។ ស្វាឆ្លើយថា ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ កាលដែលខ្ញុំនៅ​តូច ខ្ញុំអង្គុយ​លើផែនដី ហើយទំពាស៊ីត្រួយ​ជ្រៃនេះ ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំរលឹកឃើញហេតុពីមុនដូច្នេះ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ គ្រានោះ ស្វា និង​ដំរីសួរទៅ​ទទាថា ម្នាលសម្លាញ់ អ្នក​រលឹកឃើញហេតុពីមុនដូចម្តេចខ្លះ។ ទទាឆ្លើយថា ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ ក្នុងទីឯណោះ មានដើមជ្រៃធំ១ដើម ខ្ញុំស៊ីផ្លែរួចហើយ ហើរមកអំពីនោះ មកបន្ទោបង់វច្ចៈក្នុងឱកាសនេះ ជ្រៃនេះក៏កើត​អំពីវច្ចៈរបស់ខ្ញុំ ម្នាលសម្លាញ់ទាំង​ឡាយ ខ្ញុំជា​សត្វ​ធំពីកំណើត តាំងអំពីកាលនោះមក។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ស្វា និង​ដំរីបានពោលពាក្យ​នេះ នឹងទទាថា ម្នាលសម្លាញ់ អ្នក​ជា​ធំពីកំណើតជា​ងយើង យើងនឹងធ្វើសក្ការៈ គោរព រាប់អាន បូជា​​អ្នក​ មួយទៀត យើងនឹងតាំងនៅ​ក្នុងឱវាទរបស់អ្នក​។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ គ្រានោះ ទទាឲ្យ​ស្វា និង​​ដំរីកាន់សីលទាំង​៥ ហើយសមាទាន ប្រព្រឹត្តសីលទាំង​៥ ដោយខ្លួនឯង។ សត្វទាំង​ឡាយនោះ គោរពកោតក្រែង ប្រព្រឹត្តស្មោះស្មើ ទៅ​វិញទៅ​មករកគ្នា លុះទំលាយខន្ធ ទៅ​កាន់លោកខាងមុខ ក៏បានទៅ​កើត​ក្នុងសុគតិ គឺឋានសួគ៌។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ព្រហ្មចរិយធម៌នុ៎ះឯង ឈ្មោះ​តិត្តិរិយព្រហ្មចរិយៈ។

[៣៧៣] ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ពួកជនដែលឈ្លាសក្នុងធម៌ កោតក្រែងចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ រមែងបានសេចក្តីសរសើរក្នុងបច្ចុប្បន្នផង បានសុគតិក្នុងបរលោកផង។

ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អម្បាលពួកសត្វតិរច្ឆានទាំង​នោះ ម្តេចក៏ចេះគោរព កោតក្រែង​ ប្រព្រឹត្តស្មោះស្មើ ដល់គ្នានឹងគ្នាទៅ​បាន ចំណង់បើ​អ្នក​ទាំង​ឡាយបួសក្នុងធម្មវិន័យ ដែលតថាគត​សំដែងហើយដោយប្រពៃយ៉ាងនេះ គួរណាស់តែគោរព កោតក្រែង ប្រព្រឹត្តស្មោះស្មើដល់គ្នានឹង​គ្នា ដោយហេតុណា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​ទាំង​ឡាយ ចូរធ្វើហេតុនុ៎ះឲ្យ​ល្អ ក្នុងសាសនានេះចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លាដល់ពួកជន ដែលមិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះ​ទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតការថ្វាយបង្គំ ការក្រោកទទួល​ អញ្ជលិកម្ម សាមីចិកម្ម អាសនៈ​ប្រសើរ ទឹក​ប្រសើរ និង​ដុំបាយប្រសើរ (ដល់ភិក្ខុ​) តាមលំដាប់​ចាស់ខ្ចី ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តែថា វត្ថុជា​របស់​សង្ឃ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឃាត់ខាំងតាមលំដាប់ចាស់ខ្ចីទេ ភិក្ខុ​ណាឃាត់ខាំង ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

អវន្ទិយបុគ្គល វន្ទិយបុគ្គល

[៣៧៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អវន្ទិយបុគ្គល (បុគ្គលដែលភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​សំពះ) នេះ មាន១០ពួក គឺ ភិក្ខុ​ដែលបានឧបសម្បទាមុន មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលបានឧបសម្បទាក្រោយ១ មិន​ត្រូវ​សំពះអនុបសម្បន្ន១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ចាស់ ដែលមានសំវាសផ្សេងគ្នា ជា​អធម្មវាទី១ មិន​ត្រូវ​សំពះមាតុគ្រាម១ មិន​ត្រូវ​សំពះមនុស្ស​ខ្ទើយ១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលកំពុង​នៅ​បរិវាស១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលគួរទាញមកកាន់មូលាបត្តិ១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលគួរដល់មានត្ត១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលកំពុងប្រព្រឹត្តមានត្ត១ មិន​ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ ដែលគួរដល់អព្ភានកម្ម១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គលដែលភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​សំពះ មាន១០ចំពូក ដូច្នេះឯង។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ វន្ទិយបុគ្គល (បុគ្គលដែលភិក្ខុ​ត្រូវ​សំពះ) នេះ មាន៣ពួក គឺភិក្ខុ​ដែលបានឧបសម្បទាក្រោយ ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ដែលបានឧបសម្បទាមុន១ ត្រូវ​សំពះភិក្ខុ​ចាស់ជា​ង ដែលមានសំវាសផ្សេងគ្នា ជា​ធម្មវាទី១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ថ្វាយបង្គំព្រះតថាគតអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធ ក្នុងលោក ព្រមទាំង​ទេវលោក មារលោក ព្រហ្មលោក ក្នុងពពួកសត្វ ព្រមទាំង​សមណៈ និង​ព្រាហ្មណ៍ ទាំង​មនុស្ស​ជា​សម្មតិទេព និង​មនុស្ស​ដ៏សេស១ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បុគ្គល ដែល​ភិក្ខុ​​ត្រូវ​សំពះ មាន៣ចំពូក ដូច្នេះឯង។

[៣៧៥] សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ តាក់តែងមណ្ឌប តាក់តែងកម្រាល តាក់តែង​ទីឱកាសចំពោះសង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយជា​សិស្សរបស់ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​គិតគ្នាថា វត្ថុជា​របស់សង្ឃ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាត ទៅ​តាមលំដាប់ចាស់ខ្ចីពិតមែនហើយ តែវត្ថុដែលគេ​ធ្វើឧទ្ទិស (ដល់សង្ឃ) ព្រះមានព្រះភាគ មិន​ទាន់​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​នៅ​ឡើយ (លុះគិតដូច្នោះហើយ) ក៏នាំគ្នា​ដើរជែងទៅ​ពីខាងមុខៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ហើយហួងហែងមណ្ឌប ហួងហែង​កម្រាល ហួងហែងទីឱកាសថា ទីនេះសម្រាប់​ឧបជ្ឈាយ៍របស់ពួកយើង ទីនេះសម្រាប់​អាចារ្យ​របស់ពួក​យើង ទីនេះសម្រាប់ពួកយើង។ លំដាប់នោះ ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ និមន្តទៅ​ពីខាងក្រោយៗ​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន កាលបើ​ពួកអន្តេវាសិក របស់ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ហួងហែងមណ្ឌប ហួងហែង​កម្រាល ហួងហែងទីឱកាស (ដូច្នោះ) លោកមិន​បានទីឱកាស ក៏ទៅ​គង់ទៀបគល់​ឈើ១។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​តើន​ឡើង ក្នុងបច្ចូសសម័យនៃរាត្រី ហើយទ្រង់​​ក្អក​គ្រហែម។ ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ ក៏ក្អក​គ្រហែមដែរ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា នរណា​នៅ​ក្នុង​ទី​នុ៎ះ។ ព្រះសារីបុត្តក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គឈ្មោះសារីបុត្ត។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់សួរថា ម្នាលសារីបុត្ត ហេតុអ្វី​បានជា​អ្នក​មកអង្គុយ​ក្នុងទីនេះ។ ព្រះសារីបុត្តមានអាយុ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។

[៣៧៦] ព្រោះនិទាននេះ ដំណើរនេះ ទើបព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ឲ្យ​ប្រជុំភិក្ខុ​សង្ឃ ហើយទ្រង់​សួរបញ្ជា​ក់ពួកភិក្ខុ​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយជា​សិស្ស របស់​ពួក​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ គិតគ្នាថា វត្ថុជា​របស់សង្ឃ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុញ្ញាតតាមលំដាប់ចាស់ខ្ចី ពិតមែនហើយ តែវត្ថុដែលគេ​ឧទ្ទិស (ដល់សង្ឃ) ព្រះមានព្រះភាគ មិន​ទាន់​​ទ្រង់​អនុញ្ញាត​នៅ​ឡើយ (លុះគិតដូច្នោះហើយ) ក៏នាំគ្នាដើរជែងទៅ​ពីខាងមុខៗសង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ហើយក៏នាំគ្នាហួងហែងមណ្ឌប ហួងហែងកម្រាល ហួងហែងទីឱកាសថា ទីនេះ​សម្រាប់​ឧបជ្ឈាយ៍​របស់​យើង ទីនេះសម្រាប់​អាចារ្យរបស់យើង ទីនេះ​សម្រាប់​យើង ពិតមែនឬ។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ថា សូមទ្រង់​ព្រះមេត្តាប្រោស ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់​ហៅ​ពួកភិក្ខុ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ទោះបីវត្ថុដែលគេ​ធ្វើឧទ្ទិស (ដល់សង្ឃ) ពួកភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ឃាត់ខាំងទៅ​តាមលំដាប់ចាស់ខ្ចីទេ ភិក្ខុ​ណាឃាត់ខាំង ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៧៧] សម័យនោះឯង មនុស្ស​ទាំង​ឡាយនាំគ្នាក្រាលអាសនៈខ្ពស់ អាសនៈប្រសើរ ក្នុងរោងភត្ត និង​ចន្លោះផ្ទះ (ប្រគេ​នពួកភិក្ខុ​) អាសនៈខ្ពស់ អាសនៈប្រសើរដូចម្តេចខ្លះ អាសនៈខ្ពស់ អាសនៈប្រសើរនោះគឺ អាសន្ទិ (អាសនៈខ្ពស់ហួសប្រមាណ) បល្លង្កៈ (គ្រែ​ដែល​មានជើង​ខ្ពស់វិចិត្រដោយរូបសត្វសាហាវ) គោណកៈ (ព្រំដែលមានរោមវែងជា​ង៤ធ្នាប់) ចិត្តកៈ (កម្រាលដែលធ្វើពីរោមសត្វ វិចិត្រដោយរូបសត្វសាហាវ) បដិកៈ (កម្រាលមានពណ៌ស ដែលធ្វើ​ដោយរោមសត្វ) បដលិកៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ ជា​ផ្កាចង្កោម) តូលិកៈ (កម្រាល​ដែលញាត់ដោយសំឡីគ) វិកតិកៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ វិចិត្រដោយរូបសត្វ មានសីហៈ​ និង​ខ្លាធំជា​ដើម) ឧទ្ធលោមិ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ មានរោមច្រាងតែ​ម្ខាង) ឯកន្តលោមិ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ មានរោមច្រាងទាំង​ពីរខាង) កដិស្សៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយឌិនមាស និង​សូត្រ ហើយចាក់ស្រែះដោយរតនវត្ថុ) កោសេយ្យៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយសរសៃសូត្រ ហើយចាក់ស្រែះដោយរតនវត្ថុ) កម្ពលៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ) កុត្តកៈ (កម្រាលដែលធ្វើដោយរោមសត្វ ល្មមពួកស្រីរបាំ១៦​នាក់ឈររាំបាន) ហត្ថត្ថរៈ (កម្រាលសម្រាប់ក្រាលលើខ្នងដំរី) អស្សត្ថរៈ (កម្រាលសម្រាប់​ក្រាល​លើខ្នងសេះ) រថត្ថរៈ (កម្រាលសម្រាប់​ក្រាល​លើរថ) អជិនប្បវេណិ (កម្រាលដែលធ្វើដោយស្បែកខ្លា) កទលិមិគបវរប្បច្ចត្ថរណៈ (កម្រាលដ៏ឧត្តម ដែលធ្វើដោយ​ស្បែកសត្វឈ្មុស) សឧត្តរច្ឆទៈ (ទីដេកដែលមានពិតានក្រហមពីខាងលើ) ឧភតោលោហិតកុបធានៈ (កម្រាលដែលមានខ្នើយ មានពណ៌ក្រហមទាំង​ពីរខាង គឺខ្នើយក្បាល និង​ខ្នើយជើង​)។ ពួកភិក្ខុ​រង្កៀស មិន​ហ៊ានអង្គុយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​អង្គុយ​លើ​អាសនៈ ដ៏សេស ជា​គិហិវិក័ដ គឺអាសនៈដែលប្លែកសម្រាប់គ្រហស្ថបាន តែដេកមិន​បាន វៀរលែង​តែសេនាសនៈ៣យ៉ាង គឺអាសន្ទិ១ បល្លង្កៈ១ តូលិកៈ១។

[៣៧៨] សម័យនោះឯង ពួកមនុស្ស​តាក់តែងគ្រែ​ផង តាំងផង ដែលញាត់សំឡីគ ក្នុងរោង​ភត្ត និង​ចន្លោះផ្ទះ ពួកភិក្ខុ​រង្កៀស មិន​ហ៊ានអង្គុយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​អង្គុយ​លើអាសនៈជា​គិហិវិក័ដ ដែលប្លែក​សម្រាប់គ្រហស្ថបាន តែដេកមិន​បាន។

[៣៧៩] គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរទៅ​កាន់ចារិកតាមលំដាប់ សំដៅត្រង់​ទៅ​កាន់ក្រុងសាវត្ថី។ មានរឿងដំណាលថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងវត្តជេតពន របស់​អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិតក្រុងសាវត្ថីនោះ។ លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ចូលទៅ​គាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយ​ក្នុងទី​សមគួរ។ លុះអនាថបិណ្ឌិកគហបតិ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន សូមព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​ភត្ត របស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ដើម្បី​ភត្តកិច្ចក្នុងថ្ងៃស្អែក ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ទទួល​និមន្តដោយ​តុណ្ហីភាព។ លុះអនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ដឹងច្បាស់ថា ព្រះមានព្រះភាគ ទទួល​​និមន្តហើយ ក៏​ក្រោកចាកអាសនៈ ថ្វាយបង្គំលាព្រះមានព្រះភាគ ធ្វើប្រទក្សិណ ហើយចៀសចេញទៅ​។

[៣៨០] លំដាប់នោះ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ឲ្យ​តាក់តែងខាទនីយភោជនីយាហារ ដ៏ឆ្ងាញ់​ពីសា ក្នុងពេលដែលកន្លងរាត្រីនោះទៅ​ហើយ ឲ្យ​ទៅ​ក្រាបបង្គំទូលភត្តកាល ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន កាលគួរហើយ ភត្តសម្រេចហើយ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ស្បង់ និង​បាត្រចីវរក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ហើយទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរ​ទៅ​កាន់​លំនៅ​​របស់អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ លុះយាងទៅ​ដល់ហើយ ក៏គង់​លើអាសនៈ ដែលគេ​តាក់តែង​ថ្វាយ ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃ។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ក៏បានអង្គាស​ខាទនីយភោជនីយាហារដ៏ឆ្ងាញ់​ពីសា ថ្វាយដោយដៃឯង ចំពោះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ មានព្រះពុទ្ធជា​ប្រធាន ឲ្យ​ឆ្អែតស្កប់ស្កល់ ត្រាតែទ្រង់​​ប្រកែក លែងទទួល​ទៀត (លុះដឹងថា) ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សោយស្រេច លែងលូក​ព្រះហស្ត​ទៅ​​​ក្នុងបាត្រហើយ ទើបអង្គុយក្នុងទីសមគួរ។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏​ក្រាបបង្គំទូលពាក្យនេះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ត្រូវ​ប្រតិបត្តិ​ក្នុងវត្តជេតវនដូចម្តេច។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលគហបតិ បើ​ដូច្នោះ អ្នក​ចូរប្រតិស្ឋាន​វត្តជេតវន សម្រាប់សង្ឃ ដែលបានមកហើយ និង​មិន​ទាន់​បានមក អំពីទិសទាំង​៤។ អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ទទួល​ស្តាប់ព្រះពុទ្ធដីកា នៃព្រះមានព្រះភាគ​ដោយពាក្យថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចំរើន យ៉ាងហ្នឹងហើយ ហើយក៏ប្រតិស្ឋាន​វត្តជេតវ័ន សម្រាប់សង្ឃ ដែលបាន​មកហើយ និង​មិន​ទាន់​បានមកអំពីទិសទាំង​៤។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុមោទនា ចំពោះ​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ដោយគាថាទាំង​នេះថា

[៣៨១] (វិហារ គឺទីអាវាស ឬសេនាសនៈ ជា​ទីនៅ​នៃសង្ឃទាំង​ឡាយ) រមែងការពារ​រងាផង ក្តៅផង ម្រឹគសាហាវទាំង​ឡាយផង ពស់តូច ពស់ធំទាំង​ឡាយផង មូសទាំង​​ឡាយផង ត្រជា​ក់ទាំង​ឡាយផង គ្រាប់ភ្លៀងទាំង​ឡាយផង ខ្យល់ និង​កំដៅថ្ងៃ ដ៏ក្លា​ខ្លាំង ដែលកើត​ឡើងហើយ រមែងបាត់ទៅ​វិញ ព្រោះវិហារនោះៗ។ វិហារទាន គឺ ការឲ្យ​លំនៅ​ (ដែលបុគ្គលបានឲ្យ​ហើយ) ដល់សង្ឃ សម្រាប់ជ្រកកោនផង សម្រាប់នៅ​ជា​សុខផង ដើម្បី​​ដុតបាបធម៌ផង ដើម្បី​ចំរើនវិបស្សនាផង ព្រះពុទ្ធជា​ម្ចាស់ទាំង​ឡាយ តែងត្រាស់សរសើរ​ថា ជា​អគ្គទាន (ទានដ៏ប្រសើរ)។ ព្រោះហេតុនោះឯង បុរស (ស្រ្តី) ជា​បណ្ឌិត កាលបើ​បាន​ឃើញច្បាស់​នូវ​ប្រយោជន៍របស់ខ្លួនហើយ គប្បីកសាងវិហារ គឺអាវាស ឬសេនាសនៈ​ទាំង​ឡាយ ដ៏ជា​ទីគួររីករាយ ហើយគប្បីនិមន្តលោក​ ដែលជា​ពហុស្សូត គឺលោកអ្នក​ចេះ​ដឹងច្រើនទាំង​ឡាយ ឲ្យ​នៅ​ក្នុងទីនោះ។ គប្បីមានចិត្តជ្រះថ្លាចំពោះលោកទាំង​ឡាយ ដែល​មានកាយ និង​ចិត្តត្រង់ ហើយឲ្យ​ម្ហូបចំណីផង ទឹកផង សំពត់ និង​សេនាសនៈទាំង​ឡាយ​ផង ដល់លោកទាំង​នោះចុះ។ លោកទាំង​នោះ រមែងសំដែងធម៌ ជា​គ្រឿង​បន្ទោបង់​សេចក្តី​ទុក្ខគ្រប់ប្រការ ដល់អ្នក​នោះ លុះអ្នក​នោះបានដឹងធម៌ណា ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនានេះ​ហើយ ក៏ជា​អ្នក​មិន​មានអាសវៈ រមែង​បរិនិព្វាន។

លុះព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​អនុមោទនា ចំពោះ​អនាថបិណ្ឌិកគហបតិ ដោយគាថា​ទាំង​នេះ​ហើយ ទ្រង់​ក្រោកចាកអាសនៈ ទ្រង់​ពុទ្ធដំណើរចៀសចេញទៅ​។

[៣៨២] សម័យនោះ មានមហាមាត្រម្នាក់ ជា​សាវ័ករបស់អាជីវក ធ្វើសង្ឃភត្ត។ ឧបនន្ទ​សក្យបុត្រមានអាយុមកដល់ក្រោយគេ​ ក៏បណ្តេញភិក្ខុ​ដែលមានវស្សាជា​លំដាប់ខ្លួន កំពុង​ឆាន់​មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញ។ រោងភត្តក៏កើត​មានសេចក្តីជ្រួលជ្រើម។ មហាមាត្រនោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់ថា ពួកសមណៈ ជា​សក្យបុត្តិយ៍ មកដល់ក្រោយគេ​ មិន​គួរនឹង​បណ្តេញភិក្ខុ​ ដែលមានវស្សាជា​លំដាប់ខ្លួន កំពុងឆាន់មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញ​សោះ (នាំឲ្យ​) រោងភត្តកើត​មានសេចក្តីជ្រួលជ្រើម បើ​យ៉ាងហ្នឹង ភិក្ខុ​ឯទៀត អាចឆានឆ្អែត ស្រួល​បួលដែរ វៀរលែងតែភិក្ខុ​ដែលអង្គុយស៊ប់ហើយ។ ពួកភិក្ខុ​បានឮមហាមាត្រនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ហើយ។ ពួកភិក្ខុ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ឧបនន្ទសក្យបុត្តិយ៍មានអាយុ មកក្រោយគេ​ មិន​គួរនឹងបណ្តេញភិក្ខុ​ ដែលមាន​វស្សាជា​លំដាប់ខ្លួន កំពុងឆាន់ មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញសោះ (នាំឲ្យ​) រោងភត្តកើត​មាន​សេចក្តីជ្រួលជ្រើម។ គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់សួរថា ម្នាលឧបនន្ទ ឮថា អ្នក​មកដល់ក្រោយគេ​ ហើយបណ្តេញ​ភិក្ខុ​ ដែលមាន​វស្សាជា​លំដាប់ខ្លួន កំពុងឆាន់មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញ (នាំឲ្យ​) រោងភត្ត​កើត​​មាន​​សេចក្តីជ្រួលជ្រើម ពិតមែនឬ។ ឧបនន្ទ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា នែមោឃបុរស មិន​គួរបើ​អ្នក​មកក្រោយគេ​ ហើយបណ្តេញ​ភិក្ខុ​ ដែលមាន​វស្សាជា​លំដាប់ កំពុងឆាន់មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញសោះ (នាំឲ្យ​) រោងភត្តកើត​​មាន​សេចក្តីជ្រួលជ្រើម នែមោឃបុរស អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ពួកជន ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសរួចហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​បណ្តេញភិក្ខុ​ ដែលអង្គុយ​ខាងក្រោយគេ​បង្អស់ ដែល​កំពុង​នៅ​ឆាន់ មិន​ទាន់​លែង ឲ្យ​ក្រោកចេញទេ ភិក្ខុ​ណាបណ្តេញ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ តែបើ​ (ភិក្ខុ​ចាស់) បណ្តេញ (ភិក្ខុ​ខ្ចីដែលកំពុងឆាន់) ឲ្យ​ក្រោកចេញ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ខ្ចីឃាត់ ហើយនិយាយថា ចូរលោក​ទៅ​យក​ទឹកមក បើ​បានទឹកនោះមក ដោយអាការដូច្នេះ ការនេះជា​ការឥតទោស បើ​មិន​បាន​ទឹក​មកទេ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ខ្ចី លេបគ្រាប់បាយឲ្យ​ស្រួល ហើយឲ្យ​អាសនៈ ដល់ភិក្ខុ​ចាស់ជា​ង (នោះ) ចុះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតមិន​ដែលពោលថា ឲ្យ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយឃាត់អាសនៈ ចំពោះ​ភិក្ខុ​​ចាស់ជា​ង ដោយបរិយាយឯណានីមួយទេ ភិក្ខុ​ណាឃាត់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៨៣] សម័យនោះ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ នាំគ្នាបណ្តេញពួកភិក្ខុ​ឈឺ ឲ្យ​ក្រោកចេញ។ ភិក្ខុ​ឈឺទាំង​ឡាយ ពោលយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ពួកខ្ញុំករុណាសុទ្ធតែជា​អ្នក​ឈឺ មិន​អាច​នឹងក្រោក​ចេញបានទេ។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ គិតគ្នាថា យើងនឹងបណ្តេញលោកមានអាយុ​ទាំង​ឡាយឲ្យ​ក្រោកចេញ ហើយក៏នាំគ្នាចាប់ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ​ ឲ្យ​ក្រោកឈរឡើង ហើយលែងចេញ។ ពួកភិក្ខុ​ឈឺ ក៏ជ្រប់ដួលទៅ​។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមាន​ព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​បណ្តេញភិក្ខុ​ឈឺទេ ភិក្ខុ​ណា​បណ្តេញ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៨៤] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ គិតគ្នាថា យើងទាំង​ឡាយជា​អ្នក​ឈឺ ទុកជា​​អ្នក​ណា ក៏មិន​គប្បីបណ្តេញ​ ឲ្យ​ក្រោកចេញបាន ហើយក៏ដេកជា​ប់នៅ​នឹងដំណេកដ៏​ប្រសើរ។បេ។ ពួកភិក្ខុ​​ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ៗទីដំណេកដ៏សមគួរ ដល់ភិក្ខុ​ឈឺបាន។

[៣៨៥] សម័យនោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ឃាត់អាសនៈដោយកលមាយាអាក្រក់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ហាមឃាត់អាសនៈ ដោយកលមាយាអាក្រក់ទេ [ដោយកល​មាយា អាងហេតុ ឬដោយពុតមាយា ដូចអាងដល់ជម្ងឺឈឺក្បាលជា​ដើម។] ភិក្ខុ​ណាហាមឃាត់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៨៦] សម័យនោះឯង ពួកសត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ ជួសជុលវិហារធំមួយ ដែលមាននៅ​ក្នុង​ទីបំផុតដែន ដោយគិតគ្នាថា ពួកយើងនឹងនៅ​ចាំវស្សាក្នុងវិហារធំនេះ។ ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ បានឃើញ​ពួកសត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ កំពុងតែជួសជុលវិហារ លុះឃើញហើយ ក៏បាន​ពោលពាក្យ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ពួកសត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ទាំង​នេះ កំពុងតែជួសជុលវិហារ បើ​ដូច្នោះ ពួក​យើងនឹងនាំគ្នាបណ្តេញភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ដើរចេញ ភិក្ខុ​ពួកខ្លះពោលយ៉ាងនេះថា លោកទាំង​ឡាយ ចូរបង្អង់សិន ដ្បិតសត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ កំពុងតែជួសជុល ចាំដល់លោកទាំង​នោះ ជួសជុលរួចស្រេច សឹមយើងនាំគ្នាបណ្តេញឲ្យ​ដើរចេញ។ គ្រានោះឯង ពួកឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ពោលពាក្យនេះ នឹងពួកសត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ថា ម្នាលអាវុសោ លោកចូរក្រោកចេញ វិហារ (នេះ) ត្រូវ​បានមកពួកយើងទេ។ សត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ លោកទាំង​ឡាយ គួរប្រាប់មក ឲ្យ​ប្រាកដជា​មុន ពួកយើងនឹងនាំគ្នាជួសជុលវិហារឯទៀត។ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​និយាយថា ម្នាលអាវុសោ វិហារ (នេះ) ជា​របស់សង្ឃ មិន​មែនឬ។ សត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​និយាយតបថា ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ អើ វិហារ (នេះ) ជា​របស់សង្ឃមែន។ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​និយាយថា ម្នាលអាវុសោ លោកត្រូវ​ក្រោកចេញ​ទៅ​ វិហារ (នេះ) ត្រូវ​បានមកពួកយើងទេ។ សត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​និយាយថា ម្នាលអាវុសោ វិហារធំ​ដែរ លោកទាំង​ឡាយនៅ​ក៏បាន យើងនៅ​ក៏បាន។ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ខឹង អាក់អន់ចិត្ត ហើយច្បាមត្រង់​ក ទាញចេញដោយពាក្យថា ម្នាលអាវុសោ លោកទាំង​ឡាយ ចូរក្រោកដើរចេញ វិហារ ត្រូវ​​បាន​មកពួកយើងទេ។ សត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​នោះ កាលបើ​ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ទាញចេញ ក៏នាំគ្នាស្រែកយំ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយសួរយ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ព្រោះហេតុអ្វី បានជា​លោកយំ។ សត្តរសវគ្គិយភិក្ខុ​​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ទាំង​នេះ ខឹងអាក់អន់ចិត្ត ហើយចាប់ទាញពួកយើង ឲ្យ​ចេញ​ចាកវិហារ​របស់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​នឹងខឹង អាក់អន់ចិត្ត ហើយចាប់ទាញ​ភិក្ខុ​ទាំង​​ឡាយ ឲ្យ​ចេញចាកវិហារ ជា​របស់សង្ឃសោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឮថា ឆព្វគ្គិយភិក្ខុ​ ខឹងអាក់អន់ចិត្ត ហើយចាប់កន្ត្រាក់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ចេញ​ចាកវិហារជា​របស់សង្ឃ ពិតមែនឬ។ ពួកភិក្ខុ​​ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោស ហើយទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ខឹង អាក់អន់ចិត្ត ហើយចាប់កន្ត្រាក់​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​ចេញ​ចាកវិហារ ជា​របស់សង្ឃទេ ភិក្ខុ​ណាចាប់កន្ត្រាក់ទាញចេញ វិនយធរ គប្បីកាត់សម្រេច​ឲ្យ​សមគួរ តាមអាបត្តិ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​មានភិក្ខុ​ប្រគល់​សេនាសនៈ (ដល់​ភិក្ខុ​ណាមួយ)។

[៣៨៧] គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ភិក្ខុ​ដូចម្តេចហ្ន៎ ដែលគួរ​ប្រគល់​​​សេនាសនៈ​ឲ្យ​បាន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះ​ភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​សន្មតភិក្ខុ​ ដែល​ប្រកប​ដោយអង្គ៥ ឲ្យ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ (អ្នក​ប្រគល់​សេនាសនៈ) គឺភិក្ខុ​មិន​លុះក្នុងឆន្ទាគតិ១ មិន​លុះក្នុងទោសាគតិ១ មិន​លុះក្នុងមោហាគតិ១ មិន​លុះក្នុងភយាគតិ១ ដឹងច្បាស់នូវ​​សេនាសនៈ ដែលខ្លួនបានប្រគល់​​ និង​មិន​ទាន់​​បានប្រគល់​១។

[៣៨៨] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ត្រូវ​សន្មតយ៉ាងនេះ។ សង្ឃត្រូវ​សូមភិក្ខុ​ជា​មុនសិន។ លុះ​សូមហើយ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ដែលឈ្លាស ប្រតិពល ប្រកាសសង្ឃឲ្យ​ដឹងថា បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូមសង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ បើ​កម្មមានកាលគួរ ដល់សង្ឃហើយ សង្ឃគប្បីសន្មតភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ (អ្នក​ប្រគល់​សេនាសនៈ)។ នេះជា​ញត្តិ។ បពិត្រព្រះសង្ឃដ៏ចំរើន សូម​សង្ឃ​ស្តាប់ខ្ញុំ ដ្បិតសង្ឃនឹងសន្មតភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ ឲ្យ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ។ ការសន្មតិភិក្ខុ​​ឈ្មោះ​នេះ ឲ្យ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ សមគួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុ​អង្គនោះ ត្រូវ​ស្ងៀម មិន​គួរដល់លោកមានអាយុអង្គណា លោកមានអាយុអង្គនោះ ត្រូវ​ឆ្លើយមក។ ភិក្ខុ​ឈ្មោះនេះ សង្ឃបានសន្មត ឲ្យ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ គួរដល់សង្ឃ ព្រោះហេតុដូច្នោះ បានជា​​សង្ឃស្ងៀម។ ខ្ញុំសូមចាំសេចក្តីនុ៎ះទុក ដោយអាការស្ងៀមយ៉ាងនេះ។

[៣៨៩] គ្រានោះឯង ពួកភិក្ខុ​ជា​សេនាសនគ្គាហាបកៈ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា យើង​គប្បីប្រគល់​សេនាសនៈដូចម្តេចហ្ន៎។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​រាប់​ភិក្ខុ​មុន លុះរាប់ភិក្ខុ​រួចហើយ ឲ្យ​រាប់ដំណេក លុះរាប់ដំណេក​រួចហើយ សឹមប្រគល់​ឲ្យ​តាមកំណត់​នៃដំណេក។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ប្រគល់​​ឲ្យ​តាមកំណត់នៃដំណេក ដំណេក ក៏សល់នៅ​ច្រើន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ប្រគល់​​តាមកំណត់នៃវិហារ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក៏ប្រគល់​​ឲ្យ​តាមកំណត់នៃវិហារ វិហារក៏សល់នៅ​​ច្រើន។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា  ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ប្រគល់​​តាមកំណត់​នៃបរិវេណ។ ពួកភិក្ខុ​ ក៏ប្រគល់​​ឲ្យ​តាមកំណត់នៃបរិវេណ បរិវេណ ក៏សល់នៅ​ច្រើន។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ៗ នូវ​បរិវេណ តាមចំណែកជា​លំដាប់​ទៅ​ចុះ កាលបើ​ចំណែកនៃបរិវេណតាមលំដាប់ ពួកភិក្ខុ​បានទទួល​យកហើយ ទើបមានភិក្ខុ​ឯទៀត​មកដល់ (តែបើ​ភិក្ខុ​នោះ) មិន​ត្រូវ​ការ មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​ទេ។

[៣៩០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយប្រគល់​សេនាសនៈ ដល់ភិក្ខុ​ដែលឋិតនៅ​ក្នុង​ទីក្រៅសីមា។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ប្រគល់​​សេនាសនៈ ដល់ភិក្ខុ​ដែលឋិតនៅ​ក្នុងទីក្រៅសីមា​ទេ ភិក្ខុ​ណាប្រគល់​ឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៩១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទទួល​យកសេនាសនៈ [(អដ្ឋកថា) ទទួល​យក​សេនាសនៈ​ក្នុងថ្ងៃជិតចូលវស្សា។] ហើយឃាត់ខាំងទុកគ្រប់កាល [អស់វស្សានរដូវ៤ខែ]។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទទួល​យកសេនាសនៈ ហើយឃាត់ខាំងទុកគ្រប់កាលទេ ភិក្ខុ​ណា​ឃាត់ខាំងទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ឃាត់ខាំងបានតែត្រឹម​៣ខែ ក្នុងវស្សានរដូវ (ប៉ុណ្ណោះ) មិន​ឲ្យ​ឃាត់ខាំងគ្រប់រដូវទេ។

[៣៩២] គ្រានោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ការប្រគល់​សេនាសនៈ មានប៉ុន្មានហ្ន៎។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការប្រគល់​សេនាសនៈនេះ មាន៣យ៉ាង គឺបុរិមកៈ១ បច្ឆិមកៈ១ អន្តរាមុត្តកៈ១ ដែលឈ្មោះថា បុរិមកៈ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ប្រគល់​ឲ្យ​តាំងអំពីថ្ងៃ១រោច ខែអាសាធទៅ​ ដែលឈ្មោះថា បច្ឆិមកៈ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ប្រគល់​ឲ្យ​ តាំងអំពីថ្ងៃ១រោច ខែស្រាពណ៍ទៅ​ ដែលឈ្មោះថា អន្តរាមុត្តកៈ ត្រូវ​ភិក្ខុ​ប្រគល់​ឲ្យ​ តាំងអំពីថ្ងៃបវារណា ក្នុងខែអស្សុជទៅ​ ដើម្បី​នៅ​ចាំវស្សាតទៅ​ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការប្រគល់​​សេនាសនៈ មាន៣យ៉ាងដូច្នេះឯង។

ចប់ ភាណវារៈ ជា​គំរប់ពីរ។

[៣៩៣] សម័យនោះឯង ឧបនន្ទភិក្ខុ​មានអាយុ ជា​សក្យបុត្ត ទទួល​យកសេនាសនៈ ទៀបក្រុងសាវត្ថី ហើយដើរទៅ​កាន់អាវាស ក្នុងស្រុកតូចមួយ ក៏ទទួល​យក​សេនាសនៈ ក្នុងទី​នោះទៀត។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ (ដែលនៅ​ក្នុងទីអាវាសនោះ) គិតគ្នាដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ឧបនន្ទភិក្ខុ​មានអាយុ ជា​សក្យបុត្តនេះ ជា​អ្នក​ធ្វើនូវ​សេចក្តី​ប្រកួត​ប្រកាន់ ធ្វើនូវ​ជំលោះ ធ្វើនូវ​ការទាស់ទែង ធ្វើនូវ​តិរច្ឆានកថា ធ្វើនៅ​អធិករណ៍ក្នុងសង្ឃ ប្រសិនបើ​ ឧបនន្ទភិក្ខុ​នេះ នៅ​ចាំវស្សាក្នុងទីនេះ យើងទាំង​អស់គ្នា នឹងនៅ​ពុំបានសប្បាយឡើយ បើ​ដូច្នោះ មានតែយើងសួរលោកមើល​។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏សួរ​ឧបនន្ទភិក្ខុ​មានអាយុ ជា​សក្យបុត្តដូច្នេះថា ម្នាលអាវុសោឧបនន្ទ លោកបានទទួល​យកសេនាសនៈ ទៀបក្រុងសាវត្ថី មែនឬ។ ឧបនន្ទភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ខ្ញុំបានទទួល​យកមែន។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះសួរថា ម្នាលអាវុសោឧបនន្ទ ចុះលោកតែម្នាក់ឯងទេ ម្តេចក៏ហួងហែងសេនាសនៈ ដល់ទៅ​ពីរកន្លែង។ ឧបនន្ទភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំលែងយកក្នុងទីនេះហើយ ខ្ញុំនឹង​ទៅ​ទទួល​​យកក្នុងទីនោះវិញ។ ពួកភិក្ខុ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច មានសេចក្តីសន្តោស។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ឧបនន្ទភិក្ខុ​មានអាយុ ជា​សក្យបុត្ត តែមួយរូប មិន​សមបើ​នឹងហួងហែងសេនាសនៈ ដល់ទៅ​ពីរកន្លែងសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលឧបនន្ទ ឮថា អ្នក​តែម្នាក់ឯង ហួងហែងសេនាសនៈ ដល់ទៅ​ពីរកន្លែង មែនឬ។ ឧបនន្ទ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជា​ម្ចាស់មានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា នែមោឃបុរស អ្នក​តែម្នាក់ឯង មិន​សមបើ​នឹង​ហួងហែង​សេនាសនៈ ដល់ទៅ​ពីរកន្លែងទេ ម្នាល​មោឃបុរស (បើ​) អ្នក​ទទួល​យកសេនាសនៈ ក្នុងទីនោះហើយ មានតែលែងទទួល​យក​ក្នុងទីនេះ (បើ​) អ្នក​ទទួល​យកក្នុងទីនេះហើយ មានតែលែង​ទទួល​យក​ក្នុងទីនោះ នែមោឃបុរស បើ​យ៉ាង​ហ្នឹង អ្នក​ចាត់ថា ជា​មនុស្ស​ខាងក្រៅ គឺថា មិន​ត្រូវ​បានសេនាសនៈក្នុងទីទាំង​ពីរខាងទេ នែ​មោឃបុរស អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ពួកជន ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ម្នាក់​ឯង មិន​ត្រូវ​ហួងហែងសេនាសនៈពីរកន្លែងទេ ភិក្ខុ​ណាហួងហែងទុក ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៣៩៤] សម័យនោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែងវិនយកថា សំដែងគុណរបស់​វិន័យ សំដែងគុណរបស់ការសិក្សាវិន័យ សំដែងគុណ​របស់ព្រះថេរៈឈ្មោះឧបាលិដ៏មានអាយុរឿយៗ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដោយបរិយាយជា​ច្រើន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​សំដែងវិនយកថា សំដែងគុណរបស់​វិន័យ សំដែងគុណ​របស់ការ​សិក្សា​វិន័យ សំដែងគុណ​របស់ព្រះថេរៈ ឈ្មោះឧបាលិដ៏មានអាយុរឿយៗ ដល់ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ដោយ​បរិយាយជា​ច្រើន ម្នាលអាវុសោ បើ​ដូច្នោះ យើងនឹងរៀនវិន័យ ក្នុងសំណាក់​ព្រះឧបាលិដ៏​មានអាយុចុះ។ ភិក្ខុ​ច្រើនអង្គទាំង​នោះ ទោះជា​ថេរៈក្តី ខ្ចីក្តី កណ្តាលក្តី តែងនាំគ្នាមករៀន​វិន័យ ក្នុងសំណាក់​ព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុ។ ព្រះថេរៈ ឈ្មោះឧបាលិដ៏មានអាយុ ក៏ចេះតែឈរ សំដែង​ (វិន័យ) ដោយសេចក្តីគោរព ចំពោះពួកភិក្ខុ​ជា​ថេរៈ។ ឯពួកភិក្ខុ​ជា​ថេរៈ ក៏ឈរឲ្យ​លោក​សំដែង​ (វិន័យ) ដោយសេចក្តីគោរពក្នុងធម៌ដែរ។ បណ្តាភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ពួកភិក្ខុ​ជា​ថេរៈក្តី ព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុក្តី ក៏លំបាក (ពេកណាស់)។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ភិក្ខុ​ខ្ចី​ដែលសំដែង (វិន័យ) អង្គុយលើអាសនៈស្មើគ្នាក៏បាន ខ្ពស់ជា​ងក៏បាន ដោយសេចក្តីគោរព​ក្នុងធម៌ និង​អនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ជា​ថេរៈ ដែលនិមន្តភិក្ខុ​ខ្ចីឲ្យ​សំដែងវិន័យ អង្គុយលើអាសនៈស្មើគ្នាក៏បាន ទាបជា​ងណាស់ទៅ​ក៏បាន ដោយសេចក្តីគោរពក្នុងធម៌។

[៣៩៥] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ច្រើនរូប នាំគ្នាឈររៀនបាលី ក្នុងសំណាក់​នៃព្រះឧបាលិដ៏មានអាយុ ក៏លំបាក។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​​ពួកភិក្ខុ​ដែលមានអាសនៈស្មើគ្នា អង្គុយជា​មួយគ្នាបាន។

[៣៩៦] គ្រានោះឯង ពួកភិក្ខុ​មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ភិក្ខុ​ដែលហៅថា មានអាសនៈ​ស្មើគ្នា ដោយវស្សាប៉ុន្មានហ្ន៎។ ពួកភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ដែលមានវស្សារវាង៣ អង្គុយ​ជា​មួយគ្នាបាន [អដ្ឋកថា ថា សំដៅយកភិក្ខុ​ដែលចាស់ជា​ងគ្នាពីរវស្សា ឬក្មេងជា​ងគ្នាពីរវស្សា]។

[៣៩៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ច្រើនរូបមានអាសនៈស្មើគ្នា នាំគ្នាទៅ​អង្គុយលើគ្រែ​មួយ ទាល់​តែបាក់គ្រែ​។ ទៅ​អង្គុយលើតាំងមួយ ក៏បាក់តាំងទៅ​ទៀត។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​មួយ ដល់ភិក្ខុ​៣រូប តាំងមួយ ដល់ភិក្ខុ​៣រូប។ ភិក្ខុ​៣រូបអង្គុយលើគ្រែ​មួយ ក៏​បាក់គ្រែ​ទៅ​។ អង្គុយលើតាំងមួយ ក៏បាក់តាំងទៀត។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតគ្រែ​​មួយ ដល់ភិក្ខុ​ពីររូប តាំងមួយ ដល់ភិក្ខុ​ពីររូប [អដ្ឋកថា ថា បើ​គ្រែ​ ឬតាំងចំណុះភិក្ខុ​៣រូប ទ្រង់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អង្គុយតែពីររូប]។

[៣៩៨] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​មានសេចក្តីសង្ស័យនឹងការអង្គុយលើអាសនៈវែង​ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​ដែល​មានអាសនៈ​មិន​ស្មើគ្នា។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​​អង្គុយ​លើអាសនៈ​វែងជា​មួយនឹងភិក្ខុ​ ដែលមានអាសនៈ​មិន​ស្មើគ្នាបាន វៀរលែងតែមនុស្ស​​ខ្ទើយ មាតុគ្រាម និង​មនុស្ស​មានភេទពីរ។

[៣៩៩] គ្រានោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា អាសនៈវែង តើមានទីបំផុត​ត្រឹមណា។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតអាសនៈវែង ដែល​មានទីបំផុតល្មមភិក្ខុ​៣រូប (អង្គុយបាន)។

[៤០០] សម័យនោះឯង នាងវិសាខា ជា​មិគារមាតា ចង់​ឲ្យ​ជា​ងធ្វើបា្រសាទ ប្រកបដោយ​របៀងឈ្មោះ ហត្ថិនខកៈ [ប្រែថា ប្រាសាទ តាំងនៅ​លើពោងដំរី] បំរុង​ប្រគេ​នព្រះសង្ឃ។ លំដាប់​នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ព្រះមានព្រះភាគ បានទ្រង់​អនុញ្ញាត​ការប្រើ​ប្រាស់ប្រាសាទហើយឬ ៗមិន​ទាន់​បាន​ទ្រង់​អនុញ្ញាតទេហ្ន៎។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតការប្រើប្រាស់​ប្រាសាទគ្រប់យ៉ាងបាន។

[៤០១] សម័យនោះ ព្រះអយ្យិការបស់ព្រះបាទបសេនទិកោសលសុគត។ កាលដែល​ព្រះអយ្យិកានោះសុគតទៅ​ សង្ឃក៏បានអកប្បិយភណ្ឌជា​ច្រើន ឯអកប្បិយភណ្ឌនោះគឺ អាសនៈ ដែលកន្លងហួសប្រមាណ គ្រែ​មានជើង​វិចិត្រដោយរូបសត្វសាហាវ ព្រំមានរោមវែង​ជា​ង​៤ធ្នាប់ កម្រាលដែលធ្វើពីរោមសត្វ វិចិត្រដោយរូបសត្វសាហាវ កម្រាលមានពណ៌ស ដែលធ្វើពីរោម​សត្វ កម្រាលដែលធ្វើពីរោម​សត្វជា​ផ្កាចង្កោម កម្រាលដែលញាត់គ កម្រាលដែលធ្វើពីរោមសត្វ វិចិត្រ​ដោយរូបសីហៈ និង​ខ្លាធំជា​ដើម កម្រាលដែលធ្វើពីរោមសត្វ មានរោមច្រាងតែម្ខាង កម្រាលដែល​ធ្វើពីរោមសត្វ មានរោមច្រាងទាំង​ពីរខាង កម្រាលដែលធ្វើពីឌិនមាស ឬខ្សែសយ ចាក់ស្រែះ​ដោយ​រតនវត្ថុ កម្រាលដែលដែល​ធ្វើពីសរសៃសូត្រ ចាក់ស្រែះ​ដោយរតនវត្ថុ កម្រាលដែល​ធ្វើពី​រោម​សត្វល្មមស្រីរបាំ១៦នាក់ឈររាំបាន កម្រាលសម្រាប់​ក្រាលលើខ្នងដំរី កម្រាលសម្រាប់ក្រាល​លើខ្នងសេះ កម្រាលសម្រាប់ក្រាលលើរថ កម្រាលដែលធ្វើដោយស្បែកខ្លា កម្រាលដ៏ឧត្តម ដែល​ធ្វើពីស្បែកឈ្មុស ខ្នើយពណ៌ក្រហមទាំង​ពីរខាង (គឺខ្នើយក្បាល និង​ខ្នើយជើង​) ព្រមទាំង​ពិតាន ដែលមានពណ៌ក្រហម។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​កាត់ជើង​អាសនៈ ដែលកន្លង​ហួស​ប្រមាណ ហើយសឹមប្រើប្រាស់ ឲ្យ​ទំលាយរូបសត្វសាហាវនៃគ្រែ​មានជើង​វិចិត្រដោយ​រូប​សត្វសាហាវ ហើយសឹមប្រើប្រាស់ ឲ្យ​កកាយកម្រាលដែលញាត់គ យកមកធ្វើជា​ខ្នើយ អាសនៈ​ក្រៅអំពីនោះ យកមកធ្វើជា​កម្រាលសម្រាប់​ក្រាលលើផែនដីបាន។

[៤០២] សម័យនោះឯង ពួកអាវាសិកភិក្ខុ​ នៅ​ក្នុងអាវាសជិតស្រុកតូច១ មិន​ឆ្ងាយពី​ក្រុង​សាវត្ថី មានសេចក្តីលំបាកនឹងរៀបចំ​ក្រាលសេនាសនៈ​បម្រុងពួក​ភិក្ខុ​មកថ្មី និង​ពួកភិក្ខុ​​រៀបដំណើរទៅ​។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏គិតគ្នាថា ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ ឥឡូវនេះ ពួកយើងលំបាក​នឹងក្រាលសេនាសនៈបម្រុងពួកភិក្ខុ​មកថ្មី និង​ពួក​ភិក្ខុ​រៀបដំណើរទៅ​ ម្នាលអាវុសោទាំង​ឡាយ បើ​ដូច្នោះ យើងនឹងប្រគល់​សេនាសនៈទាំង​អស់ ជា​របស់សង្ឃ ទៅ​ភិក្ខុ​មួយរូប ឯយើងរាល់គ្នា ចាំ​ប្រើប្រាស់ទ្រព្យរបស់ ដោយសារភិក្ខុ​នោះវិញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏បានប្រគល់​​សេនាសនៈទាំង​អស់​ ជា​របស់សង្ឃ ទៅ​ភិក្ខុ​មួយរូប។ ពួកអាគន្តុកភិក្ខុ​និយាយពាក្យនេះ នឹងអាវាសិកភិក្ខុ​នោះថា ម្នាលអាវុសោ ចូរលោករៀបចំសេនាសនៈបម្រុងយើង។ អាវាសិកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ សេនាសនៈរបស់សង្ឃ មិន​មានទេ (ព្រោះ) យើងបានប្រគល់​ឲ្យ​ភិក្ខុ​មួយរូបអស់ទៅ​ហើយ។ អាគន្តុកភិក្ខុ​សួរថា ម្នាលអាវុសោ ពួកលោកហ៊ានលះសេនាសនៈរបស់សង្ឃឬ។ អាវាសិកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា យ៉ាងហ្នឹងហើយ អាវុសោ។ ពួកភិក្ខុ​ណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​ហ៊ានលះសេនាសនៈ ជា​របស់សង្ឃសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​​ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮថា ពួកភិក្ខុ​ លះសេនាសនៈ​របស់សង្ឃ ពិតមែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះសម្ពុទ្ធមានព្រះភាគ ទ្រង់​បន្ទោសថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មោឃបុរសទាំង​នោះ មិន​សមបើ​​នឹងលះសេនាសនៈរបស់សង្ឃសោះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ពួក​ជន ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅ​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ របស់ដែលមិន​គួរលះចេញ៥យ៉ាងនេះ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ។ របស់ទាំង​៥នោះ ដូចម្តេច។ គឺអារាម គឺសួនច្បារ [អដ្ឋកថា ថា សួនផ្កា សួនផ្លែ] ១ អារាមវត្ថុ គឺទីដីដាំសួនច្បារ១ នេះជា​របស់មិន​គួរលះចេញ​ ជា​ដំបូង ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ វិហារ គឺលំនៅ​១ វិហារវត្ថុ គឺទីដី​សម្រាប់​សង់លំនៅ​១ នេះជា​របស់មិន​គួរលះចេញ​ ជា​គំរប់ពីរ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ មញ្ចៈ គឺគ្រែ​១ បីឋៈ គឺតាំង ឬកៅអី១ ភិសី គឺពូក១ ពិម្ពោហនៈ គឺខ្នើយ១ នេះជា​របស់មិន​គួរលះចេញ​ ជា​គំរប់បី ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ លោហកុម្ភី គឺឆ្នាំងដែលធ្វើពីលោហជា​តិ១ លោហភាណកៈ គឺខ្ទះលោហៈ១ លោហវារកៈ គឺក្អមលោហៈ១ លោហកដាហៈ គឺផើងលោហៈ១ វាសី គឺកាំបិត១ ផរសុ គឺពូថៅ១ កុឋារី គឺដឹងចាំង១ កុទ្ទាលៈ គឺចប១ និខាទនៈ គឺពន្លាក១ នេះជា​របស់មិន​គួរលះចេញ​ ជា​គំរប់៤ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ វល្លី គឺវល្លិ១ វេឡុ គឺឫស្សី១ មុញ្ជៈ គឺស្មៅដំណេកទន្សាយ១ បព្វជៈ គឺស្មៅ​យ៉ាផ្លង១ តិណៈ គឺស្មៅធម្មតា១ មត្តិកា គឺដីស្អិត១ ទារុភណ្ឌៈ គឺគ្រឿងឈើ១ មត្តិកាភណ្ឌៈ គឺ​គ្រឿង​ធ្វើពីដី១ នេះជា​របស់មិន​គួរលះចេញ​ ជា​គំរប់៥ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ របស់ទាំង​៥ពួកនេះឯង ជា​របស់មិន​គួរលះចេញ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​លះចេញ សូម្បីលះចេញហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាលះ ភិក្ខុ​ណាលះចេញ ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ។

[៤០៣] គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងក្រុងសាវត្ថី សំរាន្តពុទ្ធឥរិយាបថ ហើយយាងទៅ​កាន់ចារិក ក្នុងកិដាគិរិជនបទ ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃច្រើន ប្រមាណ៥០០រូប ព្រម​ទាំង​ព្រះសារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លានផង។ ពួកអស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ បានឮដំណឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ យាងមកដល់កិដាគិរិជនបទ ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃ​ច្រើន ប្រមាណ៥០០រូប ព្រមទាំង​ព្រះសារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លានផង ក៏និយាយថា ម្នាលអាវុសោ បើ​ដូច្នោះ មានតែ​យើង​នាំគ្នាចែកសេនាសនៈ ជា​របស់សង្ឃទាំង​អស់ (ដ្បិត) សារីបុត្ត និង​មោគ្គល្លាន ជា​អ្នក​មានសេចក្តី​ប្រាថ្នាលាមក លុះក្នុងអំណាច​សេចក្តីប្រាថ្នាលាមក យើងរាល់គ្នា កុំរៀបចំក្រាលសេនាសនៈ​ប្រគេ​ន​លោកឡើយ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏នាំគ្នាចែកសេនាសនៈ ដែលជា​របស់សង្ឃទាំង​អស់។ គ្រានោះ ព្រះមានព្រះភាគ កំពុងស្តេចមកកាន់ចារិក តាមលំដាប់ ទ្រង់​តម្រង់ទៅ​កាន់កិដាគិរិ​ជនបទនោះ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ច្រើនរូបមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អ្នក​រាល់គ្នា ចូរដើរទៅ​រកពួកអស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ ហើយនិយាយ​យ៉ាងនេះថា ម្នាលអាវុសោ ព្រះមានព្រះភាគ កំពុងតែស្តេចមក ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃច្រើន ប្រមាណ​៥០០រូប ព្រមទាំង​ព្រះសារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លានផង ម្នាលអាវុសោ លោករាល់គ្នា ចូរ​រៀបចំក្រាលសេនាសនៈទុក បម្រុងព្រះមានព្រះភាគផង បម្រុងព្រះភិក្ខុ​សង្ឃផង បម្រុង​ព្រះ​សារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លានផង។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ទទួល​ស្តាប់ (ព្រះពុទ្ធដីកា) នៃព្រះមានព្រះភាគ​ថា ព្រះករុណាព្រះអង្គ ហើយក៏នាំគ្នាចូលទៅ​រកពួកអស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ លុះចូលទៅ​ដល់​ហើយ ទើបថ្លែងបណ្តាំនេះ ប្រាប់ពួក​អស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ថា ម្នាលអាវុសោ ដ្បិតព្រះមាន​ព្រះភាគ ស្តេចមក ជា​មួយនឹងភិក្ខុ​សង្ឃច្រើន ប្រមាណ​៥០០រូប ព្រមទាំង​ព្រះសារីបុត្ត និង​​ព្រះ​មោគ្គល្លានផង ម្នាលអាវុសោ លោកទាំង​ឡាយ ចូរនាំគ្នា​រៀបចំក្រាលសេនាសនៈទុក បម្រុង​ព្រះ​មានព្រះភាគផង បម្រុងព្រះភិក្ខុ​សង្ឃផង បម្រុង​ព្រះ​សារីបុត្ត និង​ព្រះមោគ្គល្លានផង។ ពួក​អស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ សេនាសនៈ ដែល​ជា​របស់សង្ឃ មិន​មានទេ (ព្រោះ) សេនាសនៈទាំង​អស់ យើងចែកគ្នាអស់ហើយ ម្នាលអាវុសោ ព្រះមានព្រះភាគ ស្តេចមកល្អហើយ ព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យគង់ក្នុងវិហារណា ក៏នឹងគង់ក្នុងវិហារនោះទៅ​ ឯសារីបុត្ត និង​មោគ្គល្លាន ជា​អ្នក​មានសេចក្តីប្រាថ្នាលាមក លុះអំណាចនៃសេចក្តីប្រាថ្នាលាមក យើងរាល់គ្នា មិន​បាន​រៀបចំក្រាលសេនាសនៈឲ្យ​លោកទាំង​នោះទេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះសួរថា ម្នាលអាវុសោ លោកទាំង​ឡាយ នំាគ្នាចែកសេនាសនៈរបស់សង្ឃ មែនឬ។ ពួក​អស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​​ឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ យើងចែកមែន។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តីប្រាថ្នាតិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួក​អស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ មិន​សមបើ​មកនាំគ្នាចែក​សេនាសនៈរបស់សង្ឃសោះ។ លំដាប់នោះ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បានឮថា ពួក​អស្សជិ និង​បុនព្វសុកភិក្ខុ​ នាំគ្នាចែកសេនាសនៈរបស់សង្ឃ មែនឬ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ មោឃបុរសទាំង​នោះ មិន​គួរនឹងហ៊ាននាំគ្នាចែកសេនាសនៈរបស់សង្ឃទេ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ អំពើនេះ មិន​មែននាំឲ្យ​ជ្រះថ្លា ដល់ពួកជន ដែល​មិន​ទាន់​ជ្រះថ្លាទេ។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោស​ហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​មកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ របស់ដែលមិន​គួរចែក៥ពួក​នេះ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ។ របស់៥ពួក ដូចម្តេច។ (របស់៥ពួកនោះ គឺ) អារាម គឺសួនច្បារ១ អារាមវត្ថុ គឺទីដីដាំសួនច្បារ១ នេះជា​របស់មិន​គួរចែក​ ជា​ដំបូង ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ វិហារ គឺលំនៅ​១ វិហារវត្ថុ គឺទីដី​សម្រាប់​សង់លំនៅ​១ នេះជា​របស់មិន​គួរចែក​ ជា​​គំរប់ពីរ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ មញ្ចៈ គឺគ្រែ​១ បីឋៈ គឺតាំង ឬកៅអី១ ភិសី គឺពូក១ ពិម្ពោហនៈ គឺខ្នើយ១ នេះជា​វត្ថុមិន​គួរចែក​ ជា​គំរប់បី ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ លោហកុម្ភី គឺឆ្នាំង​ដែល​ធ្វើពីលោហជា​តិ១ លោហភាណកៈ គឺខ្ទះលោហៈ១ លោហវារកៈ គឺក្អមលោហៈ១ លោហកដាហៈ គឺផើងលោហៈ១ វាសី គឺកាំបិត១ ផរសុ គឺពូថៅ១ កុឋារី គឺដឹងចាំង១ កុទ្ទាលៈ គឺចប១ និខាទនៈ គឺពន្លាក១ នេះជា​វត្ថុមិន​គួរចែក​ ជា​គំរប់៤ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ វល្លី គឺវល្លិ១ វេឡុ គឺឫស្សី១ មុញ្ជៈ គឺស្មៅដំណេកទន្សាយ១ បព្វជៈ គឺស្មៅ​យ៉ាផ្លង១ តិណៈ គឺស្មៅធម្មតា១ មត្តិកា គឺដីស្អិត១ ទារុភណ្ឌៈ គឺគ្រឿងឈើ១ មត្តិកាភណ្ឌៈ គឺ​គ្រឿង​ធ្វើពីដី១ នេះជា​វត្ថុ​មិន​គួរចែក​ ជា​​គំរប់៥ ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែក ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ របស់ទាំង​៥ពួកនេះឯង ជា​វត្ថុ​មិន​​គួរចែក ទោះសង្ឃក្តី គណៈក្តី បុគ្គលក្តី ក៏មិន​ត្រូវ​ចែក សូម្បីចែកហើយ ក៏មិន​ឈ្មោះថាចែកឡើយ ភិក្ខុ​ណាចែក ត្រូវ​អាបត្តិថុល្លច្ច័យ។

[៤០៤] គ្រានោះឯង ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុងកិដាគិរិជនបទ តាមសមគួរ​ដល់​ពុទ្ធ​អធ្យាស្រ័យ ហើយយាងទៅ​កាន់ចារិក ក្នុងដែនអាឡវី ទ្រង់​ត្រាច់ទៅ​កាន់ចារិក តាមលំដាប់ សំដៅ​ទៅ​កាន់ដែនអាឡវីនោះ។ ឮដំណឹងថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់​គង់នៅ​ក្នុង អគ្គាឡវចេតិយ ទៀប​ដែនអាឡវីនោះ។

[៤០៥] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​នៅ​ក្នុងដែនឡាឡវី ឲ្យ​នវកម្មមានសភាពយ៉ាងនេះ គឺឲ្យ​​នវកម្មដោយគ្រាន់តែទុកដាក់ដុំដី ឬដុំបាយអខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបជញ្ជា​ំងខ្លះ​​ ឲ្យ​នវកម្ម​ ដោយគ្រាន់តែដំកល់ទ្វារខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែធ្វើសសរមេទ្វារខ្លះ ឲ្យ​នវកម្ម ដោយគ្រាន់​តែធ្វើបង្អួចខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបពណ៌សខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបពណ៌ខ្មៅខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែធ្វើបរិកម្ម​ដោយជ័ររង្គខ្លះ [មិន​ចំពោះតែជ័ររង្គប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីជ័រ​ឈើដទៃ ដូចយ៉ាង​ជ័រចុងជ័រទឹក ក៏រាប់បញ្ចូលក្នុង​ជ័រ​សម្រាប់ផ្ជិតដែរ។] ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រក់ព្រំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែចងខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែបិទបាំងទីអាស្រ័យនៅ​ នៃសត្វពា្របខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែ​ជួសជុល ត្រង់កន្លែងដែលដាច់ និង​ធ្លុះខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រោះព្រំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់​២០ឆ្នាំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់៣០ឆ្នាំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់១ជីវិតខ្លះ ឲ្យ​នវកម្ម ចំពោះវិហារដែលធ្វើស្រេចហើយ ដែលខ្លួនបានអបលោកឲ្យ​ ក្នុងកាលមានផ្សែងខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយណា មានសេចក្តី​ប្រាថ្នា​តិច។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា ពួកភិក្ខុ​នៅ​​ដែនអាឡវី មិន​សមនឹង​ឲ្យ​នវកម្មមានសភាពយ៉ាងនេះទេ គឺឲ្យ​​នវកម្មដោយគ្រាន់តែទុកដាក់ដុំដី ឬដុំ​បាយអ​ខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបជញ្ជា​ំងខ្លះ​​ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែដំកល់ទ្វារខ្លះ ឲ្យ​នវកម្ម​ដោយ​គ្រាន់តែធ្វើសសរមេទ្វារខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែធ្វើបង្អួចខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់​តែ​លាប​ពណ៌​សខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបពណ៌ខ្មៅខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែធ្វើបរិកម្ម​ដោយ​ជ័ររង្គ​ខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រក់ព្រំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែចងខ្លះ ឲ្យ​នវកម្ម​ដោយ​គ្រាន់​តែ​បិទបាំងទីអាស្រ័យនៅ​ នៃសត្វពា្របខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែ​ជួសជុល ត្រង់កន្លែងដែលដាច់ និង​ធ្លុះខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រោះព្រំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់​២០ឆ្នាំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់៣០ឆ្នាំខ្លះ ឲ្យ​នវកម្មអស់១ជីវិតខ្លះ ឲ្យ​នវកម្ម ចំពោះវិហារដែលធ្វើស្រេចហើយ ដែលខ្លួនបានអបលោកឲ្យ​ ក្នុងកាលមានផ្សែងខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក៏ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។បេ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ការនោះពិតមែនឬ។បេ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពិតមែន។បេ។ លុះទ្រង់​បន្ទោសហើយ ទ្រង់​ធ្វើធម្មីកថា ត្រាស់ហៅភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយមកថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​នវកម្ម​ដោយ​គ្រាន់​តែ​ទុក​ដាក់​ដុំដី ឬដុំបាយអ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម​ដោយគ្រាន់តែ​លាបជញ្ជា​ំង មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម ដោយគ្រាន់តែ​ដំកល់​ទ្វារ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយ​គ្រាន់តែ​ធ្វើសសរ​មេទ្វារ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម ដោយគ្រាន់តែធ្វើ​បង្អួច មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបឲ្យ​មាន​ពណ៌ស មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែលាបឲ្យ​មានពណ៌ខ្មៅ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់​តែធ្វើបរិកម្ម​ដោយជ័ររង្គ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រក់ព្រំ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់​តែចងទុក មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែបិទបាំងទីអាស្រ័យនៅ​ នៃសត្វពា្រប មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម​ដោយ​គ្រាន់តែ​​ជួសជុល ត្រង់កន្លែងដែលដាច់ និង​ធ្លុះ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មដោយគ្រាន់តែប្រោះព្រំ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មអស់​២០ឆ្នាំ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មអស់​៣០ឆ្នាំ មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្មអស់១ជីវិត មិន​ត្រូវ​​ឲ្យ​នវកម្មអស់ ចំពោះវិហារដែលធ្វើស្រេចហើយ ដែលខ្លួន​បាន​អបលោកឲ្យ​ ក្នុងកាលមានផ្សែង ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ភិក្ខុ​ឲ្យ​នវកម្ម ចំពោះ​តែ​វិហារ ដែលមិន​ទាន់​ធ្វើ ឬធ្វើមិន​ទាន់​ហើយ (បើ​) វិហារតូច ឲ្យ​ត្រួតមើល​ការងារហើយ សឹមឲ្យ​​នវកម្ម​អស់ត្រឹម៦ឆ្នាំ ឬ៥ឆ្នាំ ឲ្យ​រួច (បើ​) អឌ្ឍយោគ ឲ្យ​ត្រួតមើល​ការងារ ហើយសឹមឲ្យ​នូវ​នវកម្ម អស់ត្រឹម៧ឆ្នាំ ឬ៨ឆ្នាំឲ្យ​រួច (បើ​) វិហារធំ ឬប្រាសាទ ឲ្យ​ត្រួតមើល​ការងារ ហើយសឹមឲ្យ​នវកម្ម​អស់​ត្រឹម​​១០ឆ្នាំ ឬ១២ឆ្នាំឲ្យ​រួច។

[៤០៦] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយឲ្យ​នវកម្មចំពោះវិហារទាំង​អស់។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម ចំពោះវិហារ​ទាំង​អស់ទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៤០៧] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយឲ្យ​នវកម្មពីរកន្លែង ដល់ភិក្ខុ​១រូប។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​វនកម្មពីរកន្លែង ដល់ភិក្ខុ​១រូបទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៤០៨] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទទួល​យកនវកម្ម (ក្នុងវិហាររបស់សង្ឃ) ហើយ​ឲ្យ​ភិក្ខុ​ដទៃនៅ​វិញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទទួល​យកវនកម្ម (ក្នុងវិហាររបស់សង្ឃ) ហើយឲ្យ​ភិក្ខុ​ដទៃនៅ​ទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ភិក្ខុ​ដទៃនៅ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៤០៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទទួល​យកនវកម្ម (ក្នុងវិហាររបស់សង្ឃ) ហើយហាមឃាត់សេនាសនៈរបស់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះ​ព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទទួល​យក​វនកម្ម ហើយហាមឃាត់​សេនាសនៈរបស់សង្ឃទេ ភិក្ខុ​ណាហាមឃាត់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត (ឲ្យ​ភិក្ខុ​ដែលធ្វើការនោះ) ទទួល​យកទីដេកដ៏ប្រសើរ១ (បន្ទប់បាន)។

[៤១០] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយឲ្យ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​នៅ​ក្នុងទីឥតសីមា។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​នវកម្ម ដល់ភិក្ខុ​នៅ​ក្នុងទីឥតសីមាទេ ភិក្ខុ​ណាឲ្យ​ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៤១១] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទទួល​យកនវកម្ម ហើយហាមឃាត់​គ្រប់កាល។​ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​ទទួល​យកនវកម្ម ហើយហាមឃាត់គ្រប់កាលទេ ភិក្ខុ​ណាហាមឃាត់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​ហាមឃាត់​ត្រឹម​៣ខែ នៃវស្សានរដូវ (ប៉ុណ្ណោះ) មិន​មែនហាមឃាត់គ្រប់កាលនៃរដូវទេ។

[៤១២] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយទទួល​យកនវកម្មហើយ ដើរចេញទៅ​ខ្លះ សឹកខ្លះ ធ្វើមរណភាពខ្លះ ប្តេជ្ញាខ្លួនទៅ​ជា​សាមណេរខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​លាសិក្ខាខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​​អន្តិមវត្ថុខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ឆ្កួតខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានចិត្តរវើរវាយខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានទុក្ខវេទនា​គ្របសង្កត់ខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះមិន​ឃើញអាបត្តិខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃ​លើកវត្ត ព្រោះមិន​សំដែងអាបត្តិខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះមិន​លះបង់​ទិដ្ឋិ​អាក្រក់​ចេញខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ខ្ទើយខ្លះ​ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​​លួចសំវាសខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ស្ទុះទៅ​កាន់​លទ្ធិតិរ្ថិយខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​សត្វតិរច្ឆានខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់មាតាខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់បិតាខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់ព្រះអរហន្តខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ប្រទូស្តភិក្ខុ​នីខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​បំបែកសង្ឃខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​​ធ្វើព្រះលោហិត (របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ) ឲ្យ​ពុរពងខ្លះ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានភេទពីរខ្លះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។

[៤១៣] ព្រះអង្គ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ ចៀរចេញទៅ​។ ត្រូវ​ភិក្ខុ​នោះឲ្យ​ (នវកម្មនោះ) ដល់ភិក្ខុ​ដទៃ ដោយគិតថា សូម​កុំឲ្យ​នវកម្មរបស់សង្ឃវិនាសឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្ម ហើយសឹកចេញ ធ្វើមរណភាព ប្តេជ្ញាទៅ​ជា​សាមណេរ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​លាសិក្ខា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​​អន្តិមវត្ថុ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ឆ្កួត ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានចិត្តរវើរវាយ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានទុក្ខវេទនា​គ្របសង្កត់ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះមិន​ឃើញអាបត្តិ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃ​លើកវត្ត ព្រោះមិន​សំដែងអាបត្តិ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះមិន​លះបង់​ទិដ្ឋិ​អាក្រក់​ចេញ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ខ្ទើយ​ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​​លួចសំវាស ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ស្ទុះទៅ​កាន់​លទ្ធិតិរ្ថិយ ប្តេជ្ញាជា​សត្វតិរច្ឆាន ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់មាតា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់បិតា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់ព្រះអរហន្ត ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ប្រទូស្តភិក្ខុ​នី ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​បំបែកសង្ឃ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​​ធ្វើព្រះលោហិត (របស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ) ឲ្យ​ពុរពង ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានភេទពីរ។ ត្រូវ​ភិក្ខុ​នោះឲ្យ​ (នវកម្មនោះ) ដល់ភិក្ខុ​ដទៃ ដោយគិតថា សូមកុំឲ្យ​​នវកម្មរបស់សង្ឃវិនាសឡើយ។

[៤១៤] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ ចៀស​ចេញទៅ​ក្នុងវេលាដែលធ្វើ (នវកម្ម) មិន​ទាន់​ស្រេច។ ត្រូវ​ភិក្ខុ​នោះឲ្យ​ (នវកម្មនោះ) ដល់ភិក្ខុ​​ឯទៀត ដោយគិតថា សូមកុំឲ្យ​​នវកម្មរបស់សង្ឃវិនាសឡើយ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មាន​ភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ សឹក​ចេញ ក្នុងវេលាដែលធ្វើនវកម្ម មិន​ទាន់​ស្រេច។ ធ្វើមរណភាព។បេ។ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានភេទពីរ។ ត្រូវ​ភិក្ខុ​នោះឲ្យ​ (នវកម្មនោះ) ដល់ភិក្ខុ​​ដទៃ ដោយ​គិតថា សូមកុំឲ្យ​​នវកម្មរបស់សង្ឃវិនាសឡើយ។

[៤១៥] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ ចៀស​ចេញទៅ​ ក្នុងវេលាដែលធ្វើ (នវកម្ម) ហើយស្រេច (លុះត្រឡប់មកនៅ​វិញ) នវកម្មនុ៎ះ ជា​របស់​ភិក្ខុ​នោះឯង។

[៤១៦] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ សឹក​ចេញ​ ធ្វើមរណភាព ប្តេជ្ញាជា​សាមណេរ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​លាសិក្ខា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​អន្តិមវត្ថុ ក្នុង​វេលា​ដែលធ្វើនវកម្មហើយស្រេច។ ត្រូវ​សង្ឃជា​ម្ចាស់។

[៤១៧] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ ប្តេជ្ញា​ជា​​មនុស្ស​ឆ្កួត ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានចិត្តរវើរវាយ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​​ទុក្ខវេទនាគ្របសង្កត់ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃ​លើកវត្ត ព្រោះមិន​ឃើញអាបត្តិ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះ​មិន​សំដែងអាបត្តិចេញ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ត្រូវ​សង្ឃលើកវត្ត ព្រោះ​មិន​លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់ចេញ ក្នុង​វេលា​ដែលធ្វើនវកម្មហើយស្រេច នវកម្មនុ៎ះ ជា​របស់ភិក្ខុ​នោះឯង។

[៤១៨] ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ បើ​មានភិក្ខុ​ក្នុងសាសនានេះ ទទួល​​យក​នវកម្មហើយ ប្តេជ្ញាជា​មនុស្ស​ខ្ទើយ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​លួចសំវាស ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ស្ទុះទៅ​កាន់លទ្ធិតិរ្ថិយ ប្តេជ្ញាជា​សត្វតិរច្ឆាន ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់មាតា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់បិតា ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​សម្លាប់​ព្រះអរហន្ត ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ប្រទូស្តភិក្ខុ​នី ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​បំបែកសង្ឃ ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​ធ្វើព្រះលោហិត (របស់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ) ឲ្យ​ពុរពង ប្តេជ្ញាជា​អ្នក​មានភេទពីរ ក្នុង​វេលា​ដែលធ្វើ(នវកម្ម)ហើយស្រេច។ ត្រូវ​សង្ឃជា​ម្ចាស់។

[៤១៩] សម័យនោះឯង ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយយកសេនាសនៈ​របស់ឧបាសកម្នាក់ (ដែលគេ​​ឧទ្ទិស) ជា​គ្រឿងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ក្នុងវិហារ ទៅ​ប្រើប្រាស់ក្នុងទីឯទៀត។ គ្រានោះ ឧបាសកនោះ ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះ​បង្អាប់ថា លោកដ៏ចំរើនទាំង​ឡាយ មិន​សមបើ​នឹងយកគ្រឿង​ប្រើប្រាស់អំពីទីឯទៀត ទៅ​ប្រើប្រាស់ក្នុងទីឯទៀតសោះ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​មិន​ត្រូវ​​យកគ្រឿង​ប្រើប្រាស់ ក្នុងទី​ឯទៀត ទៅ​ប្រើប្រាស់ក្នុងទីឯទៀតទេ ភិក្ខុ​ណាប្រើប្រាស់ ត្រូវ​អាបត្តិទុក្កដ។

[៤២០] សម័យនោះឯង ពួកភិក្ខុ​មានសេចក្តីសង្ស័យ (មិន​ហ៊ាន) នាំយក (គ្រឿង​ប្រើប្រាស់) ទៅ​កាន់រោងឧបោសថ កាន់រោងជា​ទីប្រជុំ ហើយក៏នាំគ្នាអង្គុយផ្ទាល់លើផែនដី។ ទាំង​ខ្លួន ទាំង​​ចីវរ (របស់ភិក្ខុ​នោះ) ក៏ប្រឡាក់ប្រឡូស ដោយអាចម៍ដី។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ​ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត​ឲ្យ​នាំយក​ (គ្រឿងប្រើប្រាស់នោះ) ឲ្យ​ជា​របស់ខ្ចីបាន។

[៤២១] សម័យនោះឯង វិហារធំរបស់សង្ឃទ្រុឌទ្រោម។ ពួកភិក្ខុ​សង្ស័យ មិន​ហ៊ាន​នាំយក​សេនាសនៈចេញ។ ភិក្ខុ​ទាំង​នោះ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាត ឲ្យ​នាំយក (សេនាសនៈ) ទៅ​ទុក​ថែរក្សា​បាន។

[៤២២] សម័យនោះឯង សំពត់កម្ពលមានតម្លៃច្រើន ជា​សេនាសនបរិក្ខារ កើត​ឡើងដល់សង្ឃ។ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ក្រាបបង្គំទូលសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះព្រះមានព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ ទ្រង់​​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ តថាគតអនុញ្ញាតឲ្យ​ផ្លាស់ប្តូរ ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ជា​ផាតិកម្ម គឺ​ការចំរើនបាន។

[៤២៣] សម័យនោះឯង សំពត់មានតម្លៃច្រើន ជា​បរិក្ខារក្នុងសេនាសនៈ កើត​ឡើង